ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਧਾਰਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਊਰਜਾ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਪਿਆਰ ਵੀ ਡੂੰਘਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਜੇ ਊਰਜਾ ਘੱਟ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਇੱਥੋਂ ਊਰਜਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਕੋਈ ਦੂਜੀ ਲਿੰਗ ਦਾ ਸਾਥੀ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਊਰਜਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪਿਆਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇ ਊਰਜਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੂਜਿਆਂ ਤੋਂ ਊਰਜਾ ਲੈਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।

ਕੁਝ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ "ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਪਿਆਰ" ਅਤੇ "ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਪਿਆਰ" ਹੁੰਦਾ ਹੈ। "ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਪਿਆਰ" ਊਰਜਾ ਲੈਣ ਦਾ ਢੰਗ ਹੈ, ਅਤੇ "ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਪਿਆਰ" ਊਰਜਾ ਦੇਣ ਦਾ ਢੰਗ ਹੈ।

ਜਿਹੜਾ ਪਿਆਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਲਗਾਤਾਰ ਊਰਜਾ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਪਿਆਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਇਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਊਰਜਾ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ।

ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਊਰਜਾ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਪਿਆਰ ਊਰਜਾ ਦਾ ਵਾਧਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇ ਇਹ ਇੱਕ ਔਰਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਸਨੂੰ "ਇਹਲਾਮ" ਕਹਿ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇ ਇਹ ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਸਨੂੰ "ਪਾਵਰ ਵਧਾਉਣਾ" ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਗੱਲ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਊਰਜਾ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਥੋੜ੍ਹੀ ਵੱਖਰੀ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਦੋਵੇਂ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਬਾਰੇ ਹਨ।

ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਇਸਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਹਿਣਾ ਆਸਾਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਆਦਮੀਆਂ ਲਈ ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਔਖਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਊਰਜਾ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਜਿਵੇਂ "ਇਹਲਾਮ" ਵਿੱਚ ਵੀ "ਇਹਲਾਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ" ਸ਼ਬਦ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵਿਗਾੜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੋਵੇਂ ਊਰਜਾ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ।

ਆਦਮੀਆਂ ਲਈ, ਔਰਤਾਂ ਤੋਂ ਜੋ ਕੁਝ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਉਸਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਤੋਂ ਜੋ ਕੁਝ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਦੋਵੇਂ ਊਰਜਾ ਹੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਆਦਰ ਜਾਂ ਧੰਨਵਾਦ, ਵੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਊਰਜਾ ਹੀ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਥੋੜ੍ਹੀ ਵੱਖਰੀ ਊਰਜਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿਆਰ ਦੀ ਊਰਜਾ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਰ ਗੱਲ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਇਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੱਖਰਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਪਿਆਰ ਊਰਜਾ ਹੈ।

ਮੈਂ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ। ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਵੱਖਰੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਰਾਏ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਲਈ ਇਹ ਨਹੀਂ ਲਿਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਦੂਜੇ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਇਸ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਸੁਣਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝਾਇਆ।

"ਪਿਆਰ ਕੀ ਹੈ?"

ਇਹ, ਇੱਕ ਸਾਰਵਜਨਿਕ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

"ਪਿਆਰ" ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੁੰਦੇ, ਤਾਂ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮਰਦ ਅਤੇ ਔਰਤ ਦਰਮਿਆਨ ਦੇ ਪਿਆਰ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਇਹ ਇੱਕ ਸਾਰਵਜਨਿਕ ਅਤੇ ਲਿੰਗ-ਤੋਂ-ਅਲੱਗ ਸਮਾਜਿਕ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਵਿਸਤਾਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਇੱਕ ਆਮ ਸਮਝ ਹੈ। ਇਹ ਵੀ ਠੀਕ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਫਰੇਮਵਰਕ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਮੂਲ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕੁਝ ਗਲਤ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।

"ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਪਿਆਰ" ਅਤੇ "ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਪਿਆਰ", ਅਤੇ "ਸਾਰਵਜਨਿਕ ਪਿਆਰ"। ਹਰੇਕ ਪਿਆਰ ਦਾ ਇੱਕ ਰੂਪ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਫਰੇਮਵਰਕ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਚੁਣਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਦੂਜੀ ਨੂੰ ਨਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਦਾਹਰਨ ਲਈ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ "ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਪਿਆਰ" ਨੂੰ ਇੱਕ ਖਰਾਬ ਚੀਜ਼ ਮੰਨਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ "ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪਿਆਰ" ਨੂੰ ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਚੀਜ਼ ਮੰਨਦੇ ਹੋ। ਜਾਂ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ "ਸਾਰਵਜਨਿਕ ਪਿਆਰ" ਨੂੰ ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਚੀਜ਼ ਮੰਨਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ "ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪਿਆਰ" ਨੂੰ ਵੀ ਨਕਾਰਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਸੀ ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦਿਮਾਗ ਨਾਲ ਸੋਚ ਕੇ ਹੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ।

ਪਰ, ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਮੇਰਾ ਊਰਜਾ ਦਾ ਪੱਧਰ ਵਧਿਆ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਠੀਕ ਹੋਣ ਬਾਰੇ ਧਾਰਨਾ ਬਦਲ ਗਈ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਊਰਜਾ ਦੇ ਵਾਧੇ ਨੂੰ ਠੀਕ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਸ਼ਕਤੀ, ਜਾਂ ਪੁਰਸ਼ਵਾਦ ਨਾਲ ਜੋੜਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਹੈ।

ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਘਟਨਾ ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਊਰਜਾ ਦੇ ਪ੍ਰਵਾਹ ਵਜੋਂ ਸਮਝੋ।

ਜੇਕਰ ਇਹ "ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਪਿਆਰ" ਹੈ, ਜਾਂ "ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਪਿਆਰ" ਹੈ, ਜਾਂ "ਸਾਰਵਜਨਿਕ ਪਿਆਰ" ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਊਰਜਾ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ "ਠੀਕ" ਮੰਨਣ ਦੀ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।

ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਗੱਲ ਸੀ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰ ਸੁਣਾਈ ਗਈ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਕਦੇ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ, "ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ" ਦੀ ਇਹ ਭਾਵਨਾ, "ਪਿਆਰ" ਦੀ ਭਾਵਨਾ, ਅਤੇ "ਊਰਜਾ ਦੇ ਪ੍ਰਵਾਹ" ਦੀ ਭਾਵਨਾ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਤਾਰਕਿਕ ਅਤੇ ਸੰਪੂਰਨ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।

ਅਤੇ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਪਿਆਰ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਿਆਰ ਊਰਜਾ ਹੈ, ਅਤੇ "ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ" ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਹੈ।

ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਅੱਗੇ ਵਧਣ 'ਤੇ, ਅਜਿਹੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ "ਦੇਵ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸੰਪਰਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।

ਮੈਂ ਜਿਸ ਸੰਸਥਾ ਵਿੱਚ ਲਗਭਗ 20 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਅਧਿਐਨ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਦੀ "ਕੋਜ਼ਮਿਕ ਸਪਿਰਚੁਅਲ" ਸਿੱਖਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਚਤ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਪਾਨ ਦੇ ਮੂਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਲੱਗੀ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹੀ ਰਹਿ ਗਈ।

ਜਪਾਨ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਬੂਤ ਅਤੇ ਕਠੋਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਅਤੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਜਪਾਨ ਦੇ ਸਾਮੁਰਾਈ ਜਾਂ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਹਮਦਰਦੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਜਪਾਨ ਦੇ ਯੁੱਧ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਵਰਗੀ ਮਾਨਸਿਕ ਕਠੋਰਤਾ ਵੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਬੇਸ਼ੱਕ, ਇਹ ਦੇਵਤੇ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਉਹ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਸਤੀ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ੱਕ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹਨ। ਮੇਰੇ ਦੇਖਣ ਤੋਂ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਗੈਰਕਾਨੂੰਨੀ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਜਪਾਨ ਦੇ ਮੂਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਜੋ ਦੇਖਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਲਗਭਗ ਸਾਰੇ ਹੀ ਅਜਿਹੇ ਹਨ।

ਦੇਵਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਤਾਕਤ ਲਈ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਹ ਜਪਾਨ ਦੇ ਵਰਤਮਾਨ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅੰਤਰਾਲ ਦੁਆਰਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ "ਜਪਾਨ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸਿਆ," ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰਸਮ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਇਸਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਕੀ ਹੈ। ਉਹ ਕੀ ਲੁਕਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਇਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਭਾਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਇਹ ਸੰਭਾਵੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਝੂਠ ਬੋਲ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।

ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਅੱਗੇ ਵਧਣ 'ਤੇ, ਅਜਿਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਚਤ ਗਿਣਤੀ ਹੋਵੇਗੀ ਜੋ ਜਪਾਨ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਸਤੀਆਂ ਦੁਆਰਾ "ਉਪਯੋਗ ਕੀਤੇ ਜਾਣ"ਗੇ। ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਸਿਖਲਾਈ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹੱਥ ਅਤੇ ਪੈਰ ਬਣ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਇਸ ਬਾਰੇ ਮਾਣ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਬਾਰੇ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।

ਬੇਸ਼ੱਕ, ਕੁਝ ਲੋਕ ਇਸ ਬਾਰੇ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੇ ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਸਮੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਉਸ ਹਾਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ "ਕਿਸ ਪਾਸੇ" ਹਨ। ਕੀ ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਨ ਦੀ ਧਿਰ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਜਾਂ ਕੀ ਉਹ ਸੰਘਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ?

ਪਹਿਲਾਂ, "ਅਸੈਂਸ਼ਨ" ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਅਸੈਂਸ਼ਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਢੰਗ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਦੇਸ਼ ਭਰ ਵਿੱਚ ਰਸਮਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾ ਸਕਣ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੇ ਚਤਰ ਹਸਤੀ ਦੇ ਸਾਥੀ ਨਹੀਂ ਬਣ ਰਹੇ।

ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਦੇਵਤੇ ਬਹੁਤ ਚਲਾਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਜੋ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪਛਾਣ ਲਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ।

"ਅਸੈਂਸ਼ਨ" ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਪਰ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਬਦਲਾਅ ਜ਼ਰੂਰ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਦੱਸਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਪਰ, ਜਪਾਨ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੇ ਵੀ ਦੇਵਤੇ ਹਨ ਜੋ "ਅਸੈਂਸ਼ਨ" ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੜਕਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਕਾਫ਼ੀ ਚਲਾਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤੇ ਬਾਰੇ ਸੁਣਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ "ਗਿਆਨ" ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਜਪਾਨ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਅਜਿਹੇ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਕੰਮਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਬਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਸਗੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਬਣਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਸਕੇ। ਅਜਿਹਾ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਸਿੱਖਿਆ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਜਿਹਾ ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ।

ਦੂਜੇ ਲੋਕ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਉਹ ਰituਾਲ ਜਾਂ ਧਾਰਮਿਕ ਕੰਮ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਰੋਕਣ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ। ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ "ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ" ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਹੀ ਸਹੀ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਮਹੱਵ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਜਾਂ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਕੀ ਸਹੀ ਹੈ, ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਠੀਕ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤਾ ਸ਼ਾਮਲ ਨਹੀਂ ਹੋਵਾਂਗਾ।

ਜੇ ਕਿਸੇ ਦੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਮਿਸ਼ਨ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਦੇ ਨਾਲ ਰituਾਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵੀ ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੇਡ ਜਾਂ ਧਾਰਮਿਕ ਕੰਮ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਅਜਿਹੀ ਖੇਡ ਦਾ ਅਨੰਦ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਇਹ ਕੋਈ ਬੁਰਾਈ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੀਵਨ ਸ਼ੈਲੀ ਹੈ।

ਪਰ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਖੇਡ ਜਾਂ ਧਾਰਮਿਕ ਕੰਮ ਸਮਝਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਰਿਐਲਿਟੀ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਜਿਹਾ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਖੇਡ ਸਮਝ ਰਹੇ ਹੋ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਇਹ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।

ਇਹਨਾਂ ਹੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਯੋਗਾ ਸੂਤਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਲਿਖੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ।

3-52) ਯੋਗੀ ਨੂੰ ਡਰ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰ ਪਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰੱਬ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲਾਲਚ ਜਾਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। "ਰਾਜਾ ਯੋਗਾ" (ਸਵਾਮੀ ਵਿਵੇਕਾਨੰਦ ਦੁਆਰਾ)।
3-51) ਸਾਰੇ ਰੂਪਾਂ ਦੇ ਲਾਲਚ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਰੱਬ ਤੋਂ ਆ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਜੇ ਵੀ ਗਲਤ ਸੰਪਰਕ ਹੋਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਹੈ। "ਅਤਮਾ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ" (ਐਲਿਸ ਬੇਲੀ ਦੁਆਰਾ)।

ਇਸਦੇ ਕੁਝ ਅਪਵਾਦ ਹਨ, ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਕੋਈ ਮਿਸ਼ਨ ਹੈ, ਜਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮਿਸ਼ਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਕਾਰਨ ਵੀ ਕੁਝ ਹੋਣਗੇ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣਾ ਵੀ ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜੀਵਨ ਹੈ।

"ਜੇ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਕੋਈ ਜਪਾਨੀ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਜੀਵ ਹੈ। ਜਪਾਨੀ ਦੇਵਤੇ, ਇਸ ਗੱਲ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ ਕਿ ਉਹ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੀ ਸਿਰਜਣਾ, ਵਿਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਰੱਖ-ਰਖਾ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਕ ਵੱਖਰਾ ਤਰੀਕਾ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਵੱਖਰਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ।

ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਪਾਨੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੁਝ ਦੇਵਤੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜੋ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਅਜਿਹੇ ਵਿਵਾਦਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਹਨ।

ਖੈਰ, ਇਹ ਹਰੇਕ ਦੀ ਆਪਣੀ ਪਸੰਦ ਹੈ, ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਇਹ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸੰਪਰਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਆਮ ਵਿਅਕਤੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ, ਉਹ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਠੋਕਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਸੋਚ ਸਕਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਇੰਨੇ ਦੂਰ ਆ ਗਏ ਹਾਂ।" ਮੈਂ ਜੋ ਵੀ ਕਹਾਂਗਾ, ਉਸਨੂੰ ਸੁਣਨ ਦੀ ਕੋਈ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੁਝ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਜੇਕਰ ਮੇਰੇ 'ਤੇ ਇਸਦਾ ਕੋਈ ਅਸਰ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇੱਥੋਂ ਦਖਲ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਪਰ ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੁਝ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਖੈਰ, ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਤੋਂ, ਇਹ ਵੀ ਇੱਕ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸੰਪੂਰਨ ਹੈ।

ਇਹ ਵੀ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਚੰਗਾ ਦੇਵਤਾ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਅਜਿਹਾ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸਨੂੰ ਸ਼ੌਕ ਵਜੋਂ ਕਰਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।

ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਤੋਂ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਨੱਕ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਕੇ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਊਰਜਾ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਰਹੀ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਖਾਣਾ ਊਰਜਾ ਦੇ ਪ੍ਰਵਾਹ 'ਤੇ ਅਸਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਬੁਰੇ ਖਾਣੇ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਪੇਟ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇੱਕ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਸਿਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣਾ ਔਖਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਊਰਜਾ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਧਿਆਨ ਧੁੰਦਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਊਰਜਾ ਦੀ ਕਮੀ ਹੈ।

ਇਹ ਦੋ ਤਰੀਕੇ ਹਨ: ਇੱਕ ਤਾਂ ਇਹ ਕਿ ਊਰਜਾ ਦਾ ਰਸਤਾ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਇਹ ਕਿ ਬੁਰੇ ਖਾਣੇ ਨੂੰ ਪਚਾਉਣ ਲਈ ਊਰਜਾ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਬੁਰਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਊਰਜਾ ਦਾ ਪ੍ਰਵਾਹ ਅੱਧੇ ਦਿਨ ਜਾਂ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਠਹਿਰਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ, ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ "ਸਿਰਜਣਾ, ਵਿਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਰੱਖ-ਰਖਾਅ" ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਜਾਗਰੂਕਤਾ 'ਤੇ ਖਾਣੇ ਦਾ ਬਹੁਤਾ ਅਸਰ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ।

ਹਾਲਾਂਕਿ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਬੁਰਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਊਰਜਾ ਦਾ ਬੁਨਿਆਦੀ ਪ੍ਰਵਾਹ ਠਹਿਰਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ "ਸਿਰਜਣਾ, ਵਿਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਰੱਖ-ਰਖਾਅ" ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਡੂੰਘੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਬਦਲਦੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਬੁਨਿਆਦੀ ਗਿਆਨ ਦੀ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਕਮੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਘੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਇਸ ਲਈ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਅਜੀਬ ਖਾਣਾ ਖਾਣਾ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਕਿਹੜਾ ਖਾਣਾ ਬੁਰਾ ਹੈ, ਇਹ ਜਾਣਨ ਲਈ ਕਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਪ੍ਰੋਸੈਸਡ ਫੂਡ (processed food) ਬੁਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਕਰੀ ਪੈਨ (curry pane) ਕਾਫ਼ੀ ਚੰਗਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਐਡਿਟਿਵਜ਼ (additives) ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਕੁਝ ਐਡਿਟਿਵਜ਼ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਰ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਰਿਡੀ-ਮੇਡ ਬਰੈਡ (ready-made bread), ਕਾਫ਼ੀ ਚੰਗੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਬੁਰੇ ਖਾਣੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਨਿਰਮਾਤਾਵਾਂ (manufacturers) ਦੀਆਂ ਰਿਡੀ-ਮੇਡ ਬਰੈਡ ਕਾਫ਼ੀ ਸਥਿਰ ਅਤੇ ਭਰੋਸੇਮੰਦ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਕਹਿਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਅਜੀਬ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਖਰਾਬ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਫਸਣਾ, ਇਸ ਨਾਲੋਂ ਬਿਹਤਰ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਥਿਰ ਰਿਡੀ-ਮੇਡ ਬਰੈਡ ਖਾਓ। ਇੱਕ ਮਾੜੀ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਤੇਲ ਕਾਰਨ ਕਈ ਵਾਰ ਬਦਬੂ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਵੱਡੇ ਨਿਰਮਾਤਾਵਾਂ ਕੋਲ ਤੇਲ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਦੀ ਚੰਗੀ ਵਿਧੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵੱਡੇ ਨਿਰਮਾਤਾਵਾਂ ਦੇ ਉਤਪਾਦਾਂ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਲਈ ਖਰਾਬ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਖਾਣ ਲਈ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਅਤੇ ਸਥਿਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪਹਿਲਾਂ, ਰਿਡੀ-ਮੇਡ ਬਰੈਡ ਤੋਂ ਕਈ ਵਾਰ ਬਦਬੂ ਆਉਂਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਰਿਡੀ-ਮੇਡ ਬਰੈਡ ਦਾ ਪੱਧਰ ਧੀਮੇ ਧੀਮੇ ਸੁਧਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ, ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਅਜੀਬ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖਾਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਰਿਡੀ-ਮੇਡ ਬਰੈਡ ਖਾਓ, ਤਾਂ ਇਹ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਕਾਫ਼ੀ ਸਥਿਰ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਖਰਾਬ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਫਸਣ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਰਿਡੀ-ਮੇਡ ਬਰੈਡ ਹੀ ਖਾਓਗੇ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਹਾਲਤ ਬੁਰੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਟੋਫੂ (tofu), ਸੋਇਆ (soy) ਉਤਪਾਦ, ਮਿਸੋ ਸੂਪ (miso soup), ਬਟਰ (butter), ਪੀਨਟ (peanut), ਫਲ (fruit) ਵਰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖਾਂਦੇ ਹੋ।

ਮੈਂ ਇੱਕ ਸ਼ਾਕਾਹਾਰੀ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਬੁਨਿਆਦੀ ਨਿਯਮ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਖਾਉਂ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੋਸ਼ਣ ਲਈ ਕਦੇ-ਕਦਾਈ ਮੀਟ ਵੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਖਾਣ-ਪੀਣ 'ਤੇ ਕੋਈ ਪਾਬੰਦੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੀ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਬੁਰੇ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਹੈਮਬਰਗਰ ਬਹੁਤ ਖਤਰਨਾਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਹ ਖਾਂਦੀ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਉਲਟੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ। ਸੌਸੇਜ ਵੀ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਅਜਿਹੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ ਜੋ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਏ ਮੀਟ ਨੂੰ ਦਵਾਈਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਇੱਕ ਆਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਕੁਝ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਅਤੇ ਉੱਚ-ਗੁਣਵੱਤਾ ਵਾਲੇ ਹੈਮਬਰਗਰ ਅਤੇ ਸੌਸੇਜ ਵੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸੁਪਰਮਾਰਕੀਟ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣਨਾ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰ, ਪੈਕੇਜਿੰਗ 'ਤੇ ਇਹ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਉਲਟੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਬਿਹਤਰ ਹੈ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖਰੀਦਿਆ ਹੀ ਨਾ ਜਾਵੇ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਪੋਸ਼ਣ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਕਦੇ-ਕਦਾਈ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖਰੀਦਦੀ ਹਾਂ। ਇਹ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਅਨੁਭੂਤੀ 'ਤੇ ਅਧਾਰਤ ਹੈ।

ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਕਾਹਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਮੀਟ ਖਾਣਾ "ਜੀਵਤ" ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਦੁੱਖ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤਾ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।

ਜ਼ਮਾਨੇ ਬਦਲ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਮੀਟ ਖਾਣ ਦੀ ਰੀਤ ਵੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਜੋ ਵੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਅਨੰਦ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਾਪਾਨ ਵਿੱਚ, ਮੀਟ ਖਾਣ ਦੀ ਰੀਤ ਸਿਰਫ ਪਿਛਲੇ 100 ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਲੋਕ ਸਿਰਫ ਘਾਹ ਖਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਸ਼ਾਇਦ, ਪੋਸ਼ਣ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਕਾਫ਼ੀ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਮੀਟ ਖਾਣ ਦੀ ਰੀਤ ਇੰਨੀ ਅੱਗੇ ਤੱਕ ਵਿਕਸਿਤ ਹੋ ਗਈ ਹੈ ਕਿ ਇਸਦਾ ਸੁਆਦ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਸਦਾ ਅਨੰਦ ਲੈ ਸਕਦੀ ਹਾਂ।

ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਕੁਝ ਸੌ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਮੀਟ ਖਾਣ ਦੀ ਰੀਤ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇਗੀ।

ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਏਲੀਅਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕਰਾਂਗੇ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਅਜਿਹੇ ਏਲੀਅਨਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਗਊ ਜਾਂ ਸੂਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਪੰਛੀ-ਵਾਂਗੇ ਏਲੀਅਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮੀਟ ਖਾਣ ਦੀ ਰੀਤ ਬਦਲ ਜਾਵੇਗੀ। ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਉਹ ਅਸੁਖ ਸੁਹਾਵਣਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਗੇ। ਇਹ ਸਾਡੀ ਸਮੱਸਿਆ ਤੋਂ ਵੱਧ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਏਲੀਅਨ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਇਹ ਮੰਗ ਕਰਨਗੇ ਕਿ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਬਦਲ ਲਵਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਰਹੇ ਹਾਂ।

ਹੁਣ, ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਹਰੇਕ ਗ੍ਰਹਿ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਗ੍ਰਹਿ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜੋ ਵੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਏਲੀਅਨ ਸਿਰਫ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹਨ, ਪਰ ਕੁਝ ਏਲੀਅਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਬਹੁਤ ਅਸੁਖ ਸੁਹਾਵਣੀ ਲੱਗਦੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਅਸੁਖ ਸੁਹਾਵਣਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਪਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਨਿਯਮ ਹਨ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹਨ।

ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਏਲੀਅਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕਰਾਂਗੇ, ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਬਦਲ ਜਾਵੇਗਾ।

ਪਰ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭਨਾਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਥੱਲੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਵੀ ਮੰਨਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਪੋਸ਼ਣ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਚੰਗੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੀਟ ਖਾਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਊਰਜਾ ਦਾ ਪ੍ਰਵਾਹ ਠਹਿਰਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ਾਕਾਹਾਰੀ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਲੋੜ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਹੀ ਮੀਟ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਮੀਟ ਬਾਰੇ ਇਹ ਗੱਲ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਮੱਛੀਆਂ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਊਰਜਾ ਦੇ ਪੱਖੋਂ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਮੁੱਦਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸ਼ੈੱਲਫਿਸ਼ ਅਤੇ ਮੱਛੀ ਖਾਣ 'ਤੇ ਕੋਈ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।

ਰਚਨਾ, ਵਿਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਰੱਖ-ਰਖਾ ਦੇ ਜਗ੍ਹਾ ਦੇ ਝਾਅ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਨਤਕ ਝਾਅ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਦਿਲ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਧੌੜ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਛਾਤੀ ਅਤੇ ਪੇਟ ਤੱਕ, ਲਗਭਗ ਸਰੀਰ ਦੇ ਇੱਕ ਤਿਹਾਈ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਇਹ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਵਾਰ ਪੂਰੇ ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਏ ਹੋਣ, ਪਰ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਥੱਲੇ, ਗਲੇ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਸ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਿੱਸੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਛਾਤੀ ਜਾਂ ਪੇਟ ਨੂੰ, ਝਾਅ ਦੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੂਹਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹਲਕਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਦੂਜੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਛਾਤੀ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਉੱਪਰ ਛੂਹਣ 'ਤੇ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵਿਰੋਧ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਰੇਤ ਵਰਗਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਕ ਨਰਮ ਪਾਊਡਰ ਵਰਗਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਾਊਡਰ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਇੱਕ ਤਰਲ ਜਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਝੱਮਟ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਝੱਮਟ ਵਾਲਾ ਤਰਲ ਇੱਕ ਝੱਮਟ ਵਾਲੇ ਜੈਲੀ ਵਰਗਾ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਇਸਦੇ ਉਲਟ, ਇਸ ਵਾਰ ਦੇ "ਰਚਨਾ, ਵਿਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਰੱਖ-ਰਖਾ ਦੇ ਜਨਤਕ ਝਾਅ" ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਿੱਸੇ ਬਹੁਤ "ਹਲਕੇ" ਹਨ। ਇਹ "ਹਲਕਾ" ਅਹਿਸਾਸ ਧীরে ਧীরে ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਇੱਕ ਵੇਲੇ ਇਹ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਦੌਰਾਨ, ਇਸ ਦਾ ਖੇਤਰ ਧীরে ਧীরে ਫੈਲਣ ਲੱਗਾ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਧীরে ਧীরে ਆਪਣੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਫੈਲਦਾ ਹੋਇਆ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।

ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਪੇਟ ਜਾਂ ਕੁਝ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਫੈਲਿਆ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਇਹ ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਫੈਲ ਗਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇਹ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਾਂ ਮੇਰੇ "ਮੈਂ" ਨੂੰ ਵਿਰੋਧ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਜਿਹਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਧীরে ਧীরে ਫੈਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਇਸ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ "ਖਾਲੀ" ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਹ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਜਾਣ ਵਾਲਾ "ਖਾਲੀ" ਹੀ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ "ਹਲਕਾ" ਅਹਿਸਾਸ "ਨਹੀਂ" ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਇਸਨੂੰ "ਖਾਲੀ" ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿਤੇ "ਖਾਲੀ ਬਾਂਸ" ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਜਿਹੀ ਕਿਸਮ ਦੀ ਧਿਆਨ ਦੀ ਇੱਕ ਵਿਧੀ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਬਾਂਸ ਵਰਗਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ, ਜੇਕਰ ਮੈਂ "ਦਸ ਗਊਆਂ ਵਾਲੀ ਧਿਆਨ ਵਿਧੀ" (ਛੋਟਾ ਯੋਸ਼ੀ ਇਕੂ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ ਗਈ) ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਇਸ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਇੱਕ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਮਾਮਲਾ ਹੈ।

ਉਸ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਮਨ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰ ਪਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ "ਖਾਲੀ ਬਾਂਸ" ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ "ਮਨ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰ" ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਪਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ "ਰਚਨਾ, ਵਿਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਰੱਖ-ਰਖਾ ਦੇ ਜਨਤਕ ਝਾਅ" ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਊਰਜਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਚੁੱਪ ਝਾਅ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ "ਦੂਰ" ਤੱਕ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਨਿਰਵਾਣ ਨੂੰ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮੈਂ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਮਨ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਬਹੁਤਾ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਮਨ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰ ਪਾ ਲਿਆ ਸੀ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਮੈਂ ਅਜਿਹਾ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਸ਼ੂਨ્ય ਬਾਂਸ, ਉਕਤ ਕਿਤਾਬ ਅਨੁਸਾਰ, "ਨਲੀ" ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸਮਾਦੀ ਦੀ ਊਰਜਾ ਪਾਉਣ ਦਾ ਕੰਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵੀ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਗੁਰੂ ਹੋਵੇ ਜੋ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਛਤਰ ਕੋਈ ਸ਼ੂਨ્ય ਬਾਂਸ ਬਣਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਊਰਜਾ ਪਵਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਕਈ ਉਧਰਨ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕ ਸ਼ੂਨ્ય ਬਾਂਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਦੇ ਮਨੋਭਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਜ਼ਰੂਰ ਹੀ ਮੇਰੀ ਹਾਲਤ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ-ਜੁਲਦਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਸ਼ੂਨ્ય ਬਾਂਸ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਬਲਕਿ ਇਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਪੁਰਾਣੇ ਔਰਾ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਉੱਪਰ ਦੱਸੇ ਗਏ "ਹਲਕੇ ਮਨੋਭਾਵ" ਭਰੇ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ ਅਤੇ ਵਧ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਲੰਬਾ ਹੈ, ਪਰ ਬਾਂਸ ਵਰਗਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਇਹ "ਸਿਰਜਣਾ, ਵਿਨਾਸ਼, ਅਤੇ ਰੱਖ-ਰਖਾਅ ਦਾ ਜਨਤਕ ਚੇਤਨਾ" ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਆਈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ "ਹੋਂਦ" ਵਜੋਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਫੈਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ "ਅਣਹੋਂਦ" ਵਜੋਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲੱਗਿਆ। ਇਹ ਬਦਲਾਅ ਦਿਲਚਸਪ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ ਇਸਦਾ ਗੁਣ ਨਹੀਂ ਬਦਲਿਆ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਖਿਆਲ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੀ ਗੁਣ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ "ਹੋਂਦ" ਵਜੋਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਇਹ ਫੈਲਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ "ਹਲਕੇ ਮਨੋਭਾਵ" ਵਰਗਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਸਨੂੰ "ਅਣਹੋਂਦ" ਵਜੋਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ "ਸ਼ੂਨ્ય" ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ "ਖਾਲੀ" ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਲੋਕ ਇਸਨੂੰ "ਖਾਲੀ" ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ, ਅਜਿਹੇ "ਹਲਕੇ ਮਨੋਭਾਵ" ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਭਰੇ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ "ਸਿਰਜਣਾ, ਵਿਨਾਸ਼, ਅਤੇ ਰੱਖ-ਰਖਾਅ ਦੀ ਜਨਤਕ ਚੇਤਨਾ" ਹੈ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਇਸਦੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, "ਵਿਨਾਸ਼" ਜਾਂ "ਮੈਂ ਦੀ ਗੈਰ-ਹਾਜ਼ਰੀ" ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਥੋੜਾ ਡਰ ਅਤੇ ਕੰਬਨ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ, ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ "ਵਿਬ੍ਰੇਸ਼ਨ" ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਕਿ ਬਹੁਤ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਤਬਦੀਲੀਆਂ ਵਾਲੇ ਤਰੰਗਾਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੈਂ ਇਸ ਨਵੀਂ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।

ਇਹ ਸਿਰਜਣਾ, ਵਿਨਾਸ਼, ਅਤੇ ਰੱਖ-ਰਖਾਅ ਤਿੰਨ ਗੁਣ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਇੱਕ ਤਰੰਗ, ਔਰਾ, ਹੋਂਦ, ਜਾਂ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਹਿਲੂਆਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਹੀ ਹੋਂਦ ਹਨ। ਇਹ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਢਕ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਯੂ ਅਬੁਰੇ ਮਾਸੂਬਾ ਦੇ ਲਿਖੇ "ਸ਼ਿਨਜਿਨ ਤੇ ਜ਼ਾਜ਼ੇਨ" ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।

• ਕੁੂਮੂਹੇਨਸ਼ੋ
• ਸ਼ਿਕੀਮੂਹੇਨਸ਼ੋ → ਅੱਗੇ
• ਮੁਸ਼ੋਊਸ਼ੋ → ਇੱਥੇ
• ਹਿਸੋਊ ਹਿਹਿਸੋਊਸ਼ੋ

ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਿਕੀਮੂਹੇਨਸ਼ੋ ਤੋਂ ਮੁਸ਼ੋਊਸ਼ੋ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਦੇ ਦੌਰੇ ਬਾਰੇ ਹੇਠ ਲਿਖਿਆ ਹੈ:

ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਏ ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਆਧਾਰ ਵਜੋਂ ਚੇਤਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਭਾਰੀ ਅਤੇ ਜਕੜੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੋੜਨ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨੇੜੇ ਆ ਰਹੀ ਹੈ। ਅਤੇ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਇੱਕਠੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਕੜੀ ਹੋਈ ਚੇਤਨਾ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਤੋੜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ, ਆਖਰੀ ਆਧਾਰ ਵਜੋਂ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਈ ਚੇਤਨਾ ਖਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। "ਸ਼ਿਨਜਿਨ ਤੇ ਜ਼ਾਜ਼ੇਨ (ਯੂ ਅਬੁਰੇ ਮਾਸੂਬਾ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ)"

ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਸਥਿਤੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ "ਆਪ" ਵਜੋਂ ਚੇਤਨਾ ਧীরে ਧীরে ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ "ਵਿਸ਼ਵ" ਵਜੋਂ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਹ ਬਦਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਆਪ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦਾ ਭੇਦ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਕੀਮੂਹੇਨਸ਼ੋ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਆਖਰੀ ਬਚੀ ਹੋਈ "ਆਪ" ਵਜੋਂ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਭਾਵਨਾ "ਖਾਲੀ" ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ "ਆਪ" ਵਜੋਂ ਚੇਤਨਾ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਹਾਲਾਂਕਿ, ਦੂਜੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਿਆਂ, ਇਹ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜ਼ੀਰੋ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਲਗਭਗ ਜ਼ੀਰੋ ਹੈ। ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਦੌਰੇ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਵ-ਵਿਆਪੀ ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ ਏਕੀਕ੍ਰਿਤ ਹੋਣਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵ ਅਤੇ ਆਪ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੇ ਭੇਦ ਨੂੰ ਲਗਭਗ ਖਤਮ ਕਰਨਾ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ।

ਜੇ ਪੁੱਛੋ ਕਿ ਕੀ "ਆਪ" ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, "ਸਿਰਜਣਾ, ਵਿਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਰੱਖ-ਰਖਾਅ" ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈ, ਅਤੇ ਫਿਰ "ਸਿਰਜਣਾ, ਵਿਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਰੱਖ-ਰਖਾਅ" ਦੀ ਜਨਤਕ ਚੇਤਨਾ ਧীরে ਧীরে ਮਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਸਥਿਤੀ ਢੁਕਵੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ, "ਮੈਂ" ਅਜੇ ਵੀ ਇੱਕ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਪਰ ਇਹ "ਸਿਰਜਣਾ ਅਤੇ ਵਿਨਾਸ਼" ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਜ਼ਰੂਰ ਇੱਕ ਜਨਤਕ ਚੇਤਨਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਸਥਿਤੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਜਨਤਕ ਚੇਤਨਾ ਲਗਭਗ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹੈ।

ਜੇ ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਵੱਡਾ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਪਰਿਵਰਤਨ ਦੌਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ "ਆਪ" ਜ਼ੀਰੋ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਜੇ "ਮੈਂ" ਧীরে ਧীরে ਮਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ "ਮੈਂ" ਦੀ ਗੱਲ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਇਸ ਲਈ ਇਸਨੂੰ ਸ਼ਿਕੀਮੂਹੇਨਸ਼ੋ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਮੁਸ਼ੋਊਸ਼ੋ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਕਿਉਂਕਿ ਆਪ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਆਧਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਮੌਕਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਮੌਕਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਠਹਿਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। "ਸ਼ਿਨਜਿਨ ਤੇ ਜ਼ਾਜ਼ੇਨ (ਯੂ ਅਬੁਰੇ ਮਾਸੂਬਾ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ)"

ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿళਿਤ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਇਹ "ਮਿళਿਤ ਹੋਣ ਦੇ ਸਮਾਨਤਾ ਵਾਲਾ ਆਧਾਰ" ਹੈ, ਤਾਂ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਅਜਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੁਸ਼ੋਊਸ਼ੋ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਸ਼ਰੀਰ ਨੂੰ ਸੁਹਜੇ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ ਜਾਂ ਉਸ ਵਰਗੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਢੂੰਡਣ 'ਤੇ, ਇਹ ਖਾਲੀ-ਖਾਲੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੋਈ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਛਾਤੀ ਦੇ ਇਲਾਕੇ, ਜਾਂ ਪੇਟ ਦੇ ਇਲਾਕੇ, ਜਾਂ ਸਿਰ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਨੂੰ ਵੀ ਸੁਹਜੇ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ ਦੇਖੋ, ਪਰ ਇਹ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੋਈ "ਰੋਕ" ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਪਹਿਲਾਂ, ਸ਼ਰੀਰ ਦੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਰੋਕ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਓਰਾ ਉੱਥੇ ਹੈ।

ਹੁਣ, ਉਸ ਕਿਸਮ ਦੇ ਓਰਾ ਦੀ "ਹੋਂਦ" ਦੀ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੂਖਮ ਕਣਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਕੁਝ "ਹੋਣ" ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ "ਹੱਥ" ਨਾਲ ਜਾਂਚ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ "ਕੁੱਝ ਨਹੀਂ" ਵਰਗਾ ਖਾਲੀ-ਖਾਲੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇਹ ਹੋਂਦ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਪਰ ਓਰਾ ਦੇ ਅਹਿਸਾਸ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਹ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਅਜੀਬ ਅਹਿਸਾਸ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰੀਰ ਹੋਂਦ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਖਾਲੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।

ਬੇਸ਼ੱਕ, ਇਹ ਇੱਕ ਸਰੀਰਕ ਹੋਂਦ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਸਰੀਰ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਛਾਤੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਧੀਮੀ ਧੀਮੀ ਨਾਲ ਸਿਰ ਤੱਕ ਫੈਲ ਗਿਆ।

ਮੈਂ ਇਸ ਅਹਿਸਾਸ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹੀ ਗਈ ਯੂਈ ਮਾਸੂਬਾ ਦੀ ਕਿਤਾਬ "ਸ਼ਿੰਜਿਨ ਟੋ ਜ਼ਾਜ਼ੇਨ" ਨਾਲ ਕਰਾਂਗਾ।

• ਕੁੂਮੂਹੇਨਸ਼ੋ
• ਸ਼ਿਕੀਮੂਹੇਨਸ਼ੋ
• ਮੁਸ਼ੋਊਸ਼ੋ → ਇਹ
• ਹਿਸੋਊ ਹਿਹਿਸੋਊਸ਼ੋ

ਜਦੋਂ ਚੇਤਨਾ (ਸ਼ੀਕਿਨ) ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ ਵਿੱਚ ਉੱਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੀ ਇਹ ਅਵਸਥਾ (ਮੁਸ਼ੋਊਸ਼ੋ) ਖੁੱਲ੍ਹਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੀ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਛਾਇਆ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਇੱਕ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉੱਥੇ, ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਊਰਜਾ, ਯਿੰਗ ਅਤੇ ਯਾਂਗ ਦੀ ਊਰਜਾ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ "ਵਾਨਜ਼ੀ" ਝਲਕਦੀ ਹੈ। "ਸ਼ਿੰਜਿਨ ਟੋ ਜ਼ਾਜ਼ੇਨ (ਯੂਈ ਮਾਸੂਬਾ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ ਗਈ)"

ਮੇਰੇ ਅਹਿਸਾਸ ਨੂੰ ਇਸ ਨਾਲ ਜੋੜਨ 'ਤੇ,
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਚਨਾ, ਵਿਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਰੱਖ-ਰਖਾਅ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਫੈਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ "ਮੈਂ" (ਮਨ) ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ "ਸਾਰਿਆਂ" ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, "ਅਹਿਸਾਸ" ਕਰਨ ਦੀ ਘਟਨਾ ਜਾਰੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉੱਥੇ, ਮੂਲਾਧਾਰ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਆ ਰਹੀ ਧਰਤੀ ਦੀ ਊਰਜਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਵੀ ਉਤਾਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਰਚਨਾ, ਵਿਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਰੱਖ-ਰਖਾਅ ਦੀ "ਸਾਰਿਆਂ" ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਛਾਤੀ, ਹੇਠਲੇ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਸਿਰ ਤੱਕ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ।

ਉਸ ਰਚਨਾ, ਵਿਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਰੱਖ-ਰਖਾਅ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ "ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ" ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਗੱਲ ਸਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਜਿਹੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ, "ਮੈਂ" ਦੀ ਚੇਤਨਾ, ਜੋ ਕਿ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ ਦੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਢਕਦੀ ਸੀ, ਕਿਤਾਬ ਦੀ ਸ਼ਬਦਾਵਲੀ ਵਿੱਚ "ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ" ਵਿੱਚ ਉੱਲੀ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਮਨੋਬਿਧੀ, ਰਚਨਾ, ਵਿਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਰੱਖ-ਰਖਾਅ ਦੀ "ਸਾਰਿਆਂ" ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਹੈ, ਇਸਨੂੰ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਸਥਿਤੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।

ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, "ਮੈਂ" ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਇੱਥੇ ਇੱਕ "ਗੈਰ-ਪ੍ਰਗਟ ਚੀਜ਼" ਹੈ ਜੋ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਇਹ "ਕੀ ਦੀ ਧਾਰਾ" ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਮੇਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।

"ਜਦੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਖਾਲੀ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਠਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਰੰਤ ਛਾਏ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਇਹ "ਅਭਿਨਿਸ਼ਪਨ" ਦਾ ਇੱਕ ਝਲਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ "ਧਰਮ ਸਤਿਅ ਸੰਬੰਧੀ ਅਭਿਨਿਸ਼ਪਨ" ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਹੈ।" ("ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਝਾਕਨ (ਯੂਈ ਮਾਸੂਬਾ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ ਗਈ)")

ਜੇਕਰ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਰਚਨਾ, ਵਿਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਰੱਖ-ਰਖਾਅ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ "ਖਾਲੀ" ਹੈ, ਤਾਂ ਉੱਥੇ "ਰੌਸ਼ਨੀ ਦਾ ਅੰਸ਼" ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਮੂਲਾਧਾਰ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਦੀ ਊਰਜਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਬਹੁਤ "ਕੁੱਝ ਨਹੀਂ" ਤੋਂ ਅਚਾਨਕ ਉੱਭਰਦਾ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਸਦੇ ਅੰਦਰ "ਕੁੱਝ, ਉਸਦਾ ਮੁੱਢ" ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ "ਮੁੱਢ" ਤੋਂ "ਰੌਸ਼ਨੀ ਦਾ ਅੰਸ਼" ਬਾਹਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੂਲਾਧਾਰ ਦੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ "ਰੌਸ਼ਨੀ" ਜਾਂ "ਧਰਤੀ ਦੀ ਊਰਜਾ" ਮੂਲਾਧਾਰ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਅਚਾਨਕ ਉੱਭਰਦੀ ਹੈ। ਉਦਾਹਰਨ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਨੱਕ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਤੋਂ ਅਚਾਨਕ ਊਰਜਾ "ਅਭਿਪ੍ਰੇਤ" ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਊਰਜਾ ਨੱਕ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ, ਭਰੂ, ਅਤੇ ਸਿਰ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਊਰਜਾ ਸੰਘਣੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੂਲਾਧਾਰ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ "ਮੁੱਢ" ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਉੱਥੋਂ ਊਰਜਾ ਅਚਾਨਕ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਦੀ ਇੱਕ ਆਮ ਨੀਂਹ ਨੂੰ "ਖਾਲੀ" ਕਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਉੱਪਰ ਦਿੱਤਾ ਵਰਣਨ ਬਿਲਕੁਲ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਊਰਜਾ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਅਚਾਨਕ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਅਚਾਨਕ ਅਲੋਪ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ ਅਕਸਰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਇੱਕ "ਛਾਏ ਦਾ ਅੰਸ਼" ਜਿਹਾ ਕੁਝ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਮੌਜੂਦ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਹ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਤਝੜੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ "ਧਰਤੀ ਦੀ ਊਰਜਾ" ਅਲੋਪ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਫੈਲਣ ਵਾਲੇ ਧੂੰਏਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ "ਮੁੱਢ" ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਉਸ "ਹਵਾ" ਨੂੰ "ਛਾਏ ਦਾ ਅੰਸ਼" ਕਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਹੀ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਇੱਥੇ ਕੋਈ "ਛਾਏ ਦਾ ਅੰਸ਼" ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਫੈਲ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸੱਚ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਮੈਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਪਹਿਲਾਂ ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ "ਪ੍ਰਗਿਆ ਭੂਮਿਕਾ ਸੂਤਰ" ਦੀ ਸਮਝ ਦਾ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਇੱਕ ਰੂਪ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਇੰਨਾ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਦਿਸ਼ਾ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਸੀ।

ਉਸੇ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਵਾਰ "ਮੈਂ" ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਲਗਭਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਕੁਝ ਛੋਟੇ-ਮੋਟੇ ਅਨੁਭਵ ਬਾਕੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।

ਮੈਂ ਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਮੈਂ" ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਕਾਫ਼ੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਹੋਂਦ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਵਜੋਂ ਮੇਰੀ "ਅਲੱਗਤਾ" ਜਾਰੀ ਹੈ। ਠੀਕ ਹੈ, ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਹੀ ਗੱਲ ਹੈ।

ਉਸੇ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਸ ਮਨੋਬੁਧੀ ਨਾਲ, "ਮੁਸ਼ੋਸ਼ੋ" ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ "ਹਿਸੋ-ਹਿਹਿਸੋ" ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।

• ਕੁੂਮੂਹੇਂਸ਼ੋ
• ਸ਼ਿਕੀਮੂਹੇਂਸ਼ੋ
• ਮੁਸ਼ੋਸ਼ੋ
• ਹਿਸੋ-ਹਿਹਿਸੋਸ਼ੋ → ਇੱਥੇ

ਇਹ ਥਾਂ, ਕਾਨੂੰਨਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੀ ਊਰਜਾ ਦੇ ਸੰਘਣਨ ਕਾਰਨ "ਬੀਜ" ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ ਤੋਂ ਹੋਂਦ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਊਰਜਾ ਦਾ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ "ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ" ਤੋਂ "ਯੰਗ" ਉੱਪਜਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਅਲੋਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸਿਰਫ਼ ਇੱਥੇ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਇਸਦੇ ਪਿਛਲੇ ਪੜਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਰਤਾਂ ਬਾਰੇ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਪੜਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੋਈ ਇਸ ਪੜਾਅ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਪੜਾਅ ਤੋਂ ਪੜਾਅ ਤੱਕ ਅੱਗੇ ਵਧੇ ਅਤੇ ਇਸ ਪੜਾਅ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ।

ਇਹ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ 'ਤੇ, "ਅੰਧੇਰੀ ਰਾਤ ਵਿੱਚ, ਜਿਸਨੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ, ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਹਾਲੇ ਜਨਮੇ ਨਹੀਂ ਹਨ," ਇਸ ਕਵਿਤਾ ਦਾ ਅਸਲ ਅਰਥ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਕਹਿਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਇਸ ਕਵਿਤਾ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।

■ ਅੰਧੇਰੀ ਰਾਤ ਵਿੱਚ → ਕੀ ਇਹ ਥਾਵਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ "ਸਿਰਜਣਾ, ਵਿਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਰੱਖ-ਰਖਾਅ ਦੀ ਜਨਤਕ ਜਾਗਰੂਕਤਾ" ਜਾਂ "ਮੂਲ" ਦੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ "ਯੰਗ" ਦੀ ਊਰਜਾ ਲਈ ਇੱਕ ਬੁਨਿਆਦੀ ਥਾਂ ਹੈ।

■ ਜਿਸਨੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ → ਅਧਿਆਤਮਕਤਾ ਵਿੱਚ, "ਆਵਾਜ਼" ਇੱਕ ਧੁਨੀ ਹੈ, ਇੱਕ ਊਰਜਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਮੂਲ ਊਰਜਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਧੁਨੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਿ ਇਹ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਸਭ ਕੁਝ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ। ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਕੰਗਾਲ ਪੰਛੀ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਇੱਕ ਪੰਛੀ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਧਿਆਤਮਕਤਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਪੰਛੀ ਇੱਕ ਨਾਦਾ ਧੁਨੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਅਲੌਕਿਕ ਧੁਨੀ ਹੈ, ਪਰ ਕਈ ਵਾਰ ਇਸਨੂੰ "ਉਸ ਧੁਨੀ" ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਪੰਛੀ ਜਾਂ ਡਰੱਮ ਦੀ ਧੁਨੀ ਵਜੋਂ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਇਹ "ਪੰਛੀ" ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਕਈ ਧੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਜੋਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ "ਨਾਦਾ ਧੁਨੀ ਨਹੀਂ ਹੈ," ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਇਹ ਇੱਕ ਧੁਨੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਇੱਕ ਗਹਿਰੀ, ਅਨੁਭਵਯੋਗ ਧੁਨੀ, ਇੱਕ ਅਨੁਭਵਯੋਗ ਊਰਜਾ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਇਸਦਾ ਅਰਥ ਹੈ "ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਗਹਿਰੀ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋ।"

ਨਾਰਦਾ ਧੁਨੀ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰ "ਨਹੀਂ ਸੁਣਾਈ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਧੁਨੀ" ਵਜੋਂ ਵੀ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਅਰਥ ਵਿੱਚ, ਇਸਨੂੰ ਨਾਰਦਾ ਧੁਨੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਹਾਲ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਹੋਰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਜੇਕਰ "ਅੰਧੇਰੇ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਨਾਰਦਾ ਧੁਨੀ ਸੁਣਨ 'ਤੇ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਲਈ ਤੱਕਦੀ ਹੈ," ਤਾਂ ਇਹ "ਫਿਸ਼ੋ ਫਿਸ਼ੋ" ਤੋਂ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਕਵਿਤਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਅਰਥ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੌਲ੍ਹਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਦਾ ਧੁਨੀ ਸੁਣਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ "ਜਨਮ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਲਈ ਤੱਕਦੀ ਹੈ" ਇਹ "ਫਿਸ਼ੋ ਫਿਸ਼ੋ" ਵਿੱਚ ਅੰਤਰਾਲ ਜਾਂ ਸੂਰਜੀ ਸੰਵੇਦਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮੇਲ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਨਾਰਦਾ ਧੁਨੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਪੜਾਅ 'ਤੇ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇੱਥੇ "ਇਹ ਨਾਰਦਾ ਧੁਨੀ ਨਹੀਂ ਹੈ" ਮੰਨਣਾ ਵਧੇਰੇ ਢੁਕਵਾਂ ਹੈ।

ਮੇਰਾ ਅੰਦਾਨ ਹੈ ਕਿ ਇੱਥੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਧੁਨੀ ਵਾਂਗ ਸੁਣਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਨਾਰਦਾ ਧੁਨੀ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਮੂਲ, ਜਿਸਨੂੰ "ਪਾਰਾ" ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਜਿਹੇ ਮੂਲ ਧੁਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ "ਨਹੀਂ ਸੁਣਾਈ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਕਾਰੂੰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

■ ਜਨਮ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਲਈ ਤੱਕਦੀ ਹੈ → ਅਸਲ ਵਿੱਚ "ਸੂਰਜੀ ਊਰਜਾ" ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ, ਇੱਕ ਝਲਕ ਵਾਲਾ ਹਾਜ਼ਰੀ "ਉੱਥੇ" ਪੱਕੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਬੇਸ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ "ਅੰਧੇਰੇ ਰਾਤ" ਵਾਂਗ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਥਾਂ 'ਤੇ "ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ" ਜਾਂ "ਸਿਰਜਣਾ, ਵਿਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਰੱਖ-ਰਖਾਵ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ" ਜਾਂ "ਮੂਲ" ਵਰਗੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਹ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਅਜੇ ਤੱਕ ਝਲਕ ਨਹੀਂ ਮਲੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਵਿੱਚ ਝਲਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੇ ਰੂਪ ਜਾਂ ਊਰਜਾਤਮਕ ਸਾਰ ਦਾ ਭੰਡਾਰ ਹੈ। ਅਤੇ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਝਲਕ ਵਾਲੇ ਬੇਸ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ, ਅਤੇ ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ ਕਿ ਅਜੇ ਵੀ ਝਲਕਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉੱਥੇ ਊਰਜਾ ਹੈ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ "ਪਿਤਾ" ਦਾ ਅਰਥ "ਮਾਂ-ਪਿਓ" ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਵਾਲੇ ਬੇਸ ਤੋਂ "ਬੱਚਾ" ਵਜੋਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਝਲਕਣ ਵਾਲੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਜਾਂ ਠੋਸ ਊਰਜਾ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਝਲਕਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਬੇਸ ਦੀ ਊਰਜਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ "ਪਿਤਾ" ਕਿਹਾ ਜਾਣਾ ਠੀਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਜੇਕਰ ਉੱਥੇ ਊਰਜਾ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਜਿਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਿਰਜਣਾ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸਨੂੰ "ਤੱਕਦੀ ਹੈ" ਕਿਹਾ ਜਾਣਾ ਵੀ ਢੁਕਵਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਡੋਗੇਨ ਦੀ ਕਵਿਤਾ ਔਖੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਤਰਗ੍ਰਹਿਣ ਨਾਲ, ਇਹ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਬਹੁਤ ਡੂੰਘੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹਨ।

ਇਸਨੂੰ "ਨਿਰਪੱਖ ਥਾਂ" ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਪਹਿਲਾਂ, ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਝਲਕ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਥਾਂ ਤੋਂ ਥਾਂ ਤੱਕ, ਪਰ ਇਹ ਥਾਂ ਝਲਕ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਝਲਕ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਥਾਂ ਤੋਂ ਥਾਂ ਤੱਕ, ਇਹ ਥਾਂ ਝਲਕ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਝਲਕ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਅਭਿਆਸੀ ਇਸ ਥਾਂ 'ਤੇ ਮੂਰਖਤਾ ਵਾਂਗ, ਨਸ਼ਾ ਵਾਂਗ, ਨੀਂਦ ਵਾਂਗ, ਹਨੇਰੇ ਵਾਂਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਚੰਗਾ ਲੱਗਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਹ ਠੰਢਾ, ਸ਼ਾਂਤ, ਸਾਫ਼ ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਇਸਨੂੰ "ਨਿਰਪੱਖ ਥਾਂ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਝਾਕ (ਯੋਈ ਮਾਸ਼ਾ ਦੁਆਰਾ)"

• ਕੂਮੂਹੇਨਸ਼ੋ → ਗੂੜ੍ਹੇ ਧਿਆਨ ਦਾ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਪੜਾਅ ਜਿੱਥੇ ਗੂੜ੍ਹਾ ਸੁਚੇਤ ਹੋ ਜਾਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
• ਸ਼ਿਕਿਮੂਹੇਨਸ਼ੋ → ਯੂਸੰਗ। ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਦਾ ਇੱਕ ਅਵਸਥਾ।
• ਮੂਸ਼ੋਸ਼ੋ → ਮੂਸੰਗ। "ਮੈਂ" ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਦਾ ਖ਼ਤਮ ਹੋਣਾ। "ਕੂ" ਦਾ ਵਿਸਤਾਰ ਹੋਣਾ।
• ਹਿਸੋਊਹਿਹਿਸੋਊਸ਼ੋ → ਚੁਣਵੇਂ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੋਈ ਚੋਣ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਕੋਈ ਮੂਸੰਗ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ ਕੋਈ ਚੋਣ ਨਹੀਂ।

ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਕਿਮੂਹੇਨਸ਼ੋ ਅਤੇ ਮੂਸ਼ੋਸ਼ੋ ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸੰਯੋਜਨ ਹੀ ਹਿਸੋਊਹਿਹਿਸੋਊਸ਼ੋ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਹਾਲੇ ਵੀ ਹਿਸੋਊਹਿਹਿਸੋਊਸ਼ੋ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਹਾਂ।

ਸ਼ਿਕਿਮੂਹੇਨਸ਼ੋ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਇੱਕ ਆਮ ਗੱਲ ਬਣ ਗਈ, ਇਸ ਲਈ ਹੁਣ ਇਹ ਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਮੂਸ਼ੋਸ਼ੋ ਵਿੱਚ, "ਮੈਂ" ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ "ਕੂ" ਦਾ ਵਿਸਤਾਰ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਵਿਸਤਾਰ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਇੱਕ ਆਮ ਹਾਲਤ ਬਣ ਗਈ, ਅਤੇ ਇਸ ਅੰਤਰਾਲ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਹੁਣ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਹਿਸੋਊਹਿਹਿਸੋਊਸ਼ੋ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਅਵਸਥਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ "ਮੈਂ" ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ "ਮੈਂ" ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਦੇ ਖ਼ਤਮ ਹੋਣ ਨਾਲ "ਕੂ" ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਾਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਜਾਂ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਦੇਖੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਾਂ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕਠੇ ਦੇਖੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਦੋਵੇਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਾਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਇਹ ਹਿਸੋਊਹਿਹਿਸੋਊਸ਼ੋ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਿਸੋਊਹਿਹਿਸੋਊਸ਼ੋ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਮਾਨਸਿਕ ਅਵਸਥਾ ਵਜੋਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ। ਪਰ, ਯੂਈ ਇਨਸ਼ੂਨਾ ਦੇ ਇਸ ਵਰਣਨ ਤੋਂ ਇਹ ਬਹੁਤ ਵੱਖਰਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਹੋਰਨਾਂ ਧਰਮਾਂ ਦੀਆਂ ਧਰਮ ਸ਼ਾਸ਼ਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਮੇਲ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਉਸੇ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਵਰਤੇ ਗਏ ਢਾਂਚੇ ਵਿੱਚ ਪਾਉਂ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ ਹਾਂ।

ਇਹ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ "ਮਾਨਸਿਕ ਅਵਸਥਾ" ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਇੱਕ ਗਲਤੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਸ਼ਰੀਰ ਦੀ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਹਾਲਤ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਓਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਅਤੇ "ਹਿਸੋਹਿਹਿਹਿਸੋਸ਼ੋ" (hiso hi hisho sho) ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਹਲਕੇ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹੋ।

ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਛੇਤੀ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘੇ ਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਜਿਹੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਹਾਲਤਾਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸੌਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਦ ਹੋਣ ਅਤੇ ਅਚਾਨਕ ਜਾਗਣਾ। (ਇੱਕ ਵਿਰਾਮ) "ਕੋਈ ਵੀ ਫਰਕ ਨਹੀਂ," ਇੱਕ ਸਾਫ਼ ਸੁਥਰੀ ਭਾਵਨਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਚੰਦ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। "ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਝਾਕਣ (ਯੂਈ ਮਾਸਾਬਾ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ)"

ਇਸ ਨਾਲ "ਹਿਸੋਹਿਹਿਹਿਸੋਸ਼ੋ" ਦੀ ਹਾਲਤ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚਾਰ ਰੰਗਹੀਣ ਜਗਤ ਧਿਆਨ ਦੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।

■ ਚਾਰ ਰੰਗਹੀਣ ਜਗਤ ਧਿਆਨ ਦੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ
ਕੁੂਮੂਹੇਂਸ਼ੋ (kuumuuhensho)
ਸ਼ਿਕੀਮੂਹੇਂਸ਼ੋ (shikimuuhensho)
ਮੁਸ਼ੋਸ਼ੋ (musho sho)
ਹਿਸੋਹਿਹਿਹਿਸੋਸ਼ੋ (hiso hi hisho sho)

ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, "ਮੈੱਸ਼ਿਨਜੋ" (messhinjo) ਨਾਮ ਦੀ ਇੱਕ ਹਾਲਤ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਧਿਆਨ ਦੀ ਹਾਲਤ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ ਧਿਆਨ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਰੰਗਹੀਣ ਹਾਲਤਾਂ ਅਤੇ ਚਾਰ ਰੰਗਹੀਣ ਜਗਤ ਧਿਆਨ ਦੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨੌਵੀਂ ਧਿਆਨ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਜੋਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਰੰਗਹੀਣ ਜਗਤ ਧਿਆਨ ਦੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ "ਹਿਸੋਹਿਹਿਹਿਸੋਸ਼ੋ" ਹੈ।

ਇਹ ਹਾਲਤ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੰਪ੍ਰਦਾਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਮਝੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਸੰਪ੍ਰਦਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਸਨੂੰ "ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨਾ" ਜਾਂ "ਹਿਸੋਹਿਹਿਹਿਸੋਸ਼ੋ ਤੋਂ ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰੀ ਚੀਜ਼" ਵਜੋਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਥੇਰਾਵਾਦ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਵਿੱਚ, ਇਸਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ:

ਸਿਰਫ਼ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ "ਅਰਾਹਨ" (arahan) ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਹਨ, (ਇੱਕ ਵਿਰਾਮ) ਮਨ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਫਿਰ, ਮਨ ਨੂੰ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ, "ਖਤਮ" ਕਰਦੇ ਹਨ। (ਇੱਕ ਵਿਰਾਮ) "ਹਿਸੋਹਿਹਿਹਿਸੋਸ਼ੋ" ਅਤੇ "ਮੈੱਸ਼ਿਨਜੋ" ਦੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਫਰਕ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤ ਹਾਲਤ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ "ਮਨ" ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ "ਮਨ" ਦੇ "ਨਹੀਂ" ਹੋਣ ਦਾ ਇੱਕ ਨਿਰਣਾਇਕ ਫਰਕ ਹੈ। "ਅਨੁਭਵ ਦੀਆਂ ਧਾਗੀਆਂ (ਫੁਜੀਮੋਟੋ ਅਕਿਰੋ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ)"

ਥੇਰਾਵਾਦ ਦੀਆਂ ਸ਼ਬਦਾਵਲੀ ਅਤੇ ਮੈਂ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਿਆ ਹੈ, ਯੂਈ ਮਾਸਾਬਾ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ "ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਝਾਕਣ" ਵਿੱਚ ਵਰਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸ਼ਬਦਾਵਲੀ ਦੇ ਅਨੁਚੇਤ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਥੇਰਾਵਾਦ ਦੀਆਂ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾਵਾਂ 'ਤੇ ਅਧਾਰਤ ਹਾਂ, ਤਾਂ "ਹਿਸੋਹਿਹਿਹਿਸੋਸ਼ੋ" ਅਤੇ "ਮੈੱਸ਼ਿਨਜੋ" ਦੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਬਹੁਤ ਵੱਖਰੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ "ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਝਾਕਣ (ਯੂਈ ਮਾਸਾਬਾ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ)" ਦੀਆਂ ਧਾਰਨਾਵਾਂ 'ਤੇ ਅਧਾਰਤ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਹਾਲਤਾਂ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਹਾਲਤ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਥੇਰਾਵਾਦ ਦੀਆਂ ਧਾਰਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰੰਗਹੀਣ ਜਗਤ ਧਿਆਨ ਦੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। "ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਝਾਕਣ (ਯੂਈ ਮਾਸਾਬਾ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ)" ਵਿੱਚ ਵੀ, ਅੰਤ ਤੱਕ ਮਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਦੋਂ "ਹਿਸੋਹਿਹਿਹਿਸੋਸ਼ੋ" ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਨ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਜੇਕਰ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਗਲੀ "ਮੈੱਸ਼ਿਨਜੋ" ਦੀ ਹਾਲਤ ਵੀ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਵੇਗਾ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਨ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਮੈਦੋ, ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਦਿਲ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਬਾਅਦ, ਦਿਲ ਆਪਣੀ ਕਾਰਜਸ਼ੀਲਤਾ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਭਾਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਵਾਰ ਮੈਦੋ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਰਹੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ "ਮੈਦੋ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਇੱਕ ਅਸਥਾਈ ਸਥਿਤੀ ਹੈ।

ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਦੋ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰਤ ਨਾਮ "ਸੋਜੂਮੈੱਟਸੂ" ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ "ਸੋ" ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਮਨ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ, "ਜੂ" ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਸੰਵੇਦਨਾ, ਅਤੇ "ਮੈੱਟਸੂ" ਇੱਕ ਠੀਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਨ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਸਕਦੇ। ("ਗਿਆਨ ਦੇ ਪੌੜੀ" (ਫੁਜਿਮੋਟੋ ਅਕਿਰੋ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ)।

ਇਸ ਲਈ, ਇਹ "ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਝਾਕਨ" (ਅਬੂਈ ਮਾਸਾ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ) ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ, ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਸਥਿਤੀ ਜਾਪਦਾ ਹੈ ਜੋ "ਫਿਸ਼ੋ-ਫਿਸ਼ੋਸ਼ੋ-ਸ਼ੋਜੋ" ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਹੈ।

ਅਜੇ ਵੀ "ਫਿਸ਼ੋ-ਫਿਸ਼ੋਸ਼ੋ-ਸ਼ੋਜੋ" ਦੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ, ਇਹ ਇੱਕ "ਹੈ ਪਰ ਨਹੀਂ" ਵਾਲੀ ਸਥਿਤੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਉਦੋਂ ਹੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਔਰੇ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਲਈ ਆਪਣੀ ਰੂਪਰੇਖਾ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਕਿਸੇ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਭਾਵਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ "ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਹੀ" ਵਾਲੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਹੈ।

ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇੱਕ "ਸੋਜੂਮੈੱਟਸੂ" ਵਰਗੀ ਸਥਿਤੀ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਸ਼ਾਂਤ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਲਈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ "ਆਪਣੀ ਰੂਪਰੇਖਾ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਨੂੰ ਚਾਲੂ ਨਾ ਕਰਨ" ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਭਾਵੇਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪੰਜ ਇੰਦਰੀਆਂ ਆਉਣ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ "ਇਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਖਣਾ" ਦਾ ਹੁਕਮ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉੱਪਰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ "ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਪੰਜ ਇੰਦਰੀਆਂ ਤੋਂ ਸੰਵੇਦਨਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਣਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ" ਵਾਲੀ ਸਥਿਤੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਇੰਨਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਅਸਲ "ਮੈਦੋ" ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਸਥਿਤੀ ਹੈ ਜੋ "ਮੈਦੋ" ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਧਾਰਮਿਕ ਅਭਿਆਸ ਵਜੋਂ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿ ਇਹ ਸ਼ਾਇਦ ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਦਾ "ਮੈਦੋ" ਹੈ।

ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ "ਫਿਸ਼ੋ-ਫਿਸ਼ੋਸ਼ੋ-ਸ਼ੋਜੋ" ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੈ, ਪਰ "ਫਿਸ਼ੋ-ਫਿਸ਼ੋਸ਼ੋ-ਸ਼ੋਜੋ" ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਬਹੁਤ ਗਲਤ ਸਮਝਾਂਵਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਮਨ ਨੂੰ ਅਸਥਾਈ ਤੌਰ 'ਤੇ ਰੋਕਣਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਇੱਕ ਵੱਖਰੀ ਚੀਜ਼ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਇੱਕ ਧਾਰਮਿਕ ਸੰਪ੍ਰਦਾ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ, ਇਹ ਇੱਕ ਵੱਖਰੀ ਚੀਜ਼ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ "ਥੇਰਾਵਾਡਾ" ਸੰਪ੍ਰਦਾ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ, ਇਹ ਇੱਕ ਵੱਖਰੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ, ਪਰ "ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਝਾਕਨ" (ਅਬੂਈ ਮਾਸਾ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ) ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ, ਇਹ ਲਗਭਗ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।

ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ "ਫਿਸ਼ੋ-ਫਿਸ਼ੋਸ਼ੋ-ਸ਼ੋਜੋ" ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ "ਮੈਦੋ" ਵਰਗੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ, ਪਰ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਮਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਹਲਕੀ ਭਾਵਨਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ "ਮੈਦੋ" ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਣ ਨਾਲ ਗਲਤ ਸਮਝਾਂਵੀਆਂ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ "ਇੱਕ ਹਲਕੀ ਭਾਵਨਾ" ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਇਸੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਤੁਰੰਤ "ਮੈਦੋ" ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ "ਫਿਸ਼ੋ-ਫਿਸ਼ੋਸ਼ੋ-ਸ਼ੋਜੋ" ਤੱਕ ਦੇ ਕਦਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਹਲਕੀ ਭਾਵਨਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ "ਮੈਦੋ" ਹੈ।

ਮੈਟਸੂਜੋਟੇਈ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਇੱਕ ਜ਼ਰੂਰੀ ਰਸਤਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਹ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਰਹਿਣਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸੌਣਾ, ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਗੱਲ ਇਸ ਸਥਿਤੀ ਦੀ ਬਹੁਤ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਅਤੇ ਹਲਕੀ ਕੁਦਰਤ ਤੋਂ ਸਮਝੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਅਗਲੇ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੂਚਨਾ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।

ਜੇਕਰ "ਮੈਟਸੂਜੋਟੇਈ" ਨੂੰ ਅੱਖਰਸ਼ਾ ਅਨੁਸਾਰ ਪੜ੍ਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸਦਾ ਅਰਥ "ਦਿਲ ਨੂੰ ਗੁਆਉਣਾ" ਹੋਵੇਗਾ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਸਦਾ ਅਜਿਹਾ ਅੱਖਰਸ਼ਾ ਅਨੁਸਾਰ ਅਰਥ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਦਿਲ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਬਦਲਾਅ ਲਿਆ ਰਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਇਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ "ਸ਼ੋ-ਜੂਮੈੱਟਸੂ" ਵਾਂਗ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਸਥਿਤੀ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਨ ਦੀ ਗਤੀ ਤੁਰੰਤ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ "ਫਿਸ਼ੋ-ਫਿਸ਼ੋ-ਸ਼ੋਜੋ" ਦੇ ਪੜਾਅ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਅਨੁਸਾਰੀ ਬਣਾ ਕੇ, ਇਹ ਸਥਿਤੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਮਨ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਬਾਰੇ ਹੈ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਮਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਾਲਤੂ ਜਾਨਵਰ ਨਾਲ ਜੋੜਨ ਵਾਲੇ ਰੱਸੀ ਵਾਂਗ ਹਲਕੇ ਜਿਹੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਮਨ ਭਟਕ ਨਾਵੇ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਥੋੜੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਰੱਸੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਪਾਲਤੂ ਜਾਨਵਰ (ਮਨ) ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਇੱਥੇ, ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਾਂ ਕਿ "ਮਨ ਨੂੰ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਜੋੜਨਾ," ਤਾਂ ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੱਚ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਲਈ ਰੱਸੀ ਵਰਗੀ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਆਈ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇੱਕ ਪੂਰਨ ਸ਼ਰਤ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਮੈਟਸੂਜੋਟੇਈ ਦੀ "ਸ਼ੋ-ਜੂਮੈੱਟਸੂ" ਨੂੰ "ਫਿਸ਼ੋ-ਫਿਸ਼ੋ-ਸ਼ੋਜੋ" ਤੋਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਰੱਸੀ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਛੋਟੀ ਅਤੇ ਪਤਲੀ ਰੱਸੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇੱਕ ਧਾਗਾ ਜਾਂ ਇੱਕ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੱਡਾ ਰੱਸੀ, ਅਤੇ ਪਾਲਤੂ ਜਾਨਵਰ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਪਾਲਤੂ ਜਾਨਵਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇੱਕ ਚਿਵਾਵਾ, ਨਾ ਕਿ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਕੁੱਤੇ ਲਈ ਵਰਤੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਰੱਸੀ। ਇਹ ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਦੀ ਗ੍ਰੇਡ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਰੱਸੀ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਇਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਸਥਿਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਰੱਸੀ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਮਨ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਹਿਸਾਸ ਤੁਰੰਤ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ (ਮੈੱਟ)।

ਇਸਨੂੰ ਸਖਤੀ ਨਾਲ ਕਹਿਣ ਲਈ, ਇਹ "ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਸੋਚਣਾ" ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ "ਲਗਭਗ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੋਚਣਾ" ਜਾਂ "ਮਨ ਦੀ ਗਤੀ ਤੁਰੰਤ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ" ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਢੁਕਵੇਂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ "ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਸੋਚਣਾ" ਜਾਂ "ਮਨ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨਾ" ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਗੱਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਈ ਥਾਈਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ ਜਾ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।

ਇਸਨੂੰ ਅੱਖਰਸ਼ਾ ਅਨੁਸਾਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ "ਜੇਕਰ ਮਨ ਕਦੇ ਵੀ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਮੈਟਸੂਜੋਟੇਈ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਿਆ" ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇਸ ਬਾਰੇ ਚਿੰਤਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਇਸਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹ "ਸ਼ੋ-ਜੂਮੈੱਟਸੂ" ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਜੇਕਰ "ਫਿਸ਼ੋ-ਫਿਸ਼ੋ-ਸ਼ੋਜੋ" ਦੇ ਬਾਅਦ "ਸ਼ੋ-ਜੂਮੈੱਟਸੂ" ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸਨੂੰ ਢੁਕਵੇਂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਮਝਣਾ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਮੈਟਸੂਜੋਟੇਈ ਹੈ।

ਮੈਨੂੰ, ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਵੀ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੀਆਂ ਵਿਆਖਣਾਂ ਵੱਖਰੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ, ਅਤੇ ਇਹ ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਵਿਆਖਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਧਰਮਾਂ ਦੀਆਂ ਵਿਆਖਣਾਂ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।

ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਹੀ, ਥੇਰਾਵਾਦ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਵਿੱਚ, ਅਰਾਹਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਰਨ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਤਤਾ, ਅਰਾਹਤ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਅਕਤੀ ਹੈ ਜਿਸਨੇ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਕ੍ਰਮ ਹੈ ਕਿ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਰਨ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਤਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ "ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਝਾਕੂ (ਯੂਈ ਮਾਸਾ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ)" ਵਿੱਚ, ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਸਥਿਤੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਮਰਨ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਤਤਾ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਜੇ ਤੱਕ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਥੇਰਾਵਾਦ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਅਰਾਹਤ ਦਾ ਗਿਆਨ "ਸ਼ਾਂਤਮਈ ਸਥਿਤੀ" ਜਾਂ ਇਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੀ ਝਲਕ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਅਜਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਕ੍ਰਮ ਹੋਵੇਗਾ, ਪਰ ਨਿੱਜੀ ਤੌਰ 'ਤੇ, "ਸ਼ਾਂਤਮਈ ਸਥਿਤੀ" ਇੱਕ ਨਿੱਜੀ ਸਥਿਤੀ ਹੈ ਜੋ "ਜਨਤਕ" ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਫੈਲੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ, ਮੈਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਇਹ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ "ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਝਾਕੂ (ਯੂਈ ਮਾਸਾ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ)" ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਧੇਰੇ ਢੁਕਵੀਂ ਹੈ।

ਸਵੇਰੇ ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਰਚਨਾ, ਵਿਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਰੱਖ-ਰਖਾ ਦੇ ਜਨਤਕ ਜਗਤ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਦੋਂ ਹੀ ਅਚਾਨਕ, ਇੱਕ ਗਊ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਮੇਰੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਟੇਨਲੈਸ ਸਟੀਲ ਦੇ ਕੱਪ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਅਚਾਨਕ ਉਹ ਕੱਪ ਮੇਰੇ ਛਾਤੀ ਦੇ ਉੱਪਰ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੱਕ ਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਹ ਮੇਰੇ ਗਲੇ ਦੇ ਉੱਪਰ ਜਾਂ ਗਲੇ ਦੇ ਥੋੜੇ ਅੱਗੇ ਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਕੱਪ ਝੁਕ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਇੱਕ "ਗੋਲ ਕੋਰ" 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।

ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਹੀ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਖਾਸ ਸੰਵੇਦਨਾ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਬਸ ਮੈਨੂੰ "ਅਜੀਬ, ਦੁੱਧ ਡਿੱਗ ਗਿਆ? ਇਹ ਕੀ ਹੈ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗਾ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਤਬਦੀਲੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਅੰਦਾਨ ਸੀ ਕਿ ਦੁੱਧ ਸਤਹ 'ਤੇ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰੀ ਛਾਤੀ ਦੇ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਕੱਪ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।

... ਇਹ ਕੀ ਹੈ?

ਭਾਰਤ ਦੇ ਹਿੰਦੂ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਗਊ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਨੰਦੀ ਦੀ ਪੱਥਰ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਦੇ ਰਸਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਦੁੱਧ ਨੂੰ ਇਸ ਨੰਦੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ 'ਤੇ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰਾ ਅਨੁਭਵ ਗਊ ਬਣਨ ਵਰਗਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਦੁੱਧ ਪਾਉਣ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ।

ਸ਼ਾਇਦ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸਦਾ ਕੋਈ ਰਸਮੀ ਅਰਥ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਮੇਰੇ ਅਨੁਭਵ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਰਸਮ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਹ ਕਿਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ।

ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਭਾਰਤੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਰਸਮ ਇਸਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ।

ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਲੱਗਾ, ਪਰ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੁੱਧ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਪਾਇਆ, ਤਾਂ ਇਸਦਾ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ।

ਹਾਲਾਂਕਿ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਕਲਪਨਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਵੱਖਰੇ ਅਨੁਭਵ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਕਲਪਨਾ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਮੈਂ ਆਕਾਸ਼ੀ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਉਤਾਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਜਦੋਂ ਇਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਅਹਿਸਾਸ ਜਾਂ ਬਦਲਾਅ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਸ਼ਾਇਦ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੋਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਝਲਕ ਦਿਖਾਈ ਗਈ, ਅਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਸੰਕੇਤ ਸੀ ਕਿ "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰੋ।" ਅਤੇ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਜ਼ਮਾਇਆ, ਤਾਂ ਇਸਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦਿਖਾਇਆ।

ਇਹ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁੱਧ ਪਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਸਿਰਜਣਾ, ਵਿਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਰੱਖ-ਰਖਾ ਦੇ ਜਜ਼ਬੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰੂਹਾਂ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਕੇ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰ ਟੀਬੀਟੀਆਂ ਮਾਂਟਰਾ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਉਚਾਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਜਗਾ ਸਕੇ। ਊਰਜਾ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰ ਮੈਂ ਮੂਲਾਧਾਰ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਚੱਕਰ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਧਿਆਨ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਰਾਮ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅਚਾਨਕ, ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਰੌਸ਼ਨੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਰਾਤ ਦੇ ਪਾਸੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਨਾਂ ਉੱਗ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ।

ਇਸ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਇੱਕ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਆਕਾਰ ਦੀ ਛਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੋਂ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਨਾਂ ਉੱਗ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।

ਹਾਲੇ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਿਰਫ਼ ਰੌਸ਼ਨੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਸੀ।

ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਅਚਾਨਕ, ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਊਰਜਾਵਾਂ ਧীরে ਧীরে ਸੰਘਣੀਆਂ ਹੋਣ ਲੱਗੀਆਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਇਸ਼ਨਾਨ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਕੱਢਣ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਊਰਜਾ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਦੀ ਘਣਤਾ ਵਧ ਗਈ।

ਮੂਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਸਿਰਜਣਾ, ਨਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣਾ ਦੇ ਸੁਚੇਤ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਕੋਰ ਵਰਗੀ ਚੀਜ਼ ਬਣ ਗਈ ਸੀ। ਇਸਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਕੋਰ ਦੀ ਘਣਤਾ ਵਧ ਗਈ।

ਜਿਸ ਸਮੇਂ ਸਿਰਜਣਾ, ਨਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣ ਦੇ ਸੁਚੇਤ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਸਨ, ਪਰ ਧীরে ਧীরে ਇਹ ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਏ। ਇਸ ਫੈਲੇ ਹੋਏ ਸੁਚੇਤ ਵਿੱਚੋਂ, ਲਗਭਗ ਅੱਧਾ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਬਾਕੀ ਅੱਧਾ ਸੰਘਣ ਹੋ ਕੇ ਵਾਪਸ ਕੋਰ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਇਹ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਸੁਚੇਤ ਉੱਪਜਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਕੋਰ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੱਖਰਾ ਹੈ। ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਜੋ ਸਿਰਜਣਾ, ਨਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣ ਦੇ ਸੁਚੇਤ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਉੱਪਜੇ ਸਨ, ਉਹ ਹੋਰ ਡੂੰਘੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਇਹ ਵਧੇਰੇ ਸਥਿਰਤਾ ਵਾਲਾ ਅਨੁਭਵ ਹੈ।

ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਸਵੇਰ ਦੀ ਝਲਕ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਚਨਾ, ਵਿਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਸੰਭਾਲ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਵਧਣ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਅਕਸਰ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਭਰਦਾ ਹਾਂ।

ਖਾਸ ਕਾਰਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਮੈਂ ਅਕਸਰ ਬੇਲੋੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜਾਂ ਆਮ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜਿਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਨਾਜ਼ੁਕ ਚੀਜ਼ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਲ ਦੀ ਚਮਕ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਹ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਇੱਕ ਪਲ ਦੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇੱਕ-ਇੱਕ ਨਾਜ਼ੁਕ ਚੀਜ਼, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਇਹ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਧীরে ਧীরে ਬੇਗ਼ੈਰ-ਵਰਣਨ ਰੋਣ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਕੋਈ ਖਾਸ ਤਬਦੀਲੀ ਨਹੀਂ ਦੇਖੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਇੱਕ ਆਮ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜਿਉਂ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਮੈਂ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਿਸੇ ਗੱਲ ਤੋਂ ਉਦਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਪਰ ਇੱਕ ਪਲ ਦੀ ਨਾਜ਼ੁਕਤਾ, ਇੱਕ ਪਲ ਦੀ ਹਰ ਚੀਜ਼, ਸਦੀਵੀ ਜਾਪਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਦੀਵੀ ਚੀਜ਼ ਇੱਕ ਰੂਪ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਦਲਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਦੀ ਸਪਸ਼ਟਤਾ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਉਸ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੀ ਸਥਿਰ ਚਮਕ, ਅਤੇ ਉਸ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੀ ਤੁਰੰਤ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ, ਇਹ ਸਭ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਉਦਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਉਦਾਸ ਹੋਣਾ ਧੁਨ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਭਰਨ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਭਰਨਾ ਕਿਸੇ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਆਇਆ ਹੈ, ਬਲਕਿ ਇਹ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਨਾਜ਼ੁਕਤਾ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਇੱਕ ਉਦਾਸੀ ਹੈ।

ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਖਾਸ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਹਰੇਕ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ। ਪਰ, ਮੇਰਾ ਟੀਚਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਹਰੇਕ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਨਾਜ਼ੁਕਤਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।

ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਸੰਭਾਵਨਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਉਦਾਸੀ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਜ਼ੁਕਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇਸ ਵਰਤਮਾਨ ਸੰਸਾਰ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਘਰ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘਾਈ ਨਾਲ ਜੜ੍ਹੇ ਇੱਕ ਉਦਾਸੀ ਭਰੇ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਲਿਆ ਰਹੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਨਾਜ਼ੁਕਤਾ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਇਸ ਰਿਐਲਿਟੀ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਜੇਕਰ ਮੇਰੇ ਘਰ ਦਾ ਖੇਤਰ ਉਦਾਸੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਵੀ ਉਸ ਉਦਾਸੀ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਾਂ। ਕਾਰਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਨਾਜ਼ੁਕਤਾ ਨੂੰ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਛੁਪੀ ਉਦਾਸੀ ਨੂੰ ਵੀ ਲਿਆ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਅਜਿਹੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਵੀ ਹੈ।

ਇਸ ਸਮੇਂ, ਇਹ ਠਹਿਰਾਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕਿਹੜਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਇੱਕ ਸੰਭਾਵੀ ਥਿਊਰੀ ਹੈ।

ਸ਼ਾਇਦ, ਜਦੋਂ "ਸਾਂਝੀ" ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਜਾਗਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ (ਜਿਸਨੂੰ "ਸਾਂਝੀ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ) ਸੱਚਮੁੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਦੇ ਖੇਤਰ ਦੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋਣਾ ਪਵੇਗਾ।

ਜੇਕਰ ਇਹ ਗੱਲ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਾਫ਼ੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ "ਸਾਂਝੀ" ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ ਦੀਆਂ ਸ਼ਰਤਾਂ ਇਹ ਹਨ ਕਿ "ਸਾਂਝੀ" (ਲੋਕ) ਖੁਸ਼ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਇੱਕ ਉੱਚੀ ਥੈਸ਼ਹੋਲਡ ਹੈ।

ਜਨਤਾ ਜੋ ਦੁੱਖ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਮੈਂ ਵੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਤਰਕੀਂ ਠੀਕ ਹੈ।

ਸ਼ਾਇਦ, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਸੱਚ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਕੇ ਰੋਂਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਵੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਪਰ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਕੁਝ ਵੱਖਰੇ ਕਿਸਮ ਦੇ ਹਨ।

ਅਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਥੋੜ੍ਹੀ ਡੂੰਘੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਥੋੜ੍ਹਾ ਛੋਟਾ ਹੈ। ਪਰ, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਅਜਿਹੇ ਹਨ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਦੁੱਖ ਹੋ ਕੇ ਝੱਲ੍ਹਾਂ ਆ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਇਸ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਹਨ ਜੋ ਯੋਗਾ ਦੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਲੇਖਕ, ਹੋਂਜ਼ਾਨ ਹਾਕੂ ਸੇਂਸੇ ਦੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖੀ ਗਈਆਂ ਥਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀਆਂ-ਜੁਲਦੀਆਂ ਹਨ।

ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਹੋਂਦ ਨੂੰ ਅਨੰਤ ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਡਰ ਲੱਗਾ। ਮੈਂ ਯੋਗਾ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਨੂੰ ਠੱਪ ਕਰਨ ਦੇ ਬਾਰੇ ਵੀ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਡਰ ਬਹੁਤ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਅਤੇ ਡੂੰਘਾ ਸੀ। ਇਹ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਤਜਰਬਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਜਰਬੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਅਤੇ ਦੂਰੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਮੇਰਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੋਇਆ, "ਮੈਂ ਜੀਵਾਂ ਜਾਂ ਮਰਾਂ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਸੰਪੂਰਨ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ," ਇਸ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਅਨੰਤ ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਦਾ ਡਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਘੱਟ ਹੋ ਗਿਆ। "ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਉਛਾਲ (ਹੋਂਜ਼ਾਨ ਹਾਕੂ ਲਿਖਿਆ)"

ਇਹ ਵਿਸ਼ੁੱਡਾ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਲਿਖਤ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਅਨੁਭਵ ਵੀ ਵਿਸ਼ੁੱਡਾ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਡਰ ਦੀ ਬਜਾਏ ਦੁੱਖ ਵਜੋਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਇਸਨੂੰ "ਭਿਆਨਕ ਦੁੱਖ" ਵਜੋਂ ਸਮਝੀਏ, ਤਾਂ ਇਸਦਾ ਅਧਾਰ ਕੁੱਝ ਮਿਲਦਾ-ਜੁਲਦਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।

ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ, ਰਚਨਾ, ਵਿਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਰੱਖ-ਰਖਾਅ ਦੇ ਜਜ਼ਬੇ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਨਾਲ ਸਮਝਣ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਅਸਥਿਰਤਾ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਹੋਣ ਲੱਗੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮੈਂ ਰੋਂਨ ਲੱਗ ਪਿਆ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਉਦਾਸੀ ਹੈ ਜੋ "ਰਚਨਾ, ਵਿਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਰੱਖ-ਰਖਾਅ" ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਕੇ ਉੱਭਰ ਰਹੀ ਹੈ।

ਮੈਂ ਇੱਥੇ "ਦੂਰ" ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਪਰ ਮਤਲਬ ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਦੀ ਦੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਦਾ ਮੂਲ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ "ਖਿਸਕਣਾ" ਹੈ। ਕੁਝ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸਨੂੰ "ਅਣਜਾਣ ਦੀ ਸਥਿਤੀ" ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਕੁਝ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਛਾਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੂਲ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ "ਮੂਲ ਤੋਂ ਖਿਸਕਿਆ ਨਹੀਂ", "ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ" ਜਾਂ "ਸਮਝਿਆ ਹੋਇਆ" ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਜੇ ਕੋਈ ਰਚਨਾ, ਵਿਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਰੱਖ-ਰਖਾਅ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਅਸਲ ਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਦਾਸੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਰਚਨਾ, ਵਿਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਰੱਖ-ਰਖਾਅ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਪਰਦੇ ਦੇਖਦਾ ਹੈ।

ਹਾਲਾਂਕਿ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਥਿਤੀ ਥੋੜੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਅਸਲ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸਥਿਰਤਾ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਅਤੇ "ਉਦਾਸੀ" ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਹੋਣ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।

ਇਸ ਲਈ, ਅਸਥਿਰਤਾ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਕਾਰਨ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਉਦਾਸੀ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਭਾਵਨਾ ਹੈ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਲਈ ਉੱਭਰਦੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਅਸਲ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਰਹੇ ਹਾਂ।

ਅਸਥਿਰਤਾ ਦੀ ਇਹ ਉਦਾਸੀ ਵੀ ਰਚਨਾ, ਵਿਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਰੱਖ-ਰਖਾਅ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਅਸਥਿਰਤਾ ਦੀ ਉਦਾਸੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਅਲੋਪ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਉਦਾਸੀ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਵਿਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਰੱਖ-ਰਖਾਅ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਅਸਲ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਮਝ ਸਕਦੇ ਹਾਂ।

ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਉਸਦੇ ਰਚਨਾ, ਵਿਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਰੱਖ-ਰਖਾਅ ਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕਦੇ ਹਾਂ।

ਉਲਟਾ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦੇ ਰਚਨਾ, ਵਿਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਰੱਖ-ਰਖਾਅ ਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕਦੇ ਹਾਂ।

ਇੱਥੇ ਦੋ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ:

ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ
ਭਾਵਨਾ

ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਸਾਡੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਸਧਾਰਨ ਤਰੀਕਾ ਹੈ। ਭਾਵਨਾ ਦਿਲ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗੂੜ੍ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਅਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ (ਭਾਵਨਾਵਾਂ) ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੰਗਾਂ (ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ) ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।

ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੰਗਾਂ (ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ) ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਤਾਂ "ਉਦਾਸੀ" ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ (ਭਾਵਨਾਵਾਂ) ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦੇ ਰਚਨਾ, ਵਿਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਰੱਖ-ਰਖਾਅ ਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕਦੇ ਹਾਂ।

ਉਦਾਸੀ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰ ਪਾਉਣ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਭਾਵਨਾ (ਖੁਸ਼ੀ) ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕੋ ਕਿਸਮ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਸ ਨਾਲੋਂ ਵਧੀਆ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੰਗਾਂ (ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ) ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ (ਭਾਵਨਾਵਾਂ) ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ, ਜਾਂ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਇੱਕ ਨੂੰ, ਉਸਦੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖੀਏ ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਉਦਾਸੀ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰ ਪਾ ਸਕੀਏ।

ਇਹ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਹ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੋਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ "ਪਾਰ ਹੋਣਾ" ਸ਼ਬਦ ਇੱਕ ਲੜਾਈ ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਛਾਪ ਲਗਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਇਹ "ਜਿਵੇਂ ਹੈ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖਣਾ" ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਕਿ ਇਹ ਕੀ ਸੀ, ਪੰਜ ਇੰਦਰੀਆਂ ਜਾਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਇਸਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਛਾਣਨਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਕਰਨਾ।

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ "ਸਮਝਦੇ" ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਭਾਵਨਾ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਰਕਪੂਰਨ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਹੈ ਜੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਦੇਖਿਆ ਹੈ ਉਸਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਤਰਕਪੂਰਨ ਸਮਝ ਆਖਰਕਾਰ ਬਚਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ, ਤਰਕ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਦੇ ਬਜਾਏ, ਪਹਿਲਾਂ "ਜਿਵੇਂ ਹੈ" ਉਸਨੂੰ ਦੇਖੋ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਪਛਾਣੋ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ, ਆਖਰੀ "ਸਮਝ" ਆਉਂਦੀ ਹੈ।

ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਹ ਵੀ ਕਹਿਣ ਲਈ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਵਿਆਖਿਆ ਲਈ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਹੁਤ ਸਧਾਰਨ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਹੀ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਹਨ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਦੁੱਖ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।

ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਨਾਸ਼ਵਰਤਾ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ, ਪਰ ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਅਚਾਨਕ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਵਿਸ਼ੁੱਡਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਅਨੁਭੂਤੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਬਲੌਕ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਕਾਫ਼ੀ ਘੱਟ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਅਤੇ, ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ, ਮੇਰਾ ਉਦਾਸੀ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਵੀ ਠੱਲ ਗਿਆ।

ਜਦੋਂ "ਸਿਰਜਣਾ, ਵਿਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਰੱਖ-ਰੱਖਾ" ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਉੱਭਰੀ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ੁੱਡਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਅਨੁਭੂਤੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਬਲੌਕ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਹੁਣ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਬਲੌਕ ਹੋਣ ਵਰਗਾ ਜਾਂ ਖਿਚਕਿਚ ਵਾਲਾ ਅਹਿਸਾਸ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਹੈ ਕਿ ਵਿਸ਼ੁੱਡਾ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਹੈ।

ਅਤੇ, ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ, ਮੇਰਾ ਉਦਾਸੀ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਠੱਲ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਉਦਾਸੀ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਉਦਾਸੀ ਉੱਠ ਰਹੀ ਹੈ।

ਇਸ ਲਈ, ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਉਦਾਸੀ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਵਿਸ਼ੁੱਡਾ ਦੇ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਕਾਰਨ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।

ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਵਿਸ਼ੁੱਡਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹਿਆ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵਿਸ਼ੁੱਡਾ ਵਿੱਚ ਊਰਜਾ ਦਾ ਪ੍ਰਵਾਹ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਅਨਾਹਤਾ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ "ਸਿਰਜਣਾ, ਵਿਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਰੱਖ-ਰੱਖਾ" ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਵਿਸ਼ੁੱਡਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅਨਾਹਤਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਰਹੀ ਹੈ, ਅਜਿਹਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਚੱਕਰ ਇੱਕਠੇ ਵੀ ਖੁੱਲ੍ਹ ਸਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਧাপে ਧাপে ਵੀ ਖੁੱਲ੍ਹ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਵਿਸ਼ੁੱਡਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।

ਅਤੇ, ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ ਊਰਜਾ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਫਸ ਰਹੀ ਹੈ, ਅਜਿਹਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਅਜੀਨਾ ਦੇ ਥੋੜੇ ਪਿੱਛੇ, ਪਿੱਛਲੇ ਸਿਰ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਤੀਜੇ ਅੱਖ ਦੇ ਯਾਦਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੀਜੀ ਅੱਖ ਬ੍ਰੂਹ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਪਿੱਛਲੇ ਸਿਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇੱਕ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪਹਿਲੂ, ਇੱਕ "ਫੋਰਸ ਆਈ" ਵਜੋਂ ਉੱਪਰ ਵੱਲ, ਚੋਟੀ ਵੱਲ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਡਾਇਮੈਂਸ਼ਨਲ ਹੈ ਅਤੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਨੂੰ ਬਦਲਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ, ਜੇਕਰ ਇਹ ਪਹਿਲਾ ਕਦਮ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਿੱਛਲੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਤੀਜੀ ਅੱਖ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਹੋਣ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਕਿ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਵਿਸ਼ੁੱਡਾ ਵਿੱਚ ਵੀ "ਸਿਰਜਣਾ, ਵਿਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਰੱਖ-ਰੱਖਾ" ਦੀ ਊਰਜਾ ਦਾ ਪ੍ਰਵਾਹ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਅਜੀਨਾ ਵੀ ਐਕਟੀਵੇਟ ਹੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।

ਚੱਕਰ ਧাপে ਧাপে ਖੁੱਲ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਚੱਕਰ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਦੇ ਢੰਗ ਵੀ ਉਥੇ ਹੀ ਖੁੱਲ੍ਹਣਗੇ, ਅਤੇ ਇਸ ਵਾਰ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਖੁੱਲ੍ਹਿਆ ਹੋਵੇਗਾ, ਪਰ ਇਹ ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੈ ਜੋ ਕਿ ਲੋਕ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਚੱਕਰ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਨਾਲ ਕੁਝ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸਦੇ ਬਜਾਏ, ਇਹ ਨਵੀਆਂ "ਸਿਰਜਣਾ, ਵਿਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਰੱਖ-ਰੱਖਾ" ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੀ ਊਰਜਾ ਨਾਲ ਢੁਕਣ ਵਰਗਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੈ।

ਮੂਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਜੋ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਵਿਸ਼ੁੱਡਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤਾ ਯਕੀਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਰਾਤ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉੱਪਰ ਦੱਸਿਆ ਅਵਸਥਾ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਹੀ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਵਿਸ਼ੁੱਡਾ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹਿਆ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹਿਆ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਤਾਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਹੋਵੇਗਾ ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਚੱਕਰ ਏਕੀਕ੍ਰਿਤ ਹੋ ਜਾਣਗੇ ਅਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲੱਗ ਜਾਣਗੇ, ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਖੁੱਲ੍ਹਣਾ ਹੀ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ।

ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਕਹਿਣ ਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤਿੱਬਤ ਵਿੱਚ, ਚੱਕਰ ਖੋਲ੍ਹਣ ਵੇਲੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਤਜਰਬਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਸ ਵਾਰ, ਵਿਸ਼ੁੱਡ ਚੱਕਰ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਿਆ ਅਤੇ "ਦੁੱਖ" ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਦੀ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਵਜੋਂ ਸਮਝਿਆ।

ਤਾਜ਼ਗੀ ਵਿੱਚ, ਬੱਸ ਭਮਾ (ਭਵਿਸ਼ਯ) ਜਾਂ ਨੱਕ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਬੇਲੋੜੇ ਵਿਚਾਰ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਬੇਲੋੜੇ ਵਿਚਾਰ ਇੱਕਠੇ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਾਂਤ ਸ਼ਵਾਸ ਲੈ ਕੇ ਭਮਾ ਜਾਂ ਨੱਕ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਧਿਆਨ ਜਿਥੇ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਸਿਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤਮਈ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ਵਾਸ ਰਾਹੀਂ ਬੇਲੋੜੇ ਵਿਚਾਰ ਇੱਕਠੇ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਸਿੱਧਾ ਸ਼ਾਂਤਮਈ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਦਾ ਜਰਨਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਬੇਲੋੜੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦਾ ਖਤਮ ਹੋਣਾ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਹੈ ਕਿ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਬੇਲੋੜੇ ਵਿਚਾਰ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਸ਼ਾਂਤਮਈ ਥਾਂ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੱਖਰਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।

ਪਹਿਲਾਂ, ਸ਼ਾਂਤਮਈ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਕੋਈ ਡੂੰਘੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਾਂਤਮਈ ਥਾਂ 'ਤੇ ਹੋਣਾ ਸੀ।

ਹੁਣ, ਡੂੰਘੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤਮਈ ਥਾਂ 'ਤੇ ਹੋਣਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਡੂੰਘੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਸੀ ਜੋ ਸ਼ਾਂਤਮਈ ਥਾਂ 'ਤੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਰੋਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕੋਈ ਡੂੰਘੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਸ਼ਾਂਤਮਈ ਥਾਂ 'ਤੇ ਜਾਣ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪਾ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਹੁਣ, ਡੂੰਘੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੇ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ, ਸ਼ਾਂਤਮਈ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਸ਼ਾਂਤਮਈ ਥਾਂ ਡੂੰਘੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਣ ਨਾਲ ਸੁਤੰਤਰ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਡੂੰਘੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤਮਈ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਹੁਣ, ਡੂੰਘੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੇ ਲਗਾਤਾਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤਮਈ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਪੱਧਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ।

ਸ਼ਾਂਤਮਈ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਣਾ, ਯੋਗਾ ਵਿੱਚ, "ਚਿਤ" (ਮਨ) ਦੀ ਅస్థਿਰਤਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਡੂੰਘੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਜਾਂ ਗੈਰ-ਮੌਜੂਦਗੀ ਸ਼ਾਂਤਮਈ ਥਾਂ ਤੋਂ ਕਾਫ਼ੀ ਸੁਤੰਤਰ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਦਖਲ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ, ਇਹ ਦੋ ਵੱਖਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ।

ਸ਼ਾਂਤਮਈ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਣਾ, ਯੋਗਾ ਵਿੱਚ "ਚਿਤ" ਕਹੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ, ਪੰਜ ਇੰਦਰੀਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਮਨ ਦੇ ਉਸ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਗਤੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਜੋ ਯਾਦਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਯੋਗਾ ਸੂਤਰ ਵਿੱਚ "ਯੋਗਾ ਚਿਤ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨਾ ਹੈ" ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ। ਯੋਗਾ ਸੂਤਰ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ "ਚਿਤ" ਦੇ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਪੱਧਰ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।

ਅਤੇ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਡੂੰਘੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਂਤਮਈ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਡੂੰਘੇ ਪੱਧਰ ਤੋਂ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਉੱਭਰਦੀ ਹੈ।
ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤਮਈ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਣਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਡੂੰਘੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ, ਡੂੰਘੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਵਾਲੀ ਸ਼ਾਂਤਮਈ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਣਾ ਹੈ।

ਯੋਗਾ ਸੂਤਰ ਵਿੱਚ ਯੋਗਾ ਦੀ ਧਾਰਨਾ, ਡੂੰਘੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੇ ਪਹਿਲੂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਇਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ "ਚਿਤ" ਦੀ ਗਤੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰੋ।

ਯੋਗਾ ਸੂਤਰ ਦੀ ਇੱਕ ਆਮ ਆਲੋਚਨਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ "ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ?" ਹਾਲਾਂਕਿ, ਯੋਗਾ ਸੂਤਰ ਵਿੱਚ, "ਮਨ" ਦਾ ਮਤਲਬ "ਚਿਤ" ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼اਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼اਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼اਹਿਰੀ ਜ਼ਾਹਿਰੀ ਜ਼اਹਿਰੀ ਜ਼اਹਿਰੀ ਜ਼اਹਿਰੀ ਜ਼اਹਿਰੀ ਜ਼اਹਿਰੀ ਜ਼اਹਿਰੀ ਜ਼اਹਿਰੀ ਜ਼اਹਿਰੀ ਜ਼ਾҳиરી ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼اҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳирі ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири ਜ਼аҳири

ਇਸ ਲਈ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇਹੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ "ਚੁੱਪ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੋ।" ਖੈਰ, ਇਹ ਬਸ ਇੱਕ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਅੰਤਰ ਦਾ ਫਰਕ ਹੈ... ਯੋਗਾ ਸੂਤਰ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਇੱਥੇ ਹੈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਇਸਨੂੰ ਜਾਪਾਨੀ ਵਿੱਚ "ਮਨ ਦੀ ਮੌਤ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਗਲਤ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ "ਮਨ ਦੀ ਮੌਤ" ਨਹੀਂ ਹੈ, ਬਲਕਿ "ਮਨ ਦੀ ਅస్థਿਰਤਾ ਦੀ ਮੌਤ" ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਚੁੱਪ ਦੀ ਥਾਂ ਹੈ।

ਇਹ ਚੁੱਪ ਦੀ ਥਾਂ ਉਦੋਂ ਵੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਰਚਨਾ, ਵਿਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਸੰਭਾਲ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਗੂੜ੍ਹੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਉੱਭਰਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਚੁੱਪ ਦੀ ਥਾਂ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਚਿੱਤ ਦੀ ਅస్థਿਰਤਾ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਥੱਲੇ ਦੇ ਸੁਚੇਤ ਹੋਣ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਗੂੜ੍ਹੇ ਸੁਚੇਤ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਕੋਈ ਝਗੜਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਥੱਲੇ ਦੇ ਸੁਚੇਤ (ਚਿੱਤ) ਵਿੱਚ ਝਗੜਾ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਚੁੱਪ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯੋਗਾ ਸੂਤਰ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ "ਜਦੋਂ ਚਿੱਤ ਦੀ ਅస్థਿਰਤਾ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ (ਪੁਰੁਸ਼) ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ," ਪਰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਯੋਗਾ ਦਾ ਟੀਚਾ ਚੁੱਪ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਣਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਅੱਗੇ ਕੁਝ ਹੈ। ਚੁੱਪ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਗਲਾ ਕਦਮ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ (ਪੁਰੁਸ਼) ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਗੂੜ੍ਹਾ ਸੁਚੇਤ ਉੱਭਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਇਹ ਉਪਨੀਸ਼ਦ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਚਾਨਕ ਮੈਨੂੰ ਭਰੂਹ ਦੇ ਥੋੜੇ ਜਿਹੇ ਪਿੱਛੇ ਇੱਕ ਊਰਜਾ ਦਾ ਪ੍ਰਵਾਹ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ।

ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਅਨੁਭਵ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇੱਕ ਬੈਲੂਨ ਫੁੱਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਨਰਮ ਹੋਜ਼ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦਾ ਪ੍ਰਵਾਹ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਹੋਜ਼ ਫੁੱਲਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਸੁੱਕੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਥੋੜਾ ਪਾਣੀ ਭਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।

ਮੂਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ, ਮੇਰੇ ਦਿਮਾਗ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰਚਨਾ, ਵਿਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਸੰਭਾਲ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਊਰਜਾ ਦਾ ਇੱਕ ਸੰਘਣੇ ਅਨੁਭਵ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਜਿਹੜੀ ਊਰਜਾ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਭਰੂਹ ਦੇ ਥੋੜੇ ਜਿਹੇ ਪਿੱਛੇ, ਇੱਕ ਬੈਲੂਨ ਵਾਂਗ ਫੁੱਲਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਵਧ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਅਨੁਭਵ ਭਰੂਹ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਹੀ, ਮੇਰੇ ਪਿਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਭਰੂਹ ਵੱਲ, ਊਰਜਾ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਵਧ ਰਹੀ ਸੀ।

ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ 30 ਸਕਿੰਟ ਜਾਂ ਕੁਝ ਮਿੰਟਾਂ ਤੱਕ ਚੱਲਿਆ।

ਧੀ ਧੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਊਰਜਾ ਭਰੂਹ ਦੇ ਥੋੜੇ ਜਿਹੇ ਪਿੱਛੇ ਤੱਕ ਦਾਖਲ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਊਰਜਾ ਦੇ ਦਬਾਅ ਦੇ ਵਧਣ ਨਾਲ, ਭਰੂਹ ਦੇ ਨੇੜੇ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੱਕ ਊਰਜਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।

ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਗਹਿਰੇ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਨੱਕ ਦੇ ਸਿਰੇ ਤੋਂ ਦਾਖਲ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਨੱਕ ਦੇ ਸਿਰੇ 'ਤੇ ਊਰਜਾ ਦਾ ਪ੍ਰਵਾਹ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਆਰਾਮ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਅੱਜ ਵਾਂਗ ਭਰੂਹ ਦੇ ਨੇੜੇ ਊਰਜਾ ਦਾ ਇੱਕ ਸੰਘਣੇ ਅਨੁਭਵ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਨੱਕ ਦੇ ਸਿਰੇ 'ਤੇ ਊਰਜਾ ਦਾ ਪ੍ਰਵਾਹ ਸੀ। ਮੇਰਾ ਅਨੁਭਵ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਊਰਜਾ ਨੱਕ ਦੇ ਸਿਰੇ ਜਾਂ ਭਰੂਹ ਦੇ ਨੇੜੇ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, 360 ਡਿਗਰੀ ਤੋਂ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਮੈਨੂੰ ਊਰਜਾ ਦਾ ਕੋਈ ਸੰਘਣੇ ਅਨੁਭਵ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਇਸ ਵਾਰ, ਇਹ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਸਾਹ ਸਿੱਧਾ ਊਰਜਾ ਦਾ ਸਰੋਤ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਬਲਕਿ ਊਰਜਾ ਅਨਾਹਟਾ (Anahata) ਅਤੇ ਪਿਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਰਚਨਾ, ਵਿਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਸੰਭਾਲ ਦੀ ਊਰਜਾ ਹੈ, ਜੋ ਭਰੂਹ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਰਹੀ ਹੈ।

ਅਤੇ, ਮੈਂ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਦਾਖਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਊਰਜਾ ਮੈਂ ਸਾਹ ਨਾਲ ਦਾਖਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਉਸਦਾ ਕੁਝ ਵੱਖਰਾ ਅਨੁਭਵ ਹੈ, ਪਰ ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਵੱਖਰਾ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਇਸਦਾ ਕੁਝ ਸਿnergy ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਦਾਖਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਊਰਜਾ ਦੇ ਵਧਣ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਸਾਹ ਨਾਲ ਜੋ ਊਰਜਾ ਦਾਖਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਪ੍ਰਾਣਾ (Prana) ਊਰਜਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਊਰਜਾ ਅਨਾਹਟਾ ਅਤੇ ਪਿਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਭਰੂਹ ਤੱਕ ਚੜ੍ਹੀ ਹੈ, ਉਹ ਰਚਨਾ, ਸੰਭਾਲ ਅਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੀ ਊਰਜਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਊਰਜਾਵਾਂ ਭਰੂਹ 'ਤੇ ਮਿਲ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।

ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਇਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਅਜੀਨਾ (Ajna) ਚੱਕਰ ਦੇ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਹੈ, ਪਰ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ, ਮੈਨੂੰ ਊਰਜਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਤਬਦੀਲੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ।

ਰਵਾਇਤੀ ਯੋਗਾ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਜੀਨਾ ਚੱਕਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਰੂਦਰਾ ਗ੍ਰਾਂਤੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਊਰਜਾ ਦੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਅਕਸਰ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਬਚਾਅ ਵਾਲੇ ਕੰਧ ਵਜੋਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉੱਚ ਪੱਧਰ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਉੱਚ ਪੱਧਰ ਦੇ ਪੜਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜਲਦੀ ਨਾ ਜਾਣ ਦੇਣ ਲਈ।

ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਇਹ ਮੰਨ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਰੂਦਰਾ ਗ੍ਰਾਂਤੀ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਬਦਲਾਅ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰ ਰੂਦਰਾ ਗ੍ਰਾਂਤੀ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪਿੱਠ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਭਵਿਖਤ ਵਿੱਚ ਧੜਕਣ। ਹਰ ਵਾਰ, ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਸੀ, "ਕੀ ਇਹ ਰੂਦਰਾ ਗ੍ਰਾਂਤੀ ਹੈ?" ਅਤੇ ਇਸ ਵਾਰ ਵੀ ਕੁਝ ਵੱਖਰਾ ਹੋਇਆ।

ਅੱਜ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ, "ਕਿਹੜਾ ਰੂਦਰਾ ਗ੍ਰਾਂਤੀ ਹੈ?" ਪਰ ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਰੂਦਰਾ ਗ੍ਰਾਂਤੀ ਖੁੱਲ੍ਹਿਆ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਵੱਖਰੇ ਕਿਸਮ ਦੀ ਊਰਜਾ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਵੱਖਰਾ ਅਨੁਭਵ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਵੱਖਰਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਕਿ ਠੀਕ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।

ਧਿਆਨ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਪੜਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਹਰੇਕ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਸੰਤੁਲਿਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਸਮੇਂ ਵੀ ਗ੍ਰਾਂਤੀ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸੀ। ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਪਿੱਠ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਭਵਿਖਤ ਵਿੱਚ ਧੜਕਣ ਸੀ।

ਇਸ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਗ੍ਰਾਂਤੀ ਖੁੱਲ੍ਹਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਕਿਸਮ ਦੀ ਊਰਜਾ (ਸਿਰਜਣਾ, ਵਿਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਸੰਭਾਲ ਦੀ ਊਰਜਾ) ਦਾ ਪ੍ਰਵਾਹ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਰੂਟ ਥੋੜ੍ਹਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਵੱਡੀ ਊਰਜਾ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਇਹ "ਧੱਕਿਆ" ਗਿਆ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਬੈਲੂਨ ਵਾਂਗ ਫੁੱਲ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ।

...ਇਸ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ, ਕਈ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ "ਬੈਲੂਨ ਵਾਂਗ" ਅਹਿਸਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਈ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਊਰਜਾ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨ 'ਤੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਊਰਜਾ ਬਹੁਤੀ ਨਹੀਂ ਆ ਰਹੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਊਰਜਾ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਅਤੇ ਘਾਟਾ ਕਾਰਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਊਰਜਾ ਉੱਥੇ ਹੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਰੁਕਾਵਟ (ਗ੍ਰਾਂਤੀ) ਘੱਟ ਹੁੰਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ "ਧੱਕਣ" ਵਾਲਾ ਅਹਿਸਾਸ ਵੀ ਘੱਟ ਹੁੰਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸਿਰਜਣਾ, ਵਿਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਰੱਖ-ਰਖਾ ਦੇ ਊਰਜਾ ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੀਰ ਭਰ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭੀੜ-ਭੜਾੜ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਤੁਸੀਂ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਊਰਜਾ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹੋ।

ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਸਨ ਜਦੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਭੀੜ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਨਾਲ ਹੀ ਤੁਸੀਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਸੀ, ਜਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਕੜ ਲਿਆ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸੜਕ 'ਤੇ ਤੁਰਦੇ ਸੀ, ਤਾਂ ਅਕਸਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਚੱਲਦਾ ਸੀ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਆਊਰੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਊਰਜਾ-ਸਰੀਰ ਹੈ, ਇਹ ਕਾਫ਼ੀ ਆਮ ਸੀ। ਹਰ ਵਾਰ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਦੋਹਾਂ ਕੰਢਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜੰਮੇ ਹੋਏ ਅਦਿੱਖ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢਦੇ ਸੀ, ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਈਥਰ ਕੋਡ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੰਦੇ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਅਜੀਬ ਚੇਤਨਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਨ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਆਪਣੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਦੇ ਸੀ।

ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਹ ਨਵੀਂ ਹਾਲਤ ਸਿਰਫ਼ ਅੱਧਾ ਮਹੀਨਾ ਹੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਅਜੇ ਵੀ ਇਹ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਹੁਣ ਤੱਕ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਅਜੀਬ ਗੱਲਾਂ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਊਰਜਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹੋ।

ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਠੀਕ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਗਏ ਹੋ, ਪਰ ਇਸ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਧੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸਿਰਜਣਾ, ਵਿਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਰੱਖ-ਰਖਾ ਦੀ ਊਰਜਾ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੁੱਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੂਲ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਜੇ ਕੋਈ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਧੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਧীরে ਧীরে ਵਿਘਟਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਜਾਂ, ਜੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਇੱਕే ਸਮੇਂ ਧੁੱਕਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਤੁਸੀਂ ਬਿਮਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਤੁਹਾਡੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਅਸਥਿਰਤਾ, ਬੇਲੋੜੇ ਵਿਚਾਰ, ਜਾਂ ਧੁੱਕਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੇਤਨਤਾਵਾਂ, ਆਦਿ ਲਗਭਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।

ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਇਹ ਸਭ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਹੀ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਢੰਗ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ, ਇਹ ਹੀ ਹੈ।

ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ, ਚੇਤਨਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕਰਨ, ਜਾਂ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ 'ਤੇ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।

ਹਾਲਾਂਕਿ, ਅਜੇ ਵੀ ਕਦੇ-ਕਦਾਈਂ ਅਸਥਿਰਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਬੁਰਾਈਆਂ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਜਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਟਰੌਮਾ ਯਾਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਥੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ, ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਕਾਫ਼ੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਭਾਲ ਸਕਦੇ ਹੋ।

ਸਿਰਜਣਾ, ਵਿਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਰੱਖ-ਰਖਾ ਦੇ ਊਰਜਾ ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੀਰ ਭਰ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਟਰੌਮਾ ਇੱਕ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ ਅਚਾਨਕ ਹੀ ਘੱਟ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।

ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਟਰੌਮਾ ਧীরে ਧীরে ਘੱਟ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਹਾਲੇ ਵੀ ਕੁਝ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰ ਟਰੌਮਾ ਕੁੱਝ ਸਕਿੰਟਾਂ ਜਾਂ ਦਸ ਸਕਿੰਟਾਂ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਕੜ ਲੈਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਬਚੇ ਹੋਏ ਟਰੌਮਾ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦਾ ਇਹ ਸਹੀ ਸਮਾਂ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਕਈ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ "ਗੋਲੀ ਦੇ ਟੁਕੜੇ" ਵਰਗੇ ਧਾਤੂ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਜਾਂ ਤੁੱਟੇ ਹੋਏ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੇ ਝਗਦੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਟੁਕੜਾ ਅਜੇ ਵੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਸਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਟਰੌਮਾ ਦਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਹਿੱਸਾ ਇੱਕਠੇ ਘੱਟ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।

ਇਹ ਸਿਰਜਣਾ, ਵਿਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਰੱਖ-ਰਖਾ ਦੀ ਊਰਜਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਬੇਲੋੜੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵਧਾਉਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਊਰਜਾ ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਲ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਉਭਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਊਰਜਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਇਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਬੇਲੋੜੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਅਤੇ ਟਰੌਮਾ ਨੂੰ ਘੱਟ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ।

ਪਹਿਲਾਂ, ਟਰੌਮਾ ਕਈ ਵਾਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ "ਚਿੰਤਾ" ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਇਹ ਊਰਜਾ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਟਰੌਮਾ ਇੰਨਾ ਡਰਾਉਣਾ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ। ਜਦੋਂ ਟਰੌਮਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ "ਅਧਖੜਾ" ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਅਧਖੜਾ ਟਰੌਮਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਡਰਵਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਹਾਲੇ ਤੱਕ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਕੜੇ ਨਹੀਂ ਗਏ ਹੋ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਥੱਕੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਟਰੌਮਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਟਰੌਮਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਛੇਤੀ ਹੀ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਹੋ, ਤਾਂ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਟਰੌਮਾ ਜਲਦੀ ਆਉਣਗੇ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੇਤੀ ਹੀ ਦੂਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੋਗੇ।

ਸਪਿਰਚੁਅਲ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹਾ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ "ਟਰੌਮਾ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢੋ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੋ", ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਕਰ ਸਕੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਟਰੌਮਾ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਸੰਭਾਲ ਸਕੋਗੇ ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗੋਗੇ।

ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਰੂਹਾਨੀ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕਿ "ਤੁਸੀਂ ਰੌਸ਼ਨੀ ਹੋ," ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਡੂੰਘੀ ਯਕੀਨ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਪਰ ਹੁਣ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਅਚਾਨਕ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ, "ਹੇ, ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਰਗਾ ਹੈ।"
ਇਹ ਇਸ ਗੱਲ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਬਲਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਰੌਸ਼ਨੀ ਹੈ।

ਪਹਿਲਾਂ, ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ, ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਖਾਲੀ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ "ਇਹ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ," ਪਰ ਹੁਣ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਸਰੀਰ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਬਲਕਿ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਰੌਸ਼ਨੀ ਹੈ।

ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਕਾਫ਼ੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ "ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ।"

ਇਹ ਇੱਕ ਗਲਤਫਹਿਮੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਚੰਗਾ ਅਤੇ ਬੁਰਾ ਵਰਗੇ ਦੋਹਰੀ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਬਲਕਿ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹਰ ਚੀਜ਼, ਚਾਹੇ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਬੁਰਾ, ਰੌਸ਼ਨੀ ਹੈ।

ਕੁਝ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸਨੂੰ "ਖਾਲੀ" ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਦੁਨਿਆਈ ਹਰ ਚੀਜ਼ "ਰੌਸ਼ਨੀ" ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ "ਖਾਲੀ" ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰੌਸ਼ਨੀ ਜਾਂ ਖਾਲੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ ਜਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ।
ਜੇਕਰ ਇਹ ਰੌਸ਼ਨੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸਨੂੰ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਇਹ ਖਾਲੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਰਿਹਾ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਇਹ "ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਕਲਪਨਾ ਕਰਨਾ" ਨਹੀਂ ਹੈ। ਅਜਿਹੀ ਕੋਈ "ਕਲਪਨਾ" ਨਹੀਂ ਹੈ, ਬਲਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਅਚਾਨਕ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ, "ਹੇ, ਇਹ ਰੌਸ਼ਨੀ ਹੈ।"

ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਗਲਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੀ "ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ।" ਇਹ ਇਸ ਗੱਲ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਕੁਝ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ," ਪਰ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਇਹ ਦੇਖਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਰੌਸ਼ਨੀ ਹੈ।

ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਵਿਪਸਨਾ ਵਰਗੇ ਅਨੁਭਵਾਂ ਦੀ ਗੱਲ, ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਦੱਸੀ ਗਈ "ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਦੇਖਣ" ਦੀ ਗੱਲ, ਇਹ ਦੋ ਵੱਖਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹਨ।

ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ, ਸਿੱਧਿ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਵਾਲੇ ਧਿਆਨ ਵਰਗੀਆਂ ਤਕਨੀਕਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਇਹ ਇੱਕ ਤਕਨੀਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਦੱਸੀ ਗਈ "ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਦੇਖਣ" ਦੀ ਗੱਲ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਨਤੀਜਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ "ਅਸੀਂ ਦੇਖ ਲਿਆ," ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਵਰਤੀਆਂ ਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤਕਨੀਕਾਂ ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਦੱਸੀ ਗਈ "ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਦੇਖਣ" ਦੀ ਗੱਲ, ਇਹ ਦੋ ਵੱਖਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹਨ।

ਇਸ ਲਈ, "ਮੈਂ ਰੌਸ਼ਨੀ ਹਾਂ" ਵਾਲਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਅਜਿਹਾ ਕਰਨਾ ਸੰਭਵ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਤੁਸੀਂ "ਮੈਂ ਰੌਸ਼ਨੀ ਹਾਂ, ਰੌਸ਼ਨੀ ਹਾਂ" ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸੋਚੋਗੇ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਰੌਸ਼ਨੀ ਹੋ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਦੀ ਵੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਅਚਾਨਕ, ਕੋਈ ਇੰਨਾ ਹੀ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਅਰੇ, ਇਹ ਰੌਸ਼ਨੀ ਸੀ।"

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, "ਮੈਂ ਰੌਸ਼ਨੀ ਹੋਣ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇੱਥੇ "ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ" ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਹੈ ਕਿ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਰੌਸ਼ਨੀ ਹੋਣ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਧਿਆਨ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਅਜਿਹੇ ਊਰਜਾ ਕੰਮ ਜੋ ਕਿ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਉਤਾਰਨ ਵਰਗੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਸਿਰਫ਼, ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਜੋ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਉਸਦੇ ਅਧਾਰ 'ਤੇ, "ਰੌਸ਼ਨੀ ਹੋਣ 'ਤੇ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰਨ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਧਿਆਨ" ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਇਹ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ (ਧਰਤੀ ਜਾਂ ਆਸਮਾਨ ਦੀ) ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਊਰਜਾ ਕੰਮ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਬਾਰੇ ਗਲਤਫਹਿਮੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਥੇ ਹੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ, ਮਹਾਂਯਾਨ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਵਿੱਚ, ਲੋਕ ਰੌਸ਼ਨੀ ਜਾਂ ਮੰਡਲਾ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਕੇ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਿੱਖਿਆ ਆਪਣੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਇੱਕ ਵੱਖਰਾ ਮਾਮਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਧਰਮ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨੂੰ ਨਕਾਰ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ, ਅਤੇ ਅਜਿਹੀ ਸਿੱਖਿਆ ਵੀ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਇੱਥੇ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਗਲਤਫਹਿਮੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਪਹਿਲਾਂ, ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣ ਦੀ ਧੁਨ (ਜ਼ੋਕਚੇਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਨੇ ਦੀ ਧੁਨ) ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੋ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਗੂੜ੍ਹਾ ਸੁਚੇਤ ਹੋ ਜਾਓ ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣ ਦੀ ਧੁਨ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਜੋ ਕਿ ਰਚਨਾ, ਵਿਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਰੱਖ-ਰਖਾਅ ਦੇ ਸੁਚੇਤ (ਜ਼ੋਕਚੇਨ ਵਿੱਚ ਲਾਂਟਨ) ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੋ ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣ ਦੀ ਧੁਨ ਅਤੇ ਰਚਨਾ, ਵਿਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਰੱਖ-ਰਖਾਅ ਦੇ ਸੁਚੇਤ ਇੱਕਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ (ਜ਼ੋਕਚੇਨ ਵਿੱਚ ਨਿਮੇ)।

ਇਹ ਸਭ, ਮੇਰੇ ਮੰਨਣ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ, ਜ਼ੋਕਚੇਨ ਦੀਆਂ ਹੇਠਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ:

(1) ਸ਼ਿਨੇ (ਨੈਵਾ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ) ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣ ਦੀ ਧੁਨ (ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣ ਦੀ ਧੁਨ, ਯੋਗਾ ਸੂਤਰ ਦੇ ਸ਼ਮਾਤਾ (ਰੁਕਾਵਾਂ) ਦੇ ਬਰਾਬਰ)
ਇੱਕ ਟੀਚਾ ਚੁਣੋ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਟੀਚੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਸੁਚੇਤ ਅਤੇ ਨਜ਼ਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਥਾਂ 'ਤੇ ਫਿਕਸ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣ ਦੀ ਧੁਨ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਵੋ। ਇਹ ਸਥਿਤੀ ਕੁਦਰਤੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
(2) ਲਾਂਟਨ (ਮੀਓਵਾ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ) ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਵਿਜ਼ਨ ਜਾਂ ਸਮਝ (ਰਚਨਾ, ਵਿਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਰੱਖ-ਰਖਾਅ ਦੇ ਸੁਚੇਤ)
ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣ ਦੀ ਧੁਨ ਢਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ "ਜਾਗਰੂਕ" ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
(3) ਨਿਮੇ (ਨਿਆਮਨੀ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ) ਅਦਵੈਤ ਦੀ ਧੁਨ (ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣ ਦੀ ਧੁਨ ਅਤੇ ਰਚਨਾ, ਵਿਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਰੱਖ-ਰਖਾਅ ਦੇ ਸੁਚੇਤ ਇੱਕਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ)
ਸ਼ਿਨੇ ਅਤੇ ਲਾਂਟਨ, ਦੋਵੇਂ ਇੱਕਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਦੁਵੰਧਵਾਦ ਤੋਂ ਪਰੇ ਜਾਓ।
(4) ਰੁੰਡੂਪ, ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਉਸੇ ਵਿੱਚ ਸੰਪੂਰਨ ਧੁਨ
ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਦਵੈਤ ਦੀ ਧੁਨ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
"ਰੰਗ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ (ਨਮਕਾਈ ਨੋਰਬ ਦੁਆਰਾ)"

ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸਮਝਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਕਿ ਮੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣ ਦੀ ਧੁਨ ਅਤੇ ਰਚਨਾ, ਵਿਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਰੱਖ-ਰਖਾਅ ਦੇ ਸੁਚੇਤ ਦੀ ਇੱਕਠੀ ਸਥਿਤੀ ਅਦਵੈਤ ਦੀ ਧੁਨ ਹੈ (ਇੱਕ ਸੁਆਦੀ ਧੁਨ)।

ਖੈਰ, ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾਪਣ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਕਹੋ ਕਿ ਇਹ ਅਦਵੈਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਸੱਚ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਵਿਆਖਣਾ ਹੈ। "ਦੁਵੰਧਵਾਦ ਤੋਂ ਪਰੇ" ਕਹਿਣਾ, ਮੈਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।

ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਇਸ ਧੁਨ ਨੂੰ ਅਧਾਰ ਵਜੋਂ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਇਹ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕਠੇ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਅਦਵੈਤ ਦੀ ਧੁਨ, ਯਾਨੀ ਸਮਾਧੀ ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖੀਏ।

ਜ਼ੋਕਚੇਨ ਵਿੱਚ, ਸਿੱਖਿਆ ਬਹੁਤ ਸਧਾਰਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ "ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ" ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਹੀ ਅਜਿਹੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਮੇਰੇ ਕੇਸ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਦਮਾਂ ਨੂੰ ਅਪਣਾਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਦਵੈਤ ਦੀ ਧੁਨ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਇਹ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਮੇਰੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜਾਰੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਅਜੇ ਤੱਕ ਰੁੰਡੂਪ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਹ ਯਤਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੁਨ ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਨਿਮੇ ਦੀ ਧੁਨ ਵਿੱਚ ਹਾਂ।

ਰਚਨਾ, ਵਿਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਰੱਖ-ਰਖਾ ਦੇ ਜਜ਼ਬੇ ਦੇ ਉੱਭਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋਣਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਮੇਰਾ ਚੰਗਾ-ਬੁਰਾ ਦਾ ਜਜ਼ਬਾ ਲਗਭਗ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ।

ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਬੁਰਾਈ ਨੂੰ ਵੀ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ।

ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਇਹ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਕੀ ਮੈਂ ਸੁਸਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਮੇਰੀ ਊਰਜਾ ਵਧ ਗਈ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।

ਅਕਸਰ ਇਹ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰੂਹਾਨੀਅਤ ਵਿੱਚ ਚੰਗਾ-ਬੁਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਪਰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਤਰਕ ਨਾਲ ਸਮਝਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਵਿਆਖਿਆ ਬਹੁਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਚੰਗਾ-ਬੁਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਤੰਤਰ ਹੈ।

ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।

ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਥੇ ਰਚਨਾ, ਵਿਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਰੱਖ-ਰਖਾ ਦੇ ਜਜ਼ਬੇ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ, ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ, ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਬੁਰਾਈ ਹੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਅਤੇ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਚੰਗਿਆਈ ਹੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਅਤੇ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਹਾਲਤਾਂ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਹਨ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਸਕਦੇ।

ਇਹ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਜਿਕਰ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਮਰਜ਼ੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਸਗੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਚੰਗਾ-ਬੁਰਾ ਦਾ ਕੋਈ ਜਜ਼ਬਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਇਹ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੀਆਂ ਹਸਤੀਆਂ ਵੀ ਹਨ ਜੋ ਬੁਰਾਈ ਦੇ ਝੁੰਗ ਹਨ, ਪਰ ਹੁਣ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਚੰਗਾ-ਬੁਰਾ ਦਾ ਕੋਈ ਜਜ਼ਬਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੈ।

ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਚੰਗਾ-ਬੁਰਾ ਕੀ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਜਾਂ ਹਸਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਜਿੱਠਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਮੇਰਾ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਬੁਰਾਈ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਇਸਦੇ ਉਲਟ, ਚੰਗਿਆਈ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੀ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਪੱਖਪਾਤ ਵਾਲਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਚੰਗਾ-ਬੁਰਾ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਜਾਰੀ ਹਨ। ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।

ਇਹ ਕਿਸੇ ਨੈਤਿਕ ਗੱਲ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਨੈਤਿਕ ਗੱਲਾਂ ਸਹੀ ਹਨ। ਇਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਗੱਲ ਬਾਰੇ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਹੋਂਦ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਚੰਗਾ ਅਤੇ ਬੁਰਾ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਚੰਗਾ-ਬੁਰਾ ਦਾ ਜਜ਼ਬਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਚੰਗਾ-ਬੁਰਾ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਇੱਕ ਸਟੇਰੀਓਟਾਈਪ ਦੇ ਅਧਾਰ 'ਤੇ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਕਰਨ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਕਿ ਚੰਗਾ-ਬੁਰਾ ਕੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਹਨ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਦੇਖਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਗਿਆ।

ਨੈਤਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਚੰਗਾ-ਬੁਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੀ ਗਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਚੰਗਾ-ਬੁਰਾ ਬਾਰੇ ਜਾਣਨਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਇਹ ਚੰਗਾ ਹੈ ਜਾਂ ਬੁਰਾ, ਅਤੇ ਇਹ ਮੇਰੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ 'ਤੇ ਵੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਨੈਤਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸਹੀ ਹਨ ਕਿ, ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੋਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੀ ਗਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਜਜ਼ਬਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਚੰਗਾ-ਬੁਰਾ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਕੀ ਗਲਤ ਹੈ।

ਇਹ, ਸਿਰਜਣਾ, ਵਿਨਾਸ਼, ਅਤੇ ਰੱਖ-ਰਖਾ ਦੇ ਸੁਚੇਤ ਹੋਣ ਦਾ ਇੱਕ ਪਹਿਲੂ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਸੁਚੇਤ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਬੁਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਹ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਸਿਰਜਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਵਿਨਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਫੈਸਲਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਜੋ ਇਹ ਦੱਸੇ ਕਿ ਕੀ ਚੰਗਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੀ ਬੁਰਾ ਹੈ।

ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਸਧਾਰਨ ਕਹਾਣੀ ਹੈ ਕਿ, ਇਹ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਰਕ ਨਾਲ "ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਬੁਰਾ ਨਹੀਂ ਹੈ" ਕਹਿਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਬਲਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਸਥਿਤੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਚੰਗਾ ਅਤੇ ਬੁਰਾ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।

ਅੱਜ, ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਮੇਰੇ ਰੀੜ੍ਹ ਦੀ ਹੇਠਲੀ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਸਾਇਟਿਕ ਹੱਡੀ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਇੱਕ "ਫੁੱਟ" ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਬਾਅ ਵਧਿਆ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨੇ ਫੁੱਗਣ ਵਾਲੇ ਬੈਲਨ ਵਾਂਗ ਫੈਲਿਆ।

ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਇਹ ਸੰਵੇਦਨਾ ਧੌਣ ਦੇ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਗਈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਛਾਤੀ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੀ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਵਾਰ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਾ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਇਹ ਪਿੱਛੇ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੱਕ ਜੁੜ ਗਿਆ।

ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਇਡਾ ਅਤੇ ਪਿੰਗਲਾ ਵਿੱਚ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੇਖੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਓਰਾ ਮਨੀਪੁਰਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਫਿਰ ਅਨਾਹਤਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਓਰਾ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ, ਅਜਨਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਪਰ ਰੀੜ੍ਹ ਦੀ ਹੱਡੀ ਦੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਅਨੁਭਵ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਇੰਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਮੈਂ ਕਈ ਵਾਰ ਛੋਟੇ ਚੱਕਰ (ਸ਼ੋਸ਼ੂਟਨ) ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਰੀੜ੍ਹ ਦੀ ਹੱਡੀ ਦੇ ਨਾਲ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਵੇਦਨਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਕਾਫ਼ੀ ਪੁਰਾਣਾ ਸਮਾਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਕਾਫ਼ੀ ਦੇਰ ਲਈ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਸੀ।

ਓਰਾ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ, ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਛਾਤੀ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਰਚਨਾ, ਵਿਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਸੰਭਾਲ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਇੱਕ ਤਬਦੀਲੀ ਆਈ, ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਇਹ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸਿਰ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੱਕ ਫੈਲ ਗਈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਰੀੜ੍ਹ ਦੀ ਹੱਡੀ ਦੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਪਿੱਠ ਦੀ ਲਾਈਨ ਵਿੱਚ ਸੰਵੇਦਨਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਕਾਫ਼ੀ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੂਲਾਧਾਰ ਦਾ ਅੰਤਰਲੇਖ ਸ਼ੁਰੂ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਬਲਕਿ ਇਹ ਸੰਵੇਦਨਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਉੱਚਾ, ਸੈਕ੍ਰਲ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਥੋਂ ਤੋਂ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਛਾਤੀ ਦੇ ਅਨਾਹਤਾ ਹਿੱਸੇ ਤੱਕ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਉੱਪਰ, ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਸਵਾਦੀਸ਼ਟਾਨਾ ਅਤੇ ਅਨਾਹਤਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਠੋਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਯੋਗਾ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ, ਪਿੱਠ ਦੀ ਲਾਈਨ ਵਿੱਚ ਕਈ ਊਰਜਾ ਮਾਰਗ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਖੱਬੇ ਅਤੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਇਦਾ ਅਤੇ ਪਿੰਗਲਾ ਹਨ, ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੂਸ਼ੁਮਨਾ ਹੈ। ਚਿੱਤਰ "ਮੈਡੀਟੇਸ਼ਨ ਐਂਡ ਮੰਤਰਾ" (ਸਵਾਮੀ ਵਿਸ਼ਨੂ-ਦੇਵਾਨੰਦਾ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ ਗਈ) ਤੋਂ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ, ਸੂਸ਼ੁਮਨਾ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, "ਚਿਤਰਾ ਨਾਡੀ" ਜਾਂ "ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਡੀ" ਵਰਗੇ ਨਾਮ ਵੀ ਲਿਖੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀ ਫਰਕ ਹੈ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਪਤਾ।

ਸ਼ਿੰਕੁਈ ਇੱਕ ਬੋਧ ਹਿੰਦੂ ਸ਼ਬਦ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਕੰਮ, ਜਿਸਨੂੰ ਸ਼ਰੀਰਕ ਕੰਮ, ਸ਼ਬਦਬੱਧ ਕੰਮ ਅਤੇ ਮਨੋਬਲ ਕੰਮ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹਰੇਕ ਕਾਰਵਾਈ, ਸ਼ਬਦ ਅਤੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ, ਤੰਤ੍ਰਿਕ ਧਰਮ ਵਿੱਚ, ਇਹਨਾਂ ਤਿੰਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕਜੁੱਟ ਕਰਨ ਲਈ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਖੈਰ, ਮੈਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਬੋਧ ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ ਦਾ ਅਨੁਆਈ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਬੋਧ ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ ਬਾਰੇ ਇਸ ਤੱਕ ਹੀ ਗੱਲ ਕਰਾਂਗਾ, ਪਰ ਮੇਰੀਆਂ ਹਾਲ ਹੀ ਦੀਆਂ ਸਮਝਾਂ ਇਸ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਰਿਕਾਰਡ ਵਜੋਂ ਲਿਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।

ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਤੰਤ੍ਰਿਕ ਜਾਂ ਤਿੱਬਤੀ ਲਿਖਤਾਂ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਦੇਖੋਗੇ ਕਿ ਸ਼ਿੰਕੁਈ ਦੀਆਂ ਇਹ ਵਿਆਖਿਆਵਾਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਵੱਖਰੀਆਂ ਹਨ।

ਸ਼ਰੀਰ → ਸਰੀਰ
ਮੂੰਹ → ਊਰਜਾ
ਮਨ → ਚੇਤਨਾ

ਤਿੱਬਤੀ ਬੋਧ ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ ਵਿੱਚ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਪੱਧਰ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੀਵਤ ਜਗਤ ਤਿੰਨ ਤੱਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਣਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ: ਸਰੀਰ, ਸ਼ਬਦ ਅਤੇ ਮਨ। ਇਹਨਾਂ ਤਿੰਨਾਂ ਦਾ ਸੰਪੂਰਨ ਅਵਸਥਾ ਓਮ, ਆਹ, ਅਤੇ ਹੂਮ ਵਰਗੇ ਤਿੱਬਤੀ ਧੁਨੀ ਅੱਖਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਰੀਰ ਉਸ ਜੀਵਤ ਜਗਤ ਦੇ ਸਾਰੇ ਭౌਤਿਕ ਪਹਿਲੂਆਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਉਲਟ, ਸ਼ਬਦ ਨੂੰ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਣਾ ਅਤੇ ਤਿੱਬਤੀ ਵਿੱਚ ਲੁੰਗ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਊਰਜਾ ਹੈ ਜੋ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਦੀ ਚੱਕਰ ਸਾਹ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮਨ ਵਿੱਚ ਗਤੀਸ਼ੀਲ ਸੋਚਣੀ ਅਤੇ ਦਿਲ ਦੀ ਅਸਲੀਅਤ, ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਦਿਲ ਦੀ ਅਸਲੀਅਤ, ਤਰਕ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। "ਰੰਗ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ (ਨਾਮਕੈ ਨੋਰਬ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ)"

ਜਪਾਨੀ ਬੋਧ ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿੰਕੁਈ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਤਿੱਬਤੀ ਬੋਧ ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਮੈਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।

ਬੋਧ ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਤਿੰਨ ਪਹਿਲੂਆਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ: ਸਰੀਰ, ਸ਼ਬਦ ਅਤੇ ਮਨ (ਸ਼ਿੰਕੁਈ)। ਇਹ ਤਿੰਨ ਪਹਿਲੂਆਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ "ਸਾਪੇਖਿਕ ਅਵਸਥਾ" (ਸੇਸ਼ਕ ਤਾਈ) ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਸੀਮਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇ/ਵਸਤੂ ਦੇ ਵੰਡ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸਦੇ ਉਲਟ, ਉਹ ਚੀਜ਼ ਜੋ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਦਵੈਤਵਾ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ "<ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਸੰਪੂਰਨ ਸੱਚ>" (ਸ਼ੋਗੀ ਤਾਈ) ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ਬਦ, ਸ਼ਿੰਕੁਈ ਦੀ ਅੰਤਮ ਅਤੇ ਅਸਲੀਅਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। "ਜ਼ੋਕਚੇਨ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ (ਨਾਮਕੈ ਨੋਰਬ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ)"

ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਿੰਕੁਈ ਦਵੈਤਵਾ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸੈਮਾਡੀ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹੁੰਦਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਭਟਕ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਪੁਨਰਜਨਮ ਅਤੇ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਉਲਟ, ਸੈਮਾਡੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਿੰਕੁਈ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਪਰ ਸ਼ਿੰਕੁਈ ਦੀ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਨੂੰ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਭਟਕਣਾ, ਪੁਨਰਜਨਮ ਅਤੇ ਕਰਮ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰ ਪਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਿੰਕੁਈ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬਲਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਵਜੋਂ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸਨੂੰ ਸੀਮਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ।

ਇਹ, ਪਿਛਲੇ ਦਿਨੀਂ, ਸਿਨੇ ਅਤੇ ਰੈਂਟਨ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲਾਗੂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।

(1) ਸ਼ਾਇਨ (ਨੈਵਾ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ) ਸ਼ਾਂਤ ਦੀ ਥਾਂ (ਇਹ ਇਸਦਾ ਅਰਥ ਹੈ)
(2) ਲੈਂਟਨ (ਮੀਓਵਾ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ) ਵੱਡੀ ਵਿਜ਼ਨ ਜਾਂ ਸਮਝ (ਇਹ ਮੂੰਹ=ਊਰਜਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ)
ਸ਼ਾਂਤ ਦੀ ਥਾਂ ਢਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ "ਜਾਗਰੂਕ" ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
(3) ਨਿਮੇ (ਨਿਆਮਨੀ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ) ਅਦਵੈਤ ਦੀ ਥਾਂ
ਸ਼ਾਇਨ ਅਤੇ ਲੈਂਟਨ, ਦੋਵੇਂ ਇੱਕਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਦੁਵੰਧਵਾਦ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣਾ।
(4) ਰੁੰਡੂਪ, ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਉਸੇ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪੂਰਨ ਥਾਂ
ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ, ਅਦਵੈਤ ਦੀ ਧਿਆਨ ਲਗਾਉਣੀ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
"ਰੰਗਬੋ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ (ਨਮਕਾਈ ਨੋਰਬ ਦੁਆਰਾ)"

ਇਸ ਲਈ, ਪਿਛਲੇ ਵਿਆਖਿਆ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਹੋਰ ਤੱਵ ਇੱਕ ਹੋਰ ਤੱਵ ਇਸ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਸਮਾਧੀ ਦੇ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ, ਝੋਕਚੇਨ ਵਿੱਚ "ਰਿਕਪਾ" ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਿਕਪਾ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਕਾਫ਼ੀ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਸੋਚਣ 'ਤੇ, ਊਰਜਾ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਰਿਕਪਾ ਲਗਾਤਾਰ ਜਾਰੀ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਇਸ ਲਈ, ਉੱਪਰ ਦਿੱਤਾ ਕ੍ਰਮ ਸਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਿਮੇ ਦੀ ਅਦਵੈਤ ਦੀ ਥਾਂ (ਜੋ ਕਿ ਸਮਾਧੀ ਹੈ) ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਇਸ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਕੇਸ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਕ੍ਰਮ ਸੀ:

(1) ਸ਼ਾਇਨ (→ ਸ਼ਾਂਤ ਦੀ ਥਾਂ, ਇਸਦਾ ਅਰਥ ਹੈ। ਕੁਡਲਿਨੀ ਦੇ ਜਾਗਰੂਕ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੀਪੁਰ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਨਾਹਟਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਅਜੀਨਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਦੀ ਥਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਸਟੇਜ ਹੈ)।
(2) ਨਿਮੇ (ਅਦਵੈਤ ਦੀ ਥਾਂ) ਕਈ ਵਾਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਚੱਲਦੀ। ਇਸ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਰਿਕਪਾ ਕਾਫ਼ੀ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
(3) ਲੈਂਟਨ (ਜਾਗਰੂਕ ਹੋਣਾ) (→ ਰਚਨਾ, ਵਿਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਸੰਭਾਲ ਦੀ ਚੇਤਨਾ। ਮੂੰਹ=ਊਰਜਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ)।
(4) ਨਿਮੇ (ਅਦਵੈਤ ਦੀ ਥਾਂ), ਰਿਕਪਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਸਥਿਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਸਮਾਂ ਅਤੇ ਦੁਵੰਧਵਾਦ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ। <ਸੱਚਾਈ> (ਸ਼ੋਂਗੀਤਾਈ) ਦੇ ਬਰਾਬਰ। ਸਮਾਧੀ।

ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਮਾਧੀ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਕਈ ਵਾਰ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਹਰ ਵਾਰ, ਇਹ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤਜਰਬਾ ਸੀ, ਪਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ, ਬੁਨਿਆਦੀ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਸਮਾਧੀ ਧੀਮੀ ਧੀਮੀ ਨਾਲ ਵਿਕਸਤ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ।

ਸਮਾਧੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, "ਕਾਨਿਕਾ ਸਮਾਧੀ" ਵਾਂਗ, ਇੱਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਧੀਮੀ ਗਤੀ ਵਿੱਚ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਡੂੰਘਾ ਹੋਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸਮੁੱਚੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਹ ਡੂੰਘਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹਨਾਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਨਿਮੇ (ਅਦਵੈਤ ਦੀ ਥਾਂ) ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਸਥਿਤੀ ਸਨ।

ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਰਚਨਾ, ਵਿਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਸੰਭਾਲ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਊਰਜਾ ਅਤੇ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਵਿੱਚ ਆਉਣਾ, ਉਸ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹੋਣਾ, ਅਤੇ ਲੈਂਟਨ (ਜਾਗਰੂਕ ਹੋਣਾ) ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣਾ, ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਲੈਂਟਨ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਤੁਰੰਤ ਨਿਮੇ (ਫੂਜੀ ਦੀ ਚੇਤਨਾ) ਸਥਿਰ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਾਫ਼ੀ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਮੈਂ ਲਗਾਤਾਰ ਨਿਮੇ (ਫੂਜੀ ਦੀ ਚੇਤਨਾ, ਸਮਾਧੀ) ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣ ਦੇ ਯੋਗ ਸੀ।

ਮੈਂ ਹੁਣ ਇਸ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ ਹਾਂ। ਸ਼ਾਇਦ।

ਇਹ ਆਦਰਸ਼ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਵੀ ਖਾਸ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ, ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਸਿੱਖਿਆ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਪੂਰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਯੋਗਾ ਵੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।

ਮੈਂ ਉਮੀਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਹੋਰ ਵੀ ਸਥਿਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਮਾਧੀ ਬਣਾਈ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਲੁੰਡੂਪ (ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਸੰਪੂਰਨ ਥਾਂ) ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇਗਾ।

ਸ਼ਨੀਵਾਰ ਨੂੰ ਹੋਈ ਗੱਲ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪਹਿਲੂ ਤੋਂ ਦੇਖੀਏ ਤਾਂ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ 'ਸ਼ਿੰਕੁਈ' ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ 'ਰਿਕੁਪਾ' ਵਾਲੀ 'ਸਮਾਧੀ' (ਅਦਿੱਤੇ ਚੇਤਨਾ) ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਾਂ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ 'ਸ਼ੀਨੇ' (ਸ਼ਾਂਤ ਅਵਸਥਾ) ਤੋਂ ਬਾਅਦ 'ਰਿਕੁਪਾ' ਵਾਲੀ 'ਸਮਾਧੀ' (ਅਦਿੱਤੇ ਚੇਤਨਾ) ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਾਂ।

ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਹ ਕ੍ਰਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸਿਧਾਂਤਕ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ 'ਸ਼ੀਨੇ' (ਸ਼ਾਂਤ ਅਵਸਥਾ) ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਸਿੱਧੇ 'ਰਿਕੁਪਾ' ਵਾਲੀ 'ਸਮਾਧੀ' (ਅਦਿੱਤੇ ਚੇਤਨਾ) ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣਾ ਸੰਭਵ ਹੈ।

ਹਾਲਾਂਕਿ, ਕਦਮ ਚੁੱਕਣ ਨਾਲ ਇਹ ਵਧੇਰੇ ਸਥਿਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ 'ਰੀਪੀਟੇਬਲ' ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਜੇ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿੱਚ 'ਰਿਕੁਪਾ' ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਾਫ਼ੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ 'ਸ਼ੀਨੇ' (ਸ਼ਾਂਤ ਅਵਸਥਾ) ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸਿੱਧੇ 'ਰਿਕੁਪਾ' ਵਾਲੀ 'ਸਮਾਧੀ' ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਹੋਣਗੇ, ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਦੀਆਂ ਗੁੰਝਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਇਸ ਲਈ ਅਜਿਹਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਾਲਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਇਹ ਕਿਹਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਰਵਾਇਤੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲਾਂ 'ਸ਼ਾਮਾਤਾ' (ਧਿਆਨ) ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅਤੇ ਜਦੋਂ 'ਰਿਕੁਪਾ' ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ 'ਸ਼ਾਮਾਤਾ' (ਧਿਆਨ) ਦੀ ਬਹੁਤੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ... ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਗਲਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ 'ਸ਼ਾਮਾਤਾ' ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਅੰਤਿਮ ਉਦੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਬਲਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਕਦਮ ਹੈ; ਇਹ 'ਰਿਕੁਪਾ' ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਇੱਕ ਕਦਮ ਹੈ।

'ਰਿਕੁਪਾ' ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ 'ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ' ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ 'ਸ਼ਿੰਕੁਈ' (ਸ਼ਰੀਰ, ਜੀਭ, ਅਤੇ ਮਨ) ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਹਿਲੂਆਂ ਨੂੰ ਨਿਰੀਖਣ ਵਾਲੀ ਚੇਤਨਾ ਹੀ 'ਰਿਕੁਪਾ' ਹੈ। ਇਸਦੇ ਵਿੱਚ, ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨਾ ਅਤੇ 'ਸ਼ੀਨੇ' (ਸ਼ਾਂਤ ਅਵਸਥਾ) ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣਾ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਅੰਤਿਮ ਉਦੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੈ, 'ਰਿਕੁਪਾ' ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਕਰਨ ਲਈ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, 'ਰਿਕੁਪਾ' ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਸੁੱਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਵਿੱਚ "ਅਗਿਆਨ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ 'ਰਿਕੁਪਾ' ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਕਰਨ ਲਈ 'ਸ਼ਾਮਾਤਾ' (ਧਿਆਨ) ਵਰਗੇ ਤਰੀਕੇ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਜਦੋਂ 'ਰਿਕੁਪਾ' ਕੰਮ ਕਰਨ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਵਿਚਾਰ ਜਾਂ ਗੜਬੜ ਆਵੇ, ਉਸਨੂੰ-ਜਿਵੇਂ ਹੈ-ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਖਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਚੇਤਨਾਪੂਰਵਕ 'ਸ਼ਾਮਾਤਾ' (ਧਿਆਨ) ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।

ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰ ਦੱਸੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਸਪਸ਼ਟ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਮਝਿਆ ਹੈ।

ਵਿਪੱਸਨਾ ਧਿਆਨ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਉਹ ਹਾਲਤ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਨ ਦੀ ਅਸਲੀਅਤ (ਜਿਸਨੂੰ "ਰਿਕੁਪਾ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ) ਪੰਜ ਇੰਦਰੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਦੇਖ ਰਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਪੱਸਨਾ ਧਿਆਨ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦਾ ਪੜਚੋਲ ਕਰਨਾ ਆਸਾਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦਾ ਪੜਚੋਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਧਿਆਨ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਪੱਸਨਾ ਧਿਆਨ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।

ਅੰਤਮ ਵਿੱਚ, ਕੁਝ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਵਿਪੱਸਨਾ ਧਿਆਨ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦਾ ਪੜਚੋਲ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਸੱਚ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਵਿਪੱਸਨਾ ਧਿਆਨ ਧਿਆਨ ਦਾ ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਪੱਸਨਾ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ "ਦੇਖਣਾ"। ਇਸ ਲਈ, ਧਿਆਨ ਦੀ ਇੱਕ ਤਕਨੀਕ ਵਜੋਂ, ਇਹ ਧਿਆਨ ਦੀ ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਹੈ। ਇਸਦਾ ਨਾਮ ਸਿਰਫ਼ ਵਿਪੱਸਨਾ ਧਿਆਨ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦਾ ਪੜਚੋਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਧਿਆਨ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਤਕਨੀਕ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ "ਵਿਪੱਸਨਾ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਧਿਆਨ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਸਮਝ ਵਜੋਂ ਵਿਪੱਸਨਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪੱਧਰ ਦੀ ਸਮਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਪੱਸਨਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਦੀ ਇੱਕ ਤਕਨੀਕ ਬਣਾਈ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਧਿਆਨ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਰਹੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦਾ ਪੜਚੋਲ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕੁਝ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਲੋਕ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਿਆਨ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪੱਧਰ ਦੀ ਸਮਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਬਿਹਤਰ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਧਰਮ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨੂੰ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਸਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ।

ਇਹ ਤਕਨੀਕ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਢੁਕਵੀਂ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਸਮਝ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਵਿਪੱਸਨਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਤੋਂ ਜਾਣੂ ਹਨ। ਅਜਿਹੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਸਿਖਾਉਣ 'ਤੇ, ਉਹ "ਆਹ, ਇਹ ਅਜਿਹਾ ਹੈ" ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਉਹ ਧਿਆਨ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ "ਯਾਦ" ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਵਿਪੱਸਨਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ-ਜੁਲਦਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਰੂਹਾਨੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਸਿਰਫ਼ ਤੁਹਾਨੂੰ ਧਿਆਨ ਦੇਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ," ਜਾਂ "ਸਿਰਫ਼ ਇਸਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।" ਹਾਲਾਂਕਿ, ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਅਜਿਹੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੇਕਰ ਕੋਲ ਸਮਝ ਹੈ ਪਰ ਉਹ ਸਮਾਜਿਕ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਜਿਹੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਣ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਲੋਕ ਅਜਿਹੇ ਹੋਣਗੇ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ "ਧਿਆਨ ਦੇਣ" ਲਈ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਆਸਾਨ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਤਸਵੀਰ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰੇ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੇ। ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਵੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਇਸਨੂੰ "ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ" ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸੌਖਾ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਦੀ ਧੋਖਾਧੜੀ ਹੈ। ਬੇਸ਼ਕ, ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਧਿਆਨ ਦੇਣ ਜਾਂ ਯਾਦ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਹਾਲਾਤਾਂ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਸੱਚਮੁੱਚ, ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਜਲਦੀ ਸਮਝ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਠੀਕ ਹਨ, ਪਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਅਜਿਹੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਲੋਕ ਜਿਹੜੇ ਤੁਰੰਤ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵੱਧ ਹੈ।

ਅਤੇ, ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਪ੍ਰਤਿਭਾਸ਼ਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਇੱਕ ਆਮ ਗਲਤੀ ਇਹ ਹੈ ਕਿ "ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਨਿਰੀਖਣ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਵਿਪਾਸਨਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹੋ" (ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨਿਰੀਖਣ ਦੀ ਕਾਰਵਾਈ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਵਿਪਾਸਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ)। ਇਹ ਗਲਤ ਹੈ। ਸੱਚਾਈ ਇਹ ਹੈ ਕਿ "ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਵਿਪਾਸਨਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਹੋ।" ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਵੱਖਰੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਵਿਪਾਸਨਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੋ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦਾ ਨਿਰੀਖਣ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਤੁਸੀਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਇਹ ਗਲਤੀ ਕਰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਧਿਆਨ ਧਰਨਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਹੋਵੇ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਇਹ ਸੱਚਾਈ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਔਖਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੱਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਪਰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਇਹ ਗਲਤੀ ਹੈ।

ਵਿਪਾਸਨਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ, ਪੰਜ ਇੰਦਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ (ਜਿਸਨੂੰ "ਰਿਕਪਾ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ) ਪੰਜ ਇੰਦਰੀਆਂ ਜਾਂ ਮਨ ਦੀਆਂ ਗਤੀਆਂ ਦਾ ਨਿਰੀਖਣ ਕਰ ਰਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਗਲਤੀ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਲੋਕ ਇਹ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੇਕਰ ਮਨ ਪੰਜ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦਾ ਨਿਰੀਖਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਵਿਪਾਸਨਾ ਹੈ।

■ ਵਿਪਾਸਨਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ → ਰਿਕਪਾ ਪੰਜ ਇੰਦਰੀਆਂ ਜਾਂ ਮਨ ਦਾ ਨਿਰੀਖਣ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਪੰਜ ਇੰਦਰੀਆਂ (ਚਮੜੀ) ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਵੀ ਦੇਖੀਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਮਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਵਜੋਂ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨਾ (ਜਾਂ ਇਸਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ) ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਸਥਿਤੀ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਵਧੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਸਥਿਤੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਵਧੀ ਹੈ (ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਬਦ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਇੱਕੋ ਗੱਲ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ)।
■ ਵਿਪਾਸਨਾ ਧਿਆਨ (ਮੈਡੀਟੇਸ਼ਨ) → ਮਨ ਪੰਜ ਇੰਦਰੀਆਂ (ਭਾਵਨਾਵਾਂ) ਦਾ ਨਿਰੀਖਣ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ।

ਇਸ ਲਈ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਗੱਲਾਂ ਬਹੁਤ ਵੱਖਰੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਇਹ ਗਲਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਚਮੜੀ ਦਾ ਨਿਰੀਖਣ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਵਿਪਾਸਨਾ ਹੈ।

ਮੇਰਾ ਨਿੱਜੀ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ, ਚਮੜੀ ਦੇ ਨਿਰੀਖਣ ਨਾਲੋਂ, ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਧਿਆਨ (ਮੈਡੀਟੇਸ਼ਨ) ਬਿਹਤਰ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੇ ਧਰਮ (ਸਕੂਲ) ਤੋਂ ਸਿੱਖ ਰਹੇ ਹੋ ਜੋ ਵਿਪਾਸਨਾ ਦੀ ਢੰਗ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਸਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲੋ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।

ਵਿਪਾਸਨਾ ਦੇ ਧਰਮ ਇਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨਾ "ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ" ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਨਿੱਜੀ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨਾ ਕਾਫ਼ੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ।

ਕੰਜ਼ੋ (ਧਿਆਨ) ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਕਈ ਵਾਰ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣ ਦੀ ਹਾਲਤ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ, ਕੰਜ਼ੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਹੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।

ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ "ਸ਼ੀਨੇ" ਦੀ ਹਾਲਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਯੋਗਾ ਸੂਤਰ ਵਿੱਚ "ਸ਼ਾਮਾਤਾ" ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਹਾਲਤ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦਿਮਾਗ ਸ਼ਾਂਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਇਸ ਵਾਰ ਦਾ ਕੰਜ਼ੋ, ਦਿਮਾਗ ਦੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਦਿਮਾਗ ਦੀ ਗਤੀ ਨੂੰ ਹੀ ਦੇਖਣ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਕੰਜ਼ੋ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਸ਼ਾਮਾਤਾ (ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣ) ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਹੋਣਾ, ਬਲਕਿ, ਬਲਕਿ, ਦਿਮਾਗ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਰਹਿਣ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਕੰਜ਼ੋ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵਿਚਾਰ ਜਾਂ ਖਿਆਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਏ ਬਿਨਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਦੂਰ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੇ ਹੋਣ, ਰਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵਿਚਾਰ ਜਾਂ ਖਿਆਲ ਆਉਂਦੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਉਹ ਵਿਚਾਰ ਹੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਸਨ। ਪਰ ਕੰਜ਼ੋ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਮਨ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਜ਼ਮੀਨ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਇਹ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਉੱਚਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਖਿੱਚਾਉਣਾ ਅਜੇ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ, ਇਹ ਉੱਪਰ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਚਾਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਹਾਲਤ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣ ਦੀ ਹਾਲਤ (ਸ਼ਾਮਾਤਾ, ਸ਼ੀਨੇ ਦੀ ਹਾਲਤ) ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਇਸਨੂੰ "ਵਿਪਸਸਨਾ" ਦੀ ਹਾਲਤ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਉਦਾਹਰਨ ਲਈ, ਸਵੇਰੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ 30 ਮਿੰਟ, ਜਾਂ 1 ਘੰਟਾ, ਜਾਂ 1 ਘੰਟਾ 30 ਮਿੰਟ ਲੱਗਦੇ ਸਨ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਿਪਸਸਨਾ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।

ਪਰ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ, ਧਿਆਨ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਂ ਬੈਠਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ, ਕੰਜ਼ੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਬੈਠ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੰਜ਼ੋ ਰਾਹੀਂ ਉੱਪਰ ਦੱਸੇ ਗਏ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਨ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਇਸਨੂੰ "ਆਟੋਮੈਟਿਕ" ਕੰਜ਼ੋ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਕਿ ਇਹ ਆਟੋਮੈਟਿਕ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਫਰਕ ਹੈ। ਉਹ ਕੰਜ਼ੋ ਜੋ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਕੰਜ਼ੋ ਜੋ ਹਾਲੇ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਫ਼ੀ ਫਰਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੰਜ਼ੋ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਬਹੁਤ ਅਜੀਬ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਕੰਜ਼ੋ ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਰਹਿਣਾ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਹਿਣਾ, ਹੁਣ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਵਧ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਅਜੇ 24 ਘੰਟਿਆਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਲੋਕ "ਅਨੁਭੂਤੀ" ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਵੀ ਸੌਂਦੇ ਸਮੇਂ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਕੰਜ਼ੋ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰਤਾ "ਅਨੁਭੂਤੀ" ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸ਼ਰਤ ਜਾਪਦੀ ਹੈ।

ਇਹਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਮਝੀਏ ਤਾਂ, ਇਹ "ਸ਼ਿੰਕੁਈ" (ਸ਼ਰੀਰ, ਬੋਲ, ਅਤੇ ਮਨ) ਵਿੱਚੋਂ ਮਨ ਦੇ ਧਿਆਨ ਦੀ ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਹੈ। ਸ਼ਰੀਰ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਪੰਜ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਆਸਾਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ ਦੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਸੀਂ ਊਰਜਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਊਰਜਾ, ਪੰਜ ਇੰਦਰੀਆਂ ਨਾਲੋਂ ਵਧੇਰੇ ਸੂਖਮ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਸੂਖਮ, ਮਨ ਦੀ ਗਤੀ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਤਿੰਨਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਇੱਕਠੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਹੀ "ਕਾਂਜੋ" ਹੈ।

ਇਹ ਦੁਨੀਆਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਵੀ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉਹ ਸਭ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੁਨੀਆਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਪੂਰਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਵੀ ਚੁਣਦੇ ਹੋ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਕਤਲੇਆਮ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਸੰਪੂਰਨ ਹੈ... ਇਹ ਬੁਨਿਆਦੀ ਗੱਲ ਹੈ।

ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਬੁਨਿਆਦੀ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਗ੍ਰਹਿ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਲਗਭਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਈ ਗਈ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਭਾਵੇਂ ਕਿਸੇ ਗ੍ਰਹਿ 'ਤੇ ਵੱਡਾ ਕਤਲੇਆਮ ਜਾਂ ਵੱਡਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਗ੍ਰਹਿ 'ਤੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਗ੍ਰਹਿ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਨਸ਼ਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਖੁਦ ਹੀ ਬਰਕਰਾਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪਰਮਾਣੂ ਵਿਸਫੋਟ ਦੁਆਰਾ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਡਾਉਣਾ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਹਾਇਤਾ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧਕਾਂ ਕੋਲ ਧਰਤੀ ਦੇ ਗ੍ਰਹਿ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਇੰਨਾ ਗੰਭੀਰ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਗ੍ਰਹਿ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਅਤੇ ਕਾਰਵਾਈ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੀ ਗਾਰੰਟੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਰਚਨਾ, ਵਿਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਸੰਭਾਲ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਉੱਭਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਧਰਤੀ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਕਰਨ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਸਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਕਈ ਵਾਰ ਅਜਿਹੀਆਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨੇੜਲੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨਾਲ ਨਜਿੱਠਣ ਬਾਰੇ ਧਾਰਨਾਵਾਂ ਜਾਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਫੈਸਲੇ ਲੈਣੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਇਸ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਜੇਕਰ ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਪੂਰਨ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਮਾਫ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਅਜਿਹੇ ਸਵਾਲ ਉੱਠਦੇ ਹਨ। ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ, ਹੁਣ ਜਪਾਨ ਵਿੱਚ, ਅਜਿਹੇ ਮੀਡੀਆ ਹਨ ਜੋ ਜਪਾਨ ਨੂੰ ਥੱਕਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਕੀ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਅਜਿਹੇ ਸਵਾਲ ਉੱਠਦੇ ਹਨ। ਜਾਂ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਤੁਹਾਡੇ ਨੇੜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?

ਇੱਕ ਜਵਾਬ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਕਿਉਂਕਿ ਹਰ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਾਰਮਨੀ ਦੇ ਦਾਇਰੇ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਅਜਿਹੇ ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਜਾਂ ਥੱਕਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕੰਮਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਭ ਕੁਝ ਆਜ਼ਾਦ ਅਤੇ ਮਾਫ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਵੀ ਆਜ਼ਾਦ ਹਨ।

ਇਸ ਲਈ, ਜੇਕਰ ਬਦਲਾ ਲੈਣਾ ਹਾਰਮਨੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਬਦਲਾ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਨਕਾਰਨਾ ਹਾਰਮਨੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਨਕਾਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।

ਜਦੋਂ "ਆਪ" ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਰਮ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਕਰਮ ਜਾਂ ਪੁਨਰਜਨਮ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਕਰਮ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ "ਪੂਰੇ" ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦੀਆਂ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਕੋਈ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀਆਂ।

ਇਹ ਇੱਕ ਸਿਧਾਂਤਕ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਇਸ ਬਾਰੇ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹਾ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।

ਤੁਹਾਡੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਜੋ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਵੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਆਜ਼ਾਦ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਉਹ ਕਰੋ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋ ਕਿ ਸਹਿਣ ਕਰਨਾ ਸੁਹਾਲ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸਹਿ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋ ਕਿ ਬਦਲਾ ਲੈਣਾ ਸੁਹਾਲ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਬਦਲਾ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਇਹ ਹਰੇਕ ਸਥਿਤੀ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਕਾਰਵਾਈ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨਿਰੰਤਰ ਸੱਚ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਹਰ ਵਾਰ ਸੱਚ ਵੱਖਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਨੈਤਿਕਤਾ ਅਤੇ ਆਮ ਸਮਝ ਅਜੇ ਵੀ ਇਸ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਜੋ ਕਰਮ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਏ ਹਨ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਕਰਮ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ "ਵਿਸ਼ਵ ਚੇਤਨਾ" ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਤੋਂ ਜੋ ਵੀ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।

ਇਸ ਉਦਾਹਰਣ ਵਿੱਚ, "ਜਾਪਾਨੀ ਮੀਡੀਆ" ਵਿਰੁੱਧ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਨਾ ਵੀ ਵਿਸ਼ਵ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਤੋਂ ਕਾਫ਼ੀ ਕੁਦਰਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ "ਜਾਪਾਨੀ ਵਿਰੋਧੀ ਲੂਪ" ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਲਈ, "ਜਾਪਾਨੀਆਂ ਦਾ ਜਾਗਰੂਕ ਹੋਣਾ" ਇੱਕ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸ਼ਰਤ ਹੈ। ਅਤੇ ਇਹ ਜਾਪਾਨੀ ਹਨ ਜੋ ਹਰੇਕ ਇੱਕ ਜਾਗਰੂਕ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਸੱਚਾਈ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਲੋਕਾਂ ਜਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਅਜਿਹੇ "ਜਾਪਾਨੀ ਵਿਰੋਧੀ ਮੀਡੀਆ" ਜਾਂ ਕੋਰੀਅਨ ਜੇਨਰਲ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਵਰਗੇ, ਉੱਚ ਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣਾ ਕਾਫ਼ੀ ਆਸਾਨ ਹੈ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਜਾਪਾਨੀ ਜਾਗਰੂਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਉਸੇ ਗੱਲ ਨੂੰ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣਗੇ। ਇਸ ਲਈ, ਹਟਾਉਣਾ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮਾਇਨੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ। ਇਹ ਦੇਖਣਾ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਕੀ ਕੋਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੱਕ ਸਹਿਣ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਜਾਗਰੂਕ ਹੋਵੇਗਾ। ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਾਪਾਨੀਆਂ ਲਈ ਸਿੱਖਣ ਦੇ ਮੌਕੇ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ।

ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਉੱਚੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਕਾਫ਼ੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬਿਮਾਰੀ, ਹਾਦਸੇ, ਸਟ੍ਰੋਕ, ਜਾਂ ਅਚਾਨਕ ਦਿਲ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ, ਅਤੇ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ, ਕੋਰੋਨਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਨਾ ਵੀ ਸੰਭਵ ਹੈ। ਪਰ ਅਜਿਹੀ ਗੱਲ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਅਸਧਾਰਨ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ, ਇਹ ਉਹ ਮੌਕਾ ਖੋਹ ਲਵੇਗਾ ਜੋ ਉਹ ਸਿੱਖਣ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਾਪਾਨੀਆਂ ਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਹੋਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਜਾਪਾਨੀਆਂ ਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਹੋਣ ਦੇ ਮੌਕੇ ਤੋਂ ਵਾਂਗਾਂ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਹਤਰ ਹੈ ਕਿ "ਜਾਪਾਨੀ ਵਿਰੋਧੀ ਮੀਡੀਆ" ਅਤੇ "ਜਾਪਾਨੀ ਵਿਰੋਧੀ" ਸਿਆਸਤਦਾਨਾਂ ਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਛੱਡ ਦੇਣਾ।

ਇਹ ਗੱਲ ਧਰਤੀ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਜਾਪਾਨ ਖਤਰੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ "ਜਾਪਾਨੀ ਵਿਰੋਧੀ ਮੀਡੀਆ", ਕੋਰੀਅਨ ਜੇਨਰਲ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ, ਜਾਂ "ਜਾਪਾਨੀ ਵਿਰੋਧੀ" ਸਿਆਸਤਦਾਨਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣਾ ਵੀ ਸੰਭਵ ਹੈ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਅਜਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਉਸੇ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਤੋਂ ਬਣਾਉਣਾ ਪਵੇਗਾ ਅਤੇ ਜਾਪਾਨੀਆਂ ਦੇ ਜਾਗਰੂਕ ਹੋਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨੀ ਪਵੇਗੀ। ਇਹ ਵੀ ਇੱਕ ਮੁਸ਼ਕਲ ਕੰਮ ਹੈ। ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਜਾਪਾਨੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸੀਮਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਗਰੂਕ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਨਾਜ਼ੁਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਇਸਨੂੰ ਖ਼ਤਮ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੰਨੇ ਹੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਆਤਮਾ ਅਮਰ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ ਅਤੇ ਉਸੇ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਕਰੇਗਾ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਟਾਲਣ ਦਾ ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਹੈ।

ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਇਹ ਵੀ ਹੈ ਕਿ ਅਜਿਹੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਟਾਈਮਲਾਈਨ ਵਿੱਚ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਇਹ ਵੀ ਇੱਕ ਕੰਮ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇੱਕ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰੇਗਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਿਹਤਰ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਸਿੱਖਣ, ਅਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਇਹ ਸਮੱਸਿਆ ਹੱਲ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।

ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਖ਼ਤਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਵਿੱਚ ਇਰਾਦਾ ਰੱਖ ਸਕਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹੋ, "ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਅਲੋਪ ਹੋ ਜਾਓ (ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤਰੀਕਾ ਦੱਸਾਂਗਾ)," ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਟ੍ਰੋਕ ਜਾਂ ਸਕੈਂਡਲ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਖ਼ਤਮ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਪਰ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਹਾ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਦੁਬਾਰਾ ਪੈਦਾ ਹੋਵੇਗੀ। ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਜਾਪਾਨੀ ਲੋਕ ਜਾਗ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਬੋਲਣ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ, "ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਜਾਪਾਨੀ ਲੋਕ ਸਿੱਖ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ," ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਇਹ ਪਾਠ ਦੁਬਾਰਾ-ਦੁਬਾਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਰਹੇਗਾ।

ਜਦੋਂ ਜਾਪਾਨੀ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਇਹ ਪਾਠ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਊਰਜਾ ਨਾ ਦੇਣ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਵਿਰੋਧੀ ਜਾਪਾਨੀ ਮੀਡੀਆ ਅਤੇ ਵਿਰੋਧੀ ਜਾਪਾਨੀ ਸਿਆਸਤਦਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਹੱਲ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ। ਕਿਉਂਕਿ, ਜੇਕਰ ਅਜਿਹੇ ਸਿਆਸਤਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੋਟਾਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀਆਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਅਜਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੀਡੀਆ ਵੀ ਸਿਆਸਤ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰ ਪਾ ਲਵੇਗਾ। ਇਹ ਗੱਲ ਬਿਊਰੋਕਰਟਾਂ ਲਈ ਵੀ ਢੁਕਵੀਂ ਹੈ।

ਕੁੱਝ ਮੈਂਬਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਵਿਰੋਧੀ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੂੰ ਖ਼ਤਮ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਕੁੱਲ ਹੱਲ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਿਹਤਰ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜਾਪਾਨੀ ਲੋਕ ਜਾਗ ਉਠਣ।

ਇਸ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਅਕਸਰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਦੇ ਉੱਪਰ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗੁਬਾਰੇ ਵਾਂਗ ਫੁੱਲਣ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਪਿੱਠ ਦੀ ਹੱਡੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਪਿਛਲੇ ਸਿਰ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਧੜਫੜ ਹੁੰਦਾ ਹੋਇਆ, ਚਮੜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਲੰਬਾ ਬਲੂਨ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਭਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਜੇਕਰ ਇਹ ਬਲੂਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਇੱਕ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਬਲੂਨ ਤੋਂ ਵਧੇਰੇ ਇੱਕ ਪਾਣੀ ਦੇ ਪਾਈਪ ਜਾਂ ਅੱਗ ਵਿਭਾਗ ਦੇ ਮੋੜੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਪਾਈਪ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਸਿਰੇ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਭਰਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਥਾਂ ਸਿਰ ਦੇ ਉੱਪਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਪਿੱਛੇ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸੁਹਣੇ ਅਨੁਭਵ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਵੀ ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਅਕਸਰ ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉੱਥੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਬਲੂਨ ਭਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇਸਨੂੰ ਚਿੱਤਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਾਂ, ਤਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਾਰੰਗੀ ਰੰਗ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਤੱਕ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਊਰਜਾ ਭਰਪੂਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਕਈ ਵਾਰ ਗਲੇ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਪਿਛਲੇ ਸਿਰ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਉਹ ਅਹਿਸਾਸ ਸੀ ਜੋ ਮੈਂ ਉਦੋਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਊਰਜਾ ਉੱਥੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਊਰਜਾ ਉੱਥੇ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।

ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰ ਸਿਰ ਦੇ ਉੱਪਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਹਾਲ ਹੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਘੱਟ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਪਿਛਲੇ ਸਿਰ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਅਹਿਸਾਸ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਿਹਾ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਿਛਲੇ ਸਿਰ ਅਤੇ ਸਿਰ ਦਾ ਹੇਠਲਾ ਹਿੱਸਾ ਊਰਜਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਹੈ।

ਇਸ ਹਾਲ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਸਿਰ ਦੇ ਉੱਪਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਊਰਜਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਭਰੀ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਬਲੂਨ ਭਰਨ ਵਰਗਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਅਤੇ, ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਸਿਰ ਦੇ ਉੱਪਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਬਲੂਨ ਭਰਨ ਵਰਗਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਰੇ ਸਿਰ ਦੇ ਉੱਪਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਬਲੂਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਊਰਜਾ ਦੇ ਸਿਰ ਦੇ ਉੱਪਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਧੁੰਦਲਾ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਚੇਤਨਾ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਭਾਵੇਂ ਮੇਰੀ ਚੇਤਨਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਭਰੀ ਹੁੰਦੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਇਹ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣਾ ਇੱਕ ਵੱਖਰਾ ਤਜਰਬਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਖਤਮ ਹੋਣ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ, ਮੈਂ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤਾ ਬਦਲਾਅ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।

ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰ ਇਹ ਰੌਸ਼ਨੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਅਕਸਰ ਅਚਾਨਕ ਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਰੌਸ਼ਨੀ ਸੀ ਜੋ ਕਈ ਵਾਰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਸੀ। ਹੁਣ, ਜਦੋਂ ਊਰਜਾ ਸਿਰ ਦੇ ਉੱਪਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਧੇਰੇ ਨਿਰੰਤਰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਊਰਜਾ ਸਿਰ ਦੇ ਉੱਪਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਥੋੜ੍ਹਾ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਸੀ।

ਯੋਗਾ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਸਿਰ ਦਾ ਉੱਪਰਲਾ ਹਿੱਸਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸਿਰ ਦੇ ਉੱਪਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। (ਛੋਟਾ ਹਿੱਸਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ) ਥੋੜ੍ਹੇ ਮਨ ਦੀ ਇਕਾਗ੍ਰਤਾ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਅਸਟਰਲ ਬਾਡੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਧੂੰਏਂ ਵਰਗਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੇ ਹੋ ਜੋ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਲੋਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਡੂੰਘੀ ਮਾਨਸਿਕ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਅਸਟਰਲ ਬਾਡੀ ਦਾ ਰੰਗ ਕਾਲਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਕਾਲੇ ਅਸਟਰਲ ਬਾਡੀ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਜਾਰੀ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦਿਖਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। "ਮਿਲਚੋ ਯੋਗਾ (ਹੋਨਸ਼ਾਨ ਬੋ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ)"

ਹਾਲੇ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਨਹੀਂ ਲੱਗ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਮੈਂ ਸਮੁੱਚੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੀ ਇੱਕ ਝਲਕ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।

ਇਹ ਉਹ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਧੁੰਦਲਾ ਹੋਇਆ ਹੋਇਆ ਪਹਿਲੇ ਧੂੰਏਂ ਦੇ ਥੰਮ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ ਸੀ, ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਅਨੁਭਵ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਮੁੱਚਾ ਹਿੱਸਾ ਰੌਸ਼ਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਇਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਹੈ, ਪਰ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਰੌਸ਼ਨੀ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਅਨੁਭਵ ਬਾਰੇ ਪਤਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਰੌਸ਼ਨੀ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲੋਂ ਵੱਖਰੀ ਹੈ, ਇਸਦੇ ਬਦਲਾਅ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਜੋ ਅਨੁਭਵ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਉਹ ਵੀ ਵੱਖਰਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਜਦੋਂ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਦੇ ਉੱਪਰ ਐਨਰਜੀ ਭਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਬੈਲੂਨ ਭਰ ਗਿਆ ਹੈ ਜਾਂ ਬੈਲੂਨ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਰੌਸ਼ਨੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਕਹਾਂਗਾ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਤਬਦੀਲੀ ਹੈ ਜੋ ਕਾਲੇਪਣ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਤੋਂ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵੱਲ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਕੁਝ ਯੋਗਾ ਦੇ ਸੰਪ੍ਰਦਾਇਆਂ ਵਿੱਚ, "ਜੋ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਉਹ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਨਹੀਂ ਹੈ" ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਅਜਿਹੇ ਅਨੁਭਵਾਂ ਨੂੰ ਨਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਮੇਰੇ ਮੰਨਣ ਵਿੱਚ, ਅਜਿਹੇ "ਨਿਸ਼ਾਨ" ਇਹ ਠਹਿਰਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਨ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਕਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਉਸ ਸੰਪ੍ਰਦਾਇ ਦਾ ਆਪਣਾ ਫੈਸਲਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਰਾਏ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਿਹਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਉਹ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਬਸ ਮੇਰਾ ਨਿੱਜੀ ਵਿਚਾਰ ਹੈ।