ਮੈਂ ਕਾਫ਼ੀ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ "ਕੁੰਗਾ ਯੋ ਵਾਸ਼ੀ" ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਫੁਕੂਓਕਾ ਪ੍ਰੀਫੈਕਚਰ ਦੇ ਸ਼ੀਗਾ ਕੁੰਗਨ ਸ਼੍ਰਾਈਨ ਦਾ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ ਮੰਤਰ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਝੂਠ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸਦੀ ਜਾਂਚ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਇਸਦੇ ਗਾਉਣ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਵਿੱਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਸੀ।

ਕੁੰਗਾ ਯੋ:
ਕੁੰਗਾ ਯੋ ਵਾਸ਼ੀ
ਹਿਜ਼ੈਨ
ਸਾਜ਼ਾਰੇ ਇਸ਼ੀ
ਇਵਾਓ ਟੋਨਾਰੀਟੇ
ਕੋਕੇ ਨੋ ਮੁਸੁਮਾਦੇ

ਇਹ ਮੈਲੋਡੀ ਸਿਧਾਂਤਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਗੀਤ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਮੰਤਰ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਮੈਂ ਕਾਫ਼ੀ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇਸ ਮੰਤਰ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਰੱਖੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਕੀ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਕਿਤੇ ਸੁਣ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ।

ਇਸ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਮੈਲੋਡੀ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਪੁਜਾਰੀ ਵਰਗਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸੀ ਜਿਸਨੇ ਧਾਰਮਿਕ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਇਸਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਗਾਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਬਹੁਤ ਅਸਲੀ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਇਹ ਇੱਕ ਸੁਪਨਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਇਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨਾ ਠੀਕ ਹੈ, ਪਰ ਇਸਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਇੱਕੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰੇਕ ਅੱਖਰ ਨੂੰ ਵੱਖਰੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਖਰੀ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਲੰਬਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਦਿੱਤੇ ਹਿੱਸੇ ਤੱਕ, ਹਰੇਕ ਨੂੰ ਇੱਕ ਧੁਨ ਵਿੱਚ ਵੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਪੁਰਸ਼ ਦੀ ਥੋੜੀ ਉੱਚੀ ਟੇਨਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਹਰੇਕ ਅੱਖਰ ਨੂੰ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰਾ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਕ ਧੁਨ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਆਖਰੀ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਹੀ ਲੰਬਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਮੂ- 3 ਧੁਨਾਂ
ਸੂ- 3 ਧੁਨਾਂ
ਮੂ- 3 ਧੁਨਾਂ
ਦੇ- 4 ਧੁਨਾਂ

ਵਾਲੀਅਮ ਆਖਰੀ "ਦੇ" ਦੇ ਦੂਜੇ ਧੁਨ ਤੱਕ ਉਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ। ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਵਾਲੀਅਮ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਆਖਰੀ "ਦੇ" ਦੇ ਆਖਰੀ ਦੋ ਧੁਨਾਂ ਦਾ ਵਾਲੀਅਮ ਘੱਟ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। "ਦੇ (ਉਸੇ ਵਾਲੀਅਮ 'ਤੇ) → ਦੇ (ਉਸੇ ਵਾਲੀਅਮ 'ਤੇ) → ਦੇ (ਵਾਲੀਅਮ 2/3) → ਦੇ (ਵਾਲੀਅਮ 1/3), ਅਤੇ ਫਿਰ ਇਹ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਗੀਤ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਹਰੇਕ ਲਾਈਨ 'ਤੇ ਵੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਥੇ ਵੀ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ।

ਕੁੰਗਾ ਯੋ ਵਾਸ਼ੀ
ਹਿਜ਼ੈਨ
ਸਾਜ਼ਾਰੇ ਇਸ਼ੀ
ਇਵਾਓ ਟੋਨਾਰੀਟੇ
ਕੋਕੇ ਨੋ ਮੁ- 3 ਧੁਨਾਂ- ਸੂ- 3 ਧੁਨਾਂ- ਮੂ- 3 ਧੁਨਾਂ- ਦੇ- 4 ਧੁਨਾਂ

ਇਸਨੂੰ ਹੋਰ ਸਪਸ਼ਟ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲਿਖਣ ਲਈ, ਇਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਵੇਗਾ:

ਕਿ-ਮੀ-ਗਾ (ਆਹ)-ਯੋ (ਓਹ)-ਵਾ-ਹਿ-ਜ਼ੈ-ਨ-ਸਾ-ਜ਼ਾਰੇ-ਇ-ਸ਼ੀ-ਨੋ-ਇ-ਵਾ-ਓ-ਟੋ-ਨਾਰੀ-ਟੇ-ਕੋ-ਕੇ-ਨੋ-ਮੁ- 3 ਧੁਨਾਂ- ਸੂ- 3 ਧੁਨਾਂ- ਮੂ- 3 ਧੁਨਾਂ- ਦੇ- 4 ਧੁਨਾਂ

ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਹਰੇਕ ਧੁਨ ਵਿੱਚ, ਸਿਰਫ਼ ਸਵਰ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਉੱਚਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਰੇਕ ਅੱਖਰ ਦੇ ਕੰਸੋਨੈਂਟ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਧੁਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਸਵਰ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਕਿਈ↑-ਮੀਈ↑-ਗਾਹ↑ (ਆਹ↑)-ਯੋਹ↑ (ਓਹ↑)-ਵਾਹ↑-ਹਿਜ਼ੈਨ↑-ਸਾਜ਼ਾਰੇ↑-ਇਸ਼ੀ↑-ਨੋ↑-ਇਵਾ↑-ਓ↑-ਟੋ↑-ਨਾਰੀ↑-ਟੇ↑-ਕੋ↑-ਕੇ↑-ਨੋ↑-ਮੂ↑→ਸੂ↑→ਮੂ↑→ਦੇ↑→→→

ਇਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ? ਇਹ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਉੱਚਾ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਥੋੜ੍ਹਾ ਉੱਚਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।

ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਸ਼ਿਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁਣੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਬਾਂਸਰੀ ਦੇ ਧੁਨ ਨਾਲ ਜੋੜਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਉਸ ਵਰਗਾ ਲੱਗੇਗਾ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵਾਲੇ ਦੀ ਬਾਂਸਰੀ ਦੀ ਧੁਨ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਗਾਉਣਾ ਆਸਾਨ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।

... ਇਹ ਇੱਕ ਸੁਪਨਾ ਹੈ। ਸੁਪਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਇਹ ਇਸ ਗੱਲ ਨਾਲੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਜਾਗਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਯਾਦ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸੌਣ ਲਈ ਲੇਟਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਧਿਆਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਰੰਤ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਸੁੱਤੇ ਬਿਨਾਂ ਉੱਠ ਜਾਂਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਨੋਟ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਦਾ ਦਿਨ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਹੈ।

2021/3/29 "ぁぁ", "ぉぉ", "ぃ", "ぃ" ਨੂੰ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ।

ਸਵੇਰੇ, ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਪਲ ਤੱਕ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਖਤਮ ਕੀਤਾ, ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਥਾਂ ਤੋਂ, ਜੋ ਕਿ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ 2-3 ਮੀਟਰ ਦੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਇੱਕ ਵਿੰਡੋ ਸਪੇਸ ਸੀ, ਕਿਸੇ ਨੇ "ਮੈਂ ਝੂਠ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹਾਂ" ਕਿਹਾ। ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਬਹੁਤ ਅਚਾਨਕ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਚਿੰਨ੍ਹ ਆ ਗਏ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਿਆ। ਇਹ ਥਾਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਸ਼ਾਇਦ ਉੱਥੇ ਕਿਸੇ ਕਿਸਮ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਸੀ।

ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਪਿਛਲੇ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਬਦਲਾਅ ਨਹੀਂ ਆਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਾਂਤ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਮੈਂ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, "ਇਹ ਕੀ ਹੈ?" ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਅਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸੀ। ਕੀ ਝੂਠ ਬੋਲਣਾ ਇੰਨਾ ਹੀ ਹੈ? ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸੋਚਿਆ, ਪਰ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਲੱਗਿਆ।

ਮੇਰੇ ਲਈ ਝੂਠ ਬੋਲਣਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ "ਕੋਸ਼ਿਕ ਚੇਤਨਾ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਕਰਨਾ ਬੰਦ ਕਰਨਾ, ਸਗੋਂ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰ, ਅਤੇ ਨਸਲਾਂ ਜਾਂ ਸਮੂਹਾਂ ਦੀ ਸਮੂਹਿਕ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਵੀ ਸਮਝਣਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ ਸਮਾਂ ਅਤੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਅਤੀਤ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ।

ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਕੋਸ਼ਿਕ ਚੇਤਨਾ ਵੀ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ "ਝਲਕ" ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਝੂਠ ਬੋਲਣਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਨੂੰ ਝੂਠ ਬੋਲਣਾ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ ਲਗਾਤਾਰ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਸਮਾਂ ਅਤੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋ।

ਇਸ ਲਈ, ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਕਿਸੇ ਥਾਂ 'ਤੇ ਰਹਿ ਰਹੇ ਕਿਸੇ ਚੇਤਨਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਝੂਠ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹਾਂ," ਮੈਂ ਉਸ 'ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।

ਕੁੱਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਮੈਂ "ਮੈਂ ਝੂਠ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹਾਂ" ਸੁਣਨ 'ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਕਰਾਂਗਾ, ਮੇਰੀ ਮਾਨਸਿਕ ਸਥਿਤੀ ਕੀ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸੋਚਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੇਰੇ ਠੀਕ ਹੈ।

ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਪਰਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦਾ ਕੋਈ ਉਦੇਸ਼ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਮੇਰੀ ਤਰੱਕੀ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਇਸਦਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਅਰਥ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਅਜਿਹੀ ਗੱਲਾਂ ਬਾਰੇ ਚਿੰਤਾ ਕਰਨਾ ਬੇਲੋੜਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਦੀਆਂ ਹਰ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆਵਾਂ, ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅੰਤ ਤੱਕ, ਦਾ ਪਤਾ ਲਗਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਫ਼ਾਇਦਾ ਨਹੀਂ।

ਮੈਂ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਪਰਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਸ਼ਾਇਦ ਗਲਤ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਹ ਵੀ ਇੱਕ ਗੱਲ ਹੈ ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਚਿੰਤਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।

"ਲਾਈਟ ਬਾਡੀ ਦਾ ਜਾਗਰਣ" ਕਿਤਾਬ 'ਤੇ ਅਧਾਰਤ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਸਮੇਂ ਅੱਠਵੇਂ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਹਾਂ ਜਾਂ ਉਸਦੇ ਪੂਰਵ-ਪੜ੍ਹਾਈ ਵਿੱਚ (ਸੱਤਵੇਂ ਅਤੇ ਅੱਠਵੇਂ ਪੱਧਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ)।

ਮੈਂ ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਵਿਪਸਨਾ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਧੀਮੀ ਗਤੀ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਅੱਠਵੇਂ ਪੱਧਰ ਦੇ ਸੰਕੇਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਸੱਤਵੇਂ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਪੜਾਅ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਭਟਕਣਾ ਘੱਟ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ "ਹੁਣ" ਜੀਉਣ ਵਰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਜੋ ਕਿ ਅਨਾਹਤਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹੋਣ ਵਰਗਾ ਸੀ।

ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਵੇਗਾ:

• ਸੱਤਵਾਂ ਪੱਧਰ: ਅਨਾਹਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ
• ਅੱਠਵਾਂ ਪੱਧਰ: ਅਜਨਾ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ

ਅੱਠਵੇਂ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਬਦਲਾਅ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਆਪਣੇ ਆਤਮਾ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਸੱਤਵੇਂ ਪੱਧਰ ਤੱਕ, "ਮੈਂ" ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਅਜੇ ਵੀ ਬਾਕੀ ਸੀ। ਅੱਠਵੇਂ ਪੱਧਰ 'ਤੇ, ਧীরে ਧীরে, ਇਹ ਗੱਲ ਸਾਫ਼ ਹੋਣ ਲੱਗਦੀ ਹੈ ਕਿ "ਆਪ" ਇੱਕ ਭਰਮ ਹੈ।

ਸੱਤਵੇਂ ਪੱਧਰ ਤੱਕ, ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਸੀ ਕਿ "ਆਪ" ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਵੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਤਰਕ ਨਾਲ ਵੀ ਠੀਕ ਸੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਸੀ, ਤਾਂ "ਆਪ" ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਅਜੇ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੀ। "ਆਪ" ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦਾ ਅਨੁਪਾਤ 8:2 ਜਾਂ 7:3 ਸੀ।

ਅੱਠਵੇਂ ਪੱਧਰ 'ਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਗੂੜ੍ਹੇ ਅਹਿਸਾਸ ਨਾਲ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋ ਕਿ "ਆਪ" ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਜਿੰਨਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਅਲੋਪ ਹੋ ਰਹੇ ਹੋ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ ਕਿ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਧীরে ਧীরে ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਅਜਿਹਾ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਆਪ" ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦਾ ਅਨੁਪਾਤ 6:4 ਜਾਂ 5:5 ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ "ਆਪ" ਦਾ ਅਲੋਪ ਹੋਣਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨਾਲ ਸੰਯੋਜਨ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨਾਲ ਸੰਯੋਜਨ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਆਪਣੇ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਜੁੜਨਾ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਦੋ ਵੱਖਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਲੱਗ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਘਟਨਾ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਦੱਸਣ ਦਾ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਤਰੀਕਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਇੱਕੋ ਗੱਲ ਹੈ।

ਸੱਤਵੇਂ ਪੱਧਰ 'ਤੇ, ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਅਤੇ ਸਾਦਾ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਕਾਫ਼ੀ ਸੰਘਰਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੇ ਮੌਜੂਦਗੀ ਬਾਰੇ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਵਧ ਗਈ ਸੀ, ਪਰ ਅਜੇ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਸਾਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਜਾ ਸਕਦੇ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਦੀ ਉਦਾਸੀ ਵਰਗੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੇ ਅਹਿਸਾਸ ਅਤੇ ਸਾਦੇ ਰੂਪ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜਾਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸੀ।

ਅੱਠਵੇਂ ਪੱਧਰ 'ਤੇ, ਇਹ ਝੰਜਟ ਲਗਭਗ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਸੀ।

ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਇਹ ਕਿਤਾਬ ਪੜ੍ਹਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸੱਤਵੇਂ ਅਤੇ ਅੱਠਵੇਂ ਪੱਧਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦਾ ਫਰਕ ਥੋੜ੍ਹਾ ਔਖਾ ਲੱਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਪੱਧਰ ਬਹੁਤ ਸਪੱਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵੱਖਰੇ ਹਨ।

ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਪੱਧਰਾਂ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤਾ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਪੜ੍ਹ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਟੈਕਸਟ ਵਿੱਚ ਯੋਗਾ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਆਸਾਨ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਯੋਗਾ ਨਾਲ ਜੋੜ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।

• ਪਹਿਲਾ ਪੱਧਰ: ਕੁਡਲਿਨੀ ਦਾ ਜਾਗਣਾ।
• ਦੂਜਾ ਪੱਧਰ: ਕੁਡਲਿਨੀ ਦੀ ਸਥਿਰਤਾ।
• ਤੀਜਾ ਪੱਧਰ: ਮੂਲਾਧਾਰ ਚੱਕਰ ਦੀ ਸਰਗਰਮੀ। "ਗੰਧ" ਲਈ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਹੋਣਾ। ਜਨਨ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਸਰਗਰਮੀ।
• ਚੌਥਾ ਪੱਧਰ: ਅਧਿਆਤਮਕਤਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ।
• ਪੰਜਵਾਂ ਪੱਧਰ: ਸਵਾਦੀਸਤਾਨ ਚੱਕਰ ਦੀ ਸਰਗਰਮੀ।
• ਛੇਵਾਂ ਪੱਧਰ: ਮਨੀਪੂਰ ਚੱਕਰ ਦੀ ਸਰਗਰਮੀ।
• ਸੱਤਵਾਂ ਪੱਧਰ: ਅਨਾਹਤਾ ਚੱਕਰ ਦੀ ਸਰਗਰਮੀ।
• ਅੱਠਵਾਂ ਪੱਧਰ: ਅਜਨਾ ਚੱਕਰ ਦੀ ਸਰਗਰਮੀ।

ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਹ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕੁਡਲਿਨੀ ਜਾਂ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੰਜਵੇਂ ਅਤੇ ਛੇਵੇਂ ਪੱਧਰਾਂ ਤੱਕ, ਕਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮਿਸ਼ਰਿਤ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਅਧਿਆਤਮਕ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪੱਧਰਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨ ਦਾ ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਲਾਜ਼ਮੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਚੱਕਰਾਂ 'ਤੇ ਅਧਾਰਤ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਨੌਵੇਂ ਪੱਧਰ ਨੂੰ "ਪਵਿੱਤਰਤਾ" ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਨ ਦੇ ਇੱਕ ਪੜਾਅ ਵਜੋਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਆਮ "ਗਿਆਨ" ਨੌਵੇਂ ਪੱਧਰ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।

ਸਵੇਰ ਦੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਅਣਖੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਜਾਪਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਾਈਂਡਫੁਲਨੈਸ (mindfulness) ਧਾਰਨਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਪ੍ਰਤਿਆਹਾਰਾ (pratyahara) ਹੈ। ਕਿੰਨਾ ਅਜੀਬ। ਮੈਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਮਾਈਂਡਫੁਲਨੈਸ (mindfulness) ਦੀ ਗਲਤੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਮਾਈਂਡਫੁਲਨੈਸ (mindfulness) ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਤਿਆਹਾਰਾ (pratyahara) ਹੀ ਹੈ।

ਮਾਈਂਡਫੁਲਨੈਸ (mindfulness) ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਧਾਰਨਾ (dharana) ਤੱਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੇ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰਤਿਆਹਾਰਾ (pratyahara) ਹੈ। ਪ੍ਰਤਿਆਹਾਰਾ (pratyahara) ਉਹ ਪੜਾਅ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰ ਪਾਉਣ, ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦਿਮਾਗ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਕਿ "ਪ੍ਰਤਿਆਹਾਰਾ (pratyahara) ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਔਬਜ਼ਰਵੇਸ਼ਨ (observation)" ਠੀਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਤਿਆਹਾਰਾ (pratyahara) ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ "ਜ਼ੋਨ" ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਤੋਂ ਥੋੜੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਮਾਈਂਡਫੁਲਨੈਸ (mindfulness) ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਧਰਮ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਸਦਾ ਵਰਣਨ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਹੈ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਪ੍ਰਤਿਆਹਾਰਾ (pratyahara) ਨੂੰ "ਔਬਜ਼ਰਵੇਸ਼ਨ (observation)" ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।

5. ਪ੍ਰਤਿਆਹਾਰਾ (pratyahara): ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੋ! ਔਬਜ਼ਰਵ (observe) ਕਰੋ!
6. ਧਾਰਨਾ (dharana): ਧਿਆਨ ਲਗਾਓ! ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਆਨੰਦ! ਜ਼ੋਨ!

ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਸੋਚਦਾ ਕਿ ਯੋਗਾ ਸੂਤਰਾਂ (Yoga Sutras) ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤਿਆਹਾਰਾ (pratyahara) ਨੂੰ ਬਹੁਤਾ ਔਬਜ਼ਰਵੇਸ਼ਨ (observation) ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ, ਪਰ ਇੱਕ ਵਿਆਖਨਾ ਵਜੋਂ, "ਔਬਜ਼ਰਵੇਸ਼ਨ (observation)" ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਯੋਗਾ (yoga) ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਧਿਆਨ ਦੀਆਂ ਧਾਰਮਿਕ ਰਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਔਬਜ਼ਰਵੇਸ਼ਨ (observation) ਬਾਰੇ ਸੁਣਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸੋਚ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿ ਇਹ ਡਿਆਨਾ (dhyana) ਜਾਂ ਸਮਾਧੀ (samadhi) ਬਾਰੇ ਹੈ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਇਹ ਪ੍ਰਤਿਆਹਾਰਾ (pratyahara) ਬਾਰੇ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਹੈ।

ਇਹ ਸਮਝ ਮੌਜੂਦਾ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ (vipassana) ਧਿਆਨ 'ਤੇ ਵੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਸ਼ਾਇਦ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਗਲਤੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਕਿ ਗੋਏਨਕਾ (Goenka) ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ (vipassana) ਧਿਆਨ "ਔਬਜ਼ਰਵੇਸ਼ਨ (observation)" ਹੈ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਚਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਡਿਆਨਾ (dhyana) ਜਾਂ ਸਮਾਧੀ (samadhi) ਬਾਰੇ ਹੈ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਇਹ ਪ੍ਰਤਿਆਹਾਰਾ (pratyahara) ਬਾਰੇ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਗੋਏਨਕਾ (Goenka) ਧਰਮ ਦੀ ਵੀ ਗਲਤੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ... ਕਿੰਨਾ ਅਜੀਬ।

ਇਹ ਗੱਲ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਮਾਈਂਡਫੁਲਨੈਸ (mindfulness) ਅਤੇ ਗੋਏਨਕਾ (Goenka) ਧਰਮ ਥੋੜ੍ਹੇ ਧਾਰਮਿਕ ਹਨ ਅਤੇ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਆਸਾਨ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ "ਔਬਜ਼ਰਵੇਸ਼ਨ (observation)" ਨੂੰ ਇੱਕ ਧਿਆਨ ਤਕਨੀਕ ਵਜੋਂ ਵਰਤਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਜੋ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ।

ਪ੍ਰਤਿਆਹਾਰਾ (pratyahara) ਰਾਹੀਂ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋਣਾ ਅਤੇ ਸਮਾਧੀ (samadhi) ਵਿੱਚ ਔਬਜ਼ਰਵੇਸ਼ਨ (observation) ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣਾ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਫਰਕ ਹੈ, ਪਰ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ "ਔਬਜ਼ਰਵੇਸ਼ਨ (observation)" ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਮਾਮਲਾ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਿਆ।

ਜੇਕਰ, ਤਾਂ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਾਈਂਡਫੁਲਨੈਸ ਜਾਂ ਗੋਏਂਕਾ ਢੰਗ ਦੇ ਲੋਕ "ਅੰਤਰਮੁਖ ਮੈਡਿਟੇਸ਼ਨ" ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ਾਇਦ "ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰਾ" ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣਗੇ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਣ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਬਦਲ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਹਰੇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਸੰਦਰਭ ਵੱਖਰਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਸੰਦਰਭ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਸਮਾਧੀ ਜਾਂ ਉੱਚੇ ਪੱਧਰ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ... ਪਰ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ, "ਅੰਤਰਮੁਖ ਮੈਡਿਟੇਸ਼ਨ" ਦਾ ਮਤਲਬ "ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰਾ" ਸੀ।

ਜੇਕਰ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਅਜਿਹਾ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਇਹ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਮੈਡਿਟੇਸ਼ਨ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਝਾੜ ਹਨ... ਬੁੱਧ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਅਤੇ "ਅੰਤਰਮੁਖ ਮੈਡਿਟੇਸ਼ਨ" ਦਾ ਨਾਮ ਲਗਾ ਕੇ, ਜੋ ਕਿ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਯੋਗਾ ਸੂਤਰ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ "ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰਾ" ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਮਾਈਂਡਫੁਲਨੈਸ ਦੇ ਵਰਣਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸਮਾਧੀ ਵਰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਗਲਤ ਸਮਝ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਢੰਗ ਅਤੇ ਵਰਣਨ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਉਹ "ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰਾ" ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ "ਅੰਤਰਮੁਖ" ਕਿਹਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ, ਵਿਗਿਆਪਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕੁਝ ਅਜਿਬੀ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਸਮਾਧੀ ਵਰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵੀ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਢੰਗ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਇਹ "ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰਾ" ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਇਦ "ਧਾਰਨਾ" (ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ) ਰਾਹੀਂ ਇੱਕ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।

ਗੋਏਂਕਾ ਢੰਗ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਧਾਰਮਿਕ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਢੰਗ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਾਹ ਦੇ ਅੰਤਰਮੁਖ ਜਾਂ ਸੰਵੇਦਨਾਵਾਂ (ਪੰਜ ਇੰਦਰੀਆਂ) ਦੇ ਅੰਤਰਮੁਖ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ "ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰਾ" ਨਾਲ ਜੁੜਨਾ ਵਧੇਰੇ ਢੁਕਵਾਂ ਹੈ। ਗੋਏਂਕਾ ਢੰਗ ਵਿੱਚ, ਸਾਹ ਦੇ ਅੰਤਰਮੁਖ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ, ਜਿਸਨੂੰ "ਧਾਰਨਾ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ "ਧਾਰਨਾ" ਹੈ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ "ਆਨਪਾਨਾ ਮੈਡਿਟੇਸ਼ਨ" ਸਮੇਤ ਗੋਏਂਕਾ ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ ਮੈਡਿਟੇਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ "ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰਾ" ਮੰਨ ਲઈએ, ਤਾਂ ਇਹ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇਗਾ।

ਧਰਮ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਸਿਰਫ਼ ਢੰਗਾਂ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮੈਡਿਟੇਸ਼ਨ ਦੇ ਢੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਆਮ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ "ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰਾ" 'ਤੇ ਕੇਂਦਰਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਲਤ ਸਮਝ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਇਹ ਸਮਝਣ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਅੰਤਰਮੁਖ ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ ਮੈਡਿਟੇਸ਼ਨ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਅਸੁਰੱਖਿਆ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਮੂਲ ਕਾਰਨ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣ ਜਾਂਦੇ ਹੋ ਕਿ ਇਹ "ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰਾ" ਹੈ, ਤਾਂ ਅਜਿਹੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਪੁਰਾਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੀ ਇੱਕ ਵਾਰ ਗੋਏਂਕਾ ਢੰਗ ਵਿੱਚ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੱਚਾਈ ਦੱਸੀ ਹੋਵੇਗੀ... ਮੈਂ ਇੱਕ ਧਾਰਨਾ ਰੱਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।

ਗੋਏਂਕਾ ਸਟਾਈਲ ਕਰ ਰਹੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਧਰਮ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਉਹ ਜੋ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਉਹ 'ਪ੍ਰਾਤਿਆਹਾਰ' ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇਗਾ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਗੁੱਸਾ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਈਹਾਨੁਭੂਤੀ ਠੇਸ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਅਜਿਹੀ ਈਹਾਨੁਭੂਤੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਗੁੱਸਾ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਿਹੜੇ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅਧਿਆਪਕ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਪੱਧਰ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਜੇਕਰ ਇਹ ਇੱਕ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਬਿਜ਼ਨਸ ਕੋਰਸ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਇਸ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਘੱਟ ਆਂਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ 'ਪ੍ਰਾਤਿਆਹਾਰ' ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਇਹ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਹਾਲਾਂਕਿ, ਉਹ ਲੋਕ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਧਰਮ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਬੁੱਧ ਦੇ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।

ਇਹ ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਦਰਸ਼ਨ ਹੈ... ਇੱਕ ਪਾਸੇ, ਉਹ ਜੋ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਉਹ 'ਪ੍ਰਾਤਿਆਹਾਰ' ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਧਰਮ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਇੱਕ ਕਦਮ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਗਲਤ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਸੋਚਣਾ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਹੀ ਕਰਨ ਨਾਲ ਧਰਮ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਇੱਕ ਵਿਦਰਸ਼ਨ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਸਮਝ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਇੱਕ ਮਜ਼ਾਕੀਆ ਗੱਲ ਲੱਗ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਬੇਕਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਦਰਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਜੋ ਲੋਕ ਇਹ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਈਹਾਨੁਭੂਤੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਲੈਂਦੇ, ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਗੰਭੀਰ ਗੱਲ ਵਾਂਗ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਿਅਕਤੀ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਅਜਿਹੀ ਟਿੱਪਣੀ ਈਹਾਨੁਭੂਤੀ ਨੂੰ ਠੇਸ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਗੁੱਸਾ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਇਸ ਲਈ, ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ 'ਗੋਏਂਕਾ' ਵਰਗੇ ਬਿਜ਼ਨਸਮੈਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ ਗਏ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਬਣੇ, ਧਰਮ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਧਿਆਨ ਕੋਰਸ ਵਿੱਚ ਯੋਗਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ। ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਉਣ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਈਹਾਨੁਭੂਤੀ ਖਤਮ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਮੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਸਵਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਕਿ 'ਗੋਏਂਕਾ' ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਏਨਾ ਗੁੱਸਾ ਕਿਉਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਏਨੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਗੁੱਸਾ ਕਿਉਂ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਸਦਾ ਕਾਰਨ ਧਿਆਨ ਦੀ ਤਕਨੀਕ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸਮੱਸਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਧਿਆਨ ਦੀ ਤਕਨੀਕ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵੱਖਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸਦਾ ਕਾਰਨ ਤਕਨੀਕ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਅਤੇ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਵਿੱਚ ਸਮੱਸਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ 'ਗੋਏਂਕਾ' ਜੀ ਵੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਗੁੱਸਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਇਸ ਲਈ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਧਰਮ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤੀ ਹੈ ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਵਿਕਸਤ ਹੋਈ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਗੱਲ ਸੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੀ ਸੰਸਥਾ ਨਾਲ ਜੁੜਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹਾਂਗਾ ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਗੁੱਸਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਲੋਕ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਣ, ਪਰ ਹੁਣ 'ਗੋਏਂਕਾ' ਜੀ ਦੇਹਾਂਤ ਕਰ ਗਏ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਸੰਸਥਾ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਸਦਾ ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸਣ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ 'ਪ੍ਰਾਤਿਆਹਾਰ' ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਵੀ ਬਹੁਤ ਈਹਾਨੁਭੂਤੀ ਅਤੇ ਝੂਠਾ ਅਹੰਕਾਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ ਕਿ ਸੰਸਥਾ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਅਤੇ ਹਿੱਸੇ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਝੂਠੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਣਗੇ।

ਇਸਨੂੰ ਨਕਾਰਨ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਹ ਇੱਕ ਪੜਾਅ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਸਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਦੀ ਘਾਟ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਸਮੂਹ ਹੋ ਜੋ ਪ੍ਰਤਿਆਹਾਰਾ ਕਰਕੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਸਹੀ ਹੈ। ਬਲਕਿ, ਅਜਿਹੇ ਸਮੂਹ ਹੋਰ ਵੀ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।

ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਸੱਚ ਹੋਵੇ ਕਿ ਗੋਏਂਕਾ ਢੰਗ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਟਿੱਪਣੀਆਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਬਜਾਏ ਆਪਣੀ ਸੋਚ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦੇਣ ਕਰਕੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਗੁੱਸਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਇਸਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਚਲਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਤਿਆਹਾਰਾ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਕੁਦਰਤੀ ਹੈ।

ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਸੀ ਕਿ ਗੋਏਂਕਾ ਢੰਗ ਬੁੱਧ ਦੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਧਿਆਨ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਇੰਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਕਿਉਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗਰਵ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਧਰਮਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਹਨ ਜੋ ਗੋਏਂਕਾ ਢੰਗ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਧਰਮਸ਼ਾਲਾ ਗੁਆ ਬੈਠਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮਾਨਸਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਲਝ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਕਿਉਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?

ਹਾਲਾਂਕਿ, ਜੇਕਰ ਗੋਏਂਕਾ ਢੰਗ ਦੇ ਅੰਚਲਕਾਂ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪ੍ਰਤਿਆਹਾਰਾ ਦੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਮੰਨ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਜੋ ਮਾਨਸਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਲਝੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਨਿਰਬੇਧ ਰਹਿਣ।

ਜੇਕਰ ਗੋਏਂਕਾ ਢੰਗ ਵਿੱਚ, ਅੰਚਲਕ ਵੀ ਪ੍ਰਤਿਆਹਾਰਾ ਦੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹਿੱਸੇ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਬਹੁਤੇ ਪ੍ਰਤਿਆਹਾਰਾ ਜਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲੇ ਪੜਾਅ 'ਤੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਿੱਖਿਆਏ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਵੀ ਪ੍ਰਤਿਆਹਾਰਾ ਹੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਜੋ ਉਲਝ ਗਏ ਹਨ।

ਗੋਏਂਕਾ ਢੰਗ ਵਿੱਚ, ਅਨਾਪਾਨਾ ਧਿਆਨ, ਜੋ ਕਿ ਸ਼ਵਾਸ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਹੈ, ਨੂੰ ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ ਧਿਆਨ (ਅਵਲੋਕਨ ਧਿਆਨ) ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਮਾਧ ਧਿਆਨ ਵਜੋਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਵੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰਾ ਹੈ।

■ ਗੋਏਂਕਾ ਢੰਗ ਦੁਆਰਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਵਰਣਨ
- ਅਨਾਪਾਨਾ ਧਿਆਨ: ਅਵਲੋਕਨ ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤਿਆਰੀ ਵਜੋਂ ਧਿਆਨ (ਸਮਾਧ ਧਿਆਨ)। ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਯੋਗਾ ਸੂਤਰ ਦੇ ਦਾਰਨਾ (ਧਿਆਨ) ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੋਵੇ।
- ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ ਧਿਆਨ: ਚਮੜੀ ਦਾ ਅਵਲੋਕਨ। ਅਵਲੋਕਨ ਧਿਆਨ। ਗਿਆਨ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਧਿਆਨ। ਇਹ ਯੋਗਾ ਸੂਤਰ ਦੇ ਦਿਯਾਨ (ਧਿਆਨ) ਤੋਂ ਸਮਾਧੀ (ਤ੍ਰਿਪਤੀ) ਤੱਕ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੈ।

■ ਗੋਏਂਕਾ ਢੰਗ ਦੀ ਅਸਲ ਹਾਲਤ
- ਅਨਾਪਾਨਾ ਧਿਆਨ: ਪ੍ਰਤਿਆਹਾਰਾ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਵਜੋਂ ਧਿਆਨ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਧਿਆਨ।
- ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ ਧਿਆਨ: ਪ੍ਰਤਿਆਹਾਰਾ ਦੀ ਅਮਲ।

ਇਸ ਲਈ, ਵਰਣਨ ਅਤੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫਰਕ ਹੈ। ਇਹ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਏੜੇ ਲੋਕ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕਿੰਨਾ ਕੁ ਹਾਸਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।

...ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਜਿਹਾ ਸੋਚਣਾ ਵਧੇਰੇ ਸਹੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਸਭ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਪਤਾ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਇਹ ਦੱਸਣ ਦਾ ਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ ਕਿ ਇਹ ਪ੍ਰਤਿਆਹਾਰਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਮੈਂ ਯੋਗਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।

ਸ਼ਾਇਦ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਰਹੇ ਹੋਣਗੇ ਜੋ ਅਜਿਹੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਲੜਾਈਆਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਬੱਧੀ ਚੱਲਦੀਆਂ ਰਹਿਣੀਆਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਰਨਾਂ ਨੂੰ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੋਏਂਕਾ ਢੰਗ ਵਿੱਚ ਜਲਦੀ ਗੁੱਸਾ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸੁਭਾਅ ਵੀ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਬੱਧੀ ਚੱਲਦਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਗੁੱਸਾ ਆਉਣ ਦੇ ਕਾਰਨਾਂ ਨੂੰ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇਗਾ।

ਹਾਲਾਂਕਿ, ਜੇ ਅਸੀਂ ਇਹਨਾਂ ਧਾਰਨਾਵਾਂ 'ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਗੋਏਂਕਾ ਢੰਗ ਵਿੱਚ ਜਲਦੀ ਗੁੱਸਾ ਆਉਣ ਦੇ ਕਾਰਨ ਵੀ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਧਾਰਨਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਤਰਸਤਾਰ ਹੈ।

ਇਹ ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਗੋਏਂਕਾ ਢੰਗ ਦੀ ਗਿਰਾਵਤ ਘੱਟ ਹੈ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੰਨਾ ਹੀ ਹੈ ਕਿ ਇਸਦੇ ਵਰਣਨ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵਿਸਥਾਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਓਵਰ-ਦ-ਟਾਪ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।

▪️ਧਾਰਨਾ ਮੱਧ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਅਜੇ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਾਰਨਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧਾਰਨਾ, ਜੋ ਧਾਰਨਾ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਜੇ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਾਰਨਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।

■ਯੋਗਾ ਸੂਤਰ ਦੇ ਅੱਠ ਅੰਗ
1. ਯਾਮ (ਅਹਿੰਸਾ, ਸੱਤੀਆ, ਅਸਤਿਆ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ (ਬਰਤਾਨ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ), ਅਪਰਿਗ੍ਰਾਹਾ)
2. ਨਿਆਮ (ਸ਼ੌਚ, ਸੰਤੋਸ਼, ਤਪਸ, ਸਵਾਸਤੀਆ, ਇਸ਼ਵਰ ਪ੍ਰਣਿਧਾਨ)
3. ਅਸਾਨ
4. ਪ੍ਰਣਾਯਾਮ
5. ਪ੍ਰਤਿਆਹਾਰ
6. ਦਾਰਨਾ → ਧਾਰਨਾ
7. ਦਿਯਾਨ → ਧਾਰਨਾ
8. ਸਮਾਧੀ → ਤ੍ਰਿਮੂਤੀ

ਜਿਸ ਚੀਜ਼ 'ਤੇ ਧਾਰਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਯੋਗਾ ਸੂਤਰ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਦਿਯਾਨ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਦਾਰਨਾ ਹੈ।
ਕਈ ਵਾਰ, ਲੋਕ ਧਾਰਨਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਯੋਗਾ ਸੂਤਰ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਦਾਰਨਾ (ਧਾਰਨਾ) ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਦਾਰਨਾ ਅਤੇ ਦਿਯਾਨ, ਅਤੇ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਕਾਫ਼ੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਫਰਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਲੋਕ ਇਸ ਵਿੱਚ ਫਰਕ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀਬੱਧ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ:

1&2. ਯਾਮ-ਨਿਆਮ: ਨੈਤਿਕਤਾ ਨੂੰ ਮਹੱਤਵ ਦਿਓ!
3. ਅਸਾਨ: ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹਿਲਾਓ!
4. ਪ੍ਰਣਾਯਾਮ: ਆਪਣੀ ਸਾਹ ਲੈਣ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਦਿਓ!
5. ਪ੍ਰਤਿਆਹਾਰ: ਆਪਣੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚੋਂ ਬੇਲੋੜੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਓ!
6. ਦਾਰਨਾ → ਧਾਰਨਾ ਕਰੋ! ਧਾਰਨਾ ਦੁਆਰਾ ਆਨੰਦ! ਜ਼ੋਨ!
7. ਦਿਯਾਨ (ਧਾਰਨਾ): → ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਰਹੇ ਹੋ!
8. ਸਮਾਧੀ (ਤ੍ਰਿਮੂਤੀ): → ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣ ਦੀ ਥਾਂ!

ਇਹਨਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਧਾਰਨਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਦਾਰਨਾ (ਧਾਰਨਾ) ਹੀ ਹੋਵੇ।
ਸਾਹ ਲੈਣ ਦੀ ਧਾਰਨਾ
ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਵਾਲੀ ਧਾਰਨਾ
ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ ਧਾਰਨਾ
ਭਵਿਖ ਵਿੱਚ ਧਾਰਨਾ
* ਮਾਈਂਡਫੁਲਨੈਸ (ਸਾਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਧਾਰਨਾ)

ਬੇਸ਼ੱਕ, ਇੱਕੋ ਤਰੀਕੇ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦਿਆਂ, ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਦਿਯਾਨ (ਧਾਰਨਾ) ਜਾਂ ਸਮਾਧੀ (ਤ੍ਰਿਮੂਤੀ) ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਸਕੋ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ, ਉਦੋਂ ਤੱਕ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ "ਧਾਰਨਾ" ਹੀ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅੱਜ ਕੱਲ੍ਹ ਲੋਕ "ਅੰਤਰਗਤ ਧਿਆਨ" ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਨਾਮ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਕੁਝ ਉੱਚ ਪੱਧਰੀ ਲੋਕ ਇਸਨੂੰ ਅੰਤਰਗਤ ਧਿਆਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਇਹ ਸਭ "ਧਿਆਨ" ਹੀ ਹੈ। ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ "ਧਿਆਨ" ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਪਿਛਲੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਅਭਿਆਸ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ਾਇਦ ਤੁਰੰਤ ਅੰਤਰਗਤ ਧਿਆਨ ਜਾਂ "ਦੀਆਨਾ" ਜਾਂ "ਸਮਾਧੀ" ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ "ਧਿਆਨ" ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਲੋਕ "ਅੰਤਰਗਤ ਧਿਆਨ" ਬਾਰੇ ਜੋ ਵੀ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹਨ, ਇਸਦਾ ਕੋਈ ਅਪਵਾਦ ਨਹੀਂ ਹੈ। ... ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਅਜਿਹੀ ਗੱਲ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਸਨੂੰ ਅਪਮਾਨਜਨਕ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਇਹ ਸਭ "ਧਿਆਨ" ਹੀ ਹੈ। ਅਤੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਇਸ ਲਈ, ਧਿਆਨ ਦੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਲੋਕ ਇਸਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ "ਅੰਤਰਗਤ" ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ, ਪਰ ਭਾਵੇਂ ਇਸਨੂੰ "ਅੰਤਰਗਤ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੋ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਉਹ "ਧਿਆਨ" ਹੀ ਹੈ।

ਕੁਝ ਅਜਿਹੇ ਸਕੂਲ ਹਨ ਜੋ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਉੱਚ ਪੱਧਰੀ ਸੂਚਨਾਵਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ "ਕੋਈ ਵੀ ਜ਼ੋਰ ਪਾਏ ਬਿਨਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਅੰਤਰਗਤ ਧਿਆਨ ਕਰੋ," ਪਰ ਇਹ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ "ਦੀਆਨਾ" (ਧਿਆਨ) ਜਾਂ "ਸਮਾਧੀ" ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ। ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਜੋ ਵੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ "ਧਿਆਨ" ਹੀ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ "ਅੰਤਰਗਤ ਧਿਆਨ" ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਪਰ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਮੇਸ਼ਾ "ਧਿਆਨ" ਕਰਦੇ ਹਨ।

"ਮਾਈਂਡਫੁੱਲਨੈੱਸ" ਵਿੱਚ ਵੀ, ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਸ਼્વાસ ਨੂੰ ਅੰਤਰਗਤ ਧਿਆਨ ਕਰੋ," ਪਰ ਇਹ ਦਾਅਵਾ ਕਰਨਾ ਹੈ ਕਿ "ਸ਼્વાસ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਧਾਰੋ।" ਅਸਲ ਅੰਤਰਗਤ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਿਸਮ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਸਿਰਫ਼ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ "ਦੀਆਨਾ" (ਧਿਆਨ) ਤੋਂ ਪਰੇ "ਸਮਾਧੀ" ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ 'ਤੇ ਹੀ ਸੰਭਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਿਰਫ਼ "ਧਿਆਨ" ਹੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਹੀ ਸੱਚਾਈ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ, ਅਤੇ "ਅੰਤਰਗਤ" ਜਾਂ "ਛੱਡ ਦਿਓ" ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਸਿਰਫ਼ "ਧਿਆਨ" (ਧਿਆਨ) 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਧਾਰੋ, ਇਹ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਤਰੀਕਾ ਹੈ।

ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਧਿਆਨ" (ਧਿਆਨ) ਨੂੰ ਡੂੰਘਾਈ ਨਾਲ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਪੜਾਅ 'ਤੇ ਜਾਣਾ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਉੱਚ ਪੜਾਅ ਦਾ "ਅੰਤਰਗਤ" "ਧਿਆਨ" (ਧਿਆਨ) ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਭਾਵੇਂ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਸੰਘਰਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ "ਧਿਆਨ" (ਧਿਆਨ) ਦੀ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਪਰ ਇਹ ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸਦੀ ਬਿਲਕੁਲ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਜਲਦੀ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸੰਘਰਸ਼ ਅਤੇ ਭਟਕਾਉਣ ਵਾਲੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਜੂਝ ਰਹੇ ਹੋਣਗੇ, ਇਸ ਲਈ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ "ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰ" ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਫਿਰ "ਧਿਆਨ" 'ਤੇ ਜਾਣਾ ਸਹੀ ਹੈ।

ਮਾਈਂਡਫੁਲਨੈਸ ਆਦਿ, ਇਸ ਬਾਰੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਪੜ੍ਹਨ 'ਤੇ, ਇਹ "ਅੰਤਰਗਾਹਕ" ਵਜੋਂ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਇੱਕ ਉੱਚੇ ਪੱਧਰ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਉਹ "ਧਾਰਨਾ" (ਧਿਆਨ) ਹੈ। ਇਸਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਭਾਵੇਂ ਵਿਆਖਿਆ ਵਿੱਚ "ਇਹ ਅੰਤਰਗਾਹਕ ਹੈ" ਕਹਿਣ ਦਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਵਿਆਖਿਆ ਲਈ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਸਲ ਗੱਲ "ਧਾਰਨਾ" (ਧਿਆਨ) ਹੈ। ਮੇਰਾ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਇਸਨੂੰ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਲਈ "ਅੰਤਰਗਾਹਕ" ਜਾਂ "ਧਿਆਨ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਦੇ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਅੰਤਰਗਾਹਕ" ਕਹਿਣ ਨਾਲ ਇਹ ਵਧੇਰੇ ਆਕਰਸ਼ਕ ਲੱਗੇ, ਇਸ ਲਈ ਅਜਿਹਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ "ਅੰਤਰਗਾਹਕ" ਸ਼ਬਦ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਪੂਰੀ ਵਿਆਖਿਆ ਸੁਣਨ ਤੋਂ, ਇਹ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਧਾਰਨਾ" (ਧਿਆਨ) ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਮ ਲੋਕ ਸਿਰਫ਼ "ਹੰ...ਹੰ..." ਕਰਦੇ ਹੋਣਗੇ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਵੇਗਾ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸਮਝ ਗਏ ਹਨ ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ।

"ਧਾਰਨਾ" (ਧਿਆਨ) ਰਾਹੀਂ ਇੱਕ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣਾ ਸੰਭਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਖੁਸ਼ੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕੰਮ ਦੀ ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਸਿਰਫ਼ "ਧਾਰਨਾ" (ਧਿਆਨ) ਦੇ ਖੇਤਰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਾਰੋਬਾਰ ਲਈ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮਾਈਂਡਫੁਲਨੈਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ, ਇਹ "ਦੀਆਨਾ" ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ "ਧਾਰਨਾ" (ਧਿਆਨ) ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਹਨ ਜੋ ਵਿਆਖਿਆ ਵਿੱਚ "ਅੰਤਰਗਾਹਕ" ਕਹਿਣ ਕਰਕੇ ਉਲਝ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਗਲਤ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੋ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਉਹ "ਧਾਰਨਾ" (ਧਿਆਨ) ਹੈ। ਮਾਈਂਡਫੁਲਨੈਸ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪੱਧਰ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਇਸਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਲੋਕ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਅੱਗੇ ਹੋ ਗਏ ਹੋਣਗੇ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਵੀ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦੱਸੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਾਈਂਡਫੁਲਨੈਸ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਵੀ ਗਲਤਫਹਿਮ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮਾਈਂਡਫੁਲਨੈਸ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ "ਧਾਰਨਾ" (ਧਿਆਨ) ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇਸਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਅੱਗੇ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਾਈਂਡਫੁਲਨੈਸ ਕਾਫ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮਾਈਂਡਫੁਲਨੈਸ ਧਰਮ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਕੇ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਤਕਨੀਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਲਈ ਇਹ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਜ਼ाहਰ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਪਸੰਦ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਜੋ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਵੇ ਉਹ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। "ਧਾਰਨਾ" (ਧਿਆਨ) ਦੇ ਪੱਧਰ ਨੂੰ ਅਪਣਾ ਕੇ ਅਤੇ ਇੱਕ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਕੋਈ ਵੀ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਬਣਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਦਿਮਾਗ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਕੰਮ ਨੂੰ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਨਾਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਜੇਕਰ ਇਹ ਹੀ ਕੋਈ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਉਹ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਦੁਨੀਵੀ ਲਾਭ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਾਈਂਡਫੁਲਨੈਸ ਨੂੰ ਦੁਨੀਵੀ ਲਾਭ ਲਈ ਵਰਤਦੇ ਹਨ। ਮੇਰਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਕੁੱਝ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਿਹਾ, ਅਤੇ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦਿਲਚਸਪ ਨਹੀਂ ਲੱਗ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਇਸ ਤਕਨੀਕ ਤੋਂ ਹੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਮਾਈਂਡਫੁਲਨੈਸ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਲੋਕ ਕਿਵੇਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਨਕਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਉਹ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਇੱਕ ਆਜ਼ਾਦ ਦੁਨੀਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਜੋ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਵੇ ਉਹ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਡਰਲਾਨਾ (ਧਿਆਨ) ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਗੂੜ੍ਹਾ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹਰੇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਵੱਖਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਲਈ, ਪਹਿਲੇ 10 ਸਾਲ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਜਾਣ 'ਤੇ ਹੀ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਤਜਰਬਾ ਸੀ। ਪਰ ਹੁਣ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਅਗਲੇ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਵਾਲੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਮੈਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ ਕਿ ਡਰਲਾਨਾ ਦਾ ਪੜਾਅ ਬੇਕਾਰ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਲਾਭਦਾਇਕ ਸੀ ਅਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਜ਼ਰੂਰੀ ਪੜਾਅ ਸੀ।

ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਹੁਣ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ਾਇਦ ਬੇਸ਼ਕੀ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਪਹਿਲਾਂ, ਲੋਕ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਹੁਣ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ "ਸਮਝਦਾਰ" ਲੋਕ ਹਨ ਜੋ "ਧਿਆਨ ਦਾ ਸੱਚ ਇੱਕ ਨਿਰੀਖਣ ਹੈ" ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਦੀਆਂ ਤਕਨੀਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਮੋਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਨਾਲ ਇਹ ਪਤਾ ਲਗਾਉਣਾ ਔਖਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਸੱਚ ਕੀ ਹੈ।

ਸ਼ਾਇਦ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਅਜੀਬ ਧਿਆਨ ਦੀ ਤਕਨੀਕ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਇਹ ਬਿਹਤਰ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ ਉਸ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰੋ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਜਾਓ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਵੇ। ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ।

ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਧਿਆਨ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਪੜਾਅ ਧਿਆਨ (ਡਰਲਾਨਾ) ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਧਿਆਨ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

▪️ ਧਿਆਨ ਦਾ ਪੜਾਅ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ

ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਨਿਸ਼ਚਤ ਪੜਾਅ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਵਿੱਚ ਸਮਾਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।

■ ਪੜਾਅ 1: 5-20 ਸਾਲ
ਧਿਆਨ ਜਾਂ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਧਿਆਨ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਨੂੰ ਵਧਾ ਸਕਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਾਂ ਕੁਝ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਭਾਵਨਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਉੱਬੜ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ।
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਧਾਰਨਾ ਨੂੰ 100% ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਜਿੰਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਤੁਸੀਂ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਓਨਾ ਹੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਤੁਸੀਂ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਅਸਥਿਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੁੰਦੇ ਹੋ।
ਮੇਰੇ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ, ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ, ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਨਾਲੋਂ ਵਧੇਰੇ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੈ।

■ ਪੜਾਅ 2: 3-5 ਸਾਲ?
ਤੁਸੀਂ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਹਫ਼ਤੇ ਜਾਂ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਥਿਰ ਹੁੰਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਘੱਟ ਹੁੰਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੁੰਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਪਰ ਤੁਹਾਡੀ ਥਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਥਾਂ ਮਾਨਸਿਕ ਸ਼ਾਂਤੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਥਾਂ ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਮਾਨਸਿਕ ਸ਼ਾਂਤੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ ਜਿੰਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੁੰਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਇੱਕਠੇ ਹੋਣ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਧਿਆਨ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਅਜੇ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਅਸਥਿਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

■ਸਟੈਪ 3 1 ਤੋਂ ਕਈ ਸਾਲ?
ਧਿਆਨ ਅਜੇ ਵੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧਿਆਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।
ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਮਨ ਸਥਿਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਖਾਸ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ 'ਤੇ, ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਵਾਲਾ "ਨਦਾ" ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਮਨ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਹੋਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਅਜੇ ਵੀ ਮਨ ਅਸਥਿਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਬੇਲੋੜੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਇਸ ਪੜਾਅ 'ਤੇ, "ਜ਼ੋਨ" ਵਾਂਗ ਅਤਿਅੰਤ ਖੁਸ਼ੀ ਲਗਭਗ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜ਼ੋਨ ਦਾ ਅੰਤ।

■ਸਟੈਪ 4 1 ਤੋਂ ਕਈ ਸਾਲ?
ਤੁਸੀਂ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਧ੍ਰੁਵੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਸੁਧਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਡਾ ਸੋਚਣਾ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬੇਲੋੜੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਕਾਫ਼ੀ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕੁਝ ਲੋਕ ਇਸਨੂੰ "ਸਮਾਧੀ" ਜਾਂ "ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ" ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। (ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਸਮੱਝਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਸਮਾਧੀ ਅਤੇ ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ ਵੱਖਰੇ ਲੱਗ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇੱਕੋ ਹਨ)।
ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਇੱਕ ਫ਼ਿਲਮ ਵਾਂਗੀ, ਤਾਜ਼ਗੀ ਭਰੀ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

...ਇਹ ਪੜਾਅ ਨਿੱਜੀ ਤਜ਼ਰਬੇ 'ਤੇ ਅਧਾਰਤ ਹਨ। ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੱਖਰੇ ਪੜਾਅ 'ਤੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਕਿਉਂਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੋਕ ਹਨ, ਇਸਨੂੰ ਨਕਾਰਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਡਾ ਆਪਣਾ ਰਸਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲ ਸਕਦੇ ਹੋ।

ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਪੜਾਅ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੜਾਅਾਂ ਨੂੰ ਵਿਰੋਧੀ ਵਾਂਗ ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਰੂ ਦੇ ਪੜਾਅ ਨੂੰ ਨਕਾਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ ਕਿ "ਸਿਰਫ਼ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਕਾਫ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹੈ", ਜਾਂ ਇਸਦੇ ਉਲਟ, "ਧਿਆਨ ਦੇਣ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੇਖਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ"। ਪਰ ਮੇਰੇ ਲਈ, ਇਹ ਪੜਾਅ ਵੱਖਰੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹਰੇਕ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ ਮਹੱਵਪੂਰਨ ਗੱਲਾਂ ਵੱਖਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਰੋਧੀ ਵਜੋਂ ਦੇਖਣਾ ਬਹੁਤਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਰੋਧੀ ਧਾਰਨਾਵਾਂ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਹਨ ਕਿ ਹਰੇਕ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ, ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵੱਖਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਇਹ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ੁਰੂ ਦਾ ਪੜਾਅ ਬਿਲਕੁਲ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਅਜਿਹਾ ਸਮਝਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਇਸ ਪੜਾਅ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋ, ਸ਼ਾਇਦ ਪਿਛਲੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ। ਅਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਪਿਛਲੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਇਹਨਾਂ ਪੜਾਅਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਉਸਦਾ ਯਾਦ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹੋ ਕਿ ਇਹ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਪਿਛਲੇ ਪਿਛਲੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ। ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ "ਜ਼ਰੂਰੀ" ਜਾਂ "ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ" ਵਰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ 'ਤੇ ਬਹੁਤਾ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਦਾ ਕੋਈ ਮਹੱਤਵ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ "ਸ਼ੋਰ" 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਦੇਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਨੁਕਸਾਨਦੇਹ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਮੌਜੂਦਾ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ ਕਿਸੇ ਪੜਾਅ 'ਤੇ ਛਾਲ ਮਾਰਨਾ ਬਹੁਤਾ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੜਾਅਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦੂਜਿਆਂ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸੰਦਰਭ ਵਜੋਂ ਦੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੜਾਅਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਪਹਿਲੇ ਪੜਾਅ ਨੂੰ "ਜ਼ੋਨ" ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਕੁਝ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਐਥਲੀਟਾਂ ਦੇ ਬਿਆਨਾਂ ਤੋਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ "ਸਮਾਧੀ" ਜਾਂ "ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ" ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ "ਜ਼ੋਨ" ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਬੁਨਿਆਦੀ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ "ਜ਼ੋਨ" ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਪਹਿਲੇ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੀਬਰ ਖੁਸ਼ੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਅਤੇ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸਮੁਰਾਈਆਂ ਨੇ ਵੀ ਅਜਿਹੀ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ ਹੋਣ, ਜੋ "ਸਮਾਧੀ" ਜਾਂ "ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ" ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਹੋਈਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ। ਅੱਜਕਲ੍ਹ ਦੇ ਲੋਕ ਥੋੜੇ ਹੀ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸਮੁਰਾਈ ਸ਼ਾਇਦ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਣਗੇ, ਅਤੇ ਜੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹਨਾਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਅਜੀਬ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਐਥਲੀਟਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਫਰਕ ਹੋਵੇਗਾ। ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਵੀ ਉਸ ਕਾਰਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ ਕਿ ਕਿਉਂ ਜਾਪਾਨੀ ਲੋਕ ਹੁਣ ਵਿਸ਼ਵ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਰਹੇ ਹਨ। ਧਿਆਨ ਸਿਰਫ਼ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਪਰ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਨੂੰ ਬਿਹਤਰ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਮਦਦਗਾਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਾਇਦ ਅਸੀਂ ਜਿੱਤ-ਹਾੜੀ ਵਰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗੇ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤਮਈ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ, ਚੇतना ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤਮਈ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਣਾ, ਦਿਮਾਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣਾ ਅਤੇ ਵਿਜ਼ੁਅਲ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਬਿਹਤਰ ਬਣਾਉਣਾ, ਇਹ ਸਭ ਜਿੱਤ-ਹਾੜੀ ਨਾਲ ਸਬੰਧਿਤ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਬਿਹਤਰ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਾਂਤਮਈ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਦੀ ਵੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਅੱਜਕਲ੍ਹ ਦੇ ਲੋਕ ਥੋੜੇ ਹੀ ਮਾਰਸ਼ਲ ਆਰਟਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਇੱਕ ਆਮ ਗੱਲ ਸੀ, ਅਤੇ ਭਾਵੇਂ ਕਿ, ਜੇ ਕੋਈ ਸ਼ਾਂਤਮਈ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਾਰਸ਼ਲ ਆਰਟਸ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਮਾਰਸ਼ਲ ਆਰਟਸ ਨਹੀਂ ਸਿੱਖਿਆ, ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਉਸੇ ਸ਼ਾਂਤਮਈ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਆਸਾਨ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਹੁਣ ਜਿੱਤ-ਹਾੜੀ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਸੋਚਦਾ।

▪️ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰ, ਧਾਰਨਾ, ਹਰੇਕ ਦਾ ਆਪਣਾ ਪਲੇਟੋ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਜੇ ਅਸੀਂ ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਧਿਆਨ "ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰ" ਹਨ, ਤਾਂ ਕਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।

5. ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰ (ਸੰਵੇਦਨਾ): ਅਲੋਚਨਾਤਮਕ ਵਿਚਾਰਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋਣਾ। ਇਹ ਉਹ ਪੜਾਅ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਅਲੋਚਨਾਤਮਕ ਵਿਚਾਰਾਂ ਬਾਰੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰੀਖਣ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਇਹ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ ਹੈ।
6. ਧਾਰਨਾ (ਧਾਰਣਾ): ਧਾਰਣਾ ਕਰੋ, "ਜ਼ੋਨ" ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਵੋ, ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋ।
7. ਧਿਆਨ (ਧਿਆਨ): ਚੇਤਨਾ ਸਥਿਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਾਂਤਮਈ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹੋ।
8. ਸਮਾਧੀ (ਤ੍ਰਿਮੂਤੀ): ਸੰਵੇਦਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਕਿਆਪਾ। ਇਹ ਅਸਲ ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਨਿਰੀਖਣ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਹੈ ਜੋ ਪੰਜ ਇੰਦਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ।

ਇਹ ਇੱਕ ਵਰਗੀਕਰਣ ਹੈ।

ਇਸ ਵਰਗੀਕਰਣ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਿਆਨ ਤਕਨੀਕਾਂ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਲਈ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।

■ਮਾਈਂਡਫੁਲਨੈੱਸ
ਇਹ ਨਿਰੀਖਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ "ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰ" (ਸੰਵੇਦਨਾ) ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਦਾ ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਹੈ।
ਕੁਝ ਲੋਕ "ਧਾਰਨਾ" (ਧਾਰਣਾ) ਦੇ "ਜ਼ੋਨ" ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਇਹ ਧਿਆਨ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਸਾਧਨ ਵਜੋਂ ਹੈ ਜੋ ਵਰਤਮਾਨ ਲਾਭਾਂ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।

■ ਗੋਏਂਕਾ ਸਟਾਈਲ ਵਿਪਸਨਾ
ਉਹ ਲੋਕ ਇਸਨੂੰ ਬੁੱਧ ਦਾ ਧਿਆਨ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਜੋ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਉਹ ਪ੍ਰਾਤਿਆਹਾਰਾ ਹੈ।
ਬੁੱਧ ਦਾ ਧਿਆਨ ਸਮਾਧੀ ਦੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਵਰਣਨ ਵੀ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਬੁੱਧ ਧਰਮ 'ਤੇ ਅਧਾਰਤ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸਮਾਧੀ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਇਸਦੀ ਤਕਨੀਕ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਾਤਿਆਹਾਰਾ ਹੈ।
ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਸਾਹ ਦੇ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਾਤਿਆਹਾਰਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸਰੀਰ ਦੀ ਚਮੜੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਾਤਿਆਹਾਰਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗੋਏਂਕਾ ਸਟਾਈਲ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਧਿਆਨ ਧਾਰਨਾ ਦਾ ਵਿਪਸਨਾ ਧਿਆਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਲੋਕ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਸਮਾਧੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਧਾਰਨਾ (ਕੈਦ) ਅਤੇ ਸਮਾਧੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਤਿਆਹਾਰਾ ਦੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਪਰੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ।
ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਗੋਏਂਕਾ ਸਟਾਈਲ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਾਨਸਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਲਝ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਉਸਦੀ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਸੀਮਾ ਘੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਗੁੱਸਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਉਸਦੀ ਹੰਕਾਰ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਤਿਆਹਾਰਾ ਦੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਹਨ।
ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਸਮਾਧੀ ਅਤੇ ਵਿਪਸਨਾ ਇੱਕੋ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਸਮਝਣ ਦੇ ਯੋਗ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਹਨ।

■ ਹੋਰ ਵਿਪਸਨਾ
ਮੈਂ ਜੋ ਕਿਤਾਬਾਂ ਪੜ੍ਹੀਆਂ ਹਨ, ਉਸ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਿਆਂਮਰ ਦਾ ਵਿਪਸਨਾ ਧਿਆਨ ਅਸਲ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਥੇਰਾਵਾਦ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਵੀ ਅਸਲ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਦੇਖਣਾ ਦਿਲਚਸਪ ਸੀ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਇੱਕੋ ਵਿਪਸਨਾ ਧਿਆਨ ਦੇ ਨਾਮ ਹੇਠ, ਕੁਝ ਗੋਏਂਕਾ ਸਟਾਈਲ ਹਨ ਜੋ ਪ੍ਰਾਤਿਆਹਾਰਾ ਨੂੰ ਸਮਾਧੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਦੂਜੇ ਧਾਰਮਿਕ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਹਨ ਜੋ ਅਸਲ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਤਿਆਹਾਰਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਸ਼ਾਇਦ ਗੋਏਂਕਾ ਸਟਾਈਲ ਹੀ ਵਿਪਸਨਾ ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਗਲਤ ਸਮਝ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਧਾਰਮਿਕ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਪ੍ਰਾਤਿਆਹਾਰਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਅਤੇ ਵਿਪਸਨਾ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਮੈਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਧਾਰਨਾ (ਕੈਦ) ਅਤੇ ਧਿਆਨ (ਮੈਡੀਟੇਸ਼ਨ) ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਨਕਾਰਦੇ। ਸਿਰਫ਼ ਗੋਏਂਕਾ ਸਟਾਈਲ ਹੀ ਧਿਆਨ ਧਾਰਨਾ (ਸਮਾਤਾ ਧਿਆਨ) ਨੂੰ ਘੱਟ ਸਮਝਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਵਿਪਸਨਾ ਧਿਆਨ ਹੀ ਮੋਖਸ਼ਣ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲਾ ਧਿਆਨ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਰੂਹਾਨੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗੋਏਂਕਾ ਸਟਾਈਲ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਰੂਹਾਨੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਬੁਰਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਦੀ ਕਮੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਧਿਆਨ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਗੱਲ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਗਲਤੀ ਨਾ ਕਰਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜਾਣਨ ਕਿ ਉਹ ਪ੍ਰਾਤਿਆਹਾਰਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪ੍ਰਾਤਿਆਹਾਰਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਇਹ ਬੇਕਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਕੋਈ ਤਰਾਸਦੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਸਮਾਧੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪ੍ਰਾਤਿਆਹਾਰਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਜ਼ਾਕੀਆ ਸਥਿਤੀ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਹੱਸ ਕੇ ਦੂਰ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਖੈਰ, ਜੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹਨ ਅਤੇ ਮਜ਼ਾਕੀਆ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਕਰਨ ਤੋਂ ਰੋਕਣ ਲਈ ਕਹਾਂਗਾ ਕਿ ਉਹ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਨਕਾਰਨ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਨਾ ਕਰਨ। ਗੋਏਂਕਾ ਸਟਾਈਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਧਿਆਨ ਪ੍ਰਤੀ ਰਵैया ਅਤੇ ਵਰਤੀਅਰ ਬਹੁਤ ਮਾੜਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ ਇਸਦਾ ਕਾਰਨ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਤਕਨੀਕ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਘਾਟ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਗੋਏਂਕਾ ਜੀ ਨੇ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਦੁਬਾਰਾ ਖੋਜਿਆ ਅਤੇ ਮੁੜ ਸੁਰਜੀਤ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਇਹ ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਬੁੱਧ ਦੇ ਧਿਆਨ ਦੀਆਂ ਤਕਨੀਕਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਾਰਮਿਕ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਾਰਮਿਕ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਧਾਰਮਿਕ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੇ ਗਿਆਨ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਫਸਣ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਆਸਚਰਯ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਨਵਾਂ ਗੋਏਂਕਾ ਸਟਾਈਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਫਸ ਸਕਦਾ ਹੈ।

■ ਯੋਗਾ ਧਿਆਨ
ਕਲਾਸਿਕ ਯੋਗਾ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਮਾਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਤੀਯਹਾਰਾ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਮਾਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਭਾਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਦਾਰਾਨਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਉੱਥੇ ਵੀ ਇੱਕ ਪਲੇਟੋ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਦਾਰਾਨਾ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਇਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

▪️ ਕੇਨਗਿਓ ਅਤੇ ਮਿਤਸੂਗਿਓ ਅਤੇ ਯੋਗਾ ਸੂਤਰ

ਇਹ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਹੈ ਕਿ ਧਿਆਨ ਦਾ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਹਿੱਸਾ ਪ੍ਰਾਤੀਯਹਾਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੇਕਰ ਕੇਨਗਿਓ ਵੀ ਪ੍ਰਾਤੀਯਹਾਰਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇਗਾ।

ਕੇਨਗਿਓ ਇੱਕ ਆਸਾਨ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ ਜੋ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਨੈਤਿਕਤਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਯੋਗਾ ਸੂਤਰ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਯਾਮਾ ਅਤੇ ਨਿਆਮਾ ਵਰਗੀ ਨੈਤਿਕਤਾ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਮੁੱਖ ਉਦੇਸ਼ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਖੁਦ ਪ੍ਰਾਤੀਯਹਾਰਾ ਹੈ।

ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿਦਵਾਨ ਨੈਤਿਕਤਾ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਗੱਲਾਂ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸਿੱਧੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਨੈਤਿਕ ਜੀਵਨ ਜੀ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਕਿ ਕੇਨਗਿਓ ਦੀ ਯਾਮਾ ਅਤੇ ਨਿਆਮਾ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਤੀਯਹਾਰਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ।

ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿਦਵਾਨ ਨੂੰ ਯੋਗਾ ਸੂਤਰ ਦੇ ਦਾਰਾਨਾ (ਧਿਆਨ), ਦਿਯਾਨਾ (ਧਿਆਨ), ਅਤੇ ਸਮਾਧੀ (ਤ੍ਰਿਪਤੀ) ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਕਸਰ ਬੋਲਦੇ ਹਨ ਕਿ "ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ", ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਕੇਨਗਿਓ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਾਤੀਯਹਾਰਾ ਹੈ।

ਇਸ ਲਈ, ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿਦਵਾਨ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋ ਜੋ ਕੇਨਗਿਓ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਹੋਰ ਗੱਲਾਂ ਪੁੱਛਦੇ ਹੋ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ 'ਤੇ ਸਵਾਲ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਦੀ ਬੇਲੋੜੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਕੇਨਗਿਓ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਅਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੇ।

ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਈਂਡਫੁਲਨੈਸ ਅਤੇ ਗੋਏਨਕਾ-ਸ਼ੈਲੀ ਵਿਪਸਨਾ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਵੀ ਸਿੱਖਿਆ ਬਹੁਤ ਉੱਚੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪ੍ਰਾਤੀਯਹਾਰਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ "ਅਨੰਦ" ਜਾਂ ਹੋਰ ਗੱਲਾਂ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਪ੍ਰਾਤੀਯਹਾਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਕੁਝ ਦੱਸਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿ "ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਨਾ ਜਾਓ" ਜਾਂ "ਆਪਣੇ ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰੋ", ਜੋ ਕਿ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਜੀਵਨ ਜੀ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਪ੍ਰਾਤੀਯਹਾਰਾ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਲਈ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਹਨ।

ਮੈਂ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਗਏ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਾਰਮਿਕ ਸੰਪ੍ਰਦਾਵਾਂ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਸਮੂਹਾਂ/ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਗਲਤ ਸਮਝ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਗਏ ਧਾਰਮਿਕ ਸੰਪ੍ਰਦਾਵਾਂ ਨੂੰ, ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, "ਡੁਪਲੀਕੇਟ" ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਚੰਗੇ ਅੰਤਰ ਵਿੱਚ ਸਮਝੋ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੰਪ੍ਰਦਾਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਤੀਯਹਾਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਹੀ, ਉਹ "ਅਨੰਦ" ਵਰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ। ਕੁਝ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਸਦਾ ਅਗਾਊਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਇਸਦਾ ਅੰਗ-ਹੀਣ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਇਹ ਇੱਕ ਥੋੜ੍ਹਾ ਪੁਰਾਣਾ ਸੰਗਠਨ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਤੀਯਹਾਰਾ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਇਸੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਸਮੂਹਾਂ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਪ੍ਰਚਾਰਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਟੀਚਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ "ਪ੍ਰਾਤੀਯਹਾਰਾ" ਨੂੰ ਮੁੱਖ ਉਦੇਸ਼ ਬਣਾਉਣਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਧਾਉਣ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਸੀ।

ਇੱਕ ਹੋਰ ਪੱਧਰ 'ਤੇ, "ਦਾਰਾਨਾ" (ਧਿਆਨ), "ਦੀਯਾਨਾ" (ਮੈਡੀਟੇਸ਼ਨ), ਅਤੇ "ਸਮਾਧੀ" ਨੂੰ ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਮ ਗਿਆਨ ਦੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵਾਂਗ ਦੇ ਸਰੋਤਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ "ਕਸ਼ਯਕ" ਅਤੇ ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੱਖਰੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ, "ਕਸ਼ਯਕ" ਨੂੰ ਨੈਤਿਕਤਾ ਅਤੇ ਆਸਾਨ ਸਿੱਖਿਆ ਵਜੋਂ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਤੰਤਰ ਵਰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਚਿੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇੱਥੇ ਜੋ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਉਹ ਮੇਰੀ ਸਮਝ ਦੇ ਅਧਾਰ 'ਤੇ ਇੱਕ ਵਰਗੀਕਰਣ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਆਮ ਵਰਗੀਕਰਣ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਮੈਨੂੰ ਆਮ ਗਿਆਨ ਦੀਆਂ ਵਿਆਖਿਆਵਾਂ ਨਾਲੋਂ "ਯੋਗਾ ਸੂਤਰ" 'ਤੇ ਅਧਾਰਤ ਇਹ ਵਰਗੀਕਰਣ ਵਧੇਰੇ ਤਰਕਸੰਗਤ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।

ਅਜੇ, "ਮਾਈਂਡਫੁਲਨੈੱਸ" ਵਰਗੇ ਧਿਆਨ ਜੋ ਕਿ ਅਜੇ ਵੀ ਕਾਫ਼ੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਢਾਂਚੇ 'ਤੇ ਅਧਾਰਤ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ:

ਇੱਕ ਤਕਨੀਕ ਵਜੋਂ, ਇਹ "ਪ੍ਰਾਤੀਯਹਾਰਾ" ਹੈ, ਜੋ ਕਿ "ਕਸ਼ਯਕ" ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਇਹ ਧਿਆਨ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰ ਪਾਉਣ ਅਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਇਹ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ "ਦਾਰਾਨਾ" (ਧਿਆਨ) ਦੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਇਸਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਵਰਤਮਾਨ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਅਤੇ ਕੰਮ ਦੀ ਉਤਪਾਦਕਤਾ ਵਿੱਚ ਸੁਧਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਇੱਕ ਹੋਰ ਉਦਾਹਰਣ, "ਗੋਏਂਕਾ" ਧਿਆਨ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਮੇਲ ਦਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ:

ਇੱਕ ਤਕਨੀਕ ਵਜੋਂ, ਇਹ "ਪ੍ਰਾਤੀਯਹਾਰਾ" ਹੈ, ਜੋ ਕਿ "ਕਸ਼ਯਕ" ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਇਹ ਧਿਆਨ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰ ਪਾਉਣ ਅਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ "ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਸਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਬੁੱਧ ਦੇ ਧਿਆਨ, "ਸਮਾਧੀ" ਤੋਂ ਵੀ ਪਰੇ, ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਧਿਆਨ ਹੈ ਜੋ ਜਗਤ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ ("ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ")।

ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਜੇਕਰ ਇਹ ਕਿਸੇ ਵੱਡੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਜਾਂ ਕੰਪਨੀ ਲਈ ਹੈ, ਤਾਂ "ਪ੍ਰਾਤੀਯਹਾਰਾ" ਤੋਂ ਪਰੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ "ਸਮਾਧੀ" ਤੋਂ ਪਰੇ ਦੇ ਧਿਆਨ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ "ਸਮਾਧੀ" ਦੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਘੱਟ ਸਮਝਣ ਲਈ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ "ਪ੍ਰਾਤੀਯਹਾਰਾ" ਵੀ "ਸਮਾਧੀ" ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦਾ ਇੱਕ ਪੜਾਅ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਬੇਕਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਯਕੀਨਨ, ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਤਰੀਕਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਕੋਈ ਜਗਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਇੱਕ ਗਲਤਫਹਿਮ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਧਾਰਮਿਕ ਸਮੂਹ ਜਾਂ ਸੰਸਥਾਵਾਂ "ਪ੍ਰਾਤੀਯਹਾਰਾ" 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਇਹ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਬੁਰਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਈ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਮੇਰੇ ਲਈ, "ਪ੍ਰਾਤੀਯਹਾਰਾ" ਜ਼ਰੂਰ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ "ਪ੍ਰਾਤੀਯਹਾਰਾ" 'ਤੇ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ "ਕਸ਼ਯਕ" ਦੀਆਂ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤਾ ਦਿਲਚਸਪੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ। ਸ਼ਾਇਦ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਹੋਣਗੇ।

"ਪ੍ਰਾਤੀਯਹਾਰਾ" ਬਾਰੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਾ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾ ਕਿਸੇ ਧਰਮ ਜਾਂ ਸੰਸਥਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣਾ।
"ਪ੍ਰਾਤੀਯਹਾਰਾ" ਤੋਂ ਪਰੇ, "ਸਮਾਧੀ" ਵਰਗੇ ਪੱਧਰਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾ "ਕਸ਼ਯਕ" ਦੇ ਧਰਮ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰੀ ਬਣਨਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਸਕੇ।
"ਪ੍ਰਾਤੀਯਹਾਰਾ" ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਣ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੀ ਸਿੱਖਣ ਲਈ, ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾ "ਕਸ਼ਯਕ" ਦੇ ਧਰਮ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰੀ ਬਣਨਾ।
"ਪ੍ਰਾਤੀਯਹਾਰਾ" ਹੀ ਜਗਤ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਹੈ, ਇਸ ਗਲਤੀ ਵਿੱਚ ਫਸਣਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣਾ।
* "ਪ੍ਰਾਤੀਯਹਾਰਾ" ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾ ਇਹ ਗਲਤੀ ਕਰਨਾ ਕਿ ਉਹ ਜਗਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਧਰਮ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰੀ ਬਣਨਾ।

ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹਨ। ਵਿਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਅਤੇ ਗੁਰੂਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਥੇਬੰਦੀਆਂ ਵੀ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਪਰ, ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਇਸਦਾ ਮੂਲ, ਯਾਨੀ ਕਿ ੱਕੀਓ, ਜੋ ਕਿ ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰਾ ਨੂੰ ਉਦੇਸ਼ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਇੱਕ ਗੱਲ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਦੇਈਏ, ਤਾਂ ਕਾਫ਼ੀ ਗੱਲਾਂ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।

ਕੁੱਝ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਅਚਾਨਕ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਰੌਸ਼ਨੀ ਮੇਰੇ ਖੱਬੇ ਅੱਖ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਅੱਖ ਖੋਲ੍ਹੀ। ਇਹ ਰੌਸ਼ਨੀ ਕਈ ਵਾਰ ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ ਹੈ, ਪਰ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਵਾਰ ਰੌਸ਼ਨੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਵਾਰ ਜਿਵੇਂ ਰੌਸ਼ਨੀ ਆਈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਬਲਕਿ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇੱਕ ਫ਼ਰਸ਼ੀ ਜਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਵੱਡੀ। ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕੀਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਰੌਸ਼ਨੀ ਮੇਰੀ ਖੱਬੀ ਅੱਖ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ।

ਇਹ ਘਟਨਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਈ ਦਿਨ ਬਿਤਾਏ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।

ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਇਸ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਅਨੁਭਵ ਦਾ ਕੋਈ ਸਿੱਧਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਸੀ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਉਸ ਤੋਂ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਵੱਖਰਾ ਅਨੁਭਵ ਹੋਇਆ।

ਲਿੰਗ ਦ੍ਰਿਸ਼ਤਿ, ਤੀਜੀ ਅੱਖ ਆਦਿ ਵਰਗੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਊਰਜਾ ਦੀ ਕੁੱਲ ਮਾਤਰਾ, ਕੁਂਡਲਿਨੀ ਦੀ ਸਰਗਰਮੀ ਆਦਿ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ।

ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਵੱਖਰੇ ਹਨ।

ਸ਼ਕਤੀ, ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੀਆਂ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ।
ਊਰਜਾ ਦਾ ਪੱਧਰ, ਸਕਾਰਾਤਮਕਤਾ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਲਿਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਿਕਸਤ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।

ਆਦਰਸ਼ਕ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਊਰਜਾ ਦੀ ਕੁੱਲ ਮਾਤਰਾ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣਾ ਪਹਿਲਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਵਧਾਉਣਾ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇਗਾ।

ਜੇਕਰ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਵਧਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਵਧਣ ਕਾਰਨ, ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੀਆਂ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਅਤੇ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਵੱਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਊਰਜਾ ਦੀ ਕਮੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਨਕਾਰਾਤਮਕਤਾ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਮੁਢਲੀ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਕਤੀ ਵਧਣ ਨਾਲ ਸਕਾਰਾਤਮਕਤਾ ਵੱਧਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਭਟਕਦਾ ਹੈ।

ਜੇਕਰ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਕਤੀ ਵਧਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਊਰਜਾ ਦੀ ਕਮੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਰੀਰਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬਿਮਾਰ ਹੋਣ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਮੁਢਲੀ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਖੁਦ ਵਿਕਸਤ ਕਰਨਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣਾ ਇੱਕ ਜ਼ਰੂਰੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਊਰਜਾ ਦੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਰਗਰਮ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਕੁਂਡਲਿਨੀ ਨੂੰ ਚਾਲੂ ਕਰਨਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ।

ਹਾਲਾਂਕਿ, ਲੋਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚੁਣਦੇ।

ਉਦਾਹਰਨ ਲਈ, ਕੁਝ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਊਰਜਾ ਵਧਾਉਣ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸਾਥੀਆਂ ਜਾਂ ਕੰਪਨੀ ਦੇ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਊਰਜਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਅਕਸਰ ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਊਰਜਾ ਸਰਗਰਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਅਤੇ ਉਹ ਦੂਜਿਆਂ ਤੋਂ ਊਰਜਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਤੋਂ ਊਰਜਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਘੱਟ ਸੰਬੰਧ ਰੱਖਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਨੂੰ ਉਮਰ ਦੇ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੁੰਦਾ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਦੇ ਪਤੀ ਵੱਲੋਂ ਊਰਜਾ ਲਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਤੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਊਰਜਾ ਦੇਣ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਉਸ ਤੋਂ ਊਰਜਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਗੱਲ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਰਿਵਾਰਕ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਊਰਜਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਿਸ਼ਤਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਮੇਰੇ ਲਈ, ਇਹ ਦੇਖਣਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਆਪਣਾ ਪਤੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਉਸਦੀ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ਕਤੀ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਕਈ ਵਾਰ ਇਹ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਹੋਰ ਊਰਜਾ ਲਵੇ।
ਪੁਰਾਣੇ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ, "ਸ਼ਕਤੀ ਲਿਆਉਣ" ਦੀਆਂ ਕਈ ਕਹਾਣੀਆਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਤੱਥ ਹੈ।
ਹਾਲਾਂਕਿ, ਅੱਜਕਲ੍ਹੇ, ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਇੰਨੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀ ਲਿਆਈ ਜਾ ਸਕੇ।

ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁਸ਼ਲ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਅਕਸਰ ਇਸ ਗੱਲ ਤੱਕ ਸੀਮਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੋਚਣ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ "ਆਊਰਾ" ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਸਮਰੱਥਾ ਹੈ ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਜਾਪਾਨੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਖਾਸ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਕੁਝ ਲੋਕ ਅਜੇ ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਵਿਆਪਕ ਸਿਖਲਾਈ ਦੁਆਰਾ ਵਿਕਸਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜਾਪਾਨੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਇਹ ਇੰਨਾ ਆਮ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਾਦਾ ਮਾਮਲਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ "ਓਹ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ 'ਥਰਡ ਆਈ' ਜਾਂ 'ਲਿੰਗ ਡਿਵਿਨਿਟੀ' ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ? ਅ, ਇਹ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਾਦਾ ਹੈ..."

ਇਹ ਸਮਰੱਥਾ ਅਤੇ ਊਰਜਾ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਜੇ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਸੰਤੁਲਿਤ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਵੀ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਕਾਫ਼ੀ ਸਿਖਲਾਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਲਈ ਆਦਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਜਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ, ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸੈਨਕੋ ਜੀਦਾਈ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਇੱਕ ਸ਼ਾਸਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੇਸ਼ ਭਰ ਤੋਂ ਆਦਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਰੂਹਾਨੀ ਊਰਜਾ ਇਕੱਠੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਇਹ ਅੱਜ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੀ ਧੰਨ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਹੋਣ ਜੋ ਦੁਨੀਆ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ, ਉਹ ਵੀ ਥੋੜੇ ਜਿਹੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਣ 'ਤੇ ਊਰਜਾ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਇਕੱਠੀ ਊਰਜਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਕਿ ਜੋ ਲੋਕ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸਿਰਫ਼ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਅਤੇ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਦੋਵਾਂ ਕਿਸਮ ਦੀ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਇਸਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਖ਼ਤਰੇ ਵਿੱਚ ਪੈ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਕੁਝ ਸਿਖਲਾਈ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਕੁਡਰਲਾਈ ਨੂੰ ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ "ਆਊਰਾ" ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਣਾ ਖਤਰਨਾਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਅੱਜ ਕੱਲ੍ਹ, ਰੂਹਾਨੀ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਪਿਛਲੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਇਸ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਾਫ਼ੀ ਆਮ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜਿਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਦੀ ਬੁਨਿਆਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਜਵਾਨ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਰੂਹਾਨੀ ਬੁਨਿਆਦੀ ਢਾਂਚੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਡਿੱਗ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਮੈਂ ਕਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਰਮਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਇਹ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਣ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਬਲਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦਰਸਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਕੋਈ ਲੈਣਾ-ਦੇਣਾ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਕੇ ਚੁਣ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।

ਮੇਰੇ ਆਤਮਾ ਦੇ ਯਾਤਰਾ ਤੋਂ ਵੀ, ਮੈਂ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਦੇ ਕਈ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬਰਤਾਨੀਆ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਜਾਦੂਗਰ, ਸਪੇਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਭਵਿਸ਼ਖਵਾਨੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜਾਂ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗੁਰੂ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਉਲਟ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਇੱਕ ਖਾਸ ਹਾਲਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦਰਸਾਉਣ ਵਾਲੇ ਧਰਮ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।

ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਅਜਿਹੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ "ਸਪਿਰਚੁਅਲ," "ਬੁੱਧ ਧਰਮ," ਜਾਂ "ਯੋਗਾ" ਵਜੋਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀਬੱਧ ਕਰਨਾ ਵੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, "ਸਪਿਰਚੁਅਲ" ਅਤੇ "ਧਰਮ" ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਚੀਜ਼ ਹਨ।

ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਧਰਮ ਖਾਸ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਾਇਦ ਸਪਿਰਚੁਅਲ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ। ਜਾਂ, ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਖਾਸ ਮਾਮਲਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਮੈਂ ਇੱਕ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਜੀਵ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਰਸਤਨ ਧਰਮ ਕਿਵੇਂ ਵਿਕਸਤ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਰਸਤਨ ਧਰਮ ਨੇ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਦਾ ਦਮਨ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ ਕਿਵੇਂ ਵਿਕਸਤ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿਸ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਬਹੁਤ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਹੈ।

ਕਿਰਸਤਨ ਧਰਮ ਅਤੇ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਦੋਵੇਂ 1000 ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪੁਰਾਣੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਕਿਰਸਤੂ ਅਤੇ ਬੁੱਧ ਦੋਵੇਂ ਹੁਣ ਜਿਵਤ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ ਕਿ ਧਰਮਾਂ ਬਾਰੇ ਕਿੰਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਚਿੰਤਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਰਸਤੂ ਅਤੇ ਬੁੱਧ ਦੋਵੇਂ ਹੁਣ ਇੱਕ ਆਮ ਜੀਵਨ ਜਿਉਂ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਅਜਿਹਾ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਹਾ, ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤਾ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਾਰੇ ਆਤਮਿਕ ਅਭਿਆਸ ਹਨ। ਫਰਕ ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਹਰੇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਧਰਮ ਵਧੇਰੇ ਆਸਾਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਖਾਸ ਸਭਿਆਚਾਰ ਨਾਲ ਵਧੇਰੇ ਮੇਲਣਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਆਸ-ਪਾਸ ਦੇ ਕਿਸੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਇਹ ਕਿਤੇ ਵੀ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਧਰਮ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਮੈਂ ਕੁਝ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵਿਵਸਥਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹਾਂਗਾ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ "ਸਪਿਰਚੁਅਲ" ਕਿਹਾ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਸਪਿਰਚੁਅਲ" ਸ਼ਬਦ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਢਕਦਾ ਹੈ।

ਹਾਲਾਂਕਿ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਆਪਣੀ ਹਾਲਤ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਇਹ ਉਲਟ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਕਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲਿਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਕਲਪਨਾ ਅਤੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਫਰਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ," ਪਰ ਇਹ ਉਲਟ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਹਾਲਤ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਵਰਣਨ ਲੱਭਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਕਲਪਨਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਕਿਤਾਬ ਪੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਧਰਮ ਜਾਂ ਸਕੂਲ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਸਨੂੰ ਚੁਣਦਾ ਨਹੀਂ ਹਾਂ ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਨੂੰ ਅੰਨ੍ਹੇਵਾਹ ਮੰਨਦਾ ਨਹੀਂ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਹਾਲਤ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਧਰਮ ਨਾਲ ਸਬੰਧ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ, ਅਜਿਹੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਆਉਣ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਲੱਭਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਹਰੇਕ ਇੱਕ ਦੀ ਆਪਣੀ ਹਾਲਤ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਇਹ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿ ਉਹ ਵਰਣਨ ਮੇਰੀ ਹਾਲਤ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਹੀ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਉਧਰ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਅਜਿਹਾ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲਾ ਢੰਗ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਕਿਸੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਰਮਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਮੇਰੇ ਲਈ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਵਿਅਕਤੀ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਗੁਰੂ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੇਰਾ ਹਾਈਅਰ ਸੈਲਫ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਹਨ। ਮੇਰਾ ਹਾਈਅਰ ਸੈਲਫ ਬਹੁਤੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਸਾਬਕਾ ਤਿੱਬਤੀ ਭਿਕਸ਼ੂ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵਿਸਤਾਰ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਸਿੱਖਵਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਦੀ ਰਾਣੀ ਸਿਰਫ਼ ਦੇਖਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।

ਇਸ ਲਈ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਉਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜਨ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ। ਮੈਂ ਕੁਝ ਧਰਮਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਠੇਕੇਦਾਰ ਨਹੀਂ ਬਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਓਕਾਵਾ ਤਕਾਹੋ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਦੇਖਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਠੇਕੇਦਾਰ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਅਸਲੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।

ਮੇਰੇ ਮੂਲ ਆਤਮਾ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਤੋਂ, ਇਹ ਸਿੱਧਾ ਇੱਕ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਬਦਲਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਕਿਸੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜਨਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੱਖਰਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜਾਂ, ਤਾਂ "ਹੋਰ" ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਸੰਭਾਵੀ ਵਿਕਲਪ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਇੱਥੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਦੀ ਖੇਡ ਹੈ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਮਿਸ਼ਨ ਲਈ ਕਿਸੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜਨਾ, ਇਹ ਇੱਕ ਸੰਭਾਵਨਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਇਸ ਲਈ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਅਸਲ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਝੋਕਚੇਨ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਲੇਖ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਅਜਿਹੇ ਲੇਖਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਉਦਾਹਰਨ ਲਈ, ਅਜਿਹਾ ਪੜ੍ਹਨ ਨਾਲ, ਸ਼ਾਇਦ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੀ ਵਰਤਮਾਨ ਹਾਲਤ ਸ਼ਾਰਡੋਰ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੈ।

ਸੈਨ-ਡੋ ਵਿੱਚ "ਬਾ ਇਨਜ਼ੋ ਸੋ" ਨਾਮ ਦੀ ਇੱਕ ਗੱਲ ਹੈ।

"ਬਾ ਇਨਜ਼ੋ ਸੋ" ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਸੈਕਸੁਆਲ ਇੱਛਾ ਘੱਟ ਹੁੰਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਤਬਦੀਲੀਆਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਆਦਮੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਜਨਨ ਅੰਗ ਠੋਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਬੱਚੇ ਵਰਗੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਔਰਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਛਾਤੀਆਂ ਛੋਟੀਆਂ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।

ਇਸ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਾਇਦ ਅੱਧੇ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਇਹ ਰੁਝਾਨ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਵਧਿਆ ਹੈ।

ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਵਾਲ ਵੀ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਮੈਂ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੈਕਸੁਆਲ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਕਰਾਂਗਾ?

ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸੈਕਸੁਆਲ ਇੱਛਾ ਜ਼ੀਰੋ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਚਾਹੇ ਤਾਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਵੀ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਵੀਜਨ ਵੀ ਜ਼ੀਰੋ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੀ ਸੈਕਸੁਆਲ ਇੱਛਾ ਕਾਫ਼ੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।

ਇਹ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਕੁਡਲਿਨੀ ਅਨੁਭਵ (ਦੂਜੀ ਵਾਰ) ਦੇ ਸਮੇਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਮਨੀਪੁਰਾ ਵਿੱਚ ਜ਼ਿਆਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਦ, ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਅਨਾਹਤਾ ਵਿੱਚ ਜ਼ਿਆਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਇਹ ਲਗਭਗ 10 ਗੁਣਾ ਘੱਟ ਹੋ ਗਿਆ।

ਲਗਭਗ 10 ਮਹੀਨਿਆਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਧੀਮੀ ਗਤੀ ਵਿੱਚ ਦੇਖਣ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਬਦਲਾਵ ਹੋਏ। ਮੇਰੀ ਸੈਕਸੁਆਲ ਇੱਛਾ ਧੱਕਾ-ਮਾਰੀ ਜਿਵੇਂ ਘੱਟ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।

ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੁਝ ਮਹੀਨਿਆਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲੀਆਂ ਆਉਣੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਜਨਨ ਅੰਗ ਹੋਰ ਵੀ ਠੋਸ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਇਹ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਤਬਦੀਲੀ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਹੋਰ ਵੀ ਠੋਸ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।

ਮੇਰੀ ਸੈਕਸੁਆਲ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜ਼ੀਰੋ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਧাপে-ਧাপে ਘੱਟ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਚੇतना ਵੀ ਆ ਰਹੀ ਹੈ।

ਇਹ ਅਜੇ ਵੀ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਪ੍ਰਜਨਨ ਕਰ ਸਕਾਂ, ਪਰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।

ਇਹ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਉਮਰ ਵਧਣ ਦਾ ਹੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਧাপে-ਧাপে ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੁਡਲਿਨੀ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੇਰੀ ਸੈਕਸੁਆਲ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤਬਦੀਲੀ ਆਈ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਯੋਗਾ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੋਂ, ਮੈਂ ਇੰਨੇ ਠੋਸ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦੇਖਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਜ਼ਿਆਦਾ ਰੂਚੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਯੋਗਾ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਦੇਖਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਔਰਤਾਂ "ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਨਹੀਂ ਹੈ" ਅਜਿਹਾ ਸੋਚ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਇੱਕ ਕਠੋਰ ਸਥਿਤੀ ਹੈ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੀ ਸੈਕਸੁਆਲ ਇੱਛਾ ਲਗਭਗ ਜ਼ੀਰੋ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਪ੍ਰਜਨਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਇਹ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਇੰਨਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਮੈਂ ਅਜੇ ਤੱਕ ਅਜਿਹਾ ਫੈਸਲਾ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਹੈ।

ਜਾਂ, ਸ਼ਾਇਦ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਸਾਥੀ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਮਝੇ। ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਉਹ ਸਾਥੀ ਇਸ ਨਾਲ ਕਿੰਨਾ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਵੇਗਾ।

ਪਹਿਲਾਂ, ਜਿਨਸੀ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਆਕਾਰ ਘੱਟ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਅਜੇ ਵੀ ਉਹ ਉੱਪਰ ਆ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਲਈ, "ਮਾ ਯਿੰਗਜ਼ਾਂਗ ਮੰਤਰੀ ਦੁਆਰਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਵਿਆਖਿਆ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਅੰਡਕੋ ਅਤੇ ਪਿਸ਼ਾਚ, ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਅੰਦਰ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਗਏ," ਇਹ ਹਿੱਸਾ, ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਇਸਦਾ ਅਨੁਕੂਲ ਸੀ, ਪਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ, ਇਹ ਕਾਫ਼ੀ ਪੱਕਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਅਜਿਹਾ ਫਰਕ ਹੈ।

ਇਹ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਤਬਦੀਲੀ ਦੇ ਸੰਕੇਤ ਹਨ।

▪️ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਚਿੱਟੇ, ਸਮਤਲ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਉੱਪਰ ਉੱਡਣ ਵਾਲੀ ਧਿਆਨ ਦੀ ਹਾਲਤ।

ਉਹ ਥਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਦਿਮਾਗ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਦੀ ਹੱਦ ਵੀ ਵੱਖਰੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਲਗਭਗ ਇੱਕ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਦੀ ਹੱਦ ਕਾਫ਼ੀ ਘੱਟ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਹਾਲਤ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਵੀ ਕਮੀ ਆਈ ਹੈ।

ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀਆਂ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਸ਼ਾਂਤ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿਮਾਗ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਬਹੁਤ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰਾ ਦਿਮਾਗ "ਕੀ ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ?" ਜਿਹਾ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਬਦਲਾਅ ਲਗਭਗ ਇੱਕ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਕਸਰ ਅਜਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਮੇਰਾ ਦਿਮਾਗ ਕਾਫ਼ੀ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ, ਪਰ ਉਸੇ ਕਾਰਨ ਮੇਰਾ ਦਿਮਾਗ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।

ਇਸ ਵਾਰ, ਸ਼ਾਂਤ ਹਾਲਤ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਲਗਭਗ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਸ਼ਾਂਤ ਹਾਲਤ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਲਗਭਗ ਇੱਕ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਬਦਲ ਗਈ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਇਹ ਕਾਫ਼ੀ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ, ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਇੰਨਾ ਚਿੱਟਾ, ਸਮਤਲ ਜ਼ਮੀਨ ਹੈ ਕਿ ਹੱਦ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਅਤੇ ਹੱਦ ਤੋਂ ਪਰੇ।

ਮੈਂ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।

ਅਤੇ ਅਜਿਹੀ ਸ਼ਾਂਤ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਮੇਰਾ ਦਿਮਾਗ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਵਾਰ ਮੈਂ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਪਰ ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ, ਮੈਂ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਸੋਚਦਾ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹਾਲਤ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।

ਇਸਨੂੰ "ਅਨੰਦ" ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਇੱਕ ਗਲਤ ਸਮਝ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਤੀਬਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ "ਖੁਸ਼ੀ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬਲਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲੀ ਹਾਲਤ ਹੈ।

ਜੇਕਰ "ਦੂਜੀ ਦੁਨੀਆਂ" ਹੁੰਦੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਮਨੁੱਖੀ ਦੁਨੀਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ, ਜੇਕਰ "ਦੂਜੀ ਦੁਨੀਆਂ" ਹੁੰਦੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਸਮਤਲ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹਾਲਤ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਰਗੀ ਇੱਕ ਦੁਨੀਆਂ ਕਾਫ਼ੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਉੱਪਰ ਦੱਸੇ "ਦੂਜੀ ਦੁਨੀਆਂ" ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਦੱਸੇ "ਦੂਜੀ ਦੁਨੀਆਂ" ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ "ਦੂਜੀ ਦੁਨੀਆਂ" ਦੀ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਤਸਵੀਰ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਰਨ 'ਤੇ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਉੱਚੇਰੇ ਥਾਂ 'ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜੀਵਨ ਜਿਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੇਕਰ ਅਜਿਹੀ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਹੁੰਦੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਹਾਲਤ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਕੀ ਇਹ "ਨਿਰਵਾਣਾ" ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ। ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਨਹੀਂ।
ਜੇਕਰ ਇਹ "ਨਿਰਵਾਣਾ" ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ "ਗਿਆਨ" ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ। ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਨਹੀਂ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ।

ਸ਼ਾਇਦ, ਇਹ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਪਲੇਟੋ ਵਰਗਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ "ਗਿਆਨ" ਹੈ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਧাপে ਖਤਮ ਹੋਣ ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਦੁਆਰ ਹੈ।

ਇਸ ਲਈ, ਜੇਕਰ ਇਹ ਇੱਕ ਪਲੇਟੋ ਹੈ ਅਤੇ ਅਜੇ ਵੀ ਹੋਰ ਕੁਝ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।

ਮੌਜੂਦਾ ਸਥਿਤੀ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਹੈ ਜੋ ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਤੱਕ ਚੱਲਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸਨੂੰ ਯਕੀਨ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਧਿਆਨ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।

ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਵੀ ਕੁਝ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਸਥਿਤੀ ਕਿੰਨੀ ਵੀ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਜੇਕਰ ਉੱਪਰ ਕੁਝ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ "ਓਹ, ਅਜਿਹਾ ਵੀ ਹੈ" ਵਰਗੀ ਗੱਲ ਹੋਵੇਗੀ। ਇਸ ਬਾਰੇ ਚਿੰਤਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਕੁਝ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

"ਮਿਆਂਮਰ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ" (ਮਹਾਸ਼ੀ ਲਾਓ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ) ਵਿੱਚ, ਇਸਦੇ ਸਮਾਨ ਕਈ ਗੱਲਾਂ ਲਿਖੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਨਿਰਵਾਣ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਇਸਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣ ਲਈ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਜਪਾਨ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਅਜਿਹੀ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇੱਕ ਵਾਰ ਨਿਰਵਾਣ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਮੰਨ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਨਿਰਵਾਣ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਰਹਿਣ ਲਈ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਭਾਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਲਗਾਤਾਰ ਨਿਰਵਾਣ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਫਿਰ ਵੀ ਉੱਥੋਂ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਜਾਣ ਲਈ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਮੇਰੇ ਅਨੁਭਵ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਕਿਤਾਬ ਇੱਕ ਗਾਈਡ ਵਜੋਂ ਵਰਤੀ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

▪️ ਵਿਪਸਸਨਾ ਕਿਹਾ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਸਮਤਲ ਸਥਾਨ

ਇੱਕ ਸਮਤਲ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਜਾਰੀ ਰੱਖੋ।

ਇਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਤੀਬਰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜੋ ਜ਼ੋਨ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਗਰਮੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਗਰਮੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਇਹੀ ਹੈ। ਚੇਤਨਾ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਮੌਜੂਦ ਹੋਣ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਹੈ। ਚੇਤਨਾ ਨਹੀਂ ਸੁੱਤੀ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਚੇਤਨਾ ਡੂੰਘਾਈ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਚੇਤਨਾ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਗਰਮੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਸਾਹ ਦੀ ਗਤੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਸਥਿਤੀ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਚੇਤਨਾ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਬਲਕਿ ਚੇਤਨਾ ਜਾਗਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰ ਡੂੰਘਾਈ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜਾਂ, ਜਦੋਂ ਚੇਤਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਪਰ ਡੂੰਘਾਈ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਗਰਮੀ ਜਾਂ ਸਾਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਇਹਨਾਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ 'ਤੇ, ਇਹ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਨਾਲ ਕਾਫ਼ੀ ਮਿਲਦੀਆਂ ਜੁਆਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਕਿ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਵੱਖਰੀਆਂ ਹਨ।

ਕੁਝ ਲੋਕ ਸਾਹ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਧਿਆਨ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਬਹੁਤੀਆਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰ (ਅਪ੍ਰੇਰਣਾ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋਣਾ) ਜਾਂ ਦਾਰਨਾ (ਧਿਆਨ, ਜ਼ੋਨ ਦੁਆਰਾ ਉਤਸ਼ਾਹ) ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਨਿਰੀਖਣ ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਅਪ੍ਰੇਰਣਾ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਦਾਰਨਾ ਵਾਂਗ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਹੈ। ਇੱਥੇ "ਸ਼ਾਂਤ ਨਿਰੀਖਣ" ਦਾ ਭਾਵ ਹੈ ਕਿ ਚੇਤਨਾ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਈ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਾਂਤ ਨਿਰੀਖਣ ਦੀ ਕਾਰਵਾਈ ਹੈ।

ਗਰਮੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ ਜਾਂ ਸਾਹ ਲੈਣ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਉੱਥੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਧਿਆਨ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਹੋਰ ਸੋਚ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਗਰਮੀ ਜਾਂ ਸਾਹ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਅਤੇ ਹੁਣ ਵਿੱਚ, ਉੱਥੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਸੋਚ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਹੀ ਫਰਕ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਕਿਸੇ ਸੂਰਤ ਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਰਿਕਾਰਡ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇਸ ਨੋਟ ਵਿੱਚ, ਤਾਂ ਇਹ ਕੋਈ ਹੋਰ ਸੋਚ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਕ ਨਿਰੀਖਣ ਅਤੇ ਸਪਸ਼ਟ ਸੋਚ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਸਪਸ਼ਟ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਹੋਰ ਸੋਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਠਹਿਰਾ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਹੋਰ ਸੋਚ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਧਿਆਨ ਲਗਾਉਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵਧ ਗਿਆ ਹੈ, ਸ਼ਾਇਦ ਲਗਭਗ 50% ਤੋਂ ਵੱਧ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਸਮਾਂ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਅਨੁਪਾਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਜਾਂ ਘੱਟ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਹਾਲ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਹੋਰ ਸੋਚ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।

ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਹੋਰ ਸੋਚ ਹੋਵੇ, ਮੇਰੀ ਮਾਨਸਿਕ ਨਿਰੀਖਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਨਿਰੀਖਣ ਕਰਦਾ ਰਹਾਂ, ਤਾਂ ਧੀਮੇ ਧੀਮੇ ਹੋਰ ਸੋਚ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਹੋਰ ਸੋਚ ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣਾ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਸ ਨੋਟ ਵਾਂਗ ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ ਦੀ ਸੂਰਤ ਨੂੰ ਰਿਕਾਰਡ ਕਰਨਾ ਵੀ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਧਿਆਨ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ, ਕੋਈ ਵੀ ਰਿਕਾਰਡ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਆਸਾਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਇਸ ਵਿੱਚ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਮਾਂ ਲੱਗੇਗਾ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਇੱਕ ਉਦੇਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੇ ਪੜਾਵਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਹਰ ਇੱਕ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਵਿੱਚ ਰਿਕਾਰਡ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਕਈ ਗਰੁੱਪ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਇੱਕ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਜਨਮ ਲੈਣਾ ਜੋ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਇੱਕ ਕੀਮਤੀ ਮੌਕਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਇੱਕ ਉਦੇਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ।

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਸੋਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸਨੂੰ "ਰਿਕੁਪਾ" ਦੀ ਗਤੀਸ਼ੀਲਤਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਦੀ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਅਕਸਰ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ ਉੱਠਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹੋਰ ਸੋਚਾਂ ਨਾਲ ਲੜੋ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖੋ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖੋਗੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੋਰ ਸੋਚ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਗੁਆ ਲਵੇਗੀ ਅਤੇ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।" ਇਹ ਉਦੋਂ ਹੀ ਸੱਚ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਕਿਸਮ ਦੀ "ਰਿਕੁਪਾ" ਦੀ ਗਤੀਸ਼ੀਲਤਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਲੋਕ ਸਿਰਫ਼ ਹੋਰ ਸੋਚਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੰਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕਹੇ ਗਏ ਅਜਿਹੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਧਿਆਨ ਦੇ ਇੱਕ ਔਸਤ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਹੀ ਸੱਚ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਹੋਰ ਸੋਚਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਖਤਮ ਹੋਣ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸੂਰਤ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸ਼ਾਇਦ "ਵਿਪਸਸਨਾ" (ਨਿਰੀਖਣ) ਕਿਹਾ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਸੂਰਤ ਲਈ ਢੁਕਵਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਵਿਪੱਸਨਾ ਧਰਮ ਅਤੇ ਤਕਨੀਕ ਵਜੋਂ, ਇਹ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੜਾਵਾਂ ਤੋਂ ਲੰਘਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤਿਆਹਾਰ (ਸੰਵੇਦਨਾ) ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਵਿਪੱਸਨਾ, ਕਿਸੇ ਖਾਸ ਧਰਮ ਜਾਂ ਤਕਨੀਕ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਬਲਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਅਨੁਮਾਨ ਹੈ ਕਿ ਬੁੱਧ ਨੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਵਿਪੱਸਨਾ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸ ਪੱਧਰ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਸਨ।

▪️ ਅਜਿਹੀ ਧਿਆਨ ਅਵਸਥਾ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅੱਖਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤਮਈ ਅਵਸਥਾ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਸ਼ਾਂਤਮਈ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇਹ ਸ਼ਾਂਤਮਈ ਚੇਤਨਾ ਧਿਆਨ ਦੇ ਬਾਹਰ ਵੀ, ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਫੈਲਣ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।

ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਤਬਦੀਲੀ ਵਜੋਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਥੱਲਬਾ (ਡੂੰਘਾਈ) ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਥੱਲਬਾ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਆਮ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਥੱਲਬੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਤਬਦੀਲੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਬਲਕਿ ਇਹ ਪੰਜ ਇੰਦਰੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲੀ ਸੀ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਸਿਰਫ਼ ਥੱਲਬਾ ਹੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਉਹ ਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅੱਖਾਂ 'ਤੇ ਊਰਜਾ ਘੱਟ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਅੱਖਾਂ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਥੱਲਬਾ ਵਧੇਰੇ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਅੱਖਾਂ 'ਤੇ ਊਰਜਾ ਨਹੀਂ ਭੇਜੀ ਜਾਂਦੀ, ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਇਸਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਥੱਲਬਾ ਬਹੁਤ ਦਿਲਚਸਪ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਫਿਲਮ ਵਾਂਗ ਦਾ ਅਨੰਦ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।

ਹੁਣ, ਪੰਜ ਇੰਦਰੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਪਹੁੰਚ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤਮਈ ਤੌਰ 'ਤੇ ਆ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਮਾਮਲਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਗਿਰਾਤ (ਪੱਧਰ) ਦਾ ਅੰਤਰ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇਹ ਸ਼ਾਂਤਮਈ ਚੇਤਨਾ ਹੀ ਮੁੱਖ ਕਾਰਨ ਹੈ।

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ ਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਫੈਲ ਗਿਆ ਹੈ।

ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਪਹਿਲਾਂ, ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਪ੍ਰਕਾਰ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤਮਈ ਅਵਸਥਾ ਕਈ ਪੜਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਖਤਮ ਹੋਣ 'ਤੇ ਇਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਹੁਣ, ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਪ੍ਰਕਾਰ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਕਾਫ਼ੀ ਸ਼ਾਂਤਮਈ ਅਵਸਥਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਇਸਨੂੰ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਇਸਦੇ ਕਾਰਨ, ਬੈਠ ਕੇ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਤਬਦੀਲੀ ਆਈ ਹੈ।

ਪਹਿਲਾਂ, ਬੈਠ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ, ਅੱਖਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਹੋਣ 'ਤੇ ਥੱਲਬਾ ਧਿਆਨ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਫਿਲਮ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਇਹ ਦਿਲਚਸਪ ਸੀ, ਪਰ ਧਿਆਨ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਤੋਂ, ਇਹ ਇੱਕ ਤੱਥ ਸੀ ਕਿ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਨਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਕਈ ਪੜਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤਮਈ ਅਵਸਥਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਸੀ।

ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤਮਈ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਲਈ, ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸੀ।

ਹਾਲਾਂਕਿ, ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਤਬਦੀਲੀ ਆਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ, ਅੱਖਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤਮਈ ਧਿਆਨ ਅਵਸਥਾ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।

...ਇਹਨਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਸ਼ਾਂਤਮਈ ਅਵਸਥਾ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਵਿਪੱਸਨਾ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਇਸਨੂੰ ਨਿਰਵਾਣਾ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਅੱਖਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।

ਸ਼ਾਇਦ, ਅੱਖਾਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਊਰਜਾ ਖਪਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹਾਲੇ ਵੀ, ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਆਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅੱਖਾਂ ਖੁੱਲੀਆਂ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ ਨਿਰਵਾਣਾ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਕਿ ਇਸਨੂੰ ਨਿਰਵਾਣਾ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸੰਦੇਹ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਕਹਾਂਗੇ।

ਹੋਰ ਫਰਕ ਕੀ ਹਨ, ਇਸ ਬਾਰੇ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸਲੋ-ਮੋਸ਼ਨ ਵਿਪਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਊਰਜਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੀ ਚੀਜ਼ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਡਾ ਵਿਜ਼ਨ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਵੀ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਧਿਆਨ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ, ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਧੁੰਦਲੇ ਵਿਜ਼ਨ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਇਰਾਦੇ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਿਰਵਾਣਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਚੀਜ਼ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।

ਇਸ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਤੁਹਾਡੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਚਮੜੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ਾਇਦ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵਿੱਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਅਸਲ ਰੂਪ, ਜਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਔਰਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਟੀਚੇ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈ।

ਇੱਕ ਹੋਰ ਪਾਸੇ, ਇਸ ਕਹੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਨਿਰਵਾਣਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਚਮੜੀ ਦੀ ਮੋਟਾਈ ਨੂੰ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਚਮੜੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੋ।

ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹੋ।

ਸ਼ਾਇਦ, ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਔਰਾ ਬਾਹਰ ਵੱਲ ਫੈਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਇਹ ਔਰਾ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਇਕੱਠਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।

ਇਸ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ, ਅੱਖਾਂ ਖੁੱਲੀਆਂ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਨਿਰਵਾਣਾ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤ ਸਥਿਤੀ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।

▪️ ਸ਼ਾਰਡੋਰ: ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਸਥਿਤੀ ਜਿੱਥੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੇ ਆਉਣ 'ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ।

ਇਹ ਸ਼ਾਂਤ ਮਾਨਸਿਕ ਸਥਿਤੀ ਸ਼ਾਇਦ ਝੋਕਚੇਨ ਵਿੱਚ ਚੇਲਡੋਰ ਜਾਂ ਸ਼ਾਰਡੋਰ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੈ।

ਇਹ ਤਿੰਨਾਂ ਯੋਗ ਸਮਰੱਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੋ ਹਨ ਜੋ ਸਮਾਧੀ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਵਿਕਸਿਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।

1. ਚੇਲਡੋਰ → ਇਹ
2. ਸ਼ਾਰਡੋਰ → ਇਹ
3. ਲੈਂਡੋਰ

ਸ਼ਾਰਡੋਰ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਹੇਠ ਲਿਖੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੈ:

ਸ਼ਾਰਡੋਰ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ "ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਇਹ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਇਹ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ"। ਯਾਨੀ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਪੈਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਦੀ ਵੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ। (ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ) ਤੁਸੀਂ ਕਸ਼ਟਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸੀਮਿਤ ਨਹੀਂ ਹੋਵੋਗੇ। ("ਰੰਗ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ" - ਨਮਕਾਈ ਨੋਰਬ ਦੁਆਰਾ)।

ਚੇਲਡੋਰ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ, ਵਿਚਾਰਾਂ ਧীরে ਧীরে ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਹੁਣ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਚਾਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਜਲਦੀ ਹੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਸੂਰਜੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਟਰ ਡ੍ਰੌਪ ਛੇਤੀ ਹੀ ਉਪਲਬਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਇਹ ਕੁਝ ਦੇਰ ਲਈ ਚੱਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਬੈਠ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਹੋ।

ਇਹ ਸੂਚਨਾ, ਬੇਸ਼ੱਕ, ਅਕਸਰ ਬਦਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸੁਧਾਰ ਜਾਂ ਵਿਗਾੜ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਔਸਤਨ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਾਰਡੋਲ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵੱਧ ਰਹੀ ਹੈ।

ਜ਼ੋਕਚੇਨ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਹੇਠ ਲਿਖੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ:

ਜ਼ੋਕਚੇਨ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਰੇ ਤ੍ਰਾਸਨਾ ਅਤੇ ਕਰਮ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਸਜਾਵਟ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਬਿਨਾਂ, ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਵਸਤੂ ਵਜੋਂ, ਯਾਨੀ ਆਪਣੀ ਊਰਜਾ ਦੀ ਖੇਡ ਵਜੋਂ, ਦਾਖਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੰਤਰ ਦੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਕੁਝ ਨੇ ਪੰਜ ਤ੍ਰਾਸਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਜੋਂ, ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਤਾਜ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਖੋਪੜੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਤਾਜ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। "ਰੰਗ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ (ਨਾਮਕੈ ਨੋਰਬ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ)"

ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ, ਅਜੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਯਤਨਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੰਜ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਤ੍ਰਾਸਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਅਜੇ ਤੱਕ ਸਿਰਫ਼ ਸਜਾਵਟ ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ, ਪੰਜ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਤ੍ਰਾਸਨਾਵਾਂ ਅਜੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਜੁੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਧਿਆਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਸ਼ਾਂਤ ਹਾਲਤ ਵਜੋਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਜੋ ਧাপে ਧাপে ਆਉਂਦੀ ਹੈ।

ਇਹ ਗੱਲ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਇਸ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਤ੍ਰਾਸਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਝੂਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰੀ ਨੂੰ ਯੋਗਾ ਸੂਤਰਾਂ ਵਿੱਚ "ਪ੍ਰਾਤਿਆਹਾਰ" ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਪੜਾਅ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮੁੱਢਲੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਸਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਜਾਣਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਇਹ ਲਗਭਗ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

• ਪ੍ਰਾਤਿਆਹਾਰ: ਝੂਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ। 1-2%
• ਧਿਆਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ: ਝੂਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋਣ ਦਾ ਅੰਤਿਮ ਪੜਾਅ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। 7-8%
• ਧਿਆਨ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ: ਝੂਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋਣ ਦਾ ਅੰਤਿਮ ਪੜਾਅ ਲਗਭਗ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 9%। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਹਾਲਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਅਗਲੇ ਪੜਾਅ, ਲੰਡਰੂਲ, 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਦੂਰੀ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਇਹ ਸ਼ਾਰਡੋਲ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ, ਯੋਗਾ ਸੂਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸਦਾ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਉੱਪਰ, ਯੋਗਾ ਸੂਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਘੱਟ ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜ਼ੋਕਚੇਨ ਜਾਂ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਤਾਂ ਹੀ ਆਪਣੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

▪️ ਸ਼ਾਰਡੋਲ ਵਰਗੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਤ੍ਰਾਸਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਸ਼ਾਰਡੋਲ ਵਰਗੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਤ੍ਰਾਸਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਜੋ ਵੱਖਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਇਹ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਨਜਿੱਠਣਾ ਕਾਫ਼ੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਧਿਆਨ ਜਾਂ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ, ਕਈ ਵਾਰ ਅਸੀਂ ਅਤੀਤ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਚੱਲਦੀਆਂ ਰਹਿਣ, ਪਰ ਹੁਣ, ਇਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਧੁੱਪ ਇੱਕ ਵਾਟਰ ਡ੍ਰੌਪ ਨੂੰ ਛੂਹਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਧੂਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਸੰਘਰਸ਼ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧীরে ਧীরে ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਇਹਨਾਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪੱਧਰ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰੀਆਂ ਹਨ, ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਵਿਕਸਤ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਪਰ "ਚੇਲਡਲ" ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਲਈ ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਿਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਉਹ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, "ਸ਼ਾਰਡਲ" ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ "ਦੇਖਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ" ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਤੁਰੰਤ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਫਰਕ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।

ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਟਰੌਮਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਇਹ ਗਹਿਰੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਗੈਰ-ਮਨੋਹਾਰ ਧੁੱਨ ਵਾਲੀ ਪੁਰਾਣੀ ਯਾਦ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੇਕਰ ਇਹ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਮਾਨਸਿਕ ਝਟਕਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਇਸ ਲਈ, ਸ਼ਾਇਦ "ਸ਼ਾਰਡਲ" ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਦੁਆਰ ਹੈ, ਪਰ ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ 'ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਸਾਰੇ ਟਰੌਮਾ ਅਤੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।

ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਸਾਰੇ "ਸਜਾਵਟ" ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਭਾਵਨਾਵਾਂ, ਟਰੌਮਾ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਜਾਵਟ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਣਾ ਇੱਕ ਅਹਿਮ ਫਰਕ ਹੈ, ਪਰ ਇਹਨਾਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦਾ ਕੁਝ ਹਿੱਸਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਰਹੇਗਾ।

"ਕਰਮਾ" ਦੇ ਕਈ ਪ੍ਰਕਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਕੁਝ ਕਰਮਾ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਕਰਮਾ ਦੀਆਂ ਕਿਸਮਾਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ (ਆਜ਼ਾਦੀ) ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਟਰੌਮਾ ਪਿਛਲੇ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਟਰੌਮਾ ਹੋਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ।

ਹਾਲਾਂਕਿ, ਟਰੌਮਾ ਵਿੱਚ ਫਸਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ "ਸ਼ਾਰਡਲ" ਵਿੱਚ, ਟਰੌਮਾ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਉਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਇੱਕ ਅਸਥਾਈ ਯਾਦ ਵਜੋਂ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਵਜੋਂ ਟਰੌਮਾ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਹ ਦੁੱਖ ਹਾਲੇ ਵੀ ਦੁੱਖ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਦੁੱਖ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਪਰ "ਸ਼ਾਰਡਲ" ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਥਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੁਆਰਾ, ਇਸ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਉਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਪੱਧਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

[2020/12/30 ਅੱਪਡੇਟ] ਮੂਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, "ਨਿਹਾਨ" ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ "ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਥਾਂ" ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

▪️ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਥਾਂ ਜਿੱਥੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਮੋਬਾਈਲ ਫ਼ੋਨ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਕੱਟੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜਿਸਦਾ ਸਿਗਨਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

"ਸ਼ਾਰਡਲ" ਵਾਂਗ, ਮੈਡੀਟੇਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਵੀ ਮਨ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਉੱਠਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ, ਮਨ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਮੋਬਾਈਲ ਫ਼ੋਨ ਦੇ ਸਿਗਨਲ ਵਾਂਗ ਕੱਟੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਤੁਰੰਤ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਬੇਸ਼ੱਕ, ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਮਨ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਉੱਠਦੀਆਂ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਅਲੱਗ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅੰਦਾਜ਼ੇ ਨਾਲ ਅਪਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਉਣ 'ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਣ ਦਾ ਕੋਈ ਤਰੀਕਾ ਸੀ।

ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇੱਥੇ ਸ਼ਾਰਡਲ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤ ਵਿਚਾਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਕਸਰ ਅਧੂਰਾ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਭਾਵੇਂ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤ ਵਿਚਾਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤ ਵਿਚਾਰ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤ ਵਿਚਾਰ ਅਕਸਰ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਰਥਪੂਰਨ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ।

ਕਈ ਵਾਰ, ਕੋਈ ਅਰਥ ਪੈਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤ ਵਿਚਾਰ ਛੇੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਇਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤ ਵਿਚਾਰ ਸੀ।

ਇਹ ਛੇੜਨਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇੱਕ ਮੋਬਾਈਲ ਫ਼ੋਨ ਵਿੱਚ ਖਰਾਬ ਸਿਗਨਲ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਥੋੜ੍ਹਾ ਛੇੜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਅਚਾਨਕ ਠਹਿਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਿੱਧੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਲਈ ਇਰਾਦੇ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਜਿਹੀ ਗਤੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤ ਵਿਚਾਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਵਿਚਾਰ ਵਾਂਗ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਾਫ਼ੀ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।

ਪਹਿਲਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤ ਵਿਚਾਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤ ਵਿਚਾਰ ਹੀ ਹੁੰਦੇ, ਪਰ ਕਈ ਵਾਰ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਕੋਈ ਵਿਚਾਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤ ਵਿਚਾਰ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਤਰਕਸ਼ੀਲ ਵਿਵਹਾਰ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਇਹ ਕਿਸੇ ਜਿਨਸੀ ਇੱਛਾ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੋ ਸਕਦੀ ਸੀ।

ਹਾਲਾਂਕਿ, ਸ਼ਾਰਡਲ ਵਿੱਚ, ਅਜਿਹੇ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤ ਵਿਚਾਰ ਛੇੜਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਇੱਕ ਡੂੰਘੇ ਚੁੱਪ ਦੇ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ।

ਇਹ ਵੀ, ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਮੇਰਾ ਚੇਤਨਾ ਪੱਧਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਘੱਟ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤ ਵਿਚਾਰਾਂ ਅਤੇ ਗਾਈਡਿੰਗ ਸਪਿਰਿਟ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਵਿੱਚ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤ ਵਿਚਾਰ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਧੀਰ-ਧੀਰ ਨਾਲ, ਇਹ ਫਰਕ ਪਛਾਣਨਾ ਆਸਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤ ਵਿਚਾਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੇੜਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਗਾਈਡਿੰਗ ਸਪਿਰਿਟ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਅਤੇ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਫਰਕ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅਨਿਸ਼ਚਿਤ ਵਿਚਾਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਬਲਕਿ ਇਹ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤ ਵਿਚਾਰ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਘੱਟ ਵਾਈਬ੍ਰੇਸ਼ਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਉੱਚ ਵਾਈਬ੍ਰੇਸ਼ਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਜਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਰਗੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ, ਅਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਸਪੱਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਾਂਗੇ, ਪਰ ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ, ਜੇਕਰ ਇਹ ਥੋੜੇ ਜੇਰੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਅਕਸਰ 1ਵੇਂ ਅੱਖਰ ਤੋਂ, ਅਤੇ ਲਗਭਗ 3ਵੇਂ ਤੋਂ 5ਵੇਂ ਅੱਖਰ ਤੱਕ, ਅਨਿਸ਼ਚਿਤ ਵਿਚਾਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਇਹ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਥੋੜ੍ਹਾ ਛੇੜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੋਬਾਈਲ ਫ਼ੋਨ ਵਿੱਚ ਖਰਾਬ ਸਿਗਨਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਇਹ ਠਹਿਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਇਹ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਤੁਰੰਤ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਛੇੜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਇਹ ਠਹਿਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਅਜਿਹੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਜੋ ਮਨ ਦੀ ਡੂੰਘਾਈ ਵਿੱਚ ਦੱਬੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਇੰਨੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਛੇੜੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਬਹੁਤ ਜਲਦੀ ਛੇੜੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਧ్యాਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਗੱਲ ਵਾਪਰਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਧ్యాਨ ਕਰਨਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤ ਵਿਚਾਰ ਇੰਨੇ ਜਲਦੀ ਨਹੀਂ ਛੇੜੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਮੈਂ ਇਹ ਦੇਖਣ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਕਿ ਕੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਫਰਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਇਸ ਲਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਗਰਮੀ ਜਾਂ ਡੂੰਘੀ ਥੈਲਮਿਕ ਭਾਵਨਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਊਰਜਾ ਪੱਧਰ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤ ਵਿਚਾਰ ਛੇੜਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਾਲੀ ਥੈਲਮਿਕ ਥੈਲਮਿਕ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਚਮਕਦੇ ਗੈਲੈਕਟਿਕ ਮਾਈਕ੍ਰੋ-ਯੂਨੀਵਰਸ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਬੁਨਿਆਦੀ ਨਿਯਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਊਰਜਾ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਵਿਚਾਰ ਘੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਹ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਸ਼ਾਰਡਲ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਉਦੋਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਇਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

▪️ ਸ਼ਾਰਡਲ, ਜੋ ਕਿ ਮ੍ਰਿਤਕੁ ਜੀਵਨ ਵਰਗਾ ਹੈ।

ਸ਼ਾਰਡਲ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਵਿਚਾਰ ਲਗਾਤਾਰ ਘੱਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਮ੍ਰਿਤਕੁ ਜੀਵਨ ਵਰਗੀ ਸਥਿਤੀ ਜਾਪਦੀ ਹੈ।

ਮੇਰੇ ਗਰੁੱਪ ਸਾਊਲ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਜੀਵਨਾਂ ਨੂੰ ਟਰੈਕ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਕਈ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਮ੍ਰਿਤਕੁ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਗਰੁੱਪ ਸਾਊਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੂਜੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।

ਮ੍ਰਿਤਕੁ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਲਿਸਟਡ ਕੰਪਨੀ ਦਾ ਪ੍ਰਧਾਨ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀਜਨਕ ਜੀਵਨ ਸੀ।

ਇਸ ਲਈ, ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਸਗੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਜੁੜ ਗਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਪਿਛਲੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਰਿਸ਼ਤਾ ਰੱਖਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ "ਆਹ, ਇਹ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ। ਖੁਸ਼ੀ। ਖੁਸ਼ੀ। ਸੰਤੁਸ਼ਟ..." ਵਰਗਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਮ੍ਰਿਤਕੁ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਸਨੂੰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉੱਚੇਰੀ ਧਾਮ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਉੱਚੇਰੀ ਧਾਮ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਗਰੁੱਪ ਸਾਊਲ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਗਰੁੱਪ ਸਾਊਲ ਵਿੱਚ ਰਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕਈ ਵਾਰ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਉੱਥੇ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਉੱਚੇਰੀ ਧਾਮ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਵੇਲੇ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ।

ਮ੍ਰਿਤਕੁ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਅਤੇ ਉੱਚੇਰੀ ਧਾਮ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਵੇਲੇ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਰਡਲ ਵਿੱਚ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੇ ਖਤਮ ਹੋਣ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਬਹੁਤ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮ੍ਰਿਤਕੁ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉੱਚੇਰੀ ਧਾਮ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਵਿਚਾਰਾਂ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਰਡਲ ਵਰਗੀ ਨਿਰੀਖਣ ਕਰਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਸ਼ਾਰਡਲ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਭਾਵੇਂ ਉਸਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਜਾਂ ਟਰੌਮਾ ਹੋਏ ਹੋਣ, ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਮ੍ਰਿਤਕੁ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਅਤੇ ਉੱਚੇਰੀ ਧਾਮ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਵਰਗੀ ਭਾਵਨਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮ੍ਰਿਤਕੁ ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਧীরে ਧীরে ਮ੍ਰਿਤਕੁ ਜੀਵਨ ਵਰਗੀ ਸਥਿਤੀ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਹਾਲਾਂਕਿ, ਉੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਗਰਮੀ ਹੀ ਸੀ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਇਸ ਗਰਮੀ ਨੂੰ "ਰੌਸ਼ਨੀ" ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਗਰਮੀ ਹੀ ਕਿਹਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਜ਼ੋਨ ਦੇ ਆਨੰਦ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਤੀਬਰ ਉਤਰਾਅ-ਚੜ੍ਹਾਅ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਹੈ। ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਮੇਰੇ ਗਰੁੱਪ ਸਾਊਲ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਮ੍ਰਿਤਕੁ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਸੀ।

ਇਸ ਯਾਦ ਦਾ ਕਾਰਨ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮ੍ਰਿਤਕੁ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਅਤੇ ਗਰੁੱਪ ਸਾਊਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਦੁਬਾਰਾ ਗਰੁੱਪ ਸਾਊਲ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਜੇ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਬਾਕੀ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਗਰੁੱਪ ਸਾਊਲ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਗਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਇਸਦਾ ਕੋਰ ਹਿੱਸਾ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਗਰੁੱਪ ਸਾਊਲ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਮਿਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੱਖਰਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਵੱਖ ਹੋਈ ਆਤਮਾ ਹੀ ਮੇਰੇ ਵਰਤਮਾਨ ਜੀਵਨ ਦੇ ਇੱਕ ਧਰਮ ਦਾ ਅਧਾਰ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਇੱਕ ਗੱਲਬਾਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਜੋ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਉਹ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮ੍ਰਿਤਕੁ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਅਤੇ ਉੱਚੇਰੀ ਧਾਮ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਵੇਲੇ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਭਾਵਨਾ ਸ਼ਾਰਡਲ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਵਰਗੀ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

■ ਜੋ ਲੋਕ ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਨਕਾਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰਾ ਦੇ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਦਾ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਹਾਂ ਅਤੇ ਮੈਂ ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰਾ ਦੇ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ ਹਾਂ। ਇਸ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਨਿਰੀਖਣ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਧਿਆਨ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਨਿਰੀਖਣ ਵਿੱਚ ਵਿਗਾੜ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਉਲਟ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਡੀਆਨਾ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਧਿਆਨ ਲਗਾਉਣ ਨਾਲ ਵੀ ਨਿਰੀਖਣ ਵਿੱਚ ਵਿਗਾੜ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ।

5. ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰਾ (ਨਿਯੰਤਰਣ): ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਧਿਆਨ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਨਿਰੀਖਣ ਵਿੱਚ ਵਿਗਾੜ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
6. ਧਾਰਨਾ (ਧਿਆਨ):
7. ਡੀਆਨਾ (ਧਿਆਨ): ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਨਿਰੀਖਣ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
8. ਸਮਾਧੀ (ਤ੍ਰਿਮੂਤੀ):

ਕੁਝ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰਾ ਨੂੰ ਸੰਵੇਦਨਾਵਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋਣਾ ਅਤੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਗੁੰਝਲਾਂ ਤੋਂ (ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ) ਮੁਕਤ ਹੋਣਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸਨੂੰ "ਨਿਰੀਖਣ" ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਲਈ, ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰਾ ਦਾ ਟੀਚਾ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਧਿਆਨ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਨਿਰੀਖਣ ਵਿੱਚ ਵਿਗਾੜ ਪੈ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਇਹ ਇਸ ਲਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰਾ ਦੇ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ, ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਤੁਹਾਡੇ "ਮੈਂ" ਨਾਲ ਡੂੰਘੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਧਿਆਨ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡਾ "ਮੈਂ" ਹੋਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਇਸਦੇ ਉਲਟ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਡੀਆਨਾ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡਾ "ਮੈਂ" ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਧਿਆਨ ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ "ਮੈਂ" ਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ "ਮੈਂ" ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਡੂੰਘਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਨਿਰੀਖਣ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਡੀਆਨਾ ਤੋਂ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਵੇਲੇ, ਧীরে ਧীরে ਤੁਹਾਡੀ ਭਾਵਨਾ ਤੋਂ ਪਰੇ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਨਵੀਂ ਭਾਵਨਾ "ਨਿਰੀਖਣ" ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰਾ ਅਤੇ ਸਮਾਧੀ ਦੋਵੇਂ ਹੀ "ਨਿਰੀਖਣ" ਵਜੋਂ ਪਹਿਚਾਣੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਵੱਖਰੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਹਨ।

5. ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰਾ (ਨਿਯੰਤਰਣ): ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਧਿਆਨ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਨਿਰੀਖਣ ਵਿੱਚ ਵਿਗਾੜ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਨਿਰੀਖਣ ਧਿਆਨ। ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਨਕਾਰਨ ਵਾਲਾ ਨਿਰੀਖਣ ਧਿਆਨ।
6. ਧਾਰਨਾ (ਧਿਆਨ): ਧਿਆਨ ਧਿਆਨ।
7. ਡੀਆਨਾ (ਧਿਆਨ): ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਨਿਰੀਖਣ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
8. ਸਮਾਧੀ (ਤ੍ਰਿਮੂਤੀ): ਨਿਰੀਖਣ ਧਿਆਨ। "ਮੈਂ" ਧਿਆਨ ਦੁਆਰਾ ਸਥਿਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਭਾਵਨਾ ਤੋਂ ਪਰੇ ਦਾ ਨਿਰੀਖਣ। ਧਿਆਨ ਦੁਆਰਾ ਭਾਵਨਾ ਤੋਂ ਪਰੇ ਦਾ ਨਿਰੀਖਣ ਵਿਗਾੜਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।

ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰਾ ਅਤੇ ਸਮਾਧੀ ਦੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਬਹੁਤ ਵੱਖਰੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਵਰਣਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਲੱਗ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।

ਮੇਰਾ ਨਜ਼ਰੀਆ ਹੈ ਕਿ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਧਿਆਨ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਜੋ ਰੂਹਾਨੀਅਤ ਵਿੱਚ ਨਵੇਂ ਹਨ, ਉਹ ਅਕਸਰ ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ "ਜਾਗਰੂਕਤਾ" ਵਾਂਗ ਸਮਝ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਹਾਲ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ "ਧਿਆਨ" ਨੂੰ ਨਕਾਰ ਕੇ "ਨਿਰੀਖਣ" ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਵਿਆਖਿਆ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਹ ਸਮਾਧੀ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਵਿਆਖਿਆ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਗਲਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰਾ ਦੇ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ ਹਨ।

ਸ਼ਾਇਦ... , ਪ੍ਰਾਤੀਯਹਾਰਾ ਦੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਇੱਕ ਪਲੇਟੋ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕਈ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਲਈ ਜਨਮ-ਮੌਤ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਲੋਕ 10 ਵਾਰ, 20 ਵਾਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਪ੍ਰਾਤੀਯਹਾਰਾ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ ਜੋ ਪ੍ਰਾਤੀਯਹਾਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਗਿਆਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।

ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਨਾਲ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਧਰਮਾਂ 'ਤੇ, ਜੋ ਕਿ ਧਰਮਕੂਟ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਏ ਹਨ ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਵਿਰਾਸਤ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੋਣ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰਾਤੀਯਹਾਰਾ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਇਹ ਸਮਾਜਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਧਰਮ ਵਜੋਂ ਵਰਗੀਕ੍ਰਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਧਰਮਾਂ ਦਾ ਮੁਲਾਂਕਣ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਇਹ ਪਤਾ ਲਗਾਉਣਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪ੍ਰਾਤੀਯਹਾਰਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਜਾਂ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੁਝ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।

ਇਹ ਵੀ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਾਤੀਯਹਾਰਾ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਸਮਾਜਿਕ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਇਹ ਵੀ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਗੰਭੀਰ ਸੱਚਾਈਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਨਾਲ ਲੋਕ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਲੋਕ ਅਕਸਰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਤੀਯਹਾਰਾ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਧਰਮਾਂ ਦੀਆਂ ਸਧਾਰਨ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸਦੇ ਅਸਲ ਸੁਭਾਅ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਆਮ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਧਾਰਮਿਕ ਲੋਕ "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਬਚ ਜਾਵੋਗੇ" ਜਾਂ "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ" ਵਰਗੇ ਨੈਤਿਕ ਨਿਯਮਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਇਸੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਾਤੀਯਹਾਰਾ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਗਲਤ ਸਮਝ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੱਜਕਲ੍ਹੇ ਧਾਰਮਿਕ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਰਾਸਤ ਦੀ ਪ੍ਰਥਾ ਬਹੁਤ ਆਮ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਜਿਹੀਆਂ ਨੈਤਿਕ ਗੱਲਾਂ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਦੇਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਲੋਕ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਹਿਮਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਇਹ ਧਾਰਮਿਕ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਹੈ।

ਧਾਰਮਿਕ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਕੁਝ ਲੋਕ ਸਿਰਫ਼ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸਮਾਜਿਕ ਲਾਭ ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਆਰਾਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪ੍ਰਾਤੀਯਹਾਰਾ ਜਾਂ ਧਾਰਨਾ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਹਰੇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕੁਝ ਵੀ ਕਰਨ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਇਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਪੀਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਪ੍ਰਾਤੀਯਹਾਰਾ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਵਾਂਗ ਨਾ ਸਮਝਣ। ਇਹ ਗਿਆਨ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਸਨੂੰ "ਅਵਲੋਕਨ ਧਿਆਨ" ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਪ੍ਰਾਤੀਯਹਾਰਾ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਜਾਗਰੂਕ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਹਾਸੋਹੀਣ ਮਜ਼ਾਕ ਪੈ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਪ੍ਰਾਤੀਯਹਾਰਾ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਗਿਆਨ ਸਮਝ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।

ਉਸ ਕਾਮੇਡੀ ਨੂੰ ਪਛਾਣਨ ਦੇ ਇੱਕ ਸਧਾਰਨ ਤਰੀਕੇ ਵਜੋਂ, ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਵਿਧੀ ਹੈ ਕਿ "ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਨਕਾਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਧਿਆਨ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ (ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਜਗਤ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ), ਉਹ 'ਪ੍ਰਾਤਿਆਹਾਰ' ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।"

ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਓਹਦੇ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇਹ ਅਜਿਹੇ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਮਹਾਂਯਾਨ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਕੀ ਅਜਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਅੱਜਕਲ੍ਹ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਏ ਹਾਂ? ਜਾਂ, ਇਹ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਪਰ ਇਸਨੂੰ ਲੁਕਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਤਾਂ, ਕੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ?

■ ਜੋ ਧਰਮ 'ਪ੍ਰਾਤਿਆਹਾਰ' ਤੋਂ ਪਰੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ, ਉਹ ਹੋਰ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

'ਪ੍ਰਾਤਿਆਹਾਰ' ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਾਤერიਅਲ ਲਾਭ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਧਰਮ ਵਜੋਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੀਮਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਮੈਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਬੁਰਾ ਹੈ, ਇਹ ਉਸ ਪੜਾਅ 'ਤੇ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਪੜਾਅ 'ਤੇ, ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋਣ, ਪਰ ਅਜੇ ਵੀ ਬਹੁਤ ਗਲਤੀਆਂ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।

ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਸਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਕਾਰਨ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੋ ਧਰਮ 'ਪ੍ਰਾਤਿਆਹਾਰ' ਨੂੰ ਜਗਤ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਕਸਰ 'ਦਾਰਾਨਾ' ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

'ਪ੍ਰਾਤਿਆਹਾਰ' ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਦਾ "ਅਵਲੋਕਨ" ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ "ਧਿਆਨ" ਨੂੰ ਨਕਾਰਦਾ ਹੈ।

ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਅਜਿਹੇ ਧਰਮ ਵੀ ਹਨ ਜੋ ਇਸ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਏ ਹਨ। ਉਦਾਹਰਨ ਲਈ, 'ਗੋਏਂਕਾ' ਇੱਕ ਉਦਾਹਰਣ ਹੈ। ਜਾਂ, ਮੈਂ ਕੁਝ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਰਵਾਇਤੀ ਬੋਧ ਧਰਮ ਹਨ, ਅਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵੇਖੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਬਹੁਤ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਪਰ ਉਸ ਵਰਗੀਆਂ ਹੀ ਹਨ। ਬੋਧ ਧਰਮ ਬਹੁਤ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੈਥੋਲਿਕ ਵਰਗੇ ਬੋਧ ਧਰਮ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਜ਼ੇਨ ਵਰਗੇ ਬੋਧ ਧਰਮ ਤੱਕ ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਬੋਧ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਇਹ ਰੁਝਾਨ ਵਧੇਰੇ ਦੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।

ਇੱਕ ਹੋਰ ਪਾਸੇ, ਜੋ ਧਰਮ 'ਪ੍ਰਾਤਿਆਹਾਰ' ਨੂੰ ਜਗਤ ਵਾਂਗ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਧਰਮ ਜੋ ਕੋਈ ਮਾਤერიਅਲ ਅਥਾਰਿਟੀ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਾਂ ਜਿਹੜੇ ਜੁੜੇ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਲਤਫਹਿਮੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਹੋਰ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰਨ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਜਾਂ ਕਬੀਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦਰ ਪੀੜ੍ਹੀ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਅਕਸਰ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਮਿਲਦੇ ਹਨ ਜੋ ਮਿਹਨਤ ਦੀ ਥਾਂ ਵਿਰਾਸਤ 'ਤੇ ਹੀ ਚੱਲ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ 'ਪ੍ਰਾਤਿਆਹਾਰ' ਤੋਂ ਪਰੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਵੈ-ਮਾਹਤਤਾ ਹੀ ਵੱਧਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਇਹ ਵੀ ਸੱਚ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਾਲੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜੰਮੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਪਿਛਲਾ ਜਨਮ ਵੀ ਉਸੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਦੇਖਣ ਤੋਂ, ਕੁਝ ਲੋਕ ਸਿਰਫ਼ ਧਾਰਮਿਕ ਅਭਿਆਸ ਲਈ ਹੀ ਉਸ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜੰਮੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਗਲਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਧਰਮ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ।

ਸਪਿਰਚੁਅਲ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਅਤੇ ਅੱਜ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਇਸਦਾ ਸੁਭਾਅ ਬਦਲ ਗਿਆ ਹੈ।

ਪਹਿਲਾਂ, ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰਾ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਨੂੰ ਨਕਾਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਹੀ ਸਨ, ਅਤੇ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਸਪਿਰਚੁਅਲ ਲੋਕ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਖਰਾਬ ਰਿਸ਼ਤੇ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ, ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਲੋਕ ਸਪਿਰਚੁਅਲ ਹਨ ਉਹ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਹਨ। ਪਹਿਲਾਂ, ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਕਿ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰਾ ਹੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਮੋਕਸ਼ ਦੀ ਰਾਹ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ "ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੋਰ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਹੋਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ" ਜਾਂ "ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਸਮਾਂ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ (ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਇੰਨੇ ਹੀ ਹੋ)" ਵਰਗੇ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਇਸਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਉਸ 'ਤੇ ਮਾਊਂਟਿੰਗ ਵੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਪਰ ਅਜਿਹਾ ਹੁਣ ਬਹੁਤੀ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਪਹਿਲਾਂ, ਸਪਿਰਚੁਅਲ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਕੁਝ ਲੋਕ ਧਰਮਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਆਉਂਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਥਾਤ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਸਨ।

ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਅਤੇ ਅੱਜ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਸਪਿਰਚੁਅਲ ਦੀ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਗੱਲ ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰਾ ਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਪਿਰਚੁਅਲ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਲੋਕ ਆ ਰਹੇ ਹਨ ਜੋ ਇਸਦੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਅਜਿਹੇ ਵੀ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਤਮੇ ਛੇਤੀ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਤਰ-ਗ੍ਰਹਿ ਪਿਛੋਕੜ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਸਪਿਰਚੁਅਲ ਲੋਕ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਹਨ। ਜੋ ਨਵੇਂ ਲੋਕ ਸਪਿਰਚੁਅਲ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਮੌਜੂਦ ਥਾਤਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਪਿਰਚੁਅਲ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਫਲ ਹੋਏ ਹਨ। ਇਹ ਹਾਲੇ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਬਹੁਤੀ ਦੇਖਿਆ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਸਪਿਰਚੁਅਲ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸੰਭਾਵਨਾ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੇਖਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਪਿਰਚੁਅਲ ਵਜੋਂ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਭ ਦਾ ਸੱਚ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ।

■ ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰਾ ਦੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਬਦਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਇੱਕ ਰੂਪ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰਾ ਧਰਮ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਪਰ ਇਸਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਅਤੇ ਧਰਮਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰਾ ਦੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ, ਇਸਦਾ ਅਸਲ ਅਰਥ ਸਮਝਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਕੁਝ "ਗਲਤ" ਕੰਮ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਵੀ ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸਮਾਧੀ ਦੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਮਝਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਅਤੇ ਧਰਮਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰਾ ਦੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਦਿਮਾਗ ਨਾਲ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰਾ ਦੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ, ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ, ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਸੋਚ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਅਤੇ ਧਰਮਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸਮਾਧੀ ਦੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਧਰਮ ਜਾਂ ਧਰਮ ਦਾ ਕੋਈ ਮਹੱਤਵ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਦੂਜੇ ਧਰਮਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਦੂਜੇ ਧਰਮਾਂ ਤੋਂ ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵੀ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ "ਮੰਨਣਾ ਪਵੇਗਾ" ਵਾਲੀ ਸਖ਼ਤ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ "ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰਾ" ਦੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਹਨ। ਅਤੇ, ਇਹ ਵੀ "ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰਾ" ਦੇ ਪੱਧਰ ਦੀ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਜ્ઞਾਨ ਹਾਸਲ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।

ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਰਸਤਾ ਹੈ ਜਿਸ ਤੋਂ ਹਰ ਕੋਈ ਲੰਘਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਹ ਕੋਈ ਬੁਰਾਈ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਜਾਣ ਲੈਣਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਏਗਾ।

ਜਾਂ, ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਇਸਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਹੋਰ "ਮਾਊਂਟਿੰਗ" ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਵੇ, ਇਸ ਲਈ ਸ਼ਾਇਦ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਨਾ ਕਹੋ। ਕਿਉਂਕਿ ਕੁਝ ਲੋਕ ਜੋ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਲਈ ਵਰਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਅਜਿਹੀ ਗੱਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਵਿਰੋਧੀ ਤੁਹਾਡੇ ਬੋਲ ਨੂੰ "ਮਾਊਂਟਿੰਗ" ਲਈ ਵਰਤਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਪਰਿੱਤਤਾ ਹੋਵੇਗੀ। ਪਰ, ਜੇ ਇਸਨੂੰ "ਮਾਊਂਟਿੰਗ" ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਇੱਕ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੀ ਪੱਧਰ ਹੋਵੇਗਾ।

ਭਾਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਵੀ ਕਹੋ, ਜੋ ਲੋਕ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਲੋਕ ਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਉਹ "ਮਾਊਂਟਿੰਗ" ਤੋਂ ਥੱਕ ਚੁੱਕੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘਟੀ ਹੋਇਆ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਲੋਕ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ "ਮਾਊਂਟਿੰਗ" ਨਾਲ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਇਸਨੂੰ "ਮੈਲਾ" ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਜੁੜਨ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, "ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰਾ" ਦੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ, "ਮਾਊਂਟਿੰਗ" ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਧਰਮ ਦੇ ਚੰਗੇ ਪੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮਾਨਣ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਉਹ ਇਹ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਧਰਮ ਹੀ ਉੱਤਮ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਹੀ, ਦੁਬਾਰਾ ਵਿਭੰਨਤਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਭਾਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿੰਨਾ ਹੀ ਯਤਨ ਕਰੋ, "ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰਾ" ਦੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਅਗਲੇ ਪੜਾਅ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ।

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, "ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰਾ" ਦੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ, "ਵੰਸ਼" ਜਾਂ "ਧਰਮ ਦੇ ਅਸਲੀ ਪਰਿਵਾਰ" ਵਰਗੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਭਾਵਨਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਧਰਮ ਹੀ ਸਹੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਅਟੱਲ ਸੱਚ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦਰ ਪੀੜ੍ਹੀ ਅੱਗੇ ਵੱਧਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਮੈਂ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ "ਬੁੱਧ ਧਰਮ" ਦੇ ਅਸਲੀ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਬਾਰੇ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ ਲਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਕਹਾਣੀ ਵਜੋਂ ਦੇਖਿਆ ਸੀ, "ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਚਤਰ ਕੋਈ ਅਸਲੀ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਲੁੱਟ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" ਪਰ, ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸਲੀ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਵੀ, "ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰਾ" ਤੋਂ ਪਰੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ ਅਤੇ ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਦੁਨੀਵੀ ਲਾਭਾਂ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਸਾਧਨ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ "ਸਮਾਧੀ" 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰੱਥ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸਦੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਨੇ ਚਿੰਤਾ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਗੱਲ ਸੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਜਿਹਾ ਹੋਣਾ ਕਿ "ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰਾ" ਤੋਂ ਪਰੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਧਰਮਾਂ ਨਾਲ ਵਿਵਾਦ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਹ ਕਿਸੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ "ਕਰਮਾ" ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦਰ ਪੀੜ੍ਹੀ ਲੈ ਕੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।

ਇਹ ਇੱਕ ਗੱਲ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਦੱਸਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਕਿਸੇ ਅਣਜਾਣ ਘੋੜੇ ਦੀ ਹੱਡੀ ਤੋਂ ਬਣੇ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਸਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਮਾਂ, "ਮਦਦਗਾਰ ਬਜ਼ੁਰਗ" ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਿਆ: "ਇਹ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਆਦਮੀ, ਸਾਡੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਲੁੱਟਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਹ ਉਹ ਲੋਕ ਹਨ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਸਿੱਖਣ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਮ ਹਾਸਲ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਗੈਰ-ਕਾਨੂੰਨੀ ਕਾਰੋਬਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਲੋਕ ਧਰਮ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਘਟੀਆ ਇਰਾਦਿਆਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕ। ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਅਜਿਹੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭਗਾਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ...। ਪਰ ਇਹ ਵਿਅਕਤੀ ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਅਣਉਤੰਪਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਜੇ ਵੀ ਇਸਨੂੰ ਸੁਧਾਰਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਪਿੜ੍ਹੀਆਂ ਤੋਂ ਚੱਲ ਰਹੀਆਂ ਕਾਰਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਅਜਿਹੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਰੱਖਣਾ, ਉਸਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਸੁਧਾਰਨ ਦਾ ਤਜਰਬਾ ਹਾਸਲ ਕਰਨਾ, ਇਹ ਸਾਡੇ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਕਾਰਮਾ ਦੀ ਇੱਕ ਠੋਸ ਧਾਰਨਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸਿੱਖਣਾ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਾਫ਼ੀ ਮਿਲਦਾ ਜੁਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਭਾਵ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਸੀ ਕਿ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਦੇ ਠੋਸ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ, ਪਰ ਬਾਹਰੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਚੰਗੇ, ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰ ਗੈਂਗਸਟਰ ਵਰਗੇ ਲੋਕ ਕਿਉਂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਇਹ ਲੋਕ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਗੈਂਗਸਟਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਜਿਹੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਅ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਵੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਵਿਅਕਤੀ ਹੈ, ਪਰ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ ਵਿਅਕਤੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਉਸ ਨਾਲ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ।

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਬਾਹਰੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ "ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰਾ" ਵਿੱਚ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਧੱਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਮੈਂ, ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਉਸਦੇ ਇਰਾਦੇ ਪਤਾ ਹੋ ਜਾਣ, ਪਰ ਮੈਂ ਅਜਿਹਾ ਕਰਨ ਦਾ ਢੰਗ ਅਪਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਅਣਗਹਿਣਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਹ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਕਿਹੜੇ ਭਾਵਾਂ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਹਨ। ਮੈਂ ਅਕਸਰ ਦੂਜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਾਉਣ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਠਗ ਨੂੰ "ਆਸਾਨ ਸ਼ਿਕਾਰ" ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਹੱਸਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਗੱਲ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਬਸ "ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ" ਕਹਿ ਕੇ ਗੱਲ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਉਸ ਤੋਂ ਜਾਣਕਾਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।

ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ "ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰਾ" ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਲਾਭ-ਨੁਕਸਾਨ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਉਹੀ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਹਨ। ਇਸ ਨਾਲ ਜੁੜਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਦੂਜੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਢੰਗ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਵਾਉਣ ਦਾ ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਤਰੀਕਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਦੂਜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਇਹ ਮੰਨਵਾ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਢੰਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਅਧਿਕਾਰ ਜਮਾ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਗੱਲ ਹੈ।

ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰਾ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿੰਨੀ ਵੀ ਗੱਲ ਕਰੀਏ, ਕਈ ਵਾਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਬਾਰੇ ਅਜਿਹੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਦੁਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਗੁੱਸਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਕਈ ਵਾਰ, ਜੇ ਕੋਈ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉਸਨੂੰ "○○ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਹੈ" ਵਰਗੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਅਤੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਕਈ ਵਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਝੂਠੇ ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ ਵਰਤਦਾ। ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਆਮ ਗੱਲਾਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਹਨ ਜੋ ਰੱਬ ਨੇ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਕੱਢੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਜੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰਾ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਇਸ ਬਲੌਗ ਵਿੱਚ ਲਿਖੇ ਗਏ ਜਿਹੜੇ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਰਗੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਸਗੋਂ ਰੱਬ ਦੁਆਰਾ ਕੱਢੀਆਂ ਗਈਆਂ ਆਸਾਨ ਅਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹੀ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰਾ ਦਾ ਟੀਚਾ "ਧਿਆਨ" ਦੁਆਰਾ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਵਿਚਾਰਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਉਣਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ।

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰਾ ਦੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ, ਲਗਾਤਾਰ ਤਕਰਾਰ ਹੋਈਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇੱਕ ਪਹਿਲੇ ਟੀਚੇ ਵਜੋਂ, ਮੈਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ।

■ ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰਾ ਦੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ, ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਕੰਟਰੋਲ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਉੱਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰਾ ਦਾ ਪੱਧਰ ਉਹ ਹੈ ਜਿੱਥੇ "ਸੌਖੇ ਸਿੱਖਿਆ" ਜਾਂ "ਨੈਤਿਕ ਸਿੱਖਿਆ" ਵਰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਕੰਟਰੋਲ ਕਰਨ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ, ਕਈ ਵਾਰ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਸਲ ਗੱਲ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, "ਸੌਖੇ ਸਿੱਖਿਆ" ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਤੁਸੀਂ "ਸੌਖੇ ਸਿੱਖਿਆ" ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਹੈ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਸਲ ਗੱਲ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੰਟਰੋਲ ਕਰਨਾ ਆਸਾਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।

"ਸੌਖੇ ਸਿੱਖਿਆ" ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਬਹੁਤ ਵਿਆਪਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਸਨੂੰ ਅਕਸਰ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਅਸਲੀ ਗੱਲ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਦੇਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ "ਸੌਖੇ ਸਿੱਖਿਆ" ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ "ਸੌਖੇ ਸਿੱਖਿਆ" ਦੀ ਇੱਕ ਨੈਤਿਕ ਗੱਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਮਹਾਂਯਾਨ ਬੋਧ ਦੇ ਅਸਲ ਭਾਵ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਲੋਕ ਹਨ ਜੋ ਮਹਾਂਯਾਨ ਬੋਧ ਦੇ ਅਸਲ ਭਾਵ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਸਲ ਭਾਵ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦੇਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ "ਸੌਖੇ ਸਿੱਖਿਆ" ਨਾਲ ਹੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਝੂਠਾ ਕੰਮ ਹੈ।

ਜਿਹੜੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਹਨ ਅਤੇ ਜੋ ਧਰਮ ਜਾਂ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ "ਸੌਖੇ ਸਿੱਖਿਆ" ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਣ ਲਈ ਕਹਿਣਾ, ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਛੁਪਾਉਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਨਮ্র ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਕੰਟਰੋਲ ਕਰਨ ਦਾ ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਹੈ।

...ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਮਝਣ ਲਈ, ਇਸਦਾ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਉਦਾਹਰਣ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਹੋਵੇਗੀ, ਤਾਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਲਿਖਣਾ ਚਾਹਾਂਗਾ। ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਈ ਇੱਕ ਅਸਲ ਘਟਨਾ ਬਾਰੇ, ਮੈਂ ਕੁਝ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਵੇਰਵੇ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਹਾਂ।

ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਸੱਚਾਈ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਧਰਮ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰਾ (ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬ) ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਧਰਮ ਦੀ "ਸੌਖੀ ਸਿੱਖਿਆ" ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਮਨ ਦੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋਣ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਮਨ ਦੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀਪੂਰਨ ਜੀਵਨ ਜਿਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬੇਸ਼ੱਕ, ਇਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਪਰ ਜਿੱਥੇ ਗਲਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਕਿ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਾਟੀਯਾਰਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਗਿਆਨ ਹੈ। ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਲਤੀਆਂ ਕਲਾਸੀਕਲ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਫੈਲ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਲੋਕ ਹਨ ਜੋ ਇਹ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਉੱਚੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਨਿਗਰਾਨੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਦੂਜਿਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਕੰਟਰੋਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇਗਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਮਾੜਾ ਹੈ ਜੇਕਰ ਇਹ ਧਰਮ ਦੀ "ਸੌਖੀ ਸਿੱਖਿਆ" ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਾਧਨ ਵਜੋਂ ਵਰਤ ਕੇ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਜਿਹੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣਨਾ ਆਸਾਨ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੁਝ ਅਨੁਭਵ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਹਾਲਾਂਕਿ, ਕਈ ਵਾਰ, ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਇਹ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਕਰਨ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰਾ ਦੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਉਹ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝਣ ਤੋਂ ਰੋਕਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ "ਸੱਚਾਈ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ", ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਹ "ਵਰਤਮਾਨ ਜੀਵਨ ਦੇ ਲਾਭ" ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸੰਸਥਾ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰਾ ਦੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਸੱਚਾਈ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਵਰਤਮਾਨ ਜੀਵਨ ਦੇ ਲਾਭਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਜਿਹੀਆਂ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਕਸਰ, ਧਰਮ ਦੀ "ਸੌਖੀ ਸਿੱਖਿਆ" ਨੂੰ ਆਪਣੇ "ਵਰਤਮਾਨ ਜੀਵਨ ਦੇ ਲਾਭ" ਵਾਲੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਛੁਪਾਉਣ ਅਤੇ ਢੱਕਣ ਲਈ ਇੱਕ ਸਾਧਨ ਵਜੋਂ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਵਿਪੱਸਨਾ ਧਿਆਨ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਵਿੱਚ, "ਚਮੜੀ ਦੇ ਨਿਰੀਖਣ ਨੂੰ ਨਿਰੀਖਣ ਕਰੋ" ਜਾਂ "ਚੱਲਣ ਵੇਲੇ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਨੂੰ ਨਿਰੀਖਣ ਕਰੋ ਅਤੇ ਉਸ ਬਾਰੇ ਜਾਣੂ ਹੋਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ" ਜਿਹੜੇ ਵਾਕ ਹਨ, ਪਰ ਇਸਦਾ ਦੋ ਅਰਥ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

A. ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਕੇ ਚਮੜੀ ਜਾਂ ਚੱਲਣ ਵੇਲੇ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਨੂੰ ਨਿਰੀਖਣ ਕਰੋ (ਕਦੇ-ਕਦੇ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸੋ)।
B. ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਚਮੜੀ ਜਾਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਅਨੁਭਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰੀਖਣ ਕਰੋ।

ਇਹ ਅਕਸਰ ਇੱਕੋ ਵਿਆਖਿਆ ਵਿੱਚ ਇੱਕਠੇ ਦੱਸੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਦੋ ਵੱਖਰੇ ਗੱਲਾਂ ਹਨ।

A. ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨਿਰੀਖਣ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਮਾਥਾ ਧਿਆਨ (ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਧਿਆਨ) ਹੈ।
B. ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨਿਰੀਖਣ ਕਰਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾਸ਼ਕਤੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਵਿਪੱਸਨਾ ਧਿਆਨ (ਨਿਰੀਖਣ ਧਿਆਨ) ਹੈ।

ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨਿਰੀਖਣ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਵਿਪੱਸਨਾ ਧਿਆਨ (ਨਿਰੀਖਣ ਧਿਆਨ) ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਫਰਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹੜਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ।

ਇਹ ਹੇਠ ਲਿਖੇ ਪੜਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹਨ:

5. ਪ੍ਰਤਿਆਹਾਰ (ਸੰਵੇਦਨਾ) → A ਦਾ ਪੜਾਅ
6. ਧਾਰਨਾ (ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਕਰਨਾ)
7. ਧਿਆਨ (ਧਿਆਨ)
8. ਸਮਾਧੀ (ਤ੍ਰਿਮੁਖੀ) → B ਦਾ ਪੜਾਅ

ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਬਹੁਤ ਵੱਖਰੇ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਹਨ, ਪਰ ਕੁਝ ਵਿਪੱਸਨਾ ਦੇ ਸੰਪ੍ਰਦਾਇਆਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਵਿਆਖਿਆ ਗੁੰਝਲਦੂਰ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ "ਨਿਰੀਖਣ" ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਜੋ ਲੋਕ 6 ਜਾਂ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੇ ਪੜਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਉਹ 5ਵੇਂ ਪੜਾਅ, ਪ੍ਰਤਿਆਹਾਰ ਦੇ ਪੜਾਅ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਵਾਂਗ ਸਮਝ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਇੱਕ ਤੁਲਨਾਤਮਕ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਅਜਿਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ "ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਨਕਾਰਨਾ" ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਕ ਆਸਾਨ ਤਰੀਕਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ "ਜੋ ਲੋਕ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਨਕਾਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪ੍ਰਤਿਆਹਾਰ ਦੇ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।"

ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਅਧਿਐਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਗੁੰਮ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹੋ।

ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਢੁਕਵਾਂ ਗੁਰੂ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ ਜੋ ਭਾਵੇਂ ਗੁਰੂ ਵਰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਇਹ ਗੁਰੂ 'ਤੇ ਵੀ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਕ ਚੰਗੇ ਗੁਰੂ ਨਾਲ, ਇਸਨੂੰ ਠੀਕ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਤਿਆਹਾਰ ਦਾ ਪੱਧਰ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਜਾਲ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਫਸ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਇਸ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਹਨ।

ਇਹ ਹੈ, ਪਰ ਕੁੱਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇਸ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰਾ ਦੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਗਲਤੀ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਜਾਵੇ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਹਨ ਜੋ ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰਾ ਤੱਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਕਾਫ਼ੀ ਤਰੱਕੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ "ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ" ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਕਦੇ-ਕਦਾਨਾਂ ਨਾਕਾਫ਼ੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਕੁੱਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰਾ ਦੇ ਪੱਧਰ ਦੀ ਗੱਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਧਰਮ ਨੂੰ ਕਾਫ਼ੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਭౌਤਿਕਵਾਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੋਂ ਦੇਖਿਆ ਜਾਵੇ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਅਣਗਿਆਤ ਲੋਕੀ ਸੰਗ੍ਯ ਦੂਰੰਗ ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਪੱਧਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਧਿਆਨ ਦੀਆਂ ਸ਼ੈਲੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਮਾਈਂਡਫੁਲਨੈਸ ਅਤੇ ਗੋਏਨਕਾ ਸ਼ੈਲੀ ਇਸ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਇੱਕ ਹੋਰ ਪਾਸੇ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸਮਾਧੀ ਦੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕਾਫ਼ੀ ਰੂਹਾਨੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਪੁਰਖਿਆਂ ਦੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ, ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਆਤਮਾਵਾਂ, ਹਾਈਅਰ ਸੈਲਫ, ਪਿਛਲੇ ਜੀਵਨ, ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਰਿਮੋਟ ਵਿਜ਼ਨ ਬਾਰੇ ਗੱਲਾਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਕਾਫ਼ੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਅੱਜਕਲ੍ਹ ਰੂਹਾਨੀ ਖੇਤਰ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਯੋਗਾ ਅਤੇ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਖਾਸ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਮ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਇਸ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਭੌਤਿਕਵਾਦੀ ਲੋਕ ਸ਼ਾਮਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ। ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰਾ ਦੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ "ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ" ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਕਸਰ ਆਤਮਾਵਾਂ ਜਾਂ ਉੱਚੇ ਪੱਧਰ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨਕਾਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਅਜਿਹੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰਾ ਦੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਭੌਤਿਕਵਾਦੀ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਉਹ ਉੱਚੇ ਪੱਧਰ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਕੁਝ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸਨੂੰ "ਮਾਰਗ" ਕਹਿ ਕੇ ਨਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ "ਮਾਰਗ" ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਦਾ ਮੁਢਲਾ ਪੱਧਰ ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰਾ ਤੱਕ ਹੀ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਉੱਚੇ ਪੱਧਰ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਪਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਕੋਈ "ਮਾਰਗ" ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਹ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਲੋਕ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਕਦਮਾਂ ਨਾਲ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟே ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟே ਛੋਟੇ ਛੋਟே ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟே ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟే ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟე ਛੋਟ

ਇਹ ਇੱਕ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਮਾਮਲਾ ਹੈ।

ਸਰਲ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ, "ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰ" ਨੂੰ ਨਿਰੀਖਣ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਜੇਕਰ "ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰ" ਨੂੰ ਨਿਰੀਖਣ ਧਿਆਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਲੋਕ ਹੋਰ ਧਿਆਨਾਂ ਨੂੰ ਗਲਤੀ ਨਾਲ "ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਧਿਆਨ" ਮੰਨ ਸਕਦੇ ਹਨ।

"ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ" ਧਿਆਨ ਨਿਰੀਖਣ ਧਿਆਨ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਇੱਕ ਧਰਮ ਦਾ ਨਾਮ ਵੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਇੱਕ ਤਰੀਕੇ ਵਜੋਂ "ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ" ਧਿਆਨ, ਅਤੇ "ਸਮਾਧੀ" ਵਿੱਚ "ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ" ਅਵਸਥਾ (ਨਿਰੀਖਣ ਅਵਸਥਾ) ਬਹੁਤ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਹਨ।

ਅਤੇ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ "ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰ" ਦੇ ਪੜਾਅ 'ਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਅਗਲੇ ਪੜਾਅ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਹੁੰਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਕਈ ਵਾਰ, ਕੁਝ ਲੋਕ "ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਧਿਆਨ" ਨੂੰ ਨਕਾਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਰਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਇਹ "ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਧਿਆਨ" ਯੋਗਾ ਸੂਤਰਾਂ ਵਿੱਚ "ਧਾਰਨਾ" (ਕੇਂਦ੍ਰਿਤਤਾ) ਦੇ ਪੜਾਅ ਨੂੰ ਦਰਸਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕੁਝ ਲੋਕ "ਸਮਾਧੀ" ਨੂੰ ਵੀ "ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਧਿਆਨ" ਮੰਨਦੇ ਹਨ।

ਇਹ ਗਲਤੀ "ਸਮਾਧੀ" ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਰਮਾਂ ਦੁਆਰਾ ਵੱਖਰੀਆਂ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਕਈ ਤੱਥਾਂ ਦਾ ਮੇਲ ਹੈ।

"ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰ" ਨੂੰ "ਨਿਰੀਖਣ" ਵਜੋਂ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। (ਯੋਗਾ ਸੂਤਰਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਇੰਦਰੀਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ "ਸੇਵਨ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ)।
"ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ" ਇੱਕ ਧਰਮ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ ਜਾਂ "ਸਮਾਧੀ" ਦੀ ਇੱਕ ਅਵਸਥਾ ਹੈ।
ਕੁਝ "ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ" ਧਰਮ "ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਧਿਆਨ" (ਸਮਾਤਾ ਧਿਆਨ) ਨੂੰ ਨਕਾਰਦੇ ਹਨ।
ਜਦੋਂ "ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਧਿਆਨ" (ਸਮਾਤਾ ਧਿਆਨ) ਦੀ ਗੱਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਯੋਗਾ ਸੂਤਰਾਂ ਵਿੱਚ "ਧਾਰਨਾ" (ਕੇਂਦ੍ਰਿਤਤਾ) ਤੱਕ ਹੀ ਸੀਮਤ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਕੁਝ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ "ਸਮਾਧੀ" ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ।

ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸੰਸਥਾਵਾਂ "ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰ" ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ, ਇਸ ਲਈ ਹੇਠ ਲਿਖਤ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ 'ਤੇ ਅਧਾਰਤ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਦੱਸਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ।

ਇਹ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰ" ਨੂੰ "ਨਿਰੀਖਣ" ਵਜੋਂ ਕਿਉਂ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ:
"ਮਾਈਂਡਫੁੱਲਨੈੱਸ" ਧਿਆਨ, ਜੋ ਕਿ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਆਸਾਨ ਹੈ।
"ਗੋਏਂਕਾ" ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ ਧਿਆਨ।
ਹੋਰ ਕਈ "ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ" ਧਰਮ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ "ਥੇਰਾਵਾਡ" ਜਾਂ "ਮਿਆਂਮਾਰ" ਧਰਮ।
ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਇਹ "ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ" ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਇੱਕਸਾਰ ਸਮਝ ਹੈ।
ਯੋਗਾ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ, "ਨਿਰੀਖਣ" ਦੀ ਬਜਾਏ, "ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰ" ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

"ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ" ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਰਥ ਹੇਠਾਂ ਦਿੱਤੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ:
"ਮਾਈਂਡਫੁੱਲਨੈੱਸ" ਧਿਆਨ → "ਨਿਰੀਖਣ" ਦਾ ਅਰਥ, ਜੋ ਕਿ "ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰ" ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੈ।
"ਗੋਏਂਕਾ" ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ ਧਿਆਨ → ਵਿਆਖਾ ਵਿੱਚ, "ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ" ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਬੁੱਧ ਦੇ ਨਿਰੀਖਣ ਧਿਆਨ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਤਰੀਕਾ "ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ" ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਪੰਜ ਇੰਦਰੀਆਂ ਅਤੇ ਅਲਪ ਵਿਚਾਰਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਹੈ।
"ਥੇਰਾਵਾਡ" ਧਰਮ → ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, "ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰ" ਦੇ ਸਮਾਨ "ਨਿਰੀਖਣ" ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।
* "ਮਿਆਂਮਾਰ" ਧਰਮ → ਇੱਥੇ ਵੀ, ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, "ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰ" ਦੇ ਸਮਾਨ "ਨਿਰੀਖਣ" ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਜਿੱਚਨ ਮੈਦਾਨ (ਸਮਾਤਾ ਮੈਦਾਨ) ਨੂੰ ਨਕਾਰਨਾ ਜਾਂ ਨਹੀਂ?
・ਮਾਈਂਡਫੁਲਨੈਸ ਢੰਗ → ਨਕਾਰ ਨਹੀਂ
・ਗੋਏਂਕਾ ਢੰਗ ਦਾ ਵਿਪਾਸਨਾ ਮੈਦਾਨ → ਨਕਾਰਦਾ (ਹਿਸਟਰੀ ਨੂੰ ਜਿੱਚਨ ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਨਫ਼ਰਤ ਹੈ)
・ਥੇਰਾਵਾਡਾ ਢੰਗ → ਨਕਾਰ ਨਹੀਂ
・ਮਿਆਂਮਾਰ ਢੰਗ → ਨਕਾਰ ਨਹੀਂ
(ਵਧੂ ਜਾਣਕਾਰੀ: ਭਾਰਤ ਦੇ ਵੇਦਾਂਤਾ ਢੰਗ → ਨਕਾਰਦਾ। ਇਹ ਅਜੀਬ ਸੀ, ਪਰ ਵੇਦਾਂਤਾ ਢੰਗ ਗਿਆਨ (ਨਿਆਨਾ) ਦੁਆਰਾ ਮੋਕਸ਼ (ਆਜ਼ਾਦੀ, ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ) ਦਾ ਟੀਚਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਵੱਖਰਾ ਹੈ।)

ਜਿੱਚਨ ਮੈਦਾਨ (ਸਮਾਤਾ ਮੈਦਾਨ) ਦਾ ਮਤਲਬ
・ਮਾਈਂਡਫੁਲਨੈਸ ਢੰਗ → ਸਿਰਫ਼ "ਜਿੱਚਨ" ਹੀ
・ਗੋਏਂਕਾ ਢੰਗ ਦਾ ਵਿਪਾਸਨਾ ਮੈਦਾਨ → ਵਿਪਾਸਨਾ ਮੈਦਾਨ (ਅੰਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੈਦਾਨ) ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਵਜੋਂ ਆਨਪਾਨਾ ਮੈਦਾਨ (ਜਿੱਚਨ ਮੈਦਾਨ) ਦੀ ਸਥਿਤੀ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪ੍ਰਤਿਆਹਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਹੈ। ਜਿੱਚਨ ਮੈਦਾਨ (ਸਮਾਤਾ ਮੈਦਾਨ) ਤਿਆਰੀ ਵਜੋਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸਨੂੰ ਨਕਾਰਨ ਵਾਲੀ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਨਜ਼ਰ ਹੈ। ਇਹ ਪ੍ਰਤਿਆਹਾਰ ਦੇ ਪੱਧਰ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਹੈ।
・ਥੇਰਾਵਾਡਾ ਢੰਗ → ਇੱਕ ਪੂਰਵ ਸ਼ਰਤ ਵਜੋਂ ਧਿਆਨ
・ਮਿਆਂਮਾਰ ਢੰਗ → ਇੱਕ ਪੂਰਵ ਸ਼ਰਤ ਵਜੋਂ ਧਿਆਨ

ਇਹਨਾਂ ਢੰਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਕੁਝ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਦੇਖੀਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।

■ ਉਹ ਢੰਗ ਜਾਂ ਲੋਕ ਜੋ ਜਿੱਚਨ ਮੈਦਾਨ ਨੂੰ ਨਕਾਰਦੇ ਹਨ
・ਗੋਏਂਕਾ ਢੰਗ ਦਾ ਵਿਪਾਸਨਾ ਮੈਦਾਨ
・ਖੰਡਨਵਾਦੀ ਢੰਗ ਦੇ ਕੁਝ ਧਾਰਮਿਕ ਵਿਦਵਾਨ
・ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਪ੍ਰਤਿਆਹਾਰ ਦੇ ਪੱਧਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਗਲਤੀ ਨਾਲ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਮਾਧੀ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ ਹੈ।
(ਵਧੂ ਜਾਣਕਾਰੀ: ਭਾਰਤ ਦੇ ਵੇਦਾਂਤਾ ਢੰਗ ਵੀ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਵੱਖਰੇ ਹਨ)

■ ਉਹ ਢੰਗ ਜਾਂ ਲੋਕ ਜੋ ਸਮਾਧੀ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਜਿੱਚਨ ਮੈਦਾਨ ਸਮਝਦੇ ਹਨ
・ਗੋਏਂਕਾ ਢੰਗ ਦਾ ਵਿਪਾਸਨਾ ਮੈਦਾਨ
・ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਪ੍ਰਤਿਆਹਾਰ ਦੇ ਪੱਧਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਗਲਤੀ ਨਾਲ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਮਾਧੀ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ ਹੈ।
(ਵਧੂ ਜਾਣਕਾਰੀ: ਭਾਰਤ ਦੇ ਵੇਦਾਂਤਾ ਢੰਗ ਨੂੰ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਉਹ ਢੰਗ ਹੀ ਵੱਖਰੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਮਾਧੀ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਰਥ ਸਿਰਫ਼ ਧਿਆਨ ਹੀ ਹੈ)

ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਹਨ ਜੋ ਢੰਗ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਗਲਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਹਨ ਜੋ ਸਿੱਖਿਆ ਸਹੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਗਲਤੀ ਨਾਲ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਰੌਸ਼ਨੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਦੋਵੇਂ ਵਿੱਚ, ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਰੁਝਾਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪ੍ਰਤਿਆਹਾਰ ਦੇ ਪੱਧਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਨਾਲ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਗਲਤੀਆਂ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੁਲਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।

ਇਸ ਗਲਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਜਿੱਚਨ ਮੈਦਾਨ ਬਾਰੇ ਗਲਤੀ ਹੈ।

ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੀ ਧਰਤੀ ਦੇਖਣ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਧੀਮੀ ਗਤੀ ਵਿੱਚ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਵਿਪੱਸਨਾ ਦੀ ਇੱਕ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਅਵਸਥਾ ਕਾਫ਼ੀ ਸਥਿਰ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ, ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਸਮੇਂ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਹੁਣ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਇੰਨੇ ਤੀਬਰ ਸੰਵੇਦਨਾਵਾਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀਆਂ, ਅਤੇ ਹਾਲੇ ਵੀ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕਾਫ਼ੀ ਤੇਜ਼ ਗਤੀ ਨਾਲ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਇਹ ਹੁਣ ਬਹੁਤ ਆਮ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੁਣ ਧਰਤੀ ਧੀਮੀ ਗਤੀ ਵਿੱਚ ਚੱਲ ਰਹੇ ਫੋਟੋਆਂ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ... ਜਿਸਨੂੰ ਕਹਿਣਾ ਢੁਕਵਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਅਜੇ ਵੀ ਕਾਫ਼ੀ ਚੰਗੀ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੰਗਤ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਇਹ ਧੀਮੀ ਗਤੀ ਵਾਲੇ ਵੀਡੀਓ ਵਾਂਗ ਕੋਈ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਹੁਣ ਇੱਕ ਆਮ ਗੱਲ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਿਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਬੋਰਿੰਗ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਧਰਤੀ ਅਜੇ ਵੀ ਖੂਬਸੂਰਤ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਸਮੇਂ ਦੀ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲੋਂ ਲਗਭਗ 80% ਤੱਕ ਘੱਟ ਹੈ। ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਹੋ ਰਹੇ ਬਦਲਾਵ ਦਿਲਚਸਪ ਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਅਕਸਰ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਊਰਜਾ ਭਰਦਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਕਾਫ਼ੀ ਆਮ ਹਾਂ।

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਦੀ ਵਿਪੱਸਨਾ ਠੀਕ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਸਤੰਬਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਆਲੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਮੇਰੀ ਸਰੀਰ ਦੀ ਗਤੀ ਦੀ ਵਿਪੱਸਨਾ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਧীরে ਧীরে ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਹ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਸੰਵੇਦਨਾ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸੰਵੇਦਨਾ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਮ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਵਿਪੱਸਨਾ ਦੇ ਜਗ੍ਹਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜੀਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।

ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਹਰਕਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵਧੇਰੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਹਰਕਤ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਅਜਿਹਾ ਕੋਈ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦੀ ਹਰਕਤ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਹਰਕਤ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਇਹ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕਿੰਨੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਹਰਕਤ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਸੀ ਜੋ ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਵਿਪੱਸਨਾ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ ਦੌਰਾਨ ਵੀ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਹੋਏ ਬਦਲਾਅ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਘੱਟ ਸੀ।

ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਇਸ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂ, ਤਾਂ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਬਦਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਕ ਧੋਖਾਧੜੀ ਵਾਲਾ ਢੰਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਧੀਮੀ ਗਤੀ ਵਿੱਚ" ਕਹਿਣਾ ਇਸ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਦੀ ਧੀਮੀ ਗਤੀ ਦੀ ਵਿਪੱਸਨਾ ਵੀ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸਲ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਬਦਲਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਧੀਮੀ ਗਤੀ ਦੱਸ ਕੇ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਦਰਸਾਇਆ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਕਿੰਨੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਵਾਰ ਵੀ, ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਇਹ ਕਹਾਂ ਕਿ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਬਦਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਧੀਮੀ ਗਤੀ ਦੱਸ ਕੇ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਕਿੰਨੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।

ਗੇਮਾਂ ਜਾਂ ਐਨੀਮੇਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਗਤੀਆਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਾਫ਼ੀ ਝਟਕਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਸਰੀਰ ਦੀ ਗਤੀ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਵੀ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਖਦਾ ਸੀ। ਹੁਣ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਛੋਟੀਆਂ-ਛੋਟੀਆਂ ਗਤੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।

ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਪਹਿਲਾਂ, ਪਹਿਲਾਂ, ਉਂਗਲਾਂ ਦੀ ਹਰਕਤ ਵਰਗੀਆਂ ਛੋਟੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਬਦਲਾਅ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਰ ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਚੇਤਨਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਛੋਟੀਆਂ-ਛੋਟੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੁੰਦਾ ਸੀ।

ਹੁਣ, ਭਾਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਇੰਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਚੇਤਨਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਤੁਹਾਡੇ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਛੋਟੀਆਂ-ਛੋਟੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਇਹ ਸ਼ਾਇਦ ਇੱਕ ਗਿਣਤੀ ਦਾ ਮਾਮਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਚੰਗੇ ਡਾਂਸਰ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਮੇਰੇ ਇਸ ਹਾਲਤ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਛੋਟੀਆਂ-ਛੋਟੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕਦੇ ਹੋਣਗੇ। ਇਸ ਲਈ, ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਹਾਂਗਾ ਕਿ ਮੈਂ ਡਾਂਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਜਾਂ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਾਂ, ਪਰ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਇਹ ਬਦਲਾਅ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਛੋਟੀਆਂ-ਛੋਟੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।

ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੁਚਾਰੂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਸਰੀਰਕ ਖੇਡਾਂ ਵੀ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਮੇਰੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਖਰਾਬ ਸਨ, ਪਰ ਹੁਣ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਛੋਟੀਆਂ-ਛੋਟੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।

ਧਿਆਨ ਧਰਨ ਦੁਆਰਾ, ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਬਦਲਾਅ ਆ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਇਹ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਲੋਕ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰਤਿਭਾਸ਼ਾਲੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਬਿਹਤਰ ਹੋਣਗੇ।

ਮੈਨੂੰ ਹੁਣ ਪੁਰਾਣੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਧਿਆਨ ਧਰਨ ਦੇ ਕਾਰਨਾਂ ਬਾਰੇ ਵੀ ਬਹੁਤ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰਤਿਭਾਸ਼ਾਲੀ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਧਿਆਨ ਧਰਨ ਦੁਆਰਾ ਆਪਣੀ ਚਲਦੀ-ਫਿਰਦੀ ਨਜ਼ਰ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਸਰੀਰ ਦੇ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਧਿਆਨ ਧਰਨ ਦੁਆਰਾ ਮਨ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਪਿਛਲੇ ਦਿਨ ਦੀ ਗੱਲ ਜਾਰੀ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਜਿਵੇਂ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਗਤੀ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਮੈਂ" ਦੀ ਭਾਵਨਾ "ਸਰੀਰ" ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦੀ ਹੈ।

ਇਸਨੂੰ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਕੁਝ ਲੋਕ, ਜੋ ਕਿ ਆਤਮਿਕਤਾ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਨੇ ਕਈ ਵਾਰ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ "ਮੈਂ" ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਸਲ "ਮੈਂ" ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਥੰਮਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਜੋ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਉਸੇ ਨੂੰ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।

ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਥੋੜਾ ਹੋਰ ਸਮਝਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਗੰਭੀਰ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹੋ।

ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਦੋ ਪ੍ਰਵਾਹ ਹਨ।
ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਸੰਪ੍ਰਦਾਹ ਜੋ ਮੰਨਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਤਿਆਹਾਰ ਹੀ ਗਿਆਨ ਹੈ। ਇਹ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਧਰਮਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਸੰਪ੍ਰਦਾਹ ਜੋ ਮੰਨਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਮਾਧੀ ਹੀ ਗਿਆਨ ਹੈ। ਇਹ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਗੁਪਤ ਧਰਮਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਇਸ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਤਿਆਹਾਰ ਦੇ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ, "ਮੈਂ" ਦੀ ਭਾਵਨਾ (ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ) ਅਜੇ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ "ਮੈਂ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ ਹਾਂ" ਸਿੱਖਿਆ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ। ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਜੋੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਪੜਾਅ 'ਤੇ, ਆਤਮਿਕਤਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਸਹੀ ਹੈ ਕਿ "ਤੁਸੀਂ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ ਹੋ, ਸਗੋਂ ਆਤਮਾ ਹੀ ਤੁਹਾਡਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਹੈ।"

ਇੱਕ ਹੋਰ ਪਾਸੇ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਪ੍ਰਤਿਆਹਾਰ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ ਕੇ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਹੰਕਾਰ ਕਾਫ਼ੀ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ (ਇਹ ਜ਼ੀਰੋ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ), ਇਸ ਲਈ "ਮੈਂ ਸਰੀਰ ਹਾਂ" ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਕਾਫ਼ੀ ਢਿੱਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਲਿਖਿਆ ਸੀ ਕਿ "ਮੈਂ" ਦੀ ਭਾਵਨਾ "ਸਰੀਰ" ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ "ਮੈਂ" ਦਾ ਭਾਵ ਅਹੰਕਾਰ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸਮਾਧੀ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਪਰੇ, "ਨਿਰੀਖਣ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਗੂఢ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਮੈਂ" ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਹੈ।

ਇੱਕ ਅਹੰਕਾਰੀ "ਮੈਂ" ਨੂੰ ਤਰਕਸ਼ੀਲ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਵਰਤਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਕਦੇ ਵੀ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਯੋਗਾ ਵਿੱਚ, "ਅਹੰਕਾਰ" ਦਾ ਭਾਵ ਸਿਰਫ਼ ਅਹੰਕਾਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੋਚਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ "ਬੁੱਧੀ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਕਹਿਣ ਲਈ, ਅਹੰਕਾਰ ਸੋਚਦਾ ਹੈ।

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਤਿਆਹਾਰ ਦੇ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ, ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਜੋੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਹਾਲਾਂਕਿ, ਸਮਾਧੀ ਦੇ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ, ਅਹੰਕਾਰ ਸ਼ਾਂਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਗੂఢ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ "ਮੈਂ" ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਅਤੇ "ਸਰੀਰ" ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਰਿਸ਼ਤਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ ਦੀ ਗਤੀ ਨੂੰ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਜਿਵੇਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਨਿਰੀਖਣ ਦੀ ਹਾਲਤ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।

ਇਹਨਾਂ ਫਰਕਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਾ ਰੱਖ ਕੇ, "ਸ਼ਰੀਰ ਦੀਆਂ ਸੰਵੇਦਨਾਵਾਂ ਦਾ ਪੜਚੋਲ" ਕਰਨ ਲਈ "ਸਮਾਧੀ" ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਨਾਲ, "ਅਹੰਕਾਰ" ਡੂੰਘਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, "ਅਹੰਕਾਰ" ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ "ਅਹੰਕਾਰ" ਦੇ ਵਧਣ ਕਾਰਨ, "ਕਰੋਸ਼" ਦਾ "ਥ੍ਰੈਸ਼ਹੋਲਡ" ਘੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਗੁੱਸਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ "ਆਤਮ-ਅਪਰਾਧ" ਵਿੱਚ ਪੈ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ "ਘਾਟ" ਜਾਪਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ "ਗੋਏਂਕਾ" ਸ਼ੈਲੀ ਦੇ "ਵਿਪਸਸਨਾ" ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਪੈ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਉਹ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਮੇਰੇ ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਸਵਾਲਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਹੱਲ ਲੱਗ ਗਿਆ ਹੈ।

"ਸ਼ਰੀਰ ਦੀਆਂ ਸੰਵੇਦਨਾਵਾਂ" ਦਾ ਪੜਚੋਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਧਿਆਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਦੀ ਨਕਲ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਗੱਲ ਹੈ।

ਕੁਝ ਧਰਮਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ "ਥੇਰਾਵਾਦ" ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਅਤੇ "ਮਿਆਂਮਾਰ" ਦੇ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ, "ਵਿਪਸਸਨਾ" ਧਿਆਨ ਵਜੋਂ "ਸ਼ਰੀਰ ਦੀਆਂ ਸੰਵੇਦਨਾਵਾਂ" ਦਾ ਪੜਚੋਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਇਤਿਹਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਦੇ "ਗੁਰੂ" ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਇਸ "ਘਾਟ" ਵਿੱਚ ਪੈ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਬਾਰੇ ਜਾਣ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ "ਗੋਏਂਕਾ" ਸ਼ੈਲੀ ਵਾਂਗ, ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ "ਬਿਜ਼ਨੈੱਸਮੈਨ" ਨੇ ਇੱਕ ਸੈਮੀਨਾਰ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਇੰਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਿੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੇ। ਇਹ ਕਿ "ਗੋਏਂਕਾ" ਜੀ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਮੁਫਤ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਇਹ ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ "ਬਿਜ਼ਨੈੱਸਮੈਨ" ਜਿਸਨੂੰ ਧਿਆਨ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤਾ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ, ਨੇ "ਬੁੱਧ" ਦੇ ਧਿਆਨ ਬਾਰੇ ਕਿਤਾਬਾਂ ਤੋਂ ਪੜ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਨਕਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਇਸ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਅਜੀਬ ਗੱਲਾਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਇਸ ਸਥਿਤੀ ਤੋਂ ਜਾਣੂ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਾਲੇ ਧਰਮ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ ਜੋ ਇਸਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਜੇ ਵੀ ਕੁਝ ਲੋਕ ਹਨ ਜੋ ਇਸ "ਘਾਟ" ਵਿੱਚ ਪੈ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਦੀ ਘਾਟ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਗਲਤੀ ਹੈ, ਪਰ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਧਿਆਨ ਦੁਨੀਆਂ ਲਈ ਫਾਇਦੇਮੰਦ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਇੱਕ ਲੰਬਾ ਰਸਤਾ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਬਲੌਗ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ "ਨੋਟ" ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਸ ਸੰਸਥਾ ਨੂੰ ਸੁਧਾਰਨ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿਲਚਸਪੀ ਨਾਲ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।

ਪਿਛਲੇ ਦਿਨ ਦੀ ਗੱਲ ਜਾਰੀ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ "ਮੈਂ" ਸਰੀਰਕ ਰੂਪ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਸਮੇਂ, ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੂਖਮ ਹਰਮੋਸ਼ਨ ਵਰਗੇ ਅੰਦੋਲਨ ਅਤੇ ਸੰਵੇਦਨਾਵਾਂ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰੂਨੀ, ਗਹਿਰੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ "ਮੈਂ" ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ਾਇਦ ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਇਸਦਾ ਅਭਿਆਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, "ਮੈਂ" ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਹਿੱਸਾ ਹਿਲਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਜਦੋਂ "ਮੈਂ" ਹਿਲਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇੱਕ ਵਾਰ ਹਿਲਾਉਣਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਅੰਦਰੂਨੀ, ਗਹਿਰੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ "ਮੈਂ" ਨੂੰ ਹੀ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਸਰੀਰਕ ਸੰਵੇਦਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾ ਸਕੇ। ਜਦੋਂ "ਮੈਂ" ਹਿਲਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਤਣਾਅ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਮੈਂ ਸ਼ਾਂਤ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸ਼ਾਂਤ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਦੁਬਾਰਾ ਅੰਦਰੂਨੀ, ਗਹਿਰੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ "ਮੈਂ" ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਸਰੀਰਕ ਰੂਪ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ।

ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਅਸੀਂ ਇਸ ਅੰਦਰੂਨੀ "ਮੈਂ" ਨੂੰ "ਆਟਮਾਨ (ਤੁਰੰਤ)" ਕਹਿੰਦੇ ਹਾਂ।

"ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੇ ਦਸ ਗਊਆਂ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਧਿਆਨ ਵਿਧੀ (ਕੋਆਮਾ ਇਕੂ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ)" ਵਿੱਚ, Step6 ਵਜੋਂ "ਮਨ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਤੋਂ ਆਟਮਾਨ ਦੀ ਸਥਿਰਤਾ ਤੱਕ" ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਨੂੰ ਸਥਿਰਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। (ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਵਿਰਾਮ) ਸਾਨੂੰ ਇਸਨੂੰ ਸਰੀਰ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ "ਰੁਕਣਾ" ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ "ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ" ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਹੀ ਆਟਮਾਨ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। "ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੇ ਦਸ ਗਊਆਂ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਧਿਆਨ ਵਿਧੀ (ਕੋਆਮਾ ਇਕੂ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ)"

ਆਟਮਾਨ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾ ਕੇ ਸਥਿਰ ਕਰਨਾ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਮੁੱਖ ਗੱਲ ਹੈ।

ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਜਦੋਂ ਇਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਅੰਦੋਲਨਾਂ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਗਤੀਆਂ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ।

ਜੇਕਰ ਮੇਰੀ ਅਵਸਥਾ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਦਸ ਗਊਆਂ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਦੇ ਕਦਮਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮੇਲ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੀ, ਪਰ ਇਸ ਹਿੱਸੇ ਦਾ ਵਰਣਨ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਿਲਦਾ-ਜੁਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਇਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦੇ ਕਈ ਤਰੀਕੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਸ਼ਾਰਡਲ ਦੇ ਪੜਾਅ ਅਤੇ ਇਸ ਪੜਾਅ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੰਬੰਧ ਵੀ ਦਿਲਚਸਪ ਹਨ। ਸ਼ਾਰਡਲ ਤੱਕ, ਅਨੁਸੰਗ ਧਾਰਨਾਵਾਂ ਧੁੱਪ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਧੂੰਏਂ ਵਾਂਗ ਅਲੋਪ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਧਿਆਨ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਇੱਕ ਸਾਫ, ਚਿੱਟੇ ਭੂਮੀ ਦੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਉੱਪਰ ਤੈਸੇ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਪਰ ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮੇਰਾ ਧਿਆਨ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਚਿੱਟੇ ਭੂਮੀ 'ਤੇ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਮੈਂ" ਉੱਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਉੱਪਰ ਉੱਡ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸ "ਮੈਂ" 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਸ ਦਸ ਗਊਆਂ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਧਿਆਨ ਵਿਧੀ ਦੀ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵਰਣਨ ਪੜ੍ਹਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ "ਮੈਂ" ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਆਟਮਾਨ ਸੀ। ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਸਹਿਮਤ ਹੋ? ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਬਹੁਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਰਣਨ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੜਾਅ ਵੀ ਕਾਫ਼ੀ ਮਿਲਦੇ-ਜੁਲਦੇ ਹਨ।

"ਜੂ ਨਿਊ ਜ਼ੂ" ਧਿਆਨ ਦੀ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਅਗਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਲਿਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕਦਮ ਬਹੁਤ ਸੌਖੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਅੱਗੇ, ਇਹ "ਆਟਮਾਨ" ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਸਥਿਰ ਅਤੇ ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਹੈ ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੋਚਿਆ ਸੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਮੈਂ ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਨੂੰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਈ ਵਾਰ ਪੜ੍ਹਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਕੁਝ ਹਿੱਸੇ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਪਰ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖਿਆ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਇਸਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਿਆਂ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਅਤੇ ਸਹੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕਈ ਧਰਮਾਂ ਦੀਆਂ ਵਿਲੱਖਣ ਵਿਵਰਣਾਂ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਔਖਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਮੈਂ ਕੁਝ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਉਹ ਹਿੱਸੇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਲੱਗਦੇ ਹਨ।

ਇਹ, ਅਗਲੇ ਕਦਮ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹਨ। "ਜ਼ੋਕਚੇਨ" ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, "ਸ਼ਾਰਡਲ" ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦਾ ਪੜਾਅ "ਲੈਂਡਲ" ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇਗਾ।

ਮੈਂ, ਜਦੋਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਇੱਕ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇੱਕ ਚੁੱਪ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਵਿੱਚ ਜੀਵਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਚੁੱਪ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਇੱਕ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।

ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਧੁੰਦਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਪਹਿਲਾਂ, ਚੁੱਪ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਧীরে ਧীরে ਉੱਭਰਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ, ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀ ਚੁੱਪ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਵਿਚਾਰ ਹੀ ਧੁੰਦ ਦੇ ਖੁਲ੍ਹਣ ਵਾਂਗ ਇੱਕ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੁੱਪ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਵਿਚਾਰ ਹੁੰਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਮੈਂ ਧੁੰਦਲਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਵੀ ਧੁੰਦਲੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ।
ਹੁਣ, ਭਾਵੇਂ ਵਿਚਾਰ ਹੋਣ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਕਾਫ਼ੀ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੈ ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਬਾਰੇ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।

ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਵਿਚਾਰ ਠਹਿਰ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਚੁੱਪ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਅਤੇ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੀ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰੀ ਸਥਿਤੀ ਕਾਫ਼ੀ ਮੇਲ ਖਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਹੁਣ, ਵਿਚਾਰ ਅਤੇ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੀ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰੀ ਸਥਿਤੀ ਕਾਫ਼ੀ ਸੁਤੰਤਰ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ।

ਇਹ ਇੱਕ ਗਿਰਾਵਤੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਜਿਹੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।

ਪਰ, ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਇਸ ਫਰਕ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਚੁੱਪ ਅਤੇ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਫਰਕ ਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।

ਕਾਫ਼ੀ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਵਿਚਾਰਾਂ "ਹਮਲੇ" ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਸਨ ਜੋ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਢਕ ਲੈਂਦੇ ਸਨ। ਮੇਰੀ ਸਾਰੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਈ ਸੀ ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਹਮਲੇ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਹਮਲੇ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅਤੇ, ਯੋਗਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਕੁਡਲਿਨੀ ਜਾਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਧাপে ਧাপে ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਵੱਖਰੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਿਆ।

ਹੁਣ, ਵਿਚਾਰ ਇੱਕ ਰੇਡੀਓ ਵਰਗੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਵਿਚਾਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਰੰਤ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਰੇਡੀਓ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਘੱਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ, ਧੁਨ ਥੋੜ੍ਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਕਰਕੇ ਘੱਟ ਹੋਣ ਲੱਗਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਅਲੋਪ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਵਿਚਾਰ ਅਲੋਪ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੇ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਸਥਿਤੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਵਿਚਾਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਤੁਰੰਤ ਅਲੋਪ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਇਹ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਜੰਤਰ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੀਆਂ ਇੰਦਰੀਆਂ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਬਲਕਿ, ਇਸਦੇ ਉਲਟ, ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਚਮੜੀ ਦੀਆਂ ਸੰਵੇਦਨਾਵਾਂ ਬਹੁਤ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹਨ ਅਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਪਹਿਲਾਂ, ਵਿਚਾਰਾਂ ਕਾਰਨ ਮੇਰੀਆਂ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸੰਵੇਦਨਾਵਾਂ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਹੁਣ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਸਿੱਧਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਵਿਚਾਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੁੱਪ ਵਿੱਚ ਭੱਠੀ ਹੋ ਕੇ ਅਲੋਪ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ, ਵਿਚਾਰ ਅਲੋਪ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੇਰੀਆਂ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸੰਵੇਦਨਾਵਾਂ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਤੱਕ ਸਿੱਧਾ ਪਹੁੰਚਣ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ।

ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਸੋਚਣ ਦੇ ਕੰਮ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਸ਼ਕਤੀ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਤੋਂ ਘੱਟ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।

ਜੇ, ਫਿਰ ਵੀ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਹੋਈਆਂ ਟਰੌਮਾਵਾਂ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਉੱਪਰ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ, ਮੈਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਦਰਦ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਜਾਂ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਜ਼ਾਹਿਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਹ ਵੀ 5 ਜਾਂ 10 ਸਕਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਇਸ ਜੀਵਨ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ ਕਿ ਗਰੁੱਪ ਸੋਲ ਦੇ ਪੂਰੇ ਕਰਮ ਦਾ ਹੱਲ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਭਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਕਾਫ਼ੀ ਝੰਜਲੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸ਼ਾਰਡਲ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਾਫ਼ੀ ਜਲਦੀ ਹੱਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਬਹੁਤਾ ਭਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਅਤੇ ਫਿਰ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਤੋਂ ਸ਼ਾਂਤ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।

ਚੈਰਡਲ ਵਿੱਚ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਮਾਂ ਲੱਗਣ 'ਤੇ, ਧਿਆਨ ਧਾਰਨ ਦੀ ਧੁਨ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਉੱਭਰਦੀ ਹੈ। ਧਿਆਨ ਦਾ ਇੱਕ ਥੋੜ੍ਹਾ ਉਤਸੁਕ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਅਵਸਥਾ ਕੁਝ ਦੇਰ ਤੱਕ ਚੱਲਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ, ਅਚਾਨਕ, ਇਹ ਧਿਆਨ ਧਾਰਨ ਦੀ ਧੁਨ ਵੱਲ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਚੈਰਡਲ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਧਿਆਨ ਧਾਰਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ । ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਾ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਸ਼ਾਂਤ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਬਣਾਈ ਰੱਖ ਸਕਦੇ ਹੋ।

ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਚੈਰਡਲ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਆਉਣਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ। ਪਰ, ਧੀਮੇ ਧੀਮੇ, ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਧਿਆਨ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਚੈਰਡਲ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਅਤੇ, ਚੈਰਡਲ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਦੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਸ਼ਾਂਤ ਹਾਲਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ਾਰਡਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਰਡਲ ਵਿੱਚ, ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਅਸ਼ਾਂਤ ਵਿਚਾਰ ਆਉਣ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਦੇਖੋ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੱਕ ਬੂੰਦ ਵਾਂਗ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਉੱਪਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਲਗਭਗ 5 ਤੋਂ 10 ਅੱਖਰਾਂ ਤੱਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੋਬਾਈਲ ਫੋਨ ਦਾ ਸਿਗਨਲ ਖਰਾਬ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਰੇਡੀਓ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਅਤੇ, ਇਸ ਹਾਲਤ ਤੋਂ ਹੋਰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅੱਖਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਅੱਖਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਸ਼ਾਰਡਲ ਹੈ, ਜਾਂ ਸ਼ਾਰਡਲ ਦਾ ਇੱਕ ਸੰਕੇਤ।

1. ਚੈਰਡਲ
2. ਸ਼ਾਰਡਲ
3. ਲੈਂਡਰ

ਅੰਤਮ ਆਤਮ-ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਲੈਂਡਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ "ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕੁਦਰਤੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਛੱਡਣਾ"। ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਝੀਨ ਦੇ ਆਪਣੇ ਢੋਣ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ, ਤੁਰੰਤ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੋੜਨ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੁਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ("ਰੰਗ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ" - ਨਮਕਾਈ ਨੋਰਬ ਦੁਆਰਾ)।

ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸਦਾ ਇੱਕ ਸੰਕੇਤ ਹੈ। ਜਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਸ਼ਾਰਡਲ ਹੈ?

ਇੱਥੇ "ਹੋਰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ" ਦਾ ਮਤਲਬ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸੰਵੇਦੀ ਅੰਗ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਦਵਾਉਣਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਬਲਕਿ ਇਹ ਇੱਛਾ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਧੜ ਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਔਰਾ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕਰਨ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਅਹੰਕਾਰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੇ ਸੰਵੇਦੀ ਅੰਗ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਦਖਲ ਦੇਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਔਰਾ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕਰਨਾ, ਅਤੇ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਸੋਚ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕਰਨਾ।

ਪਹਿਲਾਂ, ਚੈਰਡਲ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਧਾਰਨ ਦੀ ਧੁਨ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰੋ। ਧਿਆਨ ਧਾਰਨ ਦੀ ਧੁਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨਾ ਔਰਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਔਰਾ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਧਾਰਨ ਦੀ ਧੁਨ ਥਿਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਰਡਲ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ਾਂਤ ਵਿਚਾਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ, ਸ਼ਾਰਡਲ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ, ਸ਼ਾਇਦ ਧਿਆਨ ਧਾਰਨ ਦੀ ਧੁਨ ਅਤੇ ਔਰਾ ਨੂੰ ਹੋਰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ ਇੱਛਾ ਨਾਲ "ਹੋਰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਹੋਰ ਅੱਗੇ ਵਧੇਗਾ, ਤਾਂ ਅਜਿਹੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ, ਪਰ ਹਾਲੇ, ਇੱਕ ਕਦਮ ਘੱਟ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਜਦੋਂ ਧਿਆਨ ਦੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਉਸ ਹਾਲਤ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ ਜਿਸਨੂੰ ਸ਼ਾਰਡਲ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਵਰਣਨ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਿਆਂ, ਇਹ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਹਾਲਤ ਦੁਵੰਧਵਾਦ ਤੋਂ ਪਰੇ ਦੀ ਹਾਲਤ ਹੈ, ਪਰ ਹਾਲੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆ ਰਿਹਾ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਵਰਣਨ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਿਆਂ, ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਕੁੱਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।

ਇਹ ਇੱਕ ਸੰਪੂਰਨ ਦੁਵੰਧਵਾਦ ਤੋਂ ਪਰੇ ਦੀ, ਤੁਰੰਤ, ਅਤੇ ਅਣਥੱਕ ਆਤਮ-ਮੁਕਤੀ ਹੈ। ਵਿਸ਼ੇ ਅਤੇ ਵਸਤੂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦਾ ਭੇਦ ਹੋਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਦਤਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਸੀਮਤ ਜੀਵਨ ਸ਼ੈਲੀ ਵਾਲੇ "ਮੈਂ" ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਹੋਂਦ (ਧਰਮ) ਦੀ, ਸ਼ੂਨ્ય ਵਰਗੀ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। (ਇਸ ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਹਿੱਸਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ) ਅਭਿਆਸੀ ਅਸਲ ਗਿਆਨ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਸਤੂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਸਦੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ੂਨ્યਤਾ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਰਗੀ ਸ਼ੂਨ્યਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੂਨ્યਤਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਦੀ ਇੱਕਤਾ ਦੀ ਹਾਲਤ, ਅਤੇ ਉਹ ਹਾਲਤ ਅਤੇ ਸ਼ੂਨ્યਤਾ, ਦੋਵੇਂ ਇੱਕਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਸਭ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸਭ ਕੁਝ "ਇੱਕ ਹੀ ਹੈ", ਯਾਨੀ ਕਿ ਵਿਸ਼ੇ ਅਤੇ ਵਸਤੂ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਸ਼ੂਨ્ય ਹਨ। ਦੁਵੰਧਵਾਦ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਵਿਸ਼ੇ ਜਾਂ ਵਸਤੂ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਬਲਕਿ, ਇੱਕ ਅਣਥੱਕ ਧਿਆਨ ਜਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਤਮ-ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਰਾਹੀਂ, ਦੁਵੰਧਵਾਦ ਦੀਆਂ ਸੀਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। "ਰੰਗ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ (ਨਾਮਕੈ ਨੋਰਬੁ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ)"

ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਅਜੇ ਤੱਕ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਵੰਧਵਾਦ ਤੋਂ ਪਰੇ ਨਹੀਂ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਝੂਠੇ ਵਿਚਾਰ ਇੱਕ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਭਰਮ ਦਾ ਜਨਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕੁਝ ਅਸਲੀਅਤ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਭਰਮ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਝੂਠੇ ਵਿਚਾਰ ਜਾਂ ਸੋਚ ਤੁਰੰਤ (ਸ਼ੂਨ્ય ਵਿੱਚ, ਜਾਂ, ਅਸਥਿਰ ਵਿੱਚ) ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਹੋਂਦ ਅਤੇ ਅਸਥਿਰਤਾ, ਦੋਵੇਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ੂਨ્ય ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਅਸਲੀਅਤ ਉਹ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਝੂਠੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੇ ਤੁਰੰਤ ਖ਼ਤਮ ਹੋਣ ਦੇ ਕਾਰਨ ਬਹੁਤ ਅਸਥਿਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਝੂਠੇ ਵਿਚਾਰ ਸ਼ੂਨਯ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਸਲੀਅਤ ਦਾ ਜਨਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਝੂਠੇ ਵਿਚਾਰ ਵਜੋਂ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਸਲੀਅਤ ਵੀ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਇਸਨੂੰ "ਸ਼ੂਨ્ય" ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਅਤੇ "ਸ਼ੂਨ્ય" ਵਿੱਚ ਖ਼ਤਮ ਹੋਣ" ਵਜੋਂ, ਜਾਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇਗਾ।

ਇਹ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਹੋਰ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਤਬਦੀਲੀ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਔਖਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹਾਲੇ ਮੱਧ-ਮੱਧ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਹੋਣਾ, ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਇਹ ਬਿਹਤਰ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਹੋਰ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਤੁਰੰਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਔਖਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ 1 ਅੱਖਰ ਵੀ ਵਰਤਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਸਮਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਝੂਠੇ ਵਿਚਾਰ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਤੁਰੰਤ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਇੱਕ ਵੱਖਰਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਵੇਗਾ।

ਜੈਜ਼ਨੈਨ (ਅਣਚਾਹੇ ਵਿਚਾਰ) ਉੱਪਜਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇਹ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਕ ਅਵਸਥਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ "ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ" ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਹੈ। ਅਜਿਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਅਣਚਾਹੇ ਵਿਚਾਰ ਉੱਪਜ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਜਦੋਂ ਅਣਚਾਹੇ ਵਿਚਾਰ ਉੱਪਜਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਖਾਸ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਇੱਕ "ਹਕੀਕਤ" ਵਜੋਂ, ਇੱਕ ਸਰੀਰਕ ਚੀਜ਼ ਵਜੋਂ (ਭਾਵੇਂ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਸਮੇਂ ਲਈ) ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਉੱਪਜਦਾ ਹੈ। ਯੋਗਾ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਸਿਰਫ਼ ਉਦੋਂ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਉਸਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਅਸੀਂ ਇਸ ਸਿਧਾਂਤ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਚੀਜ਼ ਸਿਰਫ਼ ਉਦੋਂ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਇਹ ਇੱਕ ਅਣਚਾਹੇ ਵਿਚਾਰ ਜਾਂ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਜੋਂ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਹ ਚੀਜ਼ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਣਚਾਹੇ ਵਿਚਾਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਅਣਚਾਹੇ ਵਿਚਾਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ "ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ" ਦੇ ਜਗ੍ਹਾ ਤੋਂ ਉੱਪਜਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ, (ਕਿਵੇਂ ਕਹਿਣਾ ਹੈ) ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਇਸ ਚੀਜ਼ ਦਾ, ਫਿਰ ਵੀ, ਤੁਰੰਤ (ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ) ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਜਾਣਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਹਕੀਕਤ ਸਭ ਕੁਝ "ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ" ਹੈ।

ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਦੁਨੀਆਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਸਨੂੰ "ਨਹੀਂ" ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਪਰ ਜੇ ਅਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਜਗ੍ਹਾ ਵਜੋਂ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਇਸਨੂੰ "ਨਹੀਂ" ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਇਸਦੇ ਬਜੋਂ, ਜੇ ਅਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਅਜਿਹੀ ਚੀਜ਼ ਵਜੋਂ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਪਰ ਇੱਕ ਖਾਲੀ ਜਿਹੀ ਚੀਜ਼ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ "ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ" ਇੱਕ ਵਧੇਰੇ ਢੁਕਵਾਂ ਸ਼ਬਦ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਉਧਰ ਲਿਖੇ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ੇ ਅਤੇ ਔਬਜੈਕਟ (ਵਸਤੂ) ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ ਹਨ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸਾਡੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਇੱਕ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰਾ, ਸ਼ਾਂਤ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਹੈ ਜੋ "ਨਹੀਂ" ਹੈ, ਬਲਕਿ "ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ" ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿੱਚ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਜੋਂ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ (ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇੱਕ ਅਣਚਾਹੇ ਵਿਚਾਰ ਜਾਂ ਇੱਕ ਤ੍ਰਾਸਦੀ) ਉੱਪਜਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਕਾਰਨ ਇੱਕ ਔਬਜੈਕਟ (ਵਸਤੂ) ਉੱਪਜਦਾ ਹੈ। ਸਾਡੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਹੀ ਉੱਪਜਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਔਬਜੈਕਟ (ਵਸਤੂ) ਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਾਡੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਹੀ ਹੈ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਸੰਵੇਦਨਾਵਾਂ, ਅਣਚਾਹੇ ਵਿਚਾਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੀ ਇੱਕ ਹਕੀਕਤ ਵਜੋਂ ਇੱਕ ਔਬਜੈਕਟ (ਵਸਤੂ) ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਜਨਮਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਔਬਜੈਕਟ (ਵਸਤੂ) ਹੋਂਦ ਵਿੱਚ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਔਬਜੈਕਟ (ਵਸਤੂ) ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।

ਇਸ ਗਿਆਨ ਦੀ ਪੂਰਨ ਭਾਵਨਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਵੇਲੇ, ਅਣਚਾਹੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਅਤੇ ਨਾਸ ਹੋਣਾ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਦੋਹਰੀਵਾਦ ਤੋਂ ਪਰੇ ਜਾਣ ਦਾ ਸਬੂਤ ਹੈ।

ਸ਼ਾਇਦ, ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਗੱਲ ਹੈ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਮਝੀ ਜਾ ਸਕਦੀ, ਬਲਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਸਮਝ ਹੈ ਜੋ ਧਿਆਨ ਦੇ ਤਜਰਬੇ ਅਤੇ ਗਿਆਨ (ਨਿਆਨਾ) ਦੇ ਸੁਮੇਲ ਨਾਲ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ...ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੁਣ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਹੈ, ਪਰ ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਵੀ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਸਮੇਂ, ਮੈਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।

ਮੈਡਿਟੇਸ਼ਨ ਦੁਆਰਾ ਜੋ ਕਿ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਪਰ ਲਿਖੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਣਾ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਤੁਰੰਤ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਣਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਗਿਆਨ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਇੱਕ ਪ੍ਰਭਾਵ ਇੱਕ ਥੰਮ ਦਾ ਜਨਮ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ", ਤਾਂ ਇਹ ਅਨੁਭਵ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਅਨੁਭਵ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਬਲਕਿ ਗਿਆਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਸ਼ਾਇਦ ਜੇ ਮੈਂ ਮੈਡਿਟੇਸ਼ਨ ਨੂੰ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾਈ ਨਾਲ ਕਰਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕਾਂਗਾ, ਪਰ ਇਹ ਵੀ ਇੱਕ ਗੱਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਪਰਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।

ਇੱਕ ਤਰੀਕੇ ਵਜੋਂ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਠੀਕ ਹੈ।

ਕਾਫ਼ੀ ਆਮ ਗੱਲ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਸਾਹ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਅਜਿਹਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਕਾਫ਼ੀ ਜਲਦੀ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।

ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਕਾਫ਼ੀ ਵਾਰ ਬਸ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਭਾਵੇਂ ਕਿ, ਸ਼ਾਂਤ ਹਾਲਤ ਅਜੇ ਵੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਕਈ ਵਾਰ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਾਂਗ, ਬੇਲੋੜੇ ਵਿਚਾਰ ਦੁਹਰਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮੈਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ। ਪਰ, ਮੈਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਾਂਗ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸਮੱਗਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਿੱਜੀ ਜੀਵਨ ਜਾਂ ਕੰਮ ਬਾਰੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਾਫ਼ੀ ਮਦਦਗਾਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਸ ਆਟੋਮੈਟਿਕ ਸੋਚ ਨੂੰ ਇੱਕ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਰਤ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਬਾਰੇ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਪਰ ਇਹ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਉਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।

ਤੁਸੀਂ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਸਾਹ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮੇਰੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਨਜ਼ਰ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਠੀਕ ਕਰਨ ਲਈ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਆਟੋਮੈਟਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਅਤੇ, ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸਾਹ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਦੇ ਕੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਮੇਰੀ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਵਰਤੀ ਗਈ ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰੇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਆਪਣੀ ਪਸੰਦ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਯੋਗਾ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ, ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਸਾਹ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਕੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਸਿਰਫ਼ ਸਾਹ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਜਾਂ ਦੋ ਸਾਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਧਿਆਨ ਕਾਫ਼ੀ ਠਹਿਰਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਠਹਿਰਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਗਹਿਰੇ ਸਾਹ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹੋ।

ਇਸ ਗਹਿਰੇ ਸਾਹ ਨਾਲ, ਨਿਗਰਾਨੀ ਅਤੇ ਧਿਆਨ, ਦੋਵੇਂ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਧਿਆਨ ਨਾ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਨਿਗਰਾਨੀ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਸਿਰਫ਼ ਧਿਆਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਗਹਿਰੇ ਸਾਹ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਿਗਰਾਨੀ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਫਰਕ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਇਹ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਕੁਝ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ, "ਇਹ ਨਿਗਰਾਨੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਧਿਆਨ ਹੈ" ਜਾਂ "ਇਹ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਨਿਗਰਾਨੀ ਹੈ" ਕਹਿਣ ਦਾ ਰਿਵਾਜ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਅਤੇ, ਇਸਨੂੰ ਸੁਣਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਸਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਜਾਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਨਿਗਰਾਨੀ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਪੱਖ ਹਨ। ਸਿਰਫ਼, ਉਸ ਧਰਮ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਰਥ ਵੱਖਰਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਰਕਾਂ ਤੋਂ ਭਟਕ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਹੋਰ ਧਰਮਾਂ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਕਰਕੇ ਸੋਚ ਸਕਦੇ ਹਨ ਕਿ "ਇਹ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਧਿਆਨ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਨਿਗਰਾਨੀ ਵਧੀਆ ਹੈ", ਪਰ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਧਿਆਨ ਦੇ ਇੱਕ ਪਹਿਲੂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤਾ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੇਖੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ ਵੀ, ਯੋਗਾ ਸੂਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਢਾਂਚਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਦੇ ਪੱਖ ਤੋਂ, ਇਹ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਨਿਗਰਾਨੀ ਤੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਨਿਗਰਾਨੀ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਲਈ ਇੱਕ ਤਿਆਰੀ ਵਜੋਂ ਵੀ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਧਿਆਨ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਕਦੇ-ਕਦਾਨਾਂ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।

・・・ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਧਿਆਨ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਕਈ ਔਖੇ ਗੱਲਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਧੀ ਧੀ ਕਰਕੇ ਸਮਝ ਲਈਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸਲ ਧਿਆਨ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਧਾਰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਕਿਸੇ ਵੀ ਕੰਮ ਨੂੰ ਕਰਨ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕਿਸੇ ਕਰੀਗਰ ਜਾਂ ਤਕਨੀਕੀ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਖਾਸ ਕੰਮ ਨੂੰ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਧਿਆਨ ਲਗਾ ਕੇ, ਧਾਰਨਾ ਬਦਲ ਕੇ, ਅਤੇ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਸ਼ਵਾਸ ਲੈ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਢੰਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਦਾ ਸ਼ਵਾਸ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਦੇ ਸ਼ਵਾਸ ਵਰਗਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਲਗਭਗ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਵਾਸ ਲੈ ਕੇ ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰੋ ਅਤੇ ਕੰਮ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰੋ। ਜੇ ਕੋਈ ਕਰੀਗਰ ਜਾਂ ਤਕਨੀਕੀ ਵਿਅਕਤੀ ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਅਜੇ ਤੱਕ ਮਾਹਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਸ਼ਾਇਦ ਕਿਤੇ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ... ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਮੇਰੇ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਾਜੇਗਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ਵਾਸ ਲੈ ਕੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਧਾਰਨਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਖਾਸ ਢੰਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਿਣ ਦੇ ਕਈ ਤਰੀਕੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ "ਧਿਆਨ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣਾ" ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ।

ਇਹ ਗੱਲ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਧਿਆਨ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣਾ ਕੋਈ ਖਾਸ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਲੋਕ ਧਿਆਨ ਦੀ ਹਾਲਤ ਕੀ ਹੈ, ਇਹ ਭੁੱਲ ਗਏ ਹਨ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਦੀ ਹਾਲਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੀ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਬਤੀਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਜੇ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਅਜਿਹੀ ਆਦਤ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਬੈਠੇ ਬਿਨਾਂ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਧਿਆਨ ਵਰਗੀ ਹੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਵੀ ਅਜਿਹੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਆਸਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਵੱਖਰਾ ਤਰੀਕਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸ਼ਵਾਸਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ, ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਚੀਜ਼ ਵਜੋਂ ਦੇਖਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੁਨੀਆ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅਧਿਆਤਮਕਤਾ ਜਾਂ ਰਹੱਸਮਈ ਅਨੁਭਵ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਧਿਆਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਧਿਆਤਮਕਤਾ ਜਾਂ ਰਹੱਸਮਈ ਅਨੁਭਵ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਹ ਕਰੀਗਰਾਂ, ਸੰਗੀਤਕਾਰਾਂ, ਜਾਂ ਸੈਨਿਕਾਂ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਦਾ ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਗੱਲ ਭੁੱਲ ਗਈ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਹਾਲਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਚੀਜ਼ ਬਣ ਗਈ ਹੈ ਜੋ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸਥਿਰ ਅਤੇ ਅਸਲੀਅਤ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੈ।

ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰਹੱਸਮਈ ਅਨੁਭਵ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਧਿਆਨ ਦਾ ਸੱਚ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਕੰਮ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਅਸਲੀਅਤ ਨਾਲ ਜੁੜਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਹਾਲਤ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ਾਂਤ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਅਸਲੀਅਤ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਕੇ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਦੇਖਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ, ਉਸਦੀ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਓਨਾ ਹੀ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਚਲਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਦਿਲ ਨੂੰ ਢਕ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਛੋਟੇ-ਮੋਟੇ ਵਿਚਾਰ, ਇੱਛਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਸੰਘਰਸ਼, ਜੋ ਕਿ ਦਿਲ ਦੀ ਅਸਲੀਅਤ ਨੂੰ ਢਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਦਿਲ ਦੀ ਅਸਲੀਅਤ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦੀ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਵਰਤਮਾਨ ਹਾਲਤ ਹੈ। ਅਤੇ, ਇਸ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵਧਾਉਣ ਲਈ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾਵਾਂ, ਸੰਘਰਸ਼, ਉਤੇਜਨਾ, ਅਤੇ ਇਨਸਾਨੀਅਤ ਨੂੰ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜੀਣਾ ਹੀ ਸਹੀ ਹੈ, ਇਹ ਸਿਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਲੋਕ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ।

ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਮਤਲਬ ਸਿਰਫ਼ ਦਿਲ ਦੀ ਅਸਲੀਅਤ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਲਿਆਉਣਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ "ਸ਼ੈਤਾਨੀ" ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਹੋਰ ਇੱਛਾਵਾਂ ਅਤੇ ਆਸਰਾਵਾਂ ਬਣਾ ਕੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਜਿਹੀਆਂ "ਸ਼ੈਤਾਨੀ" ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਧਰਮ ਦੇ ਢੁੱਕੇ ਜਾਂ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਸਲਾਹ ਜਾਂ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਵਰਗੇ ਸੈਮੀਨਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਹੇਠ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਗੁੰਮਨ ਵਿੱਚ ਧੱਕਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਧਿਆਨ, ਅਜਿਹੇ "ਅੰਗਵਾਧਨ" ਵਾਲੇ ਅਪ੍ਰੋਚ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਲਟ ਹੈ। ਧਿਆਨ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਛੋਟੇ-ਮੋਟੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਸਿਰਫ਼ ਗਹਿਰੀ ਸ਼ਵਾਸ ਲੈਣਾ ਹੀ ਛੋਟੇ-ਮੋਟੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਛੋਟੇ-ਮੋਟੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਢਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਕੁਝ ਵਾਰ ਗਹਿਰੀ ਸ਼ਵਾਸ ਲੈ ਕੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ। ਇਸ ਲਈ, ਅਜਿਹੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਛੋਟੇ-ਮੋਟੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੇ ਢੇਹੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਸਕਣ। ਇਹ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਧਿਆਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਛੋਟੇ-ਮੋਟੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੇ ਢੇਹੇ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਮੇਰਾ ਨਿੱਜੀ ਵਿਚਾਰ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ, ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਦੇ ਨਾਲੋਂ, ਕਿਸੇ ਕਾਰੀਗਰ ਜਾਂ ਤਕਨੀਕੀ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਰਸਤਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਹਰੇਕ ਵਿਅਕਤੀ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਰਸਤੇ ਦੀ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਨਿੱਜੀ ਵਿਚਾਰ ਇਹ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਧਿਆਨ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਅਕਸਰ ਇਹ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਵਾਸ ਲੈ ਕੇ ਸ਼ਾਂਤੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਇੰਨਾ ਸੌਖਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕਈ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆਵਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇੰਨਾ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਸ਼ਵਾਸ ਲੈ ਕੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਧਿਆਨ ਸਿੱਖਣ ਲਈ ਕਿਉਂ ਆਵੇਗਾ? ਮੇਰਾ ਨਿੱਜੀ ਵਿਚਾਰ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਧਿਆਨ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਕਦਮ ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਵਾਸ ਲੈ ਕੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਹੀ, ਅਕਸਰ ਇਹ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਛੋਟੇ-ਮੋਟੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੇ ਢੇਹੇ ਨਾਲ ਢਕੇ ਹੋਏ" ਹਨ, ਪਰ ਅਕਸਰ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਜੋ ਇਹ ਸਿਖਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਖੁਦ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚੇ ਹੁੰਦੇ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਬੇਲੋੜੀਆਂ ਅਤੇ ਖਾਲੀ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸਹੀ ਹਨ, ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਖੁਦ ਉਸ ਥਾਂ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਸਕਦਾ।

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਦੀ ਇੱਕ ਤਕਨੀਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਧਾਰਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਸਿਰਫ਼ ਸਾਹ ਲੈਣਾ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਅਜਿਹਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹੋ," ਪਰ ਇਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਕਈ ਕਦਮਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ ਹੋ ਪਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣ ਦਾ ਕੋਈ ਅਨੁਭਵ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਤਕਨੀਕ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਬਲਕਿ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਰਾਜ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਹਟਾ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਥੋੜਾ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਚਤ ਤਰੀਕਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਉਸਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਛੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਜਾਂ ਇੱਕ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਵਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਬਦਲਾਅ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।

ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਲਓ," ਉਹ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਇੰਨੇ ਆਰਾਮ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਕਿਉਂ ਪੁੱਛਣਾ ਪਵੇਗਾ? ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਲੈਣਾ ਇੱਕ ਤਕਨੀਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਡੂੰਘੇ ਸਾਹ ਲੈਣ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜੋ ਬਦਲਾਅ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਚੇतना ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਮਾਪਣ ਦਾ ਇੱਕ ਮਾਪਕ ਹੈ।

ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਬਾਰੇ ਦੱਸਣਾ ਆਸਾਨ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ "ਧਿਆਨ ਕਰੋ" ਜਾਂ "ਆਪਣੇ ਸਾਹ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਦਿਓ," ਪਰ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਧਿਆਨ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਅਤੇ ਇੱਕ ਜਾਂ ਦੋ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਸਾਹ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤੁਸੀਂ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹੋ।

ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਗੱਲ ਨੂੰ ਗਲਤ ਸਮਝਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੇ ਸਾਹ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਦੇਣਾ ਖੁਦ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਸਾਹ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਦੇਣਾ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਇੱਕ ਸਹਾਇਕ ਚੱਕਰ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਾਹ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਦੇ ਕੇ ਆਪਣੀ ਚੇतना ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਸਹਾਇਕ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਸਕਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖ ਸਕਦੇ ਹੋ।

ਕਈ ਵਾਰ, ਧਿਆਨ ਦੇ ਕੁੱਝ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਲੋਕ ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਹ ਦੇਖਣਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਵੀ ਧਿਆਨ ਦੀ ਇੱਕ ਤਕਨੀਕ ਹੈ, ਪਰ ਜੋ ਕਿ ਇੱਥੇ ਦੱਸੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਾਹ ਰਾਹੀਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣ ਦੇ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੈ। ਸਾਹ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਦੇਣਾ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਕਾਰਜ ਹੈ ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਇਹ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਕਾਫ਼ੀ ਵੱਖਰਾ ਹੈ। ਸਾਹ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਦੇਣਾ ਜਾਂ ਸਾਹ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਦੇਣਾ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਕਾਰਜ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਲਗਾਤਾਰ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣਾ ਉਹ ਹਾਲਤ ਹੈ ਜੋ ਕਿ ਇਸ ਸਹਾਇਕ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।

ਇਸ ਲਈ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ "ਸ਼ੁਰੂਆਤ" ਕਰਨ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਾਹ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣ ਦੀ ਧਿਆਨ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਖੁਦ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਦੇਣ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਇਹ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਆਸਾਨ ਅਤੇ ਸਾਦਾ ਕਹਾਣੀ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਇਹ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਆਸਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਜਿਸਨੂੰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ 'ਤੇ ਵੀ ਕਈ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਕਰ ਪਾਉਂਦੇ। ਪਰ ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਹਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਸੰਭਵ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਥੋੜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਹਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਸੰਭਵ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਜਾਦੋਂ ਚੇਤਨਾ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣ ਲੱਗਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਚੇਤਨਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਭਾਵੇਂ ਅਣਗਿਣਤ ਵਿਚਾਰ ਆਉਣ, ਉਹ 1 ਤੋਂ 5 ਅੱਖਰਾਂ ਤੱਕ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਧੁਹੰਦੇ ਹੋਏ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮੈਂ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਉਸ ਥਾਂ 'ਤੇ ਧੱਕ ਕੇ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹਾਂ ਜਿੱਥੋਂ ਅਣਗਿਣਤ ਵਿਚਾਰ ਆ ਰਹੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਅਣਗਿਣਤ ਵਿਚਾਰ ਇੰਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਸ ਲਈ ਧਿਆਨ ਦਿਲਵਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਅਣਗਿਣਤ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੇ ਮੁੱਢ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਨ ਲਈ ਧਿਆਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਚਿੰਤਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਨਿਰੀਖਕ ਵਜੋਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਚਿੰਤਨ ਨਾਲ ਕਾਫ਼ੀ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਹੋਰ ਵੀ ਵੱਖ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਇੱਕ ਸ਼ੁੱਧ ਨਿਰੀਖਕ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੈਂ ਇੱਕ ਨਿਰੀਖਕ ਵਜੋਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਚਿੰਤਨ ਨੂੰ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।

ਉਸ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਅਣਗਿਣਤ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਥਾਂ ਜਿੱਥੋਂ ਅਣਗਿਣਤ ਵਿਚਾਰ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਸਮਾਂ ਅਤੇ ਥਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਉਲਟ ਹੋਇਆ ਥਾਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਉਲਟ ਹੋਏ ਥਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਇੱਕ "ਪਿੱਛਲਾ" ਸੰਸਾਰ ਹੈ।

"ਪਿੱਛਲਾ" ਸੰਸਾਰ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਤੋਂ ਧੂੰਆ ਉੱਠਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅਣਗਿਣਤ ਵਿਚਾਰ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਫੈਲਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਨੇੜੇ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਇੰਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਜੇ ਮੈਂ ਇਸ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਧੀਮੇ ਧੀਮੇ, ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ "ਇਸ ਧਰਤੀ" 'ਤੇ ਵਹਿਣ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਕੀ ਹੈ?

ਪਹਿਲਾਂ, ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਅਣਗਿਣਤ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਫਿਰ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਸਨ (ਜਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਅਣਗਿਣਤ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਲੂਪ ਸੀ), ਪਰ ਹੁਣ, ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ, "ਇਸ ਧਰਤੀ" 'ਤੇ ਵਹਿ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ "ਮੇਰੇ" ਵਿੱਚ ਢਲ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਹ ਅਜੇ ਵੀ ਕਾਫ਼ੀ ਪਤਲਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਔਰਾ 'ਤੇ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਵਹਿ ਰਹੇ ਹਨ।

ਪਹਿਲਾਂ, ਅਣਗਿਣਤ ਵਿਚਾਰਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ।

ਮੈਨੂੰ ਯਕੀਨ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਵਰਤਮਾਨ ਸਥਿਤੀ ਸ਼ਾਰਡਲ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਇਸਦਾ ਇੱਕ ਵੱਖਰਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਅਣਗਿਣਤ ਵਿਚਾਰਾਂ ਜੋ ਉੱਪਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਬਦਲਾਅ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ। ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਅਣਗਿਣਤ ਵਿਚਾਰਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਚਿੰਤਨ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਮੰਨਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਚਿੰਤਨ ਬਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਅਣਗਿਣਤ ਵਿਚਾਰਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਕੀ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਫਰਕ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਵੱਖ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਜਾਂ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਦੁਰਘਟਨਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਇਸ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਅਣਗਿਣਤ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੇ ਡੂੰਘੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਵਹਿਣ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।

ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਇੱਕ ਸਮਤਲ ਸਤਹ 'ਤੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਿ ਧਰਤੀ ਦੀ ਬਜਾਏ ਇੱਕ ਗਲਾਸ ਦੀ ਸਤਹ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਗਲਾਸ ਦੀ ਸਤਹ ਦੇ ਪਿੱਛੇ "ਪਿੱਛਲਾ" ਥਾਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਗਲਾਸ ਵਰਗੀ ਕਾਲੀ ਬੱਦਲ ਦੀ ਸਤਹ ਤੋਂ, ਇੱਕ ਭੂਚਾਲ ਜਾਂ ਧੂੰਏਂ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ, ਕਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ "ਇਸ ਧਰਤੀ" 'ਤੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ "ਮੇਰੇ" ਵਿੱਚ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਇਹ "ਪਿਛਲੇ" ਹਿੱਦੇ ਤੋਂ, ਬੇਲੋੜੀ ਸੋਚ ਅਤੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਉੱਪਜਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਅਲੋਪ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਾਂ, ਸ਼ਾਇਦ, ਇਹ "ਪਿਛਲਾ" ਹਿੱਦਾ ਹੀ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਬਣਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੁਨੀਆਂ, ਸ਼ਾਇਦ, "ਪਿਛਲੇ" ਹਿੱਦੇ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਲੀਕ ਹੋਇਆ ਹਿੱਸਾ ਹੀ ਹੈ। ਅਤੇ, ਸ਼ਾਇਦ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਉਸ "ਪਿਛਲੇ" ਹਿੱਦੇ ਨਾਲ ਜੁੜ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ "ਅਸਲ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ" ਨੂੰ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਹੁਣ, ਮੈਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਇਹ ਕਿਸੇ ਜਾਦੂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਣ ਵਰਗਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਇਹ ਚੁੱਪਚੁਪ ਅੰਦਰੂਨੀ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਉੱਪਜਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਰਹੱਸਮਈ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਆਮ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਾਦਾ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਹਾਲਤ ਹੈ ਜੋ ਊਰਜਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸ਼ਾਂਤ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਹੋਣ ਦੇ ਕਾਰਨ ਕੋਈ ਖਾਸ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਰਿਕਾਰਡ ਵਜੋਂ ਨੋਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

ਪਿਛਲੇ ਦਿਨ ਦੀ ਗੱਲ ਜਾਰੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦਾ ਕਾਲਾ ਰੰਗ ਸਤਹ 'ਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਧীরে ਧীরে ਇਹ ਕਾਲਾ ਰੰਗ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦੀ ਘਣਤਾ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹਾ ਦਬਾਅ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇਹ ਅੰਦਰੋਂ ਬਾਹਰ ਵੱਲ ਫੈਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਕਿਉਂਕਿ ਸਰੀਰ ਜਾਂ ਮੇਰੀ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਧਾਤੂ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਚਤ ਆਕਾਰ ਦੀ ਫਰੇਮ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਦਬਾਅ ਵਰਗਾ ਕੁਝ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।

ਜਦੋਂ ਇਹ ਦਬਾਅ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਚਤ ਪੱਧਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਦਬਾਅ ਅਤੇ ਬੇਚੈਨੀ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਵੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਬੋਲਣ ਵਰਗਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਬਸ ਦਬਾਅ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਬੇਚੈਨੀ ਵਾਲਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਬੇਚੈਨੀ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਦਬਾਅ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਤੰਗ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ ਹੈ।

ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਦਬਾਅ ਸ਼ਾਇਦ ਊਰਜਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਇਹ "ਇਸ ਪਾਸੇ" ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਗੈਰ-ਸੱਚੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਅਤੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਜੋਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਇਹ ਊਰਜਾ ਆਪਣੇ ਆਪ "ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ" ਤੋਂ "ਇਸ ਪਾਸੇ" ਵੱਲ ਵਹਿ ਰਹੀ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ ਕੁਝ ਲੋਕ ਇਸਨੂੰ "ਅਯਾਮ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ" ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਇਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਯਾਮ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਵੀ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਉੱਚ ਅਯਾਮ ਦੀ ਊਰਜਾ ਥੋੜ੍ਹੇ ਨੀਵੇਂ ਅਯਾਮ ਵਿੱਚ ਵਹਿ ਰਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।

ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ "ਦਬਾਅ" ਜਾਂ "ਕਾਲਾ ਰੰਗ" ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਿਆ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਊਰਜਾ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਤੋਂ "ਰੌਸ਼ਨੀ ਦਾ ਅਨੁਭਵ" ਵਜੋਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਰੌਸ਼ਨੀ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਊਰਜਾ, ਯਾਨੀ ਆਵਾਜ਼ ਦੇ ਪਹਿਲੂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਸਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ, ਰੱਖਿਆ ਦੇਵੀ ਦੇ ਮੰਡਲ ਦਾ ਸਾਫ਼ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣਾ, ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਦਾ ਇੱਕ ਰੂਪ ਹੈ। "ਜ਼ੋਕਚੇਨ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ (ਨਾਮਕੈਨੋਰਬ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ ਗਈ)"

ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਇਹ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਤਜਰਬੇ ਸਿਰਫ਼ ਤਜਰਬੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤ੍ਰਾਂਸ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ। ਸਿੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਤਜਰਬੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਇੱਕੋ ਜਿਵੇਂ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਤ੍ਰਾਂਸ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ। ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।

ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਾਂਸ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਹ ਤਜਰਬੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੌਂ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। (ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਹਟਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ) ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਤਜਰਬਾ ਅਤੇ ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ ਦਾ ਤਜਰਬਾ, ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਵੱਖਰੇ ਹਨ। ਪਰ, ਉਹਨਾਂ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਸੁਭਾਅ ਹੈ। (ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਹਟਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ) ਜਾਗਰੂਕ ਹੋਈ ਧ੍ਰੁਵੀ ਹੋਸ਼ੇਰੀ ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਮਨ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਣਗਿਣਤ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾਂ ਦਾ ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਆਧਾਰ, ਇਹ ਅਦਿੱਖ ਸਥਿਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਹੀ ਹੈ। "ਜ਼ੋਕਚੇਨ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ (ਨਾਮਕੈਨੋਰਬ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ ਗਈ)"

ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਦਿੱਖ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤਜਰਬੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

・ਅਨਿਸ਼ਚਿਤ ਅਨੁਭਵ <ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ>
・ਦੀਪ ਦੀ ਅਨੁਭੂਤੀ (ਉੱਪਰ ਦੇਖੋ) <ਮੂੰਹ (ਅਵਾਜ਼) ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ>
・ਅਨੰਦ ਦੀ ਅਨੁਭੂਤੀ <ਸ਼ਰੀਰ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ>

ਅਨਿਸ਼ਚਿਤ ਅਨੁਭਵ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ ਉੱਠਦਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਥੇ ਵਿਚਾਰ ਉੱਠਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ। ਇਸ ਅਨੁਭਵ ਨੂੰ ਮਨ ਦੀ <ਖਾਲੀਪਣ> ਦੀ ਥਾਂ ਵਜੋਂ ਵੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਵਰਤਾਰਾ ਹੈ ਜੋ ਮਨ ਦੇ ਆਰਾਮ ਤੋਂ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉੱਪਜਦਾ ਹੈ। "ਜ਼ੋਕਚੇਨ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ (ਨਾਮਕੈਨੋਰਬ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ ਗਈ)"।

ਅਨੰਦ ਦੀ ਅਨੁਭੂਤੀ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਪੱਧਰ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਥਾਂ ( "ਚੁਪ") ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸਰੀਰ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਵੱਡਾ ਅਨੰਦ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਵੱਡੇ, ਖਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿੱਚ ਤੈੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਧੁੰਦਲਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਨੰਦ ਦੀ ਅਨੁਭੂਤੀ ਦਾ ਇੱਕ ਉਦਾਹਰਣ ਹੈ। "ਜ਼ੋਕਚੇਨ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ (ਨਾਮਕੈਨੋਰਬ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ ਗਈ)"।

ਇਹ ਅਨੁਭਵ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਅਨੁਭਵ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਅਕਸਰ ਸਮਾਧੀ ਦੀ ਥਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਮਾਧੀ ਥਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਸਿਰਫ਼ ਅਦਿੱਤੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਹੀ ਸਮਾਧੀ ਦਾ ਸੱਚ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਅਦਿੱਤੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਅਨੁਭਵ ਸਿਰਫ਼ ਸਮਾਧੀ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਅਨੁਭਵ ਹਨ। ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਗੱਲ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੀ ਜਾਹਿਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਅਦਿੱਤੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਹੈ।

ਇਹ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਧਾਰਨ ਗੱਲ ਹੈ, ਪਰ ਇਸਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣਾ ਕਦੇ-ਕਦਾਨਾਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਂਤ ਥਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਨੁਭਵ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਅਦਿੱਤੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਵੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਾਂਤ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ, ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ਾਂਤ ਥਾਂ ਵਿੱਚ "ਸੋਂ" ਵੀ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਅਦਿੱਤੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਸ਼ਾਂਤ ਥਾਂ ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਲੋਕ ਇਸਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸ਼ਾਂਤ ਥਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਬੁਨਿਆਦੀ ਗੱਲ ਅਦਿੱਤੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਅਤੇ, ਅਦਿੱਤੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਹੀ ਸਮਾਧੀ ਦਾ ਸੱਚ ਹੈ।

ਇਹ ਸਮਾਧੀ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਦੌਰਾਨ ਉੱਪਜਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮੁੱਖ ਯੋਗਤਾਵਾਂ, ਚੇਰਡੋਲ, ਸ਼ਾਰਡੋਲ, ਅਤੇ ਲੈਂਡੋਲ ਨਾਲ ਵੀ ਜੁੜਦਾ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਅਦਿੱਤੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਵਿਕਸਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਯੋਗਤਾਵਾਂ (ਚੇਰਡੋਲ, ਸ਼ਾਰਡੋਲ, ਅਤੇ ਲੈਂਡੋਲ) ਉੱਪਜਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਹੀ, ਤਿੰਨ ਅਨੁਭਵ (ਅਨਿਸ਼ਚਿਤ ਥਾਂ, ਦੀਪ ਦੀ ਅਨੁਭੂਤੀ, ਅਤੇ ਅਨੰਦ ਦੀ ਅਨੁਭੂਤੀ) ਵੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਇਹਨਾਂ "ਅਨੁਭਵ" ਹਿੱਸਿਆਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮਹੱਤਵ ਦੇਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਇਸਨੂੰ ਘੱਟ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਹ ਉੱਥੇ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮੰਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਗੱਲ ਸਮਾਧੀ ਦੀ ਅਦਿੱਤੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇ ਇਹ ਸਮਝੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਨੁਭਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਕਲਾਸਿਕ ਯੋਗਾ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂਤਾ ਦੇ ਕੁਝ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ, "ਅਨੁਭਵ" ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਘੱਟ ਆਂਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਖੁਦ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ, ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ "ਅਨੁਭਵ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਨਹੀਂ ਹੈ," ਤਾਂ ਵੀ ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਅਨੁਭਵ ਦੀ ਭਾਲ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਕਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ "ਅਨੁਭਵ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਨਹੀਂ ਹੈ," ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਅਰਥ ਇਹ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਸਮਾਧੀ ਦੀ ਅਦਿੱਖ ਚੇਤਨਾ ਹੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ," ਨਾ ਕਿ ਅਨੁਭਵ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ। ਅਨੁਭਵ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਰਹਿਣ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਸ਼ਾਗਿਰਦ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਗਲਤ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਅਨੁਭਵ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਨਹੀਂ ਹੈ," ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ "ਅਨੁਭਵ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਨਹੀਂ ਹੈ" ਕਹਿ ਕੇ ਆਪਣੀ ਹੈਸੀਅਤ ਵਧਾਉਣ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਵਜੋਂ ਵਰਤਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਅਜਿਹੀਆਂ ਮੂਰਖ ਗੱਲਾਂ ਕਈ ਵਾਰ ਦੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਅਜਿਹੇ ਮਾਊਂਟਿੰਗ ਵਿੱਚ ਝੂਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਜੋ ਅਨੁਭਵ ਨੂੰ ਅਨੁਭਵ ਵਾਂਗ ਹੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਇਹ ਵੀ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਨੁਭਵ ਕੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਮਾਧੀ ਦੀ ਅਦਿੱਖ ਚੇਤਨਾ ਅਤੇ ਅਨੁਭਵ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ, ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਗੁਰੂ ਦੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਅੰਨ੍ਹੇਵਾਹ ਮੰਨਦੇ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਸਗੋਂ ਇਹ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸਦਾ ਅਰਥ ਕੀ ਹੈ, ਉਹ ਹੀ ਵਿਕਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਵਾਰ, ਲੋਕ ਜੋ ਕਲਾਸਿਕ ਯੋਗਾ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂਤਾ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਅਜਿਹੇ ਮਾਊਂਟਿੰਗ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਾਈ ਵਿੱਚ ਅਦਿੱਖ ਚੇਤਨਾ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਸੰਸਾਰ ਵਜੋਂ ਦਿਖਾਈ ਦੇਵੇਗਾ।

ਜਦੋਂ ਸ਼ਰੀਰ ਦੀ ਊਰਜਾ ਵਧਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਦਬਾਅ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਇੱਕ "ਅਨੁਭਵ" ਹੈ, ਪਰ ਕਲਾਸਿਕ ਯੋਗਾ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂਤਾ ਦੇ ਕੁਝ ਧਰਮ ਇਸਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ "ਇਹ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਨਹੀਂ ਹੈ" ਕਹਿ ਕੇ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਅਜਿਹੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਅਤੇ ਨਕਾਰਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ (ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਨਕਾਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇ ਹੋਣਗੇ), ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਖਿਆਲ ਵਿੱਚ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸ ਅਨੁਭਵ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਸਿਰਫ਼ ਅਦਿੱਖ ਚੇਤਨਾ ਹੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਕਲਾਸਿਕ ਯੋਗਾ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂਤਾ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਅਦਿੱਖ ਚੇਤਨਾ ਹੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸਹੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਕਈ ਵਾਰ ਕੁਝ ਅਸੁਰੱਖਿਆ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜ਼ाहिर ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਹਰੇਕ ਵਿਅਕਤੀ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਅਸੁਰੱਖਿਆ ਨੂੰ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਵਧਾਉਂਦੇ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਫਸ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਜਾਲ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਲੋਕ ਫਸ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜੋ ਅਦਿੱਖ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਇੰਨੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਅਧਿਐਨ ਨਾ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੀ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਧਿਆਨ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਕਿਤਾਬਾਂ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰੋ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰੋ।

ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਵੇ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ਰੂਰੀ ਕੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਜ਼ਰੂਰ ਸਮਾਧੀ ਦੀ ਅਦਿੱਖ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਾਂਗਾ। ਪਰ, ਊਰਜਾ ਦਾ ਪਹਿਲੂ ਵੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੇ ਊਰਜਾ ਉੱਚੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਵੱਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਨ। ਜੇ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਸ਼ਾਂਤ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤਾਂ ਊਰਜਾ ਵੀ ਸਥਿਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਇਸ ਲਈ ਅਨੰਤਤਾ ਵੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਰਾਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤਾਂ ਊਰਜਾ ਦੀ ਖਪਤ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਥੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਆਰਾਮ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਵੀ ਇੰਨਾ ਹੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਸਭ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ ਕਿ ਕੋਈ ਇੱਕ ਚੀਜ਼ ਹੋਵੇ ਜੋ ਕੁੱਝ ਹੋਣ 'ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਅਤੇ ਇਸ ਸਭਨੂੰ ਸਹਿਣ ਵਾਲਾ ਬੁਨਿਆਦੀ ਹਿੱਸਾ ਸਮਾਧੀ ਦੀ ਅਦਿੱਖ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਹੈ।

■ ਸ਼ਿੰਗੋਨ ਸੈਕਟ ਦੇ ਤਿੰਨ ਗੁਪਤ

ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਸ਼ਿੰਗੋਨ ਸੈਕਟ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਲਈ ਹੈ, ਪਰ ਉੱਪਰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ 내용은 ਸ਼ਿੰਗੋਨ ਸੈਕਟ ਦੇ ਤਿੰਨ ਗੁਪਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਜੁਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਦਿਲਚਸਪ ਹੈ।

ਸ਼ਰੀਰ ਗੁਪਤ: ਮੁਹਰਾਂ ਬਣਾਉਣਾ। ਸਰੀਰ।
ਮੂੰਹ ਗੁਪਤ: ਮੰਤਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨਾ। ਸ਼ਬਦ।
ਅੰਤਰ ਗੁਪਤ: ਬੁੱਧ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ। ਮਨ।
→ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬੁੱਧ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹੋਣਾ ਹੀ ਤਿੰਨ ਗੁਪਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੈ।

ਕੀ ਮੈਂ ਇਸਦਾ ਗਲਤ ਅਨੁਵਾਦ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕੀ ਇਹ ਸਤ੍ਹਾ 'ਤੇ ਇਸਦਾ ਅਰਥ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਅਰਥ ਹੈ? ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਹਾਲੇ ਲਈ ਨੋਟ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ।

ਯੋਗਾ ਅਭਿਆਸੀ, ਹੋਂਸਾਨ ਹਾਕੂ ਸੇਂਸੇ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਕਾਲਾ ਰੰਗ ਐਸਟਰਲ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਪੱਧਰ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵਿਚਾਰ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਗਹਿਰੀ ਮਾਨਸਿਕ ਇਕਗ੍ਰਤਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਐਸਟਰਲ ਸ਼ਰੀਰ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। "ਮਿਲਚੀਓ ਯੋਗਾ (ਹੋਂਸਾਨ ਹਾਕੂ ਲਿਖਿਆ)"।

ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਲੱਗੀ। ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਐਸਟਰਲ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਪੱਧਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਅੱਧੀ ਸਾਲ ਤੋਂ, ਮੈਂ ਅਕਸਰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਕਾਲੇ ਧੁੰਦ ਵਿੱਚ ਢਕੇ ਹੋਏ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਜਲਦੀ ਇਕੱਠਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਧੁੰਦ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।

ਇਹ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਪਿੱਛਲਾ ਹਿੱਸਾ ਐਸਟਰਲ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਹੈ। ਅਤੇ ਐਸਟਰਲ ਵਿੱਚ, ਕਾਲਾ ਰੰਗ ਹੇਠਲੇ ਪੱਧਰ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਐਸਟਰਲ ਦਾ ਉੱਚੇ ਪੱਧਰ ਹਲਕੇ ਲੈਵੈਂਡਰ ਰੰਗ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਮੈਂ ਅਜੇ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ ਹੈ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਐਸਟਰਲ ਤੋਂ ਪਰੇ ਕਲਰਨਾ (ਕਾਰਜ਼ਲ) ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।

ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਕਾਲੇ ਐਸਟਰਲ ਸ਼ਰੀਰ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਮਾਨਸਿਕ ਇਕਗ੍ਰਤਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। "ਮਿਲਚੀਓ ਯੋਗਾ (ਹੋਂਸਾਨ ਹਾਕੂ ਲਿਖਿਆ)"।

"ਐਸਟਰਲ" ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹੀ ਵੱਖਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਥੀਓਸੋਫੀ ਵਿੱਚ, ਪਰ ਇੱਥੇ ਹੋਂਸਾਨ ਹਾਕੂ ਸੇਂਸੇ ਦੀ ਧਰਮ ਵਿੱਚ, "ਐਸਟਰਲ ਸ਼ਰੀਰ" ਦਾ ਮਤਲਬ ਨਿੱਜੀ ਅਧਿਆਤਮਕ ਖੇਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਐਸਟਰਲ ਦੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਿੱਜੀ ਕਰਮਾਂ ਬਾਰੇ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਭਾਵੇਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਅਲੌਕਿਕ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹੋਣ, ਉਹ ਵੀ ਨਿੱਜੀ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਹੋਂਸਾਨ ਹਾਕੂ ਸੇਂਸੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਐਸਟਰਲ ਤੋਂ ਕਲਰਨਾ (ਕਾਰਜ਼ਲ, ਕਾਰਨ) ਦੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਨਿੱਜੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਲਈ, ਹੋਂਸਾਨ ਹਾਕੂ ਸੇਂਸੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਐਸਟਰਲ ਤੋਂ ਕਲਰਨਾ ਤੱਕ ਜਾਓ।" ਹੋਂਸਾਨ ਹਾਕੂ ਸੇਂਸੇ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਐਸਟਰਲ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਪੱਧਰ ਵਿੱਚ ਸੰਵੇਦਨਾਵਾਂ, ਵਿਚਾਰ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਮੁੱਖ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਉੱਚੇ ਪੱਧਰ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਅਤੇ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਾਨਸਿਕ ਇਕਗ੍ਰਤਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਐਸਟਰਲ ਦੇ ਪੱਧਰ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰ ਪਾ ਸਕੋ।

ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਜਦੋਂ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਾਲਾ ਰੰਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਐਸਟਰਲ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਪੱਧਰ ਦੀਆਂ ਸੰਵੇਦਨਾਵਾਂ, ਵਿਚਾਰਾਂ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ। ਉਸੇ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਪੜਾਅ "ਧੁੰਦ" ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

1. ਮੂਲਾਧਾਰ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਐਸਟਰਲ ਸ਼ਰੀਰ ਧੁੰਦ ਰੰਗ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
2. ਅਜਨਾ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਕਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
3. ਸਹਸਰਾਰ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
"ਮਿਲਚੀਓ ਯੋਗਾ (ਹੋਂਸਾਨ ਹਾਕੂ ਲਿਖਿਆ)"।

ਇਹ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਸਿੱਧਾ ਮਾਨਸਿਕ ਇਕਗ੍ਰਤਾ ਦੇ ਪੱਧਰ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

1. ਮੂਲਾਧਾਰ ਚੱਕਰ। ਧੁੰਦ। ਸ਼ਾਲੀ ਮਾਨਸਿਕ ਇਕਗ੍ਰਤਾ।
2. ਅਜਨਾ ਚੱਕਰ। ਕਾਲਾ। ਗਹਿਰੀ ਮਾਨਸਿਕ ਇਕਗ੍ਰਤਾ। ਵਿਚਾਰ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।
3. ਸਹਸਰਾਰ ਚੱਕਰ। ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।

ਜੇ, ਉਸ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਇਹ ਲਿਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਕਾਲਾ ਰੰਗ ਗਹਿਰੇ ਮਾਨਸਿਕ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਇਸਦੇ ਜਿਹੇ ਲਿਖਤਾਂ ਵੀ ਹਨ:

"ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਅਜੀਨਾ ਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਾਲਾ ਦਿਖਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਰੰਗ ਜੋ ਕਾਲਾ ਅਤੇ ਜਾਮਨੀ ਦਾ ਮਿਸ਼ਰਣ ਹੈ, ਜਾਂ ਵੰਸੁਟਾ ਦਾ ਰੰਗ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਐਸਟ੍ਰਲ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" ("ਮਿਲਚੋ ਯੋਗਾ (ਹੋਨਜ਼ਾਨ ਹਿਰੋਤੱਕੂ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ ਗਈ)")

"ਚੱਕਰ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ (ਹੋਨਜ਼ਾਨ ਹਿਰੋਤੱਕੂ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ ਗਈ)" ਅਨੁਸਾਰ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਐਸਟ੍ਰਲ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਅਜੇ ਵੀ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਟਰੋਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਪਾਉਂਦਾ। ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ, ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਵਿचलित ਹੋ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਅਜੇ ਵੀ ਕੁਝ ਟਰੌਮਾ ਉਭਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ 5 ਤੋਂ 10 ਸਕਿੰਟ ਤੱਕ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਟਰੌਮਾ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਮੰਨਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਕਾਲਾ ਰੰਗ ਠੋਸ ਹੈ, ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਅਜੀਨਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋਣ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਹਰੇਕ ਧਰਮ ਵਿੱਚ "ਅਦਵੈਤ ਚੇਤਨਾ" ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਮੇਰੀ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸਥਿਤੀ "ਅਦਵੈਤ ਚੇਤਨਾ" ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਮੈਂ ਇਸਦੀ ਸਹੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਦੀ ਜਾਂਚ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।

ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਅਦਵੈਤ ਚੇਤਨਾ" ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਗੱਲ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਇਸ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਜੀਵ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ "ਅਦਵੈਤ" ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਸਨੂੰ ਇਸਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਨਹੀਂ ਸਿੱਖਾਈ ਜਾਂਦੀ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਇਹ "ਅਦਵੈਤ ਚੇਤਨਾ" ਹੈ।

ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਅਨੁਭਵ ਵਿੱਚ "ਅਦਵੈਤ" ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਸਿੱਖਿਆ। ਅੱਜ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ "ਅਦਵੈਤ" ਸੁਣਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਅਰਥਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਅਦਵੈਤ ਚੇਤਨਾ" ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਮੇਰੇ ਅਨੁਭਵ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ "ਅਦਵੈਤ" ਬਾਰੇ ਸੁਣ ਕੇ "ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਇਹ ਕੀ ਹੈ," ਤਾਂ ਇਹ ਬਹੁਤ ਆਮ ਗੱਲ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ "ਅਦਵੈਤ" ਬਾਰੇ ਪਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਅਜਿਹੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, "ਕੀ ਇਸਨੂੰ 'ਅਦਵੈਤ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?" ਇਹ ਇੰਨਾ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਗੱਲ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ "ਅਦਵੈਤ" ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੀ ਸਮਝਣਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੂੰ "ਅਦਵੈਤ" ਬਾਰੇ ਪਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਸ਼ੱਕ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਸਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ। ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ "ਅਦਵੈਤ ਚੇਤਨਾ" ਕੀ ਹੈ, ਇਸ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਹੁੰਦਾ।

ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ "ਸਲੋ-ਮੋਸ਼ਨ" ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ (ਅਵਲੋਕਨ) ਸਥਿਤੀ ਵਜੋਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਪੜ੍ਹਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਇਸਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਅੰਦਰੂਨੀ ਧਰਮ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਅੰਦਰੂਨੀ ਧਰਮ ਜਦੋਂ ਅਵਲੋਕਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ "ਅਦਵੈਤ ਚੇਤਨਾ" ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਅਨੁਭਵ ਪਹਿਲਾਂ ਆਇਆ, ਅਤੇ "ਅਦਵੈਤ ਚੇਤਨਾ" ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਆਈ।

ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ "ਅਦਵੈਤ ਚੇਤਨਾ" ਕਮਜ਼ੋਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ "ਅਦਵੈਤ ਚੇਤਨਾ" ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮੇਰਾ "ਸਲੋ-ਮੋਸ਼ਨ" ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਾਂ "ਅਦਵੈਤ ਚੇਤਨਾ" ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਉੱਭਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਸਥਿਤੀ ਸੀ ਜਿਸਨੂੰ "ਚੇਲਡਰ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ "ਅਦਵੈਤ ਚੇਤਨਾ" ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹ "ਅਦਵੈਤ ਚੇਤਨਾ" ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸੀ।

ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਮੈਂ "ਚੇਲਡਰ" ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਧীরে ਧীরে ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝਣ ਲੱਗਿਆ ਕਿ "ਅਦਵੈਤ ਚੇਤਨਾ" ਕੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਹ ਸਮਝਿਆ ਕਿ "ਚੇਲਡਰ" ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਾਰਨ "ਅਦਵੈਤ ਚੇਤਨਾ" ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਉੱਭਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸਨੇ ਮੈਨੂੰ "ਸਮਾਧੀ" ਵਿੱਚ ਡੂੰਘਾ ਜਾਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ।

ਇਸ ਲਈ, ਸ਼ਾਰਡਲ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇਸਨੂੰ "ਅਦਿੱਤੀ ਚੇਤਨਾ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਅੱਜ ਵੀ, ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਕੋਈ ਅਧਿਐਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਇਹ "ਅਦਿੱਤੀ ਚੇਤਨਾ" ਕੀ ਹੈ। "ਅਦਿੱਤੀ ਚੇਤਨਾ" ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਗੱਲ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸਮਝਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਇਸਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੁਣਨ 'ਤੇ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ, "ਆਹ, ਇਹ ਉਸ ਗੱਲ ਬਾਰੇ ਹੈ।"

ਇਸ ਔਖੇਪਣ ਕਾਰਨ, ਕੁਝ ਲੋਕ ਸਿਰਫ਼ ਅਧਿਐਨ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਅਨੁਭਵ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ "ਅਦਿੱਤੀ ਚੇਤਨਾ" ਜਾਣਦੇ ਹੋਣ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਜੋ ਇਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ "ਅਦਿੱਤੀ ਚੇਤਨਾ" ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਵੀ ਇਹ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ "ਸੱਚ" ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਲੋਕ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ ਜੋ ਅਜਿਹਾ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ "ਅਦਿੱਤੀ ਚੇਤਨਾ" ਜਾਣਦੇ ਹਨ।

ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ "ਅਦਿੱਤੀ ਚੇਤਨਾ" ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਲਈ ਅਧਿਐਨ ਅਤੇ ਅਨੁਭਵ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ "ਅਦਿੱਤੀ ਚੇਤਨਾ" ਦੇ ਨਾਲ ਜੀ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ "ਅਦਿੱਤੀ ਚੇਤਨਾ" ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਪਤਾ ਹੈ। ਜ਼ाहਰ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦਾ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਦੇਖੇ ਗਏ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ "ਅਦਿੱਤੀ ਚੇਤਨਾ" ਦੇ ਨਾਲ ਜੀ ਰਹੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਹੁੰਦਾ ਕਿ "ਅਦਿੱਤੀ ਚੇਤਨਾ" ਕੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ "ਅਦਿੱਤੀ ਚੇਤਨਾ" ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸਿਰਫ਼ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਉਹ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ "ਮੋਕਸ਼" (ਆਜ਼ਾਦੀ) ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਣਗੇ। ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਅਸਲ ਵਿੱਚ "ਅਦਿੱਤੀ ਚੇਤਨਾ" ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਇੱਕ ਰਿਵਾਜ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਹਨ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ "ਪਵਿੱਤਰ" ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ "ਅਦਿੱਤੀ ਚੇਤਨਾ" ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਉਹ ਲੋਕ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੋਚਣਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।

ਇਹ ਪਤਾ ਲਗਾਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ "ਅਦਿੱਤੀ ਚੇਤਨਾ" ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਹਨ ਜੋ ਇਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ "ਅਦਿੱਤੀ ਚੇਤਨਾ" ਦੇ ਨਾਲ ਜੀ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਕਿਉਂਕਿ, ਕੁਝ ਲੋਕ ਅਜਿਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਿਹਨਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਲੋਕ ਇੰਨੇ ਲੰਬੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਮੁੱਖ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਥਕਾਵਟ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਦੀ ਸਮੇਂ ਦੀ ਬਰਬਾਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਸਾਨੂੰ ਕੁਝ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਤਾਬਾਂ ਪੜ੍ਹਨੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਹੀ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। "ਸਪਿਰਚੁਅਲ" ਰਾਹ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਝਾੜਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਹੀ "ਗੁਰੂ" ਲੱਭਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਇਸ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਚਿੰਤਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।

・・・"ਫੂਜੀ ਨੋ ਇਸ਼ੀਕੀ" ਕੀ ਹੈ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ ਸਮਝਣਾ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ "ਫੂਜੀ ਨੋ ਇਸ਼ੀਕੀ" ਦੀ ਭਾਲ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੈਮੀਨਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਅਧਿਐਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਕਿਉਂਕਿ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦੇ। ਇਸ ਲਈ, ਅਧਿਐਨ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਪਰ ਅਧਿਐਨ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਰੱਖੋ, ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰੋ ਜਾਂ ਯੋਗਾ ਆਸਨ ਕਰੋ, ਇਹ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਤਰੀਕਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ ਦੇਖਦੇ ਹੋ, ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸਮਝੋਗੇ ਕਿ "ਆਹ, ਇਹ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਸੀ।" ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਅਧਿਐਨ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਅਧਿਐਨ ਹੀ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਧਿਐਨ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਕਾਫ਼ੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਕੁਛ ਵੀ ਹੋਵੇ, "ਸਪਿਰਚੁਅਲ" ਗੱਲਾਂ ਹਰੇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਵੱਖਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਅਧਿਐਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।

ਊਰਜਾ ਵਧਣ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇੱਕ ਧੁੰਦਲਾ, ਸਟੈਟਿਕ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਅਨੁਭਵ ਹੋਣ ਲੱਗਾ। ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਨ 'ਤੇ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਘੱਟ ਸਥਿਰ ਹੈ।

ਮੈਂ ਇਹ ਜਾਣਨ ਲਈ ਖੋਜ ਕੀਤੀ ਕਿ ਅਸਥਿਰਤਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਖੱਬੇ ਅਤੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਦਾ ਸੰਤੁਲਨ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਛਾਤੀ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਧੱਕ ਕੇ, ਸੱਜੇ ਛਾਤੀ ਤੋਂ ਛਾਤੀ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕੇਂਦਰਿਤ ਧੁਰਾ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਨਾਲ, ਅਚਾਨਕ, ਮੇਰਾ ਧਿਆਨ ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਸਰੀਰ ਦੀ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਸੰਤੁਲਿਤ ਕਰਨ ਦਾ ਇੱਕ ਬੁਨਿਆਦੀ ਤਰੀਕਾ ਹੈ।

ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ ਤਿੰਨਾਂ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਊਰਜਾ ਵਧਣ ਨਾਲ, ਦੂਜੇ ਤੱਤ ਵੀ ਉਸੇ ਅਨੁਪਾਤ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰਤਾ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ।

• ਅਪ੍ਰਮਾਣਿਕ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀ ਘਾਟ (ਅਨਿਯੰਤ ਚੇਤਨਾ)
• ਊਰਜਾ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ (ਰੌਸ਼ਨੀ)
• ਸ਼ਾਂਤ ਅਵਸਥਾ (ਅਨੰਦ ਦਾ ਅਨੁਭਵ)

ਇਹ ਤੱਤ ਸੰਤੁਲਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਵਾਰ, ਊਰਜਾ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵਾਧਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਅਪ੍ਰਮਾਣਿਕ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦਾ ਪੱਧਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਉੱਚਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜิਹਾ ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥोੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธ

ਮੈਡਿਟੇਸ਼ਨ ਦੁਆਰਾ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣ 'ਤੇ, ਮੈਂ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਵਿਚਾਰ (1-5 ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ) ਕਿਵੇਂ ਟੁੱਟਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਵੀ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਇੱਕ ਕਾਲਾ ਧੁੰਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਧੁੰਦ ਇਸਦੇ "ਪਿੱਛਲੇ" ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕਈ ਵਾਰ, ਇਹ ਕਾਲਾ ਧੁੰਦ ਸਾਡੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਪਿੱਛਲੇ ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਵਗਦਾ ਹੈ।

ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਪਤਾ ਲੱਗੀ ਕਿ ਇਹ ਸਥਿਤੀ, ਕਿਸੇ ਹੱਦ ਤੱਕ, ਤਿੱਬਤੀ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਗਏ "ਟੇਕਚੂ" ਅਤੇ "ਤੁਗਲ" ਦੀਆਂ ਸਮੱਗਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ-ਜੁਲਦੀ ਹੈ।

"ਟੇਕਚੂ" ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ "ਤੋੜਨਾ", ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਮਨ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਭਟਕਣਾ ਨੂੰ ਤੋੜਦੇ ਰਹਿਣਾ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, "ਤੁਗਲ" ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ "ਅੰਦਰੂਨੀ ਝਾਤੀ", ਅਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਸਿਖਲਾਈ ਹੈ ਜੋ ਤੋੜਨ ਦੁਆਰਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਝਾਤੀਆਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇੱਕੋ ਸਿਖਲਾਈ ਦੇ ਦੋ ਪੱਖ ਹਨ। "ਤਿੱਬਤੀ ਹੀਲਿੰਗ (ਤੈਂਜ਼ਿਨ ਵਾਂਗਯਲ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ ਗਈ)"।

ਇਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ ਕਿ, "ਟੇਕਚੂ" ਛੋਟੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੇ ਟੁੱਟਣ ਦੇ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ "ਤੁਗਲ" ਕਾਲੇ ਧੁੰਦ ਨੂੰ ਪਛਾਣਨ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹੋਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਤੁਗਲ" ਹਾਲੇ ਹੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਦਿਸ਼ਾ ਦਾ ਅੰਦਾਨ ਹੈ।

"ਟੇਕਚੂ" ਦੁਆਰਾ, ਸਿਖਿਆਰਥੀ ਹਵਾ ਦੇ ਤੱત્વ ਨਾਲ ਏਕੀਕ੍ਰਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। (ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਹਿੱਸਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ)। ਸਾਰੇ ਵਰਤਾਰੇ ਨੂੰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਅਤੇ ਖਤਮ ਹੋਣ ਦੇਣ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ 'ਤੇ ਕੋਈ ਪੱਖਪਾਤ ਜਾਂ ਇਨਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ "ਮੁੱਖ" ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਜੋ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ 'ਤੇ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਕਰੇ। ਸਿਰਫ਼, ਇੱਕ ਸਾਫ਼ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ। (ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਹਿੱਸਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ)। ਇਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਦਿੱਤੇ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਵਿੱਚ ਰੋਪਣਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੀ ਉਸ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲ ਹੋਣਾ ਹੈ। "ਤਿੱਬਤੀ ਹੀਲਿੰਗ (ਤੈਂਜ਼ਿਨ ਵਾਂਗਯਲ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ ਗਈ)"।

ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਦਿੱਤੇ ਝਾਤੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਨਾਲ, ਸਾਫ਼ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ, ਉਸ ਨੂੰ "ਹਵਾ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। "ਹਵਾ" ਬਾਰੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਪੱਸ਼ਟ ਵਿਆਖਿਆ ਹੈ।

"ਤੁਗਲ" ਵਿੱਚ, ਰੌਸ਼ਨੀ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਹੈ। (ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਹਿੱਸਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ)। "ਤੁਗਲ" ਵਿੱਚ, ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਊਰਜਾ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਨੂੰ ਮਨ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਵਿੱਚ ਏਕੀਕ੍ਰਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। (ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਹਿੱਸਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ)। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਅਦਿੱਤੇ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ (ਜਿਸਨੂੰ "ਟੇਕਚੂ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ), ਤਾਂ ਸਾਫ਼ ਵਰਤਾਰੇ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰਤਾ, ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਰੁਕਾਵਟ ਵਾਲੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੀ ਧਾਰਾ ਨੂੰ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। (ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਹਿੱਸਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ)। ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਦੇਣ। ਇਹ "ਤੁਗਲ" ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਹੈ। "ਤਿੱਬਤੀ ਹੀਲਿੰਗ (ਤੈਂਜ਼ਿਨ ਵਾਂਗਯਲ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ ਗਈ)"।

ਇੱਥੇ ਦੱਸੇ ਗਏ "ਰੌਸ਼ਨੀ" ਨੂੰ ਮੈਂ "ਕਾਲੇ ਧੁੰਦ" ਵਜੋਂ ਪਛਾਣ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਇੱਕ ਅਹਿਮ ਫਰਕ ਹੈ, ਪਰ ਸਮੱਗਰੀ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਮਿਲਦਾ-ਜੁਲਦਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਹ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕਾਲਾ ਧੁੰਦ ਥੋੜੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਚਮਕਦਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤਾ ਚਿੰਤਾ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਕਾਲਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਇੱਕ ਕਾਲਾ ਧੁੰਦ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਓਬਸੀਡੀਅਨ, ਇੱਕ ਨਰਮ ਧੁੰਦ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ। ਜੇ ਇਸਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਇਸਦੇ ਅੰਦਰ ਰੌਸ਼ਨੀ ਹੈ।

ਸਮਾਧੀ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਅਸਲੀ ਮਨ (ਰਿਕੁਪਾ) ਹੈ, ਉੱਥੇ ਅਦਿੱਤੇ ਚੇਤਨਤਾ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਟੇਕਚੂ ਨਾਲ, ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ ਦੇ ਚੇਤਨਤਾ ਨੂੰ ਬਣਾਈ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਤੁਗਲ ਨਾਲ ਊਰਜਾ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦੇ ਹੋ।

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸਨੂੰ ਵਿਵਰਤਣ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਮਾਧੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਬਹੁਤ ਸਪੱਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ ਹੈ।

ਮੈਡਿਟੇਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਾਂ।

ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਈ ਵਾਰ ਧাপে-ਧাপে ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਚਾਨਕ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਅਜਨਾ ਚੱਕਰ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੀ ਅਨਾਹਤਾ ਚੱਕਰ (ਹਾਰਟ ਚੱਕਰ) ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਲਾਈਨ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਹਰੇਕ ਚੱਕਰ ਇੱਕ ਗੋਲ, ਚਿੱਟੇ ਧਾਗੇ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਚਿੱਟੇ ਲਾਈਨ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਸਨ।

ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਇਹ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਚਾਨਕ, ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੇ ਨੇੜੇ ਕੁਝ ਲੱਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇੱਕ ਚਿੱਟੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਫੁੱਲ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਬਟਨ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਥੋੜ੍ਹਾ ਫੁੱਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਖੁੱਲ੍ਹਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੰਨਾ ਹੀ ਸੀ ਕਿ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣ ਦੀ ਥਾਂ ਡੂੰਘੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣ ਦੀ ਥਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਸਥਿਰ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।

ਫੁੱਲ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅਕਸਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਲੌਟਸ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਬਲਕਿ ਇੱਕ ਚਿੱਟਾ, ਡੇਜ਼ੀ ਵਰਗਾ ਫੁੱਲ ਸੀ। ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਤੱਤ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਅਨਾਹਤਾ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ 12 ਪੱਤਣ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਇਹ ਉਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਪੱਕਾ ਯਕੀਨ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਕਿੰਨੇ ਸਨ। ਇਹ ਅਧਕਾਂਸ਼ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਪੱਤਣਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਠੀਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਸਦਾ ਰੂਪ ਡੇਜ਼ੀ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਇੰਨਾ ਹੀ ਸੀ ਕਿ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਹੋਰ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਸਥਿਰ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਬਹੁਤਾ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਮੈਂ ਕੁਡਲਿਨੀ ਦੀ ਗਤੀਸ਼ੀਲਤਾ ਤੋਂ ਅਨਾਹਤਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਾਲੀ ਊਰਜਾ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਊਰਜਾ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵੀ ਅਵਸਥਾ ਅਤੇ ਚੱਕਰ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਦੀ ਇੱਕ ਵੱਖਰੀ ਥਾਂ ਹੈ।

ਅੱਜ ਦੀ ਮੈਡਿਟੇਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਬਦਲਾਅ ਇਹ ਸੀ ਕਿ (ਸ਼ਾਂਤ) ਭਾਵਨਾ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਰੰਗ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਲਕੇ ਰੰਗਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਧ ਗਈ ਸੀ। ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਰੰਗ ਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਉਹ ਤਾਂ ਉਦੋਂ ਹੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਸਨ ਜਦੋਂ ਮੇਰਾ ਧਿਆਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਮੈਂ ਥੱਕਿਆ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਕਾਲੇ ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਰੰਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।

ਹੁਣ, ਭਾਵੇਂ ਮੇਰਾ ਧਿਆਨ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਭਾਵਨਾ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵੀ ਰੰਗਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੇਰਾ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਪੱਧਰ ਇੰਨਾ ਸ਼ਾਂਤ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਰੰਗ ਰੋਕੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਅਜੇ ਵੀ ਦੇਖਣਾ ਹੈ।

ਯਾਮੀਨ ਸ਼ਿੰਟੋ ਵਿੱਚ, ਵਿਜ਼ਨ ਅਤੇ ਅਨੁਭਵ ਬਾਰੇ ਇਹ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ:

① ਭਰਮ - ਕਾਲੇ ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਰੰਗ। ਸਹੀ ਹੋਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ 30% ਤੋਂ ਘੱਟ।
② ਭੁੱਲ - ਰੰਗਦਾਰ ਰੰਗ। ਸਹੀ ਹੋਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ 50% ਤੋਂ ਘੱਟ।
③ ਅਨੁਭਵ - ਕਾਲੇ ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਰੰਗ ਦਾ ਪਾਰਦਰਸ਼ੀ ਰੰਗ। ਸਹੀ ਹੋਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ 70%।
④ ਅਨੁਭਵ
⑤ ਅਨੁਭਵ
ਇਹ "ਸ਼ਿੰਟੋ ਦੀ ਰਹੱਸ (ਯਾਮੀਨ ਕਿਓ ਦੁਆਰਾ)" ਤੋਂ ਹੈ।

ਇਸ ਲਈ, ਸ਼ਾਇਦ ਮੈਂ ਜੋ ਕੁਝ ਦੇਖਿਆ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀਬੱਧ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ,

ਪਹਿਲਾਂ: ਸੁਚੇਤ ਧਿਆਨ ਦੀ ਸਥਿਤੀ "① ਭਰਮ", ਸੁਚੇਤਤਾ ਦੀ ਇੱਕ ਧੁੰਦਲੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਕਦੇ-ਕਦਾਈਂ "② ਭ੍ਰਮ"।
ਅੱਜ: ਸੁਚੇਤ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਕਦੇ-ਕਦਾਈਂ "② ਭ੍ਰਮ"।

ਇਹ ਇੱਕ ਕਲਾਸੀਫਿਕੇਸ਼ਨ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਮੈਂ ਜੋ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਉਹ ਸਹੀ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਪੁਰਾਣੇ ਲੇਖਣ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਅਣਜਾਣ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਪਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਇਹ ਸਹੀ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਜਾਂਚ ਕਰਨੀ ਪੈਣਗੀਆਂ।

ਜੇ ਮੇਰੀ ਭਾਵਨਾ ਸਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ "② ਭ੍ਰਮ" ਅਨਾਹਤਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕੀ ਸੋਚਦੇ ਹੋ?

ਧਿਆਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ, ਸੁਚੇਤਤਾ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਸਥਿਰਤਾ ਦਾ ਪੱਧਰ ਵਧ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਅਣਚਾਹੇ ਵਿਚਾਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ "ਸ਼ਾਰਡਲ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ" ਵਾਂਗ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।

ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਦੇ ਸਮਝ ਤੋਂ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਕਿ "ਹਾਨਾਸ਼ੋਨਸ਼ੋਕਿੰਗਿਓ" ਵਿੱਚ "ਕੂ ਜੀ ਕੋਸ਼ੋ" ਨੂੰ ਵੀ ਸਮਝਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਇਸ ਵਿੱਚ ਕਈ ਤੱਤ ਹਨ।

ਸਮਾਧੀ ਇੱਕ ਅਦਿੱਖ ਚੇਤਨਾ 'ਤੇ ਅਧਾਰਿਤ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਅਵਸਥਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ ਦੀ ਚੇਤਨਾ "ਉੱਥੇ" ਵੱਲ ਝੁਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਤੋਂ ਅਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਸੰਕਲਪ ਉੱਪਜਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ ਵਿੱਚ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵੇਦਾਂਤ ਦਾ ਗਿਆਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਬਾਰੇ ਸੁਚੇਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸੰਕਲਪ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਰੂਪ (ਹੋਂਦ) ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ "ਹਾਨਾਸ਼ੋਨਸ਼ੋਕਿੰਗਿਓ" ਦਾ "ਕੂ ਜੀ ਕੋਸ਼ੋ" ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ ਦੇ "ਉੱਥੇ" ਤੋਂ ਸੰਕਲਪ ਅਤੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੇ ਉੱਪਜਣ ਅਤੇ ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਉੱਥੇ ਖਤਮ ਹੋਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਮਾਧੀ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਇੱਕ ਅਦਿੱਖ ਚੇਤਨਾ 'ਤੇ ਅਧਾਰਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ (ਮਨ, ਸ਼ਬਦ, ਅਤੇ ਕੰਮ) ਵਿੱਚ ਸੰਪੂਰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ "ਤੈਕੂ" ਅਤੇ "ਤੁਗਲ" ਦੀ ਧਰਨਾ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਹ ਸਮਝਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਹਾਨਾਸ਼ੋਨਸ਼ੋਕਿੰਗਿਓ" ਸੱਚ ਹੈ।

ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ, "ਤੁਗਲ" ਦੀ ਧਰਨਾ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ "ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ" ਦੀ ਮੂਲ ਊਰਜਾ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ "ਵਿਚਾਰ" ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇਹ "ਵਿਚਾਰ" ਵਾਪਸ "ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ" ਦੀ ਮੂਲ ਊਰਜਾ ਵਿੱਚ ਪਰਤ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਵੇਦਾਂਤ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਸਮਝਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ "ਵਿਚਾਰ" ਹੀ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਹੈ ਜੋ ਇੱਕ ਰੂਪ ਨੂੰ ਹੋਂਦ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ "ਹਾਨਾਸ਼ੋਨਸ਼ੋਕਿੰਗਿਓ" ਦਾ "ਕੂ ਜੀ ਕੋਸ਼ੋ" ਹੈ।

ਇਹ ਵੇਦਾਂਤ ਦਾ ਗਿਆਨ ਹੋਰ ਅੱਗੇ ਵਿਕਾਸ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵੀ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ, ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ "ਤੁਗਲ" ਦੀ ਧਰਨਾ ਵਿੱਚ ਊਰਜਾ ਤੋਂ ਵਿਚਾਰ ਦੇ ਉੱਪਜਣ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਵਿਚਾਰ ਦੇ ਊਰਜਾ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਪਰਤਣ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਧਾਰਨਾ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਵਿੱਚ ਵੇਦਾਂਤ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ, "ਹਾਨਾਸ਼ੋਨਸ਼ੋਕਿੰਗਿਓ" ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਇੱਕ ਅਦਿੱਖ ਚੇਤਨਾ 'ਤੇ ਅਧਾਰਿਤ ਹੈ। ਅਦਿੱਖ ਚੇਤਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ "ਵਿਚਾਰਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਸ਼ਾਂਤ ਚੇਤਨਾ" ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ "ਤੁਗਲ" ਦੀ ਧਰਨਾ ਡੂੰਘੀ ਹੁੰਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਅਦਿੱਖ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜੋ "ਵਿਚਾਰਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ" ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ "ਅੰਤਰਾਲ" ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਅਦਿੱਖ ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਦੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਿਚਾਰ "ਉੱਥੇ" ਦੀ ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ ਤੋਂ ਉੱਪਜਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਵਿਚਾਰ ਵਾਪਸ "ਉੱਥੇ" ਦੀ ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ ਵਿੱਚ ਪਰਤ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਇੱਥੇ, ਮੈਂ ਸੰਕਲਪਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ "ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ" ਕਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਸੰਕਲਪ ਉੱਪਜਦੇ ਹਨ "ਇੱਕ ਕਾਲੇ, ਧੁੰਦਲੇ, ਸਮਤਲ ਧੁੰਦ" ਤੋਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇੱਕ ਬੁਦਬੁਦਾਗਾ ਫੁੱਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਇਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਸ "ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ" ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ "ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ" ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ। "ਜ਼ੋਕਚੇਨ" ਦੀ ਕਿਤਾਬ ਪੜ੍ਹਦਿਆਂ, ਇਸ ਮੂਲ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ "ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ" ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ "ਮੂਲ ਊਰਜਾ" ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਇਹ ਵਧੇਰੇ ਢੁਕਵਾਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਜਵਾਂ ਹੀ ਜਾਪਾਨ ਵਿੱਚ "ਹਾਨਾਸ਼ੋਨਸ਼ੋਕਿੰਗਿਓ" ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਅਕਸਰ ਇਸਨੂੰ "ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ" ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।

ਇਹ ਇੱਕ ਕਲਪਿਤ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਬਲਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸਨੂੰ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਇਹ "ਅਦਵੈਤ" ਚੇਤਨਾ 'ਤੇ ਅਧਾਰਤ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ "ਅਦਵੈਤ" ਚੇਤਨਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਾਫ਼ ਚੇਤਨਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਸੋਚ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ, ਉੱਪਰ ਦੱਸੇ ਗਏ ਵੇਦਾਂਤ ਦੇ ਗਿਆਨ 'ਤੇ ਕੋਈ ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ। ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ, ਇਹ "ਅਦਵੈਤ" ਚੇਤਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਵੇਦਾਂਤ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਇਸਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨ ਲਈ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਧਿਆਨ ਖਤਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵੇਦਾਂਤ ਦੇ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਇਹ ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਅਤੇ ਉਸ "ਅਦਵੈਤ" ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਹੈ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਇਹ ਅਧਾਰਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਇਹ ਧਿਆਨ ਅਨੁਭਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਦਾਂਤ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸਹੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਹਿਣ ਲਈ, ਧਿਆਨ ਖਤਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ "ਅਦਵੈਤ" ਚੇਤਨਾ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਸੁਵਿਧਾ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਾਂ।

ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, "ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ" (ਕੂ) ਦੇ ਦੋ ਅਰਥ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਜੋਂ "ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ"। ਝੋਕਚੇਨ ਵਿੱਚ, "ਟੇਕਚੂ" ਦੀ ਸਥਿਤੀ "ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ" ਹੈ। ਜਾਗਦੇ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਬਣਾਈ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ ਸਾਫ਼ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ।
ਮੁੱਖ ਊਰਜਾ ਵਜੋਂ "ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ"। ਝੋਕਚੇਨ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸ਼ਾਇਦ ਸਿਰਫ਼ "ਮੁੱਖ ਊਰਜਾ" ਹੈ। ਊਰਜਾਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟਾਅ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਊਰਜਾ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੇ ਅਰਥ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਝੋਕਚੇਨ ਦੇ "ਤੁਗਰ" ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ ਇਸਨੂੰ "ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸਦੇ ਇਤਿਹਾਸਕ ਕਾਰਨ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੰਪ੍ਰਦਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ "ਮੁੱਖ ਊਰਜਾ" ਕਹਿਣਾ ਵਧੇਰੇ ਢੁਕਵਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇਹ "ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ" ਵਰਗੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਇੱਕ ਧੁੰਦਲਾ ਧੁੰਦਲਾ ਝੁੰਡ ਵਰਗਾ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਪਰ "ਪ੍ਰਜ੍ਲ਼ਪਰਮਿਟ" (ਹਾਨਾਕਾਤਨ) ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ "ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ ਹੀ ਰੂਪ ਹੈ" ਸ਼ਾਇਦ ਮੁੱਖ ਊਰਜਾ ਵਜੋਂ "ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ" ਦੇ ਅਰਥ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਬੇਸ਼ੱਕ, ਇਸਦੇ ਪਿਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਜੋਂ, ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਜੋਂ "ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ" ਵੀ ਇੱਕ ਪਹਿਲੂ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਸਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਅਸਲ ਅਰਥ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਊਰਜਾ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ।

"ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ" ਦੇ ਕਈ ਅਨੁਵਾਦ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਵੀ, "ਕੀ ਇਹ "ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ" ਹੈ?" ਅਜਿਹੇ ਧਿਆਨ ਅਨੁਭਵਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਪਰ ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ "ਟੇਕਚੂ" ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਹੀ "ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ" ਹੈ, ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੇਰੇ ਢੁਕਵਾਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।

ਇਸ ਨਾਲ, "ਪ੍ਰਜ੍ਲ਼ਪਰਮਿਟ" (ਹਾਨਾਕਾਤਨ) ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ "ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ ਹੀ ਰੂਪ ਹੈ" ਦਾ ਰਹੱਸ ਹੱਲ ਹੋ ਗਿਆ।

ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਸਮਝ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਹਰੇਕ ਸੰਪ੍ਰਦਾ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਵੀ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਇਸਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਕਿਤੇ ਸੁਣੀਆਂ ਗਈਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਇੰਨੀ ਨਵੀਂ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਪਹਿਲਾਂ, ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤ ਅਨੁਭਵ ਸੀ ਜਿਸਨੂੰ "ਕੀ ਇਹ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਸ਼ਾਇਦ। ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।" ਵਰਗੀ ਭਾਵਨਾ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਔਖਾ ਸੀ। ਹੁਣ, ਇਹ ਧਿਆਨ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਕਈ ਵਾਰ ਇੱਕ ਨਾਮੁਸ਼ਕੁਲ ਖੇਡ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ ਰੀਸੈਟ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।

ਜਦੋਂ ਕੁਡਲਿਨੀ ਜਾਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਮਨੀਪੁਰਾ 'ਤੇ ਹਾਵੀ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਅਨਾਹਤਾ 'ਤੇ ਹਾਵੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਊਰਜਾ ਦਾ ਵਾਧਾ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਧীরে ਧীরে, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਇੱਕ ਨਾਮੁਸ਼ਕੁਲ ਅਤੇ ਨਿਗੂਣੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸ਼ਾਇਦ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਆਖਰੀ ਵਿਰੋਧ ਸੀ।

ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਆਖਰੀ ਵਿਰੋਧ ਵਜੋਂ, ਇੱਕ ਅਪੂਰਨ ਭਾਵਨਾ ਸੀ ਕਿ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਖੇਡ ਨੂੰ ਰੀਸੈਟ ਕਰਨਾ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਖੇਡ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਇੱਕ ਭਾਵਨਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕਿ "ਮੈਂ ਇਸ ਤੋਂ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹਾਂ," ਜਾਂ "ਇਹ ਖਤਮ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ (ਮੈਂ ਮਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ)," ਜੋ ਕਿ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ, ਅਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੁੰਦਾ ਸੀ।

ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰਾ ਸੀ, ਕੁਡਲਿਨੀ ਦੇ ਜਾਗਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਭਾਵਨਾ ਤੋਂ, ਅਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਭਾਵਨਾ ਸੀ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਕੁਝ ਜਾਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਉੱਭਰਦੀ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਨਿਰਪੱਖਤਾ ਅਤੇ ਨਾਮੁਸ਼ਕੁਲੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਭਾਵਨਾ ਸੀ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਇਹ ਕੋਈ ਸਮੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਇੱਕ ਖੇਡ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਨਾਮੁਸ਼ਕੁਲ ਖੇਡ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ ਰੀਸੈਟ ਕਰਨਾ ਕੋਈ ਸਮੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਮੈਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਭਾਵਨਾ ਕਿੰਨੀ ਦੇਰ ਤੱਕ ਚੱਲੇਗੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਮਰਨ ਦੀ ਬਜਾਏ ਜਿਉਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਭਾਵਨਾ ਦਾ ਪਤਾ ਸੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੈਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਗੁਆ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਮਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਵੀ ਇੱਕ ਗਹਿਰੀ ਇੱਛਾ ਸੀ ਜੋ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਦੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਭਾਵਨਾ ਦੇ ਮੂਲ ਨੂੰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਖੇਡ ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ।

ਅਤੇ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ, ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਝਾਤ ਮਾਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਅਜਿਹੀ ਭਾਵਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਲਈ ਉੱਭਰਦੀ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਿ ਅਜਿਹੀ ਭਾਵਨਾ ਵੀ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਪਹਿਲੂ ਸੀ।

ਕਈ ਵਾਰ, ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਜੋ ਕੁਡਲਿਨੀ ਨੂੰ ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਖੁਦਕੁਸ਼ੀ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਕਿਉਂ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਅਜਿਹਾ ਵਿਰੋਧ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਖੁਦਕੁਸ਼ੀ" ਇੱਕ ਵਿਕਲਪ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਆਖਰੀ ਵਿਰੋਧ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ "ਗਲਤੀ" ਹੈ ਜੋ ਹੋਈ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ "ਡੈਮਨ" ਜਾਂ "ਡੈਮਨਿਕ ਰਾਜ" ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ਾਇਦ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਜਿਹੀਆਂ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਅਤੇ ਚਲਾਕ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਝੁਕਦਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਯਕੀਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਜਿਉਂਦੇ ਰਹਿਣਗੇ, ਪਰ ਜੋ ਲੋਕ ਅਧੂਰੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜਾਗੇ ਹਨ ਅਤੇ ਅਜੇ ਤੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚੇ ਹਨ, ਉਹ "ਡੈਮਨ" ਦੁਆਰਾ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਲੁਭਾਏ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ "ਮੈਂ ਇਸ ਤੋਂ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹਾਂ" ਜਿਵੇਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਖੁਦਕੁਸ਼ੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਪਰ, ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਚੁੱਪ ਦਾ ਅਨੰਦ ਲੈਣ ਲੱਗਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਉਂਦੇ ਅਤੇ ਜਾਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਅਤੇ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਕਲੰਕਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨੂੰ ਵੀ ਸਮਝ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਮਝ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੋਈ ਹੋਰ ਚੋਣ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਅਤੇ ਅਗਲੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੀ ਵਜੋਂ ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਖੁਦਕਸ਼ੀ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਅਤੇ ਖੁਦਕਸ਼ੀ ਵੀ ਕਦੇ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਕਿਉਂਕਿ ਅਗਲੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵੀ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਰਗੀ ਹੀ ਹੈ। ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬਦਲਦਾ।

ਚੁੱਪ ਦਾ ਅਨੰਦ ਲੈਣ ਲੱਗਣ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਪਹਿਲਾਂ, ਜੀਵਨ ਪ੍ਰਤੀ ਤੁਹਾਡਾ ਜਨੂੰਨ ਕਾਫ਼ੀ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਅਜੇ ਤੱਕ ਚੁੱਪ ਦਾ ਅਨੰਦ ਨਹੀਂ ਲੈ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ "ਕੀ ਮੈਂ ਹੁਣ ਜੀਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ" ਵਰਗੇ ਕਲੰਕ ਜਾਂ ਸ਼ੈਤਾਨ ਦੇ ਚਲਾਕ ਝਾੜੇ ਆ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਗਤੀ ਨੂੰ ਗੁਆ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਅਜਿਹੇ ਜਾਲ ਵੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਚੁੱਪ ਦਾ ਅਨੰਦ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਚੁੱਪ ਦਾ ਅਨੰਦ ਲੈਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਭਰੋਸੇਮੰਦ ਗੁਰੂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਇਨ੍ਹਾਂ ਜਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਕਿ ਬਹੁਤ ਖਤਰਨਾਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਹੜੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ "ਜਾਗਦੇ" ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਇਕੱਲੇ ਹੀ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਖੁਦਕਸ਼ੀ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਚੁੱਪ ਦਾ ਅਨੰਦ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਗੁਰੂ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ਾਇਦ ਗਲਤ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਹ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਹਰੇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਜਾਲ ਬਹੁਤ ਚਲਾਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਪੈ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਬਹੁਤ ਬੇਲੋੜੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗਲਤੀਆਂ ਤੋਂ ਸਿੱਖਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਅਗਲੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਢੰਗ ਨਾਲ ਜੀਣ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।

[2020/12/30 ਅੱਪਡੇਟ] ਮੂਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਇੱਥੇ "涅槃" ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਹੁਣ "ਚੁੱਪ ਦਾ ਅਨੰਦ" ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।