ਮੈਂ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇੱਕ ਯਾਦ 20 ਸਕਿੰਟ ਵਿੱਚ ਧੂਹ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅੱਜ ਦੇ ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ, ਅਚਾਨਕ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਖੇਡੇ ਗਏ ਗੇਮ ਦੇ ਬੀਜੀਐਮ (ਸੰਗੀਤ) ਛੱਲ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਮੈਂ 3 ਤੋਂ 5 ਸਕਿੰਟਾਂ ਲਈ ਪੁਰਾਣੇ ਯਾਦਾਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਫਿਰ ਤੋਂ ਖੇਡ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੈਂ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਸਨੂੰ ਨਕਾਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਇਸਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਸੰਗੀਤ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਰਿਹਾ।
ਮੈਲੋਡੀ 2 ਤੋਂ 3 ਵਾਰ ਚੱਲਣ ਤੱਕ, ਇਹ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇਹ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਸੀ ਜੋ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਕਿਸੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਲੁਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਚਾਨਕ ਉਹ ਸੋਚ ਥੋੜ੍ਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਕਰਕੇ ਘੱਟ ਹੋਣ ਲੱਗੀ।
"ਸੋਚ ਘੱਟ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ" ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ "ਸੋਚ ਥੋੜ੍ਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਕਰਕੇ ਘੱਟ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ"।
ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਜੋ ਸੰਗੀਤ ਸੁਣਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਇੱਕ ਸੋਚ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਧੀਮੀ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਹਰ 1 ਸਕਿੰਟ ਵਿੱਚ 5% ਘੱਟ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਲਗਭਗ 20 ਸਕਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਗੀਤ ਠਹਿਰਾ ਗਿਆ।
ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਲੇਖ ਲਿਖਿਆ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਤਰਕਿਕ ਸੋਚ ਸੁਤੰਤਰ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਵਰਤੇ ਗਏ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦਿਆਂ, ਸੋਚਾਂ ਅਤੇ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤ ਵਿਚਾਰ ਕਾਫ਼ੀ ਮਾਪੇ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਵਾਰ ਦਾ ਸੰਗੀਤ ਇਸ ਕਿਸਮ ਦੀ ਸੋਚ ਜਾਂ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤ ਵਿਚਾਰ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਇਸੇ ਸਮੇਂ, "ਦੇਖਣ" ਦੀ ਭਾਵਨਾ, ਜੋ ਕਿ ਇਸਨੂੰ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ, ਇੱਕ ਵੱਖਰੀ ਭਾਵਨਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ "ਦੇਖਣਾ", "ਜਾਗਰੂਕਤਾ", ਜਾਂ "ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ" ਵਰਗੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਸੰਗੀਤ ਨੂੰ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਧਿਆਨ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, "ਦੇਖਣਾ" ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਵੀ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਵਾਰ ਕੋਈ ਵੀਡੀਓ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਿਰਫ਼ ਸੰਗੀਤ ਸੀ, ਪਰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ, ਅਜਿਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵੀ "ਦੇਖਣਾ" ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਗੱਲ ਹੋਵੇ। ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ, ਧਿਆਨ (ਸਮਾਤਾ) ਅਤੇ ਨਿਰੀਖਣ (ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ) ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਜਦੋਂ ਨਿਰੀਖਣ ਦੀ ਗੱਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਵੀਡੀਓ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਸੰਗੀਤ ਨੂੰ ਨਿਰੀਖਣ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ, "ਸੁਣਨਾ" ਦੀ ਬਜਾਏ "ਦੇਖਣਾ" ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਯੋਗਾ ਦੇ ਤਰਕ ਤੋਂ, "ਦੇਖਣਾ" ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਭਾਵਨਾ ਹੈ ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਪੰਜ ਇੰਦਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ "ਦੇਖਣ" ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਹੀ ਸਾਰੀਆਂ ਹੋਰ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ "ਦੇਖਣਾ" ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਗਲਤ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ, ਅੱਜ ਦੇ ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ, ਸੰਗੀਤ ਅਚਾਨਕ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਾਫ਼ੀ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਚੱਲਦਾ ਰਿਹਾ।
ਧਿਆਨ ਦੇ ਢੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ "ਜੇਕਰ ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ ਕੋਈ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤ ਵਿਚਾਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਨਕਾਰੋ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖੋ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੋਚ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਗੁਆ ਲਵੇਗੀ ਅਤੇ ਧੀਮੀ ਧੀਮੀ ਹੋ ਕੇ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ", ਪਰ ਇਹ ਗੱਲ ਸ਼ਾਇਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਹੈ ਜੋ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਮੱਧਮ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਹਨ।
ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੱਚਮੁੱਚ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਸਮਾਧ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿਕਸਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਵਿਪਾਸਨਾ ਨਾਲ ਨਿਰੀਖਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿਕਸਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਅਣਚਾਹੇ ਵਿਚਾਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਇੰਨਾ ਹੀ ਤਰੀਕਾ ਹੈ ਕਿ "ਕੜੀ" ਦੇ ਨਾਲ, ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਅਣਚਾਹੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਜਾਵੇ।
ਇਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਯੋਗਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ (ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ), ਅਤੇ ਉਹ ਮਾਧਿਅਮ ਅਤੇ ਉੱਚ ਪੱਧਰ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਤੱਕ ਲਾਗੂ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਗੜਬੜ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ।
ਉਦਾਹਰਨ ਲਈ, ਭਾਵੇਂ ਵੇਦਾਂਤਾ ਇੱਕ ਮਾਧਿਅਮ ਅਤੇ ਉੱਚ ਪੱਧਰ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹੈ, ਪਰ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਹੀ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਮੇਰੇ ਖਿਆਲ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਯੋਗਾ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਸਮਾਧ ਧਿਆਨ (ਧਿਆਨ ਧਾਰਨ) ਨਾਲ, ਜੋ ਕਿ ਜ਼ੋਕਚੇਨ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, "ਸ਼ੀਨੇ" ਦੀ ਧੁਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਵਿਪਾਸਨਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣਾ, ਵੇਦਾਂਤਾ ਵੀ ਲਾਗੂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਹ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਿਕਾਸ ਦੇ ਕਾਰਨਾਂ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਅਧਿਐਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ... ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਔਖਾ ਲੱਗਿਆ।
ਕੁਛ ਚੀਜ਼ਾਂ ਧੀਮੇ ਧੀਮੇ ਸਮਝਾਂਗੇ।
ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਮਹਿਸੂਸ ਅਤੇ ਹਲਕੇ ਡਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਰੌਸ਼ਨੀ ਫੈਲਣ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਸਵੇਰੇ, ਲਗਭਗ 3 ਵਜੇ, ਅਚਾਨਕ ਜਾਗ ਗਏ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਨਿਰੀਖਣ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਇਹ ਠੰਡ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਲੱਛਣ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪਰ ਬੁਖਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਮੇਰੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਵੀ ਥੋੜੀ ਥੋੜੀ ਹੌਲੀ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ।
ਹਾਲਾਂਕਿ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਲੋ-ਮੋਸ਼ਨ ਵਿਪਸਨਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਬੁਨਿਆਦੀ "ਚੇਤਨਾ" ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜਾਗਰੂਕਤਾ "ਤਮਸ" ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੈ ਅਤੇ 8fps ਵਰਗੀ ਗਤੀ ਨਾਲ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਆਮ ਹੈ।
ਤਾਂ ਫਿਰ, ਇਹ ਸਥਿਤੀ ਕੀ ਹੈ?
ਇਸਨੂੰ "ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ" ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹਾਂ... ਪਰ ਇਸਨੂੰ "ਨਿਰਾਸ਼ਾ" ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਹਾਲਾਂਕਿ, ਉੱਪਰ ਦੱਸੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਿਪਸਨਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਬਣਾਈ ਰੱਖੀ ਗਈ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ "ਤਮਸ" ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਸ਼ਾਇਦ... ਇਹ "ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਵਿਰੋਧ" ਹੈ, ਅਜਿਹਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵਿਰੋਧ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਇੱਕ ਭਾਰੀ ਠੰਡ ਜਾਂ ਮਾਨਸਿਕ ਉਦਾਸੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਤਣਾਅ ਪੂਰਨ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸੁਚੇਤ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਇਸਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਇਹ ਇੱਕ ਹਲਕੇ ਠੰਡ ਵਰਗੇ ਲੱਛਣ ਹਨ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਨਿਰੀਖਣ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਊਰਜਾ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸਤਹ 'ਤੇ ਝੱਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਊਰਜਾ ਬਿਲਕੁਲ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਰਗੀ ਹੈ।
ਇਹ ਝੱਲਣਾ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇੱਕ ਹਲਕੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਡ ਰਹੇ ਬੱਦਲਾਂ ਜਾਂ ਧੁੰਦ ਵਰਗਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਜੇਕਰ ਯਾਦ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸ ਊਰਜਾ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ "ਝੱਲਣ" ਦੀ "ਭਾਵਨਾ" ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਹਾਲਾਂਕਿ, ਅੱਜ ਸਵੇਰੇ, ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਇਹ "ਰੌਸ਼ਨੀ" ਲੱਗੀ।
ਆਧ্যাਤਮਿਕਤਾ ਵਿੱਚ, ਅਕਸਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਮਨੁੱਖ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ" ਜਾਂ "ਰੌਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੋ", ਪਰ ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਤਰਕ ਨਾਲ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਇਸਦਾ ਅਨੁਭਵ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਅੱਜ ਮੈਂ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ "ਹਾਂ, ਇਹ ਰੌਸ਼ਨੀ ਹੈ" ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ਾਇਦ... ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਘੱਟ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਊਰਜਾ ਦੇ ਅੰਦਰ "ਤਮਸ" ਜਾਂ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਰਗੀ ਗੁਣਾਂ ਘੱਟ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਅਜਿਹਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹੀ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਡਰ ਅਤੇ ਨੁਕਸਾਨ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸਨੂੰ ਭੰਗ ਕਰਨ ਲਈ ਮੈਂ ਰੌਸ਼ਨੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਜੇਕਰ ਇਹ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੈ ਕਿ ਅੱਗੇ ਕਿੱਥੇ ਜਾਣਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਇਹ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਵਿਰੋਧ, ਅਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ, ਡਰ ਅਤੇ ਨੁਕਸਾਨ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਸ਼ਾਇਦ ਅਸਥਾਈ ਹੋਵੇਗੀ... ਅਜਿਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਹੁਣ, ਮੈਂ ਇਸ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਰ ਦੇਖਾਂਗਾ।
ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਬਦਲਾਅ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵੀ ਜਾਰੀ ਰੱਖਾਂਗੇ।
ਮਾਨਸਿਕ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਵਾਤਾਵਰਣ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ।
ਕੁਝ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਵਿਕਾਸ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਾਤਾਵਰਣ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਪਰ, ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਜੀਵ ਹੈ ਜੋ ਵਾਤਾਵਰਣ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਾਤਾਵਰਣ ਵਿੱਚ ਢਾਲ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਵਾਤਾਵਰਣ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਪਰ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਉਸਦੇ ਮਾਪਦੰਡ ਵਿੱਚ ਫਿੱਟ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ 'ਤੇ ਕੋਈ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਹੀਂ ਪੈ ਰਿਹਾ। ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਕਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਪੈ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੋਂ ਉਹ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲ ਸਕਦਾ।
ਮਾਨਸਿਕ ਸਿਖਲਾਈ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਦਲਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਲਈ ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਵਾਤਾਵਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਅਜੇ ਵੀ, ਅਜਿਹੇ ਵਿਚਾਰ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਹਨ ਕਿ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਹਨ। ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਵਿਕਾਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਹ ਚੰਗਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਵਾਤਾਵਰਣ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਆਮ ਗੱਲ ਹੈ।
ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਵਾਰ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਵਾਤਾਵਰਣ ਦੀ ਘਾਟ ਬਾਰੇ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕੀਤੀ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਜੀਵਨ ਜਿਊਂ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਵਾਤਾਵਰਣ ਦੇ ਮਹੱਤਵ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਮਾਨਸਿਕ ਸਿਖਲਾਈ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਮੈਂ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲਤਾ ਦੇ ਹੋਰ ਕਾਰਨਾਂ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪਰ, ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਤਾਵਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ। ਇਹ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਧਾਰਨ ਜਵਾਬ ਸੀ, ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਵਧੀਆ ਵਾਤਾਵਰਣ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਕਸਰ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਵਾਤਾਵਰਣ ਬਾਰੇ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ।
ਇਸ ਲਈ, ਯੋਗਾ ਦੇ ਅਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਵਾਤਾਵਰਣ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਮਾਂ ਰਹਿਣਾ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਲੋਕ ਇਸਦੇ ਲਾਭਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਇਸਦਾ ਵਧੇਰੇ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਟੈਕਨੋਲੋਜੀ ਵਿੱਚ ਨਿਰੀਖਣ ਵੇਦਾਂਤ ਦੇ "ਜ્ઞਾਨ" ਨਾਲ ਜੁੜਦਾ ਹੈ।
ਵੇਦਾਂਤਾ ਦੁਆਰਾ ਗਿਆਨ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚੱਲ ਰਹੇ ਵਿਅਕਤੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਗਿਆਨ ਸਿਰਫ਼ ਗਿਆਨ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕੰਮ ਨਹੀਂ।"
ਇਹ ਇੱਕ ਕਾਫ਼ੀ ਰਹੱਸਮਈ ਬਿਆਨ ਹੈ।
ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਵੇਦਾਂਤਾ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਪਹਿਰਾਵੇ ਅਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੰਤਰਾਂ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ "ਗਿਆਨ" ਰਾਹੀਂ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ "ਸਾਧਨਾ" ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦੇ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ "ਸਾਧਨਾ" ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਅਸੀਂ ਸਾਧਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ," ਇਸ ਲਈ ਬਾਹਰੋਂ ਇਹ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਇਹ ਕੀ ਹੈ।
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੇਦਾਂਤਾ ਦੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਖਾਸ ਵੇਦਾਂਤੀ ਧਿਆਨ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਸਮਝਣਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤਾਂ ਧਿਆਨ ਕਿਉਂ ਕਰਨਾ? ਪਰ ਉਹ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਇੱਕ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਨਕਾਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਸੇ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵੇਦਾਂਤਾ ਦਾ ਆਪਣਾ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਧਿਆਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਵੇਦਾਂਤਾ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਜਵਾਬ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਸਨੂੰ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਮਝਣਾ ਪਵੇਗਾ।
ਇੱਥੇ ਤਿੰਨ ਗੁਪਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ:
ਗਿਆਨ
ਸਾਧਨਾ/ਕੰਮ
* ਧਿਆਨ
ਵੇਦਾਂਤਾ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ "ਉਪਨਿਸ਼ਦ" 'ਤੇ ਅਧਾਰਿਤ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਨਹੀਂ ਧਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਕਿ ਇਹ ਦੂਜਿਆਂ ਲਈ ਕਿੰਨਾ ਆਸਾਨ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਬਜਾਏ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦੇ ਅਧਾਰਤ ਸਹੀਤਾ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ "ਗਿਆਨ" ਬਾਰੇ, ਡਿਕਸ਼ਨਰੀ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, "ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਬਾਰੇ ਸਮਝਣਾ। ਪਛਾਣਨਾ।" ਇਹ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਯਾਦਦਾਸ਼ਤ ਦੀ ਚੰਗੀ ਹੋਣ ਬਾਰੇ ਹੈ, ਬਲਕਿ ਸਮਝ ਦੀ ਡੂੰਘਾਈ ਅਤੇ ਅਨੁਕੂਲਤਾ ਬਾਰੇ ਵੀ ਹੈ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝੀਏ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੇਦਾਂਤੀ ਲਿਖਤਾਂ ਵਿੱਚ ਗਲਤ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਸ਼ਾਇਦ ਇਸਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਜਦੋਂ "ਗਿਆਨ" ਲਿਖਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸਨੂੰ "ਕੋਈ ਧੁੱਕਾ ਨਹੀਂ, ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ। ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ" ਵਜੋਂ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
...ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ ਵੇਦਾਂਤਾ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਸਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ, "ਇਹ ਗਲਤ ਹੈ," ਪਰ ਇਹ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਆਵੇਗਾ ਜੇਕਰ ਇਸਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ "ਗਿਆਨ" ਵਜੋਂ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਵੇ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇਗਾ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ "ਗਿਆਨ" ਵਜੋਂ ਹੀ ਪੜ੍ਹੀਏ, ਪਰ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਝੋਗੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਔਖਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਵੇਦਾਂਤਾ ਦੇ ਲੋਕ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਸੱਚੇ ਰੂਪ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਇੱਕ ਆਮ ਉਦਾਹਰਣ "ਰੱਸੀ ਅਤੇ ਸੱਪ" ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਸੀ ਨੂੰ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਦੇਖਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਡਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਦੇਖੋਗੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਇੱਕ ਰੱਸੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਰੱਸੀ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਉਦਾਹਰਣ ਬਹੁਤ ਗਲਤ ਸਮਝੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਇਸ ਰੱਸੀ ਦੇ ਉਦਾਹਰਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਸਮਝਣ ਲਈ ਦੋ ਮਹੱਵਪੂਰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ: ਇੱਕ ਇਹ ਹੈ ਕਿ "ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਵਿਗਿਆਨ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕਦੇ ਹੋ", ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਇਹ ਹੈ ਕਿ "ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਧੁंधਲਾਪਣ ਦੇ ਸਮਝਣਾ"।
ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵੇਦਾਂਤ ਦੇ ਲੋਕ ਦੋਵਾਂ ਗੱਲਾਂ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਪਹਿਲੀ ਗੱਲ ਇੱਕ ਨਤੀਜਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਦੂਜੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਪਹਿਲੀ ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਗੱਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਕਾਫ਼ੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲੀ ਗੱਲ ਰੱਸੀ ਅਤੇ ਸੱਪ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਵਿਗਿਆਨ ਦੇ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਦੂਜੀ ਗੱਲ, ਯਾਨੀ ਧੁंधਲਾਪਣ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਸਮਝਣਾ, ਅਕਸਰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਵੇਦਾਂਤ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ "ਸਿਰਫ਼ ਗਿਆਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਲਈ ਕਿਸੇ ਕਿਸਮ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ", ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਹੋਰ ਵੀ ਉਲਝ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਇਹ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵੇਦਾਂਤ ਦੇ ਲੋਕ ਸਿਰਫ਼ ਪਹਿਲੀ ਗੱਲ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਲਈ, ਦੂਜੀ ਗੱਲ ਵੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ।
ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਦੂਜੀ ਗੱਲ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ "ਜੋਕਚੇਨ" ਦੀ ਤਕਨੀਕ ਨਾਲ ਸਮਝਣਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਮਝਣ ਲੱਗਦੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਧੁंधਲਾਪਣ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਅਸੀਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅਸਲੀ "ਗਿਆਨ" ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਲੋਕ, ਜੋ ਕਿ ਜਗਤ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਧੁंधਲਾਪਣ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ "ਗਿਆਨ" ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਜਗਤ ਤੋਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਧੁंधਲਾਪਣ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ "ਗਿਆਨ" ਸਾਫ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵੇਦਾਂਤ ਦੇ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ "ਗਿਆਨ" ਨਾਲ ਹੀ ਜਗਤ ਤੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ, "ਜੋਕਚੇਨ" ਇੱਕ ਤਕਨੀਕ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਨਿਰੀਖਣ 'ਤੇ ਅਧਾਰਤ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਇੱਕ "ਕਰਮ" ਨਹੀਂ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਵੀ, ਇਹ "ਕਰਮ" ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਜੋ ਕਿ ਉਸ ਸਮੇਂ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਹ "ਜੋਕਚੇਨ" ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਇਰਾਦੇ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ "ਕਰਮ" ਕਿਹਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਵੇਦਾਂਤ ਦੇ ਲੋਕ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ "ਕਰਮ" ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ "ਗਿਆਨ" ਨਾਲ ਹੀ ਜਗਤ ਤੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਲਈ, ਇਹ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ "ਗਿਆਨ" ਦੇ ਨਾਮ ਹੇਠ ਅਭਿਆਸ ਜਾਂ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਅਕਸਰ "ਗਿਆਨ" ਹੀ ਮੁੱਖ ਉਦੇਸ਼ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਇਹ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ।
ਧਿਆਨ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਵੇਦਾਂਤ ਦੇ ਲੋਕ "ਸਮਾਤਾ ਧਿਆਨ" (ਕੁਦਰਤ ਧਿਆਨ) ਨੂੰ "ਕਰਮ" ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ "ਗਿਆਨ" ਦੀ ਸਮਝ ਨੂੰ ਡੂੰਘਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਧਿਆਨ ਨੂੰ "ਕਰਮ" ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦੇ। ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵੇਦਾਂਤ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਇਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਉਹ ਅਜਿਹੀ ਗੱਲ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਬਦਲਣ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਇਸਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਹੈਲੋ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵੇਦਾਂਤਾ ਜੋ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਟੀਚਾ ਹੈ ਜੋ ਜੋਕਚੇਨ ਵਿੱਚ "ਟੇਕਚੂ" ਦੀ ਧੁਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਜੋਕਚੇਨ ਵਿੱਚ, "ਟੇਕਚੂ" ਦੀ ਧੁਨ ਨੂੰ "ਲਿਖਪਾ" ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਰੂਪਰੇਖਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ "ਨੰਗਾ ਮਨ" ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵੇਦਾਂਤਾ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਵਿਸ਼ਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸਮਾਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇਸਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਬੇਕਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਵੇਦਾਂਤਾ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਣਾ ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਅਨੰਦ ਲੈਣਾ "ਟੇਕਚੂ" ਦੀ ਧੁਨ ਵਿੱਚ ਅਤੇ "ਲਿਖਪਾ" (ਨੰਗਾ ਮਨ) ਦੇ ਸਰਗਰਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਸੰਭਵ ਹੈ।
ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਜਟਿਲ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਲਿਖਾਂਗਾ। ਆਓ ਅਸੀਂ ਰੂਪਰੇਖਾਵਾਂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਦੇ ਹਾਂ।
1. ਜੋਕਚੇਨ ਵਿੱਚ "ਟੇਕਚੂ" ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ। ਰੂਪਰੇਖਾ ਹਨੇਰੇ ਜਾਂ ਧੁੰਦ ਵਿੱਚ ਲੁਕੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਹ ਉਹ ਧੁਨ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਰੱਸੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਦੇਖਦੇ ਹੋ। ਇਹ ਉਹ ਸਥਿਤੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੇ ਹੋ। ਵੇਦਾਂਤਾ ਵਿੱਚ, "ਗਿਆਨ" ਹਨੇਰੇ ਜਾਂ ਇੱਕ ਮੋਟੀ ਧੁੰਦ ਦੁਆਰਾ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
2. ਜੋਕਚੇਨ ਵਿੱਚ "ਟੇਕਚੂ" ਦੀ ਧੁਨ। ਧੁੰਦ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹਟ ਗਈ ਹੈ, ਪਰ ਅਜੇ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਉਹ ਧੁਨ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਗਲਤੀ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਇਹ ਉਹ ਧੁਨ ਹੈ ਜਿੱਥੇ "ਜਾਗਰੂਕਤਾ," "ਅਵਗਾਹਨਾ," "ਅੰਤਰ ਨਿਰੀਖਣ," ਅਤੇ "ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ" ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਵੇਦਾਂਤਾ ਵਿੱਚ, "ਗਿਆਨ" ਥੋੜ੍ਹੀ ਧੁੰਦ ਦੁਆਰਾ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
3. ਜੋਕਚੇਨ ਵਿੱਚ "ਤੁਗਲ" ਦੀ ਧੁਨ। ਧੁੰਦ ਲਗਭਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਟ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਉਹ ਧੁਨ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਵੇਦਾਂਤਾ ਵਿੱਚ, "ਗਿਆਨ" ਤੁਰੰਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਜੇਕਰ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਜਿਸ ਧੁਨ ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਉਸਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਧਿਆਨ ਵੀ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
1. ਧੁਨ: ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਧੁਨ ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਠਹਿਰਾਉਣ ਲਈ "ਸਮਾਧਿ" ਧਿਆਨ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਇਹ ਜੋਕਚੇਨ ਵਿੱਚ "ਸਿਨੇ" ਅਤੇ "ਟੇਕਚੂ" ਦੀ ਧੁਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਧੁਨ ਹੈ।
2. ਧੁਨ: ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਧੁਨ ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ "ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ" ਧਿਆਨ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦੇ ਹੋ ਅਤੇ "ਨੰਗੇ ਮਨ" ਨਾਲ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ ਹੋ।
3. ਧੁਨ: ਜੋਕਚੇਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ 2ਵੀਂ ਧੁਨ ਦਾ ਇੱਕ ਅੰਤਿਮ ਰੂਪ ਹੈ।
ਇਸ ਲਈ, ਵੇਦਾਂਤਾ ਜੋ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ:
1. ਧੁਨ: ਵੇਦਾਂਤਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ "ਗਿਆਨ" ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਧੁਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਧੁਨ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਵੇਦਾਂਤਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਲਈ, ਵੇਦਾਂਤਾ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਅਸਲ ਅਰਥਾਂ ਵਿੱਚ "ਗਿਆਨ" ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਸਿਰਫ਼ " ਜਾਣਨਾ ਜਾਂ ਨਾ ਜਾਣਨਾ" ਦੀ ਧੁਨ ਵਿੱਚ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਬੇਕਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਧੁਨ ਵਿੱਚ, ਵੇਦਾਂਤਾ "ਸੋਚਣ ਦਾ ਇੱਕ ਸਾਧਨ" ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵੇਦਾਂਤਾ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਇੱਕ ਫਰੇਮਵਰਕ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਧੁਨ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਰੂਪਰੇਖਾ ਨਾਲ ਵੇਦਾਂਤਾ ਦੀ ਸਮੱਗਰੀ ਦੀ ਜਾਂਚ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ "ਜਾਣਨਾ ਜਾਂ ਨਾ ਜਾਣਨਾ" ਦੀ ਧੁਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਭਵਿੱਖ ਲਈ ਜਾਂ ਅਗਲੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਨੂੰ ਦੇਣ ਲਈ ਬੇਕਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਘੱਟ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
2. ਧੁਨ: ਇਹ ਵੇਦਾਂਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਧੁਨ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋਕਚੇਨ ਵਿੱਚ "ਨੰਗੇ ਮਨ" ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਵੇਦਾਂਤਾ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਗਏ "ਗਿਆਨ" ਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਧੁਨ ਵਿੱਚ, ਵੇਦਾਂਤਾ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ "ਗਿਆਨ" "ਜਾਣਨਾ ਜਾਂ ਨਾ ਜਾਣਨਾ" ਅਤੇ "ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸਮਝਣਾ" ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਮਿਸ਼ਰਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਹ ਧੁਨ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੇਦਾਂਤਾ ਦੀ ਸਮੱਗਰੀ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਜਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ "ਕਈ ਵਾਰ" ਦੇਖ ਕੇ, "ਧীরে ਧীরে" "ਗਿਆਨ" ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਕਿ "ਗਿਆਨ" ਦਾ ਇੱਕ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਰੂਪ ਹੈ।
3. ਧੁਨ: ਮੈਂ ਅਜੇ ਇਸ ਧੁਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ 2ਵੀਂ ਧੁਨ ਤੋਂ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਹੋਵੇਗੀ। ਇਹ ਉਹ ਧੁਨ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵਾਰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਤੁਰੰਤ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਡੂੰਘਾਈ ਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਤੁਰੰਤ "ਗਿਆਨ" ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ "ਅੰਤਰ ਨਿਰੀਖਣ" ਵਰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੁਰੰਤ ਹੋਣਗੀਆਂ, ਜਾਂ "ਗਿਆਨ" ਤੁਰੰਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਇਹਨਾਂ ਦੋਹਾਂ, ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਤੀਜੇ ਪੜਾਅਾਂ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਕਰਨ 'ਤੇ, ਇਹ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੋਵੇਂ "ਗਿਆਨ" ਹਨ।
ਪਹਿਲੇ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ, "ਗਿਆਨ" ਉਹ ਹੈ ਜੋ "ਜਾਣਨਾ ਜਾਂ ਨਾ ਜਾਣਨਾ" ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਪਛਾਣ ਜਾਂ ਨਿਰੀਖਣ ਨਾਲ ਬਹੁਤਾ ਸੰਬੰਧ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।
ਉੱਲਟੇ, ਤੀਜੇ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ, ਇਹ "ਗਿਆਨ" ਹੈ ਜੋ "ਨਿਰੀਖਣ ਅਤੇ ਪਛਾਣ" ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਇੰਨਾ ਤੁਰੰਤ ਅਤੇ ਆਮ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਲਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਨਿਰੀਖਣ ਅਤੇ ਪਛਾਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਇਹ ਦੋ "ਗਿਆਨ" ਬਹੁਤ ਵੱਖਰੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਲੱਗ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ "ਗਿਆਨ" ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਗਲਤਫहमी ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।
... ਪਰ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਥੋੜੇ ਲੋਕ ਹੀ ਹਨ ਜੋ ਵੇਦਾਂਤਾ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਗਲਤਫहमी ਇੱਕ ਅੰਸ਼ਕ ਵਰਤੋਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵੇਦਾਂਤਾ ਦੇ ਲੋਕ "ਗਿਆਨ" ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਤੀਜੇ ਪੜਾਅ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਾਂ, ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਹੀ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲਤ ਸਮਝ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਉਦਾਹਰਨ ਲਈ, ਵੇਦਾਂਤਾ ਦੇ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਮਝਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮੋਕਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।" ਪਰ, ਇਹ ਤੀਜੇ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਹੈ, ਪਰ ਪਹਿਲੇ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਪਹਿਲੇ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਮੋਕਸ਼ ਨਹੀਂ।
ਤੀਜੇ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ, "ਕਿਰਿਆ" ਜਾਂ "ਸਿੱਖਿਆ" ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਕਿਉਂਕਿ, ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ "ਪਹੁੰਚ" ਗਏ ਹੋ। ... ਮੈਂ ਅਜੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਮੇਰੀ ਕਲਪਨਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਅਸਲੀਅਤ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ।
ਜੇਕਰ ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਤੀਜੇ ਪੜਾਅ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਪੁਲ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ "ਸਿੱਖਿਆ" ਹੋਵੇਗੀ।
ਪਰ, ਵੇਦਾਂਤਾ ਦੇ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਸਿੱਖਿਆ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ," ਅਤੇ "ਸਿਰਫ਼ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮੋਕਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।" ... ਮੇਰੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਤੋਂ, ਇਹ ਤੀਜੇ ਪੜਾਅ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਲੋਕ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ "ਪਹੁੰਚ" ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ "ਲੋੜ ਨਹੀਂ" ਹੈ। ਪਰ, ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮੋਕਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਕਿ ਮੋਕਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਤੱਕ ਆ ਕੇ ਕਹੇ, "ਇਹ ਲੋੜੀਂਦਾ ਨਹੀਂ ਹੈ," ਤਾਂ ਇਹ ਵਧੇਰੇ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਆਵੇਗਾ। ਪਰ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਤੀਜੇ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ ਹੈ ਅਤੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਇਹ ਲੋੜੀਂਦਾ ਨਹੀਂ ਹੈ," ਤਾਂ ਇਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਗੈਰ-ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਪੁਲ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।
ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਅੱਗੇ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਵੇਦਾਂਤਾ ਦੇ ਮੋਕਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਮਿਲਦੇ ਹਨ ਜੋ ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਮੋਕਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਕੁਝ ਭਾਰਤੀ ਸੰਤ ਜਨਮੇ ਹਨ ਅਤੇ ਥੋੜੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੋਕਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਉਹ ਕੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ, ਜਾਂ ਕੀ ਲੋੜੀਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਵੇਦਾਂਤਾ ਦੇ ਲੋਕ ਅਜਿਹੇ ਹੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਬਹੁਤ ਅਜੀਬ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਵੇਦਾਂਤਾ ਦੇ ਭਾਰਤੀ ਸੰਤ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਇੱਕ ਉੱਚੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਥੋੜੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਮੋਕਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਸੰਭਵ ਹੈ।
ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਕਿਸੇ ਲਈ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਚੇਤਨਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਵੇਦਾਂਤਾ ਇੱਕ ਆਮ ਗੱਲ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਇਹ ਚੇਤਨਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦਾ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕਾ ਹੈ।
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ 1 ਤੋਂ 3 ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਕਈ ਧাপে ਗੁਜ਼ਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਇਸਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ, ਜੇਕਰ 3 ਦਾ ਪੜਾਅ ਵੇਦਾਂਤਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ "ਗਿਆਨ" ਹੈ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਨਕਾਰ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਸ਼ਾਇਦ... ਵੇਦਾਂਤਾ ਦੇ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, "ਕਾਰਵਾਈ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ", "ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਚੇਤਨਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਇੱਕ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਸਲ ਅਭਿਆਸ ਨੂੰ ਅਭਿਆਸ ਕਿਹਾ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਸਿਰਫ਼ ਹੋਰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਕੀ ਇਹ ਇੱਕ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਗੱਲ ਹੈ? ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ? ਜੋ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਿਆਨ, ਮੰਤਰਾਂ ਦਾ ਜਾਪ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਖਾਣਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਅਭਿਆਸ ਹੈ, ਪਰ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਵੇਦਾਂਤਾ ਦੀਆਂ ਬੁਨਿਆਦੀ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮੇਲ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਇਸਨੂੰ ਹੋਰ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਭਿਆਸ ਹੈ।
ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ, ਵੇਦਾਂਤਾ ਵਿੱਚ ਮੰਤਰਾਂ ਦਾ ਜਾਪ ਪਵਿੱਤਰ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਧਰਮ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਤੇ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਦੇ ਠੇਸ ਵਿੱਚ, ਕਲਾਸਰੂਮ ਵਿੱਚ ਬੈਲੇਕਬੋਰਡ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਕੋਈ ਪਾਠਪੁਸਤਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਨਾ, ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਦੁਹਰਾਉਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਖ਼ਤ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਅਭਿਆਸ ਹੈ, ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ? ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਇਹ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਵਿੱਚ ਯੋਗਾ, ਧਿਆਨ, ਅਤੇ ਇਕਾਗਰਤਾ (ਸਮਾਧਿ ਧਿਆਨ) ਵਰਗੀ ਗੰਭੀਰ ਇਕਾਗਰਤਾ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਪਹਿਲੇ ਪੜਾਅ ਦੇ ਅਭਿਆਸ ਵਰਗਾ ਹੀ ਹੈ।
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਇਕਾਗਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਦੂਜੇ ਪੜਾਅ ਦੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣਾ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂਤਾ ਦੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ, ਇਹ ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਹੈ ਜੋ ਕਿ ਤਰਕਬੱਧ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਇਹ ਆਧੁਨਿਕ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਸੰਭਵ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ... ਧਰਮ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਠੇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਬੈਲੇਕਬੋਰਡ, ਕੋਈ ਪਾਠਪੁਸਤਕ, ਕੋਈ ਨੋਟਬੁੱਕ, ਕੋਈ ਕਲਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਯਾਦ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ... ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਆਧੁਨਿਕ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੇਦਾਂਤਾ ਦੇ ਇੱਕ ਅਧਿਆਪਕ ਤੋਂ ਸਿੱਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਯੋਗਾ ਸੂਤਰ ਅਤੇ ਭਗਵਦ ਗੀਤਾ ਯਾਦ ਸਨ, ਪਰ ਉਸ ਅਧਿਆਪਕ ਵੀ ਆਧੁਨਿਕ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਪਾਠਪੁਸਤਕਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਧਰਮ ਦੇ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਜਿਹੇ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜੁੜੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਯੋਗ్యਤਾਵਾਂ ਵਿਕਸਤ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵੇਦਾਂਤਾ ਦੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ "ਕੋਈ ਨੋਟ ਨਹੀਂ", "ਕੋਈ ਬੈਲੇਕਬੋਰਡ ਨਹੀਂ", "ਕੋਈ ਪਾਠਪੁਸਤਕ ਨਹੀਂ", "ਸਭ ਕੁਝ ਯਾਦ ਕਰੋ" ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਧਰਮ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਠੇਸ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇਸਨੂੰ ਅਪਣਾ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਚੇਤਨਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੇਗਾ। ਕੀ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਆਧੁਨਿਕ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹਨ?
ਆਜ ਵੀ, ਅਸੀਂ ਮੰਤਰਾਂ ਦਾ ਜਪਣ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਅਤੇ ਅਰਥਾਂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ, ਜੇਕਰ ਸਮਾਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਇਸਦੇ ਸਮਾਨ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਵੇਦਾਂਤਾ ਦੇ ਲੋਕ ਇਸਨੂੰ ਅਧਿਐਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਲਈ, ਇਹ ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਜਾਪਦਾ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲੇ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਦੂਜੇ ਪੜਾਅ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਹ ਸਿੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸਿੱਖਿਆ ਹੀ ਹੈ।
ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਮੰਨਣ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, 1 ਤੋਂ 3 ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ, ਸਿੱਖਿਆ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਖੰਘਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਂਗ, ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਮਨ ਦੀ ਊਰਜਾ।
ਅੱਜ ਦੇ ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ, ਅਚਾਨਕ ਮੈਨੂੰ ਗਲੇ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਊਰਜਾ ਅੱਪਰ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਵਗਦੀ ਹੋਈ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਸਦਾ ਨਿਰੀਖਣ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਊਰਜਾ ਸਿਰ ਦੇ ਉੱਪਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਗਲੇ ਰਾਹੀਂ ਛਾਤੀ ਵੱਲ ਆ ਰਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਧীরে ਧীরে ਪੇਟ ਅਤੇ ਹੇਠਲੇ ਸਰੀਰ ਤੱਕ ਫੈਲ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਤੀਬਰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ।
ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਪਰ ਉੱਪਰਲੀ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਫੈਲਦੇ ਹੋਏ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨਾ ਇਹ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਇਹ ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਕਈ ਵਾਰ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤੇ ਗਏ ਤੀਬਰ ਕੁਡਲਿਨੀ ਅਨੁਭਵ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਚਤ ਊਰਜਾ ਦਾ ਪ੍ਰਵਾਹ ਸੀ, ਜੋ ਧীরে ਧীরে ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਵਿਸ਼ੁੱਡਾ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਸਦਾ ਨਿਰੀਖਣ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਸਿਰ ਦੇ ਉੱਪਰਲੇ ਅੱਧ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਾਂ ਢਹਿ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉੱਥੇ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਕੋਈ ਪੱਥਰ ਕਈ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਕੇ ਢਹਿ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਸਿਰ ਦੇ ਉੱਪਰਲੇ ਅੱਧ ਦੇ ਢਹਿਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਢਹਿ ਗਏ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਹਿੱਸਿਆਂ ਤੋਂ ਊਰਜਾ ਸਿਰ ਦੇ ਉੱਪਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਫਰਜ਼ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਊਰਜਾ ਗਲੇ ਤੋਂ ਸਰੀਰ ਵੱਲ ਓਹਲੇ ਹੋਈ। ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਊਰਜਾ ਦਾ ਪ੍ਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਅਜਿਹੀ ਊਰਜਾ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਉੱਥੇ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਹੁਣ ਉੱਥੋਂ ਲੰਘ ਰਹੀ ਹੈ।
ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਇਹ ਊਰਜਾ ਸਿਰ ਦੇ ਉੱਪਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਆ ਰਹੀ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਮੈਨੂੰ ਸਿਰ ਦੇ ਉੱਪਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਝਰਨੇ ਵਰਗਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਸਿਰ ਦੇ ਉੱਪਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਹਿਸਾਸ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਉੱਥੋਂ ਆ ਰਹੀ ਊਰਜਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਅਨੁਭਵ ਵਿੱਚ, ਊਰਜਾ ਅਚਾਨਕ ਹੀ ਸਿਰ ਦੇ ਉੱਪਰਲੇ ਅੱਧ ਵਿੱਚ, ਭਾਵਕਿ ਭਰੂਹ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉੱਥੋਂ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਵਗਦੀ ਹੈ।
ਅੱਜ ਦੇ ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ, ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ, ਧਿਆਨ (ਸਮਾਤਾ) ਵਿੱਚ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਕਰਦਿਆਂ, ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਦਿਆਂ, ਅਤੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਵਾਤਾਵਰਣ ਦਾ ਨਿਰੀਖਣ ਕਰਦਿਆਂ, ਵਿਪਾਸਨਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਅੰਤਰਾਲਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜਗ੍ਹਾ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਾਜ਼ਗੀ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਔਰੇ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਦਾੜਾ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਦੇ ਉੱਪਰਲੇ ਹਿੱਸੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਭਰੂਹ, ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਹਿਸਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਦੇ ਉੱਪਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਥਾਪ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਇਹ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਮੱਧ ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਅਫਰੀਕਾ ਦੇ ਟੀਵੀ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਦੇ ਉੱਪਰ ਇੱਕ "ਕਮ" ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੋਡਿਆਂ 'ਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ ਜਾਂ ਫਰੰਟ ਵਿੱਚ ਫੜਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਮੇਰੇ ਔਰੇ ਦੇ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਦੇ ਉੱਪਰ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਰੱਖਣ ਜਾਂ ਇੱਕ "ਕਮ" ਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਥਾਪ ਰੱਖਣ ਵਰਗੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਥਾਪ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਇਹ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਅਨੁਭਵ ਸੀ, ਪਰ ਮੁੱਖ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਦੇ ਉੱਪਰ ਕੋਈ ਸੰਵੇਦਨਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਓਰਾ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਦੇ ਉੱਪਰ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਇਹਨਾਂ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ, ਮੇਰੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਚੇਤਨਾ ਅਤੇ ਕੰਮ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਥੋੜੀ ਜਿਹੀ ਊਰਜਾ ਦੀ ਥੋੜੀ ਜਿਹੀ ਠਹਿਰ ਅਤੇ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਖਰਾਬੀਆਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੈਂ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਸਦੇ ਲਈ ਕੋਈ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਆਮ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਕਾਫ਼ੀ ਸੀ।
ਇਸ ਵਾਰ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਬਹੁਤ ਡੂੰਘਾਈ ਨਾਲ ਊਰਜਾ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਯੋਗਾ ਵਿੱਚ "ਰੁਦ੍ਰਾ ਗ੍ਰਾਂਤੀ" ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਗ੍ਰਾਂਤੀ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਊਰਜਾ ਬਲਾਕ ਹਨ, ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾ ਗ੍ਰਾਂਤੀ ਸਿਰ ਦੇ ਅਜਨਾ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਾਰ ਇਹ ਇੱਕਠੇ ਨਹੀਂ ਖੁੱਲ੍ਹਿਆ, ਪਰ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬਲਾਕ ਖੋਲ੍ਹਣ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਮਿਲਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਧੀਮੀ ਧੀਮੀ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਵਗਦਾ ਹੋਇਆ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਜੇ ਇਹ ਰੁਦ੍ਰਾ ਗ੍ਰਾਂਤੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਅਜਨਾ ਚੱਕਰ ਦੇ ਐਕਟੀਵੇਸ਼ਨ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਅਜੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਣਾ ਜਲਦੀ ਹੈ।
ਇੱਕ ਤੁਰੰਤ ਬਦਲਾਅ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੀ ਚੇਤਨਾ ਵਧੇਰੇ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਾਲ ਹੀ ਦੀ ਊਰਜਾ ਦੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜิਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜิਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜิਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜิਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜิਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜิਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜિਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜિਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜิਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜิਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜิਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜิਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜิਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜิਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜิਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜิਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜิਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜิਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜิਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜิਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜิਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜิਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜิਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜિਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜิਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜิਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜิਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜิਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜิਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜิਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜิਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜิਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜิਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜิਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜิਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜิਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜิਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜิਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜิਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜิਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜิਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜิਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜิਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜิਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜิਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜิਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜิਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜิਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜิਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜิਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜิਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜิਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜิਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜิਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜิਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜิਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜิਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜิਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜิਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜิਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜิਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ జิही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥोड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥோड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥோड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥੋड़੍ही ਥோड़੍ही ਥோ่ว ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోड़੍ही ਥోడ੍
ਪਹਿਲਾਂ, ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪਿੱਠ ਦੀ ਚਮੜੀ ਦੀ ਸਤਹ 'ਤੇ ਜਾਂ ਪਿੱਠ ਦੀ ਹੱਡੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਕੁਡਰਲਿਨੀ ਜਾਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਸ਼ਾਇਦ ਇਸ ਵਾਰ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਇਹ ਅੰਦਰੂਹੇ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਪਿਛਲੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਭਵਿਖਿਆ ਤੱਕ ਦਾ ਰਸਤਾ ਅਜੇ ਵੀ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਥੋੜ੍ਹਾ ਖੁੱਲ੍ਹਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਇਹ ਭਵਿਖਿਆ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦਬਾਅ ਉੱਥੇ ਇਕੱਠਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਕੁਝ ਹਿੱਸਾ ਗਲੇ ਵੱਲ ਵੀ ਫੈਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਊਰਜਾ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਉਹੀ ਰਸਤਾ ਸੀ। ਇਹ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੁਡਰਲਿਨੀ ਹੇਠੋਂ ਉੱਪਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ ਦੀ ਊਰਜਾ ਉਲਟ ਹੈ, ਇਹ ਉੱਪਰ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਕੁਡਰਲਿਨੀ ਦੀ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਊਰਜਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉੱਪਰ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਅਤੇ ਹੇਠੋਂ ਉੱਪਰ, ਦੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਊਰਜਾਵਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ ਹੈ ਜੋ ਉੱਪਰ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯੋਗਾ ਦੀ ਸੰਖੇਪ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਿੱਚ, ਕੁਡਲਿਨੀ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਿਰ ਦੇ ਉੱਪਰ ਤੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਯੋਗਾ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਰਮਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕ੍ਰਿਆ ਯੋਗਾ ਜਾਂ ਅਧਿਆਤਮਕ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਭਵਿਖਿਆ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪਿੱਛਲੇ ਸਿਰ ਤੱਕ ਇੱਕ ਮੁੱਖ ਊਰਜਾ ਮਾਰਗ (ਨਾਡੀ) ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਦਾਹਰਨ ਲਈ, "ਫਲਵਰ ਆਫ ਲਾਈਫ, ਵਾਲੀਅਮ 2 (ਡ੍ਰਾਨਵਾਲੋ ਮਰਕਿਜ਼ਡੇਕ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ)" ਵਿੱਚ, ਭਵਿਖਿਆ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦਾ ਖੇਤਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ "ਅੱਧਾ ਕਦਮ" ਵਜੋਂ ਇੱਕ ਕੰਧ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਪਰ ਯੋਗਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਇੱਕ ਮੁੱਖ ਊਰਜਾ ਰੋਕ (ਗ੍ਰਾਂਤੀ) ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਰੂਦ੍ਰਾ ਗ੍ਰਾਂਤੀ ਨਾਲੋਂ ਮੇਲ ਖਾਂਦੀ ਹੈ।
ਜੇ ਇਸ ਵਾਰ ਮਨ ਵਿੱਚ "ਚੱਟਾਨ ਦਾ ਢਹਿ ਜਾਣਾ" ਰੂਦ੍ਰਾ ਗ੍ਰਾਂਤੀ ਦੀ ਰਿਹਾਈ ਸੀ, ਤਾਂ ਇਸਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਇਹ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਨਾਡੀ (ਊਰਜਾ ਮਾਰਗ) ਖੁੱਲ੍ਹਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਇਸਦੇ ਨਾਲ, ਭਵਿਖਿਆ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਮੋੜਨਾ ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਅਨੁਭਵ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਿਆ। ਭਵਿਖਿਆ 'ਤੇ ਇੱਕ "ਦਬਾਅ" ਜਿਹੀ ਗੱਲ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ "ਭਵਿਖਿਆ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਥਾਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਭਵਿਖਿਆ ਖੁਦ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤਾ ਅਹਿਸਾਸ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਦੇ-ਕਦਾਨਾਂ ਹੀ ਝਟਕੇ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੇ ਸਨ," ਉਸ ਤੋਂ, "ਭਵਿਖਿਆ ਖੁਦ ਦਬਾਅ ਜਿਹੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਰੱਖ ਰਹੀ ਹੈ" ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ।
ਇਹ ਦਬਾਅ ਨਿਯਮਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪਿੱਛਲੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਧীরে ਧীরে ਭਵਿਖਿਆ ਤੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਭਵਿਖਿਆ 'ਤੇ ਦਬਾਅ ਧੋਆ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ "ਦਬਾਅ" ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਇਹ ਅਜੇ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਨਾ ਹੋਏ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਹਾਲਤ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹ ਜਾਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਦਬਾਅ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਉਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਊਰਜਾ ਭਰੀ ਹੋਵੇਗੀ।
ਮੈਂ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਇਸਨੂੰ ਹੋਰ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹਾਂਗਾ।
ਅੱਪਡੇਟ (2021/1/12): ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਹ ਸਹੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗ੍ਰਾਂਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੁੱਡਾ ਅਤੇ ਅਨਾਹਤਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਰੋਕ (ਇੱਕ ਮੁੱਖ ਗ੍ਰਾਂਤੀ ਨਹੀਂ) ਹਟ ਗਈ ਹੈ।
ਅਜੀਨਾ ਚੱਕਰ ਦੋ ਵਾਰ ਖੁੱਲ੍ਹਦਾ ਹੈ।
ਸੋਚੋ, ਇਹ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਉਦੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਸੀ ਜਦੋਂ ਭਰੂਹ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਚਮੜੀ ਦੇ ਇੱਕ ਥੋੜੇ ਜਿਹੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਸੰਕੁਚਿਤ ਹਵਾ ਛੱਡੀ ਗਈ, ਜੋ ਫੈਲ ਗਈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਊਰਜਾਸਵਰੂਪ ਛੱਪਿਆ।
ਤਦੋਂ, ਇਹ ਊਰਜਾ ਹੇਠਲੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਉਤਰੀ, ਕੁੰਡਲਿਨੀ ਵਜੋਂ ਉੱਪਰ ਗਈ, ਅਤੇ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਊਰਜਾ ਅਜਨਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਤੱਕ ਭਰ ਗਈ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ਾਇਦ, ਅਜਨਾ ਚੱਕਰ ਦੋ ਵਾਰ ਖੁੱਲ੍ਹੇਗਾ।
ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਤਰੇੜ ਪਵੇਗੀ, ਅਤੇ ਊਰਜਾ ਹੇਠਲੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਉਤਰੇਗੀ।
ਦੂਜੀ ਵਾਰ, ਉੱਪਰ ਆਈ ਕੁੰਡਲਿਨੀ ਅਜਨਾ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹੇਗੀ।
ਮੈਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਅਜੇ ਕੋਈ ਯਕੀਨ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ "ਕੁੰਡਲਿਨੀ ਉੱਪਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਹੇਠਾਂ?" ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹਵਾਲਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਪਾਈਨੀਲ ਗ੍ਰੰਥੀ (ਪਾਈਨੀਲ ਬਾਡੀ) ਨੂੰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਜਨਾ ਚੱਕਰ (ਕੁਝ ਵਿਆਖਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਸੰਪ੍ਰਦਾਵਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਹਸਰਾਰਾ) ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੇਕਰ ਇਹ ਪਾਈਨੀਲ ਗ੍ਰੰਥੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਹੇਠਾਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਦੁਬਾਰਾ ਪਾਈਨੀਲ ਗ੍ਰੰਥੀ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੰਵੇਦਨਾ ਅਜਨਾ ਚੱਕਰ ਦੇ ਦੋ ਵਾਰ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਵਰਗੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਇਹ ਕਿ "ਸੰਵੇਦਨਾ" ਕਿ ਇੱਕ ਆਤਮਿਕ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਮਰੱਥਾਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। "ਗੁਪਤ ਧਰਮ ਦਾ ਅਸਲ ਅਰਥ (ਐਮ. ਡੋਰਿਲ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ)।"
ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਯੋਗਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਦੇ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ ਤੋਂ, ਅਜਨਾ ਚੱਕਰ ਦੀ ਉਤੇਜਨਾ ਲਗਾਤਾਰ ਜਾਰੀ ਸੀ।
ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ "ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ" ਅਜਨਾ ਚੱਕਰ ਦੇ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।
ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਉੱਪਰ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਭਰੂਹ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਦਬਾਅ ਦਾ ਧਮਾਕੇ ਵਰਗਾ ਵੀ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਪਹਿਲਾ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਦਾ ਤਜਰਬਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਦੋਂ ਤੋਂ ਊਰਜਾ ਦਾ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਹੇਠਲੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਅਜਨਾ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦਾ ਖੇਤਰ ਇੱਕ ਕੇਂਦਰ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।
ਜੇਕਰ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਜਲਦੀ ਹੀ ਅਜਨਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹੇਗਾ।
ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਇਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ "ਖਬਰਾਂ" ਵਾਂਗ ਸੁਪਰ-ਪਾਵਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਖੋਲ੍ਹੇਗਾ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਾਫ਼ੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ, ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ "ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਕੀ ਹੈ?" ਦੇ ਸਵਾਲ ਦੇ ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਵੀਪੱਸਨਾ, ਜੋ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ, ਸਗੋਂ ਸਰੀਰ ਦੀ ਹਰਕਤ ਨੂੰ ਵੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਮਾਰਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਰੋਬੋਟ ਡਾਂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਜ਼ाहਿਰ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਉਹੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹਰਕਤ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਟੈਲੀਵਿਜ਼ਨ 'ਤੇ ਦੇਖਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਅਤੇ ਸੁਚਾਰੂ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਹਿਲਾਂ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਇਹ ਬਾਹਾਂ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੁਚਾਰੂ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਛਾਣਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਜੇ ਵੀ ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਲਈ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਕਾਫ਼ੀ ਹਰਕਤਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਚਲਦੇ ਹੋ।
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦੇ ਹੋ।
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਕੋਣ ਨੂੰ ਬਦਲਦੇ ਹੋ।
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਜਾਂ ਸੁਚੇਤ ਹੋਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਇਹ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਲਗਭਗ 2 ਮਹੀਨੇ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਧੀਮੀ ਗਤੀ ਵਿੱਚ ਵਿਪਾਸਨਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ ਸੀ। ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਸੰਵੇਦਨਾਵਾਂ ਵੀ ਬਹੁਤ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਅਤੇ ਵਿਸਥਾਰ ਵਿੱਚ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਣ ਲੱਗੀਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਇਹ ਅੱਜ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸੁਚਾਰੂ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਛਾਣਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸੰਭਾਵਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਹੋਏ ਰੁਦ੍ਰਾ ਗ੍ਰਾਂਤੀ ਦੇ ਜਗ੍ਯੂਤ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੈ ਕਿ ਇਸਦੀ ਪਛਾਣ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵਾਧਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਵਿਪਾਸਨਾ ਧਿਆਨ ਦੀ ਗੱਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸਨੂੰ ਅਕਸਰ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਸੰਵੇਦਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ ਧਿਆਨ ਵਜੋਂ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਅਕਸਰ ਇਹ ਸੁਣਦੇ ਹੋ ਕਿ ਵਿਪਾਸਨਾ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਚਮੜੀ ਦੀਆਂ ਸੰਵੇਦਨਾਵਾਂ ਜਾਂ ਸਾਹ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੇਖਣਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਇੱਕ ਵਾਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦਾ ਸੀ।
ਹਾਲਾਂਕਿ, ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੇਖਣਾ ਅਸਲ ਵਿਪਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਅਸਲ ਵਿਪਾਸਨਾ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਸਥਿਤੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਆਰਾਮ ਵਿੱਚ ਹੋ ਅਤੇ ਇਰਾਦੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਵਿਪਾਸਨਾ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਚੱਲਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ "ਕਰਵਾਈ" ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੱਕ "ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੇਖਣ" ਦੀ "ਕਰਵਾਈ" ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਇਹ ਅਸਲ ਵਿਪਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਜੇਕਰ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹੋ ਉਹ ਨਤੀਜਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਇੱਕ "ਹਾਲਤ" ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਵਿਪਾਸਨਾ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਫਰਕ, ਇਸਨੂੰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਝਾਉਣਾ ਕਾਫ਼ੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ "ਇਰਾਦੇ" ਨਾਲ "ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੇਖਣ" ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਇੱਕ "ਕਰਵਾਈ" ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੇਖਣ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਦੇਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਅਸਲ ਵਿਪਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਅਸਲ ਵਿਪਾਸਨਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ, ਅਜਿਹੀ "ਇਰਾਦੇ" ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੀ ਧਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ "ਹਾਲਤ" ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਸਪਸ਼ਟ "ਕਰਵਾਈ" ਵਜੋਂ ਇਰਾਦਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਪਰ ਇੱਕ "ਕੁੱਝ", ਇੱਕ "ਦੇਖਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼" ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸਿਧਾਂਤਕ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੇਖਣ ਲਈ ਇੱਕ "ਦੇਖਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼" ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਜ਼ਰੂਰ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, "ਦੇਖਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼" ਦਾ ਮਤਲਬ "ਦੇਖਣਯੋਗ ਧਾਤੂ" ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਕਿਸਮ ਦੀ ਵਿਪਾਸਨਾ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਵੀ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ "ਦੇਖਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼" ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਪਰ "ਦੇਖਣਯੋਗ ਧਾਤੂ" ਨੂੰ "ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਅਟੁੱਟ" ਵਜੋਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੀਆਂ ਪੰਜ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਜਾਂ ਨਿਰੀਖਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਚੀਜ਼ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਸਪੱਸ਼ਟ ਭੇਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। "ਦੇਖਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼" ਅਤੇ "ਦੇਖੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼" ਵੱਖਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਿਪਾਸਨਾ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ, ਪੰਜ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਹ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਚਮੜੀ ਦੀਆਂ ਸੰਵੇਦਨਾਵਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਨਿਰੀਖਣ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਪੰਜ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ "ਦੇਖਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼" ਅਤੇ "ਦੇਖੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼" ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਭੇਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਕਦੇ ਵੀ ਇੱਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਲਗਾਤਾਰ ਸੰਵੇਦਨਾਵਾਂ ਦਾ ਨਿਰੀਖਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਸਮਝਣ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਵਧੇਰੇ ਵਿਸਤਾਰ ਨਾਲ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਵਿਪਾਸਨਾ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਇਕੱਠਾ ਹੋ ਕੇ ਨਿਰੀਖਣ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਧਿਆਨ, ਸਮਾਧ ਧਿਆਨ ਹੈ।
ਵਿਪਾਸਨਾ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਇਕੱਠਾ ਹੋ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸਨੂੰ ਵਿਪਾਸਨਾ ਧਿਆਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਲਝਣ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ "ਨਿਰੀਖਣ" ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਇੱਕ ਪੱਖਪਾਤ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ "ਏਕਾਗਰਤਾ" ਦਾ ਅਰਥ ਖੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਅਰਥ ਹੀ ਖੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ, ਪਰ ਕੁਝ ਵਿਪਾਸਨਾ ਦੇ ਸੰਪ੍ਰਦਾਇਆਂ ਵਿੱਚ, "ਏਕਾਗਰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ" ਦੀ ਗਲਤਫਹਿਮੀ ਪੈਦਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ "ਏਕਾਗਰਤਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਜਾਗਰੂਕਤਾ" ਪੈਦਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਅਜਿਹਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਲੋਕ ਵਿਪਾਸਨਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਮਾਧ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਸੰਭਾਵਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਸ ਸੰਪ੍ਰਦਾਇ ਦੇ ਉੱਚ ਪੱਧਰੀ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਜਾਂ ਗੁਰੂਆਂ ਲਈ ਇੱਕ ਆਮ ਗੱਲ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਹ ਵੀ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਅਨੁਮਾਨ ਹੈ, ਪਰ ਸਮਾਧ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਜਾਂ ਵਿਪਾਸਨਾ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਸਮਾਧ ਧਿਆਨ ਦੇ ਸਮਾਨ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਉੱਚ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਦੀ ਸਮਝ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਇਸ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ, ਇਸ ਲਈ, ਸੰਭਾਵਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਗੁਰੂ ਇਸ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਬਾਰੇ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਇਸ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅਕਸਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਧਿਆਨ ਦੇ ਕਈ ਤਰੀਕੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹਰੇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਇਹ ਢੁਕਵਾਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਆਪਣੇ ਲਈ ਢੁਕਵਾਂ ਤਰੀਕਾ ਚੁਣਨਾ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਇਹ ਇੱਕ ਸੱਚਾਈ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਮੈਂ ਸਿੱਧੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਿਪਾਸਨਾ ਧਿਆਨ ਦੇ ਨਾਮ ਹੇਠ ਸਮਾਧ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ, ਇਸਦੇ ਬਜਾਏ, ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਮਾਧ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਵਿਪਾਸਨਾ ਧਿਆਨ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਧਿਆਨ ਹੈ ਜੋ ਸਮਾਧ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਮਾਨਸਿਕ ਸਥਿਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਸਮੇਂ, ਚੀਜ਼ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚਕਾਰ ਕੋਈ ਭੇਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਕੁਝ ਵਿਪਾਸਨਾ ਸੰਪ੍ਰਦਾਇਆਂ ਦੁਆਰਾ ਇਸਨੂੰ ਵਿਪਾਸਨਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਯੋਗਾ ਸੰਪ੍ਰਦਾਇਆਂ ਦੁਆਰਾ ਉਸੇ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਸਮਾਧ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੰਨਾ ਹੀ ਹੈ।
ਵਿਧਾਨ ਵਜੋਂ ਵਿਪੱਸਨਾ ਧਿਆਨ ਸਿਰਫ਼ ਤਰੀਕੇ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਇਸਦਾ ਅਸਲ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਾਮਾਤਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸਿਰਫ਼ ਤਰੀਕੇ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਜੇ ਤੱਕ ਸਮਾਧੀ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਸਟੈਪਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਵੇਗਾ:
1. ਸਾਮਾਤਾ ਧਿਆਨ ਕਰੋ ਅਤੇ ਭਵਿਸ਼ਯ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰੋ, ਜਾਂ ਵਿਪੱਸਨਾ ਧਿਆਨ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਕੇ ਪੰਜ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਨਿਰੀਖਣ ਕਰੋ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰੋ (ਇਹ ਦੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਕਿ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਧਿਆਨ ਹੈ - ਸਾਮਾਤਾ ਧਿਆਨ)।
2. ਵਿਪੱਸਨਾ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਜਾਓ। ਯੋਗਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਇਸੇ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਸਮਾਧੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਇਹ ਬਹੁਤ ਸਪੱਸ਼ਟ ਅਤੇ ਸਧਾਰਨ ਹੈ।
ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਵਿਪੱਸਨਾ/ਸਮਾਧੀ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਸਾਮਾਤਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਚਿੰਤਾਵਾਂ, ਯਾਨੀ ਮਨ ਅਤੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਪੰਜ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਨਿਰੀਖਣ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਵੱਖਰੀ ਸਥਿਤੀ ਹੈ।
ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਵਿਪੱਸਨਾ ਅਤੇ ਸਮਾਧੀ ਇੱਕੋ ਹਨ। ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ। ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੰਪ੍ਰਦਾਵਾਂ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਅਜਿਹੇ ਮਿਸ਼ਰਿਤ ਅਨੁਵਾਦ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਘੱਟ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਨਾਲ ਸਮਾਧੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਇਸ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਮਾਤਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵਿਪੱਸਨਾ ਵਿੱਚ ਸਿੱਧਾ ਤਬਦੀਲੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਤੱਕ "ਸਫਾਈ" ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਵਿਪੱਸਨਾ ਦੀ ਨਿਰੀਖਣ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਲੋਕ ਇਸਨੂੰ ਖੱਟੇ ਦਿਮਾਗ ਅਤੇ ਖੱਟੇ ਦਿਮਾਗ ਦੋਵਾਂ ਨਾਲ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਸਾਮਾਤਾ ਧਿਆਨ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਧਿਆਨ ਹੈ ਜੋ ਤਰਕਸ਼ੀਲ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਖੱਟੇ ਦਿਮਾਗ ਦੀ ਗਤੀ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਖੱਟੇ ਦਿਮਾਗ ਦੀ ਗਤੀ ਰੁਕਣ ਦੀ ਸਥਿਤੀ 'ਤੇ, ਖੱਟੇ ਦਿਮਾਗ ਦੀ ਗਤੀ ਨੂੰ ਸਰਗਰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਖੱਟੇ ਦਿਮਾਗ ਦੀ ਨਿਰੀਖਣ ਸ਼ਕਤੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਵਿਪੱਸਨਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਅਜਿਹੀ ਗੱਲ ਬਹੁਤੀ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦਾ, ਪਰ ਇਹ ਕਈ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸਮਝਣਾ ਆਸਾਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਗੱਲ ਵੀ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਮਾਤਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵਿਪੱਸਨਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਇਸਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੀ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਖੱਟੇ ਦਿਮਾਗ ਦੀ ਗਤੀ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਨਾਲ ਖੱਟੇ ਦਿਮਾਗ ਦੀ ਗਤੀ ਸ਼ੁਰੂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਖੱਟੇ ਦਿਮਾਗ ਦੀ ਗਤੀ ਰੋਕਣ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਖੱਟੇ ਦਿਮਾਗ ਦੀ ਗਤੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੀ ਵਿਪੱਸਨਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਵਿਪਾਸਨਾ ਧਿਆਨ ਦੇ ਨਾਮ 'ਤੇ ਸਮਾਤਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ।
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਪੱਸਨਾ ਅਤੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੇ ਰੋਕਣ ਬਾਰੇ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਵਿਪੱਸਨਾ ਧਿਆਨ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਾਰਮਿਕ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਹਨ, ਪਰ ਕੁਝ ਧਾਰਮਿਕ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਵਿਪੱਸਨਾ ਧਿਆਨ ਦੇ ਨਾਮ ਹੇਠ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਤਾ ਧਿਆਨ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਇਸ ਲਈ ਹੋਵੇ ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਾਗਿਰਦਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਹ ਵੀ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਗੁਰੂ (ਆਧਿਆਤਮਿਕ ਗੁరువు) ਸ਼ਾਗਿਰਦਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਤਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਲਈ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵਿਪੱਸਨਾ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਪੁਰਾਣੇ ਸ਼ਾਗਿਰਦ ਸ਼ਾਮਤਾ ਧਿਆਨ ਹੀ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਇਸ ਗੱਲ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਇਹ ਮੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਵਿਪੱਸਨਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨ, ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਉਹ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਉਹ ਵਿਪੱਸਨਾ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨਗੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ਾਮਤਾ ਧਿਆਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਣਗੇ, ਇਸ ਲਈ ਗੁਰੂ (ਗੁరువు) ਸ਼ਾਗਿਰਦਾਂ ਨੂੰ ਵਿਪੱਸਨਾ ਧਿਆਨ ਦੇ ਨਾਮ ਹੇਠ ਸ਼ਾਮਤਾ ਧਿਆਨ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਢੰਗ ਦਾ ਹੀ ਰੂਪ ਬਾਕੀ ਹੈ।
ਇਹ ਇਸ ਲਈ ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੇ ਗਰੁੱਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਆਤਮਾ ਹੈ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਆਧਿਆਤਮਿਕ ਗੁਰੂ, ਇੱਕ ਸਵਾਮੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਾਗਿਰਦਾਂ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੁਝ ਬੁਰੇ ਸ਼ਾਗਿਰਦ ਸਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਸ਼ਾਗਿਰਦਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਦੀ ਹਮਦਰਦੀ ਜਾਂ ਮਿਹਾਨਤ ਵੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸ਼ਾਗਿਰਦ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਇਨਾਮ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਭਵਿੱਖ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਕੋਈ ਸ਼ਾਗਿਰਦ ਕਿੰਨੀ ਉਚੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਅਧਾਰ 'ਤੇ, ਉਹ ਇਹ ਵੀ ਸੋਚ ਸਕਦਾ ਸੀ ਕਿ "ਇਹ ਸ਼ਾਗਿਰਦ ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ, ਇਹ ਇੰਨੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਹੀ ਅੱਗੇ ਜਾ ਸਕੇਗਾ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਹੀ ਇਨਾਮ ਦੇਵਾਂ।"
ਇਸ ਲਈ, ਧਿਆਨ ਦੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਹੁਣ ਲੋਕ ਸ਼ਾਮਤਾ ਧਿਆਨ ਜਾਂ ਵਿਪੱਸਨਾ ਧਿਆਨ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਕੁਝ ਧਾਰਮਿਕ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇੰਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਾਮਤਾ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਚਾਂਟਿੰਗ (ਪਵਿੱਤਰ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦਾ ਪਾਠ) ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸ਼ਾਗਿਰਦ ਵਿਪੱਸਨਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਉਸਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਠੀਕ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਕਰੋ, ਇਹ ਕਰੋ," ਅਤੇ ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਇਹ ਅਸਲ ਵਿਪੱਸਨਾ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੱਖਰਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਇਸ ਨਾਲ ਸ਼ਾਗਿਰਦ ਦੀ ਤਰੱਕੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਗੁਰੂ ਦੇ ਪਿਆਰ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਹੈ।
ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਕਈ ਧਾਰਮਿਕ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਹਰੇਕ ਦੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਹਾਲਾਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਪਰ ਇਹ ਵੀ ਇੱਕ ਸੰਭਾਵਨਾ ਹੈ।
ਅਤੇ ਹੁਣ, ਇਹ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਢੰਗ ਹੀ ਬਾਕੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਵਿਪੱਸਨਾ ਧਿਆਨ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਤਾ ਧਿਆਨ ਹੀ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਉਸ ਢੰਗ ਨੂੰ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ, ਕੁਝ ਅਜਿਹੇ ਧਰਮ ਹਨ ਜੋ ਇਹ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ ਹੀ ਚੱਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਸਾਮਾਟਾ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਉਹ "ਧਿਆਨ" ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਕੁਝ ਅਜਿਹੇ ਧਰਮ ਵੀ ਹਨ ਜੋ ਇਹ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਾਮਾਟਾ ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੈਂ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਥੇਰਾਵਾਦ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਦੀ ਕਿਤਾਬ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਰੋਧਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਥੇਰਾਵਾਦ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਸਾਮਾਟਾ ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ ਧਿਆਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਵਿਆਖਿਆ ਹੈ।
ਉਦਾਹਰਨ ਲਈ, ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਅਜਿਹਾ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ:
"ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਅਵਸਥਾ, ਸਮਾਧੀ (ਧਿਆਨ) ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਵੋ। (ਇੱਕ ਥੱਲ੍ਹਾ)। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਯਾਦ ਰੱਖੋ ਕਿ ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ ਧਿਆਨ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਧਿਆਨ ਹੈ ਜੋ ਸਮਾਧੀ (ਧਿਆਨ) ਦੀ ਸਥਿਤੀ 'ਤੇ ਅਧਾਰਤ ਹੈ।" "ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਲਈ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਧਿਆਨ (ਅਲਬੋਮੁੱਲ ਸਮਾਨਾਸਾਰਾ ਦੁਆਰਾ)।"
ਇਸ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਅਸਲ ਅਤੇ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਵਰਣਨ ਵਿੱਚ, ਅਜਿਹਾ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ:
"ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ ਧਿਆਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ 'ਸਾਰੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ' ਦੀ ਇੱਕ ਚੁਣੌਤੀ ਹੈ। ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਦੁਆਰਾ, ਮਨ ਦੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ 'ਵਿਵੇਕ' ਉੱਪਜਦਾ ਹੈ। ਵਿਵੇਕ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਦੁਆਰਾ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ। ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ ਧਿਆਨ ਦੁਆਰਾ ਸਾਡਾ ਕੰਮ ਸਿਰਫ਼ ਵਿਚਾਰਾਂ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਹੈ। ਭਾਵ, ਸਾਨੂੰ ਸੋਚਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।" "ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਲਈ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਧਿਆਨ (ਅਲਬੋਮੁੱਲ ਸਮਾਨਾਸਾਰਾ ਦੁਆਰਾ)।"
ਇਹ, ਥੇਰਾਵਾਦ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ ਧਿਆਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸਦੇ ਅੰਦਰ, ਇਹ ਸਾਮਾਟਾ ਧਿਆਨ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਧਿਆਨ ਹੈ। ਇਹ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਹ ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਯੋਗਾ ਸੂਤਰ ਦੇ ਉਦੇਸ਼, ਮਾਨਸਿਕ ਕਾਰਜਾਂ ਦੀ ਰੋਕਥਾਮ ਨੂੰ ਦੱਸ ਰਹੇ ਹਨ।
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਥੇਰਾਵਾਦ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਇੱਕ ਵਿਧੀ ਵਜੋਂ, ਇਹ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਰਤਮਾਨ ਪਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਸਦੀ ਰਿਪੋਰਟਿੰਗ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਰਿਪੋਰਟਿੰਗ ਕਰਨ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਵਰਤਮਾਨ ਸਥਿਤੀ ਬਾਰੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ "ਸੋਚਣਾ"। ਇਹ ਮਨ ਜਾਂ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਇਹ ਪੰਜ ਇੰਦਰੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨ ਜਾਂ ਦਿਮਾਗ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਬਲਕਿ ਸਾਮਾਟਾ ਧਿਆਨ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਧਿਆਨ ਦੀ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਇਸਨੂੰ ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ ਧਿਆਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ, "ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨੇ ਤਰੀਕੇ ਹਨ?" ਸਿਰਲੇਖ ਵਾਲੇ ਇੱਕ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਸਾਮਾਟਾ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਦੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਿਆਂ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਲੇਖਕ ਇੱਕ ਮਾਹਿਰ ਹੈ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਉੱਪਰ ਦੱਸਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਇਸਨੂੰ ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ ਧਿਆਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਹੈ।
"ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਮਾਥਾ ਧਿਆਨ ਹੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਆਸਾਨ ਤਰੀਕਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਅਪਣਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਗਰੁੱਪ ਸੋਲ ਦੇ ਇੱਕ ਸਾਬਕਾ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਰਾਏ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਧਿਆਨ ਲਈ ਕੁਝ ਹੁਨਰ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਵਿਆਖਿਆ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਲੈ ਕੇ ਹਰੇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਵਿਆਖਿਆ ਹੋਵੇ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਹੁਸ਼ਿਆਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਕਸਤ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਸ ਲਈ ਕਿਸੇ ਵੀ ਧਰਮ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਾਗਿਰਦ ਲਈ ਬਹੁਤਾ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਪਸੰਦ ਦਾ ਮਾਮਲਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ।
ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸਮਾਥਾ ਧਿਆਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਉਸ ਕੋਲ ਹੁਨਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਉਲਟ, ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਉਸਨੂੰ ਸਮਾਥਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੇਕਰ ਉਸ ਕੋਲ ਹੁਨਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਵੀ ਸੱਚ ਹੈ।
...ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਮੈਂ "ਹੁਨਰ" ਵਰਗੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲੱਗਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਸਾਬਕਾ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਕੋਲ ਹੁਨਰ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਕਰਵਾਉਣ ਨਾਲ ਉਹ ਜੀਵਨ ਭਰ ਵਿਕਸਤ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਮਾਮਲਾ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਬਦਲ ਸਕਦੇ, ਪਰ ਇਸਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਇਹ ਬੇਕਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਅਗਲੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਉਹ ਗੱਲ ਹੈ ਜੋ ਇੱਕ ਸਵਾਮੀ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਿਸਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਗਿਰਦਾਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਜੀਵਨ ਭਰ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਮੈਂ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਇਹ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹਜਨਕ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤਾ ਨਹੀਂ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਗਰੁੱਪ ਸੋਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਸਾਬਕਾ ਸਵਾਮੀ ਸੀ ਜੋ ਬਰਤਾਨੀਆ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਇੱਕ ਸਖ਼ਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਸਖ਼ਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਨਾਲ ਵਿਕਾਸ ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਉਸਦੇ ਸ਼ਾਗਿਰਦਾਂ ਨੇ ਉਸ ਧਰਮ ਦੀ ਨਕਲ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਕਾਰਨ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਸਥਿਤੀ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਵੀ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਦੋ ਜੀਵਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨੂੰ ਇੱਕ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਸਖ਼ਤ ਤਰੀਕੇ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ, ਪਰ ਇਸਦੇ ਕਾਰਨ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵੀ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।
ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਅਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਉਜਾਗਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਕੁਝ ਤਿਆਗ ਕਰਨੀ ਪਵੇਗੀ, ਅਜਿਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਹ ਸ਼ਾਗਿਰਦ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਅਜੇ ਵੀ ਇਸ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਉਸੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਸਖ਼ਤ ਤਰੀਕੇ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ...
ਮੈਂ ਇਸ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਦੀਆਂ ਝੱਲਕਾਰੀਆਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀਆਂ।
ਤਰਸਵੀਂ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਲਈ ਸ਼ਿਸ਼ਟਾਚਾਰ।
• ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਤੋਂ (ਦੂਜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਕਿਸਮਤ ਆਦਿ ਨੂੰ) ਨਹੀਂ ਦੇਖਣਾ।
• ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਤੋਂ (ਰੱਖਿਆ ਕਰਤਾਵਾਂ ਤੋਂ) ਨਹੀਂ ਪੁੱਛਣਾ।
• ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਤੋਂ (ਰੱਖਿਆ ਕਰਤਾਵਾਂ ਆਦਿ ਨਾਲ) ਗੱਲਬਾਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ।
• ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਤੋਂ (ਦੇਖਿਆ ਜਾਂ ਸੁਣਿਆ ਹੋਇਆ) ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ।
• ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ (ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ) ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ।
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਹ ਸਮਰੱਥਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਈਆਂ ਵਿੱਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬੁਨਿਆਦੀ ਸਮਾਜਿਕ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਘਾਟ ਦੇਖੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਸਮਰੱਥਾ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੁਝ ਸਮਾਜਿਕ ਤਜ਼ਰਬੇ ਵੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੇ ਹੋਣਗੇ, ਇਸ ਲਈ ਅਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਘੱਟ ਹੋਣਗੀਆਂ। ਪਰ, ਉਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜੋ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀਆਂ ਹਨ।
ਖੈਰ, ਕਈ ਵਾਰ ਮੈਂ ਦਿਲਚਸਪੀ ਕਰਕੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਬੁਰਾ ਭਾਵ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਇਸਨੂੰ ਬਹੁਤਾ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਪਰ, ਫਿਰ ਵੀ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਦੇਖਣਾ ਹੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਇਹ ਇੱਕ ਬੁਨਿਆਦੀ ਸ਼ਿਸ਼ਟਾਚਾਰ ਹੈ।
ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਜਿਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਖੁਦ ਇਸਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ, ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਉਸਦਾ ਇਹ ਸਬਕ ਲਗਾਤਾਰ ਚੱਲਦਾ ਰਹੇਗਾ।
ਉਸ 'ਤੇ ਉੱਚ ਤੋਂ "ਇਹ ਕਰੋ" ਕਹਿਣਾ, ਉਸਦੇ ਸਬਕ ਨੂੰ "ਦੁਬਾਰਾ ਸ਼ੁਰੂ" ਕਰਨ ਦੇ ਜੋਖਮ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਦੁਆਰਾ ਸਥਿਤ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਵਿਗਾੜਨ ਦਾ ਵੀ ਜੋਖਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਸਿੱਖ ਸਕਣ।
ਇਸਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝੋ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਡਰਾਮੇ ਦੀ ਸ਼ੂਟਿੰਗ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਜੇ ਕੋਈ ਅਣਜਾਣ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ੂਟਿੰਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਸ਼ੂਟ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਮੰਦਾ ਗੱਲ ਹੈ। ਡਰਾਮੇ ਦੀ ਸ਼ੂਟਿੰਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹਰ ਕੋਈ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਇਨਸਾਨ ਇੱਕ ਡਰਾਮੇ ਵਰਗਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਕਈ ਵਾਰ, ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਤਾ ਵੀ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਵਾਰ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਰੱਖਿਆ ਕਰਤਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਜੇ ਕੋਈ ਆਮ ਵਿਅਕਤੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਰੱਖਿਆ ਕਰਤਾ (ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ) ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦੂਜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਸਬਕ ਜੋ ਵੀ ਹੋਣ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਉਸਨੂੰ "ਅਨੁਭਵ" ਨਹੀਂ ਕਰ ਲੈਂਦੇ, ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਤੋਂ ਉਸਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਉਸਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਖਿੱਚਣ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਹੈ।
ਇੱਕ ਹੋਰ ਪਾਸੇ, ਜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕੋਈ ਕਾਉਂਸਲਿੰਗ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਹੀ, ਉਸਨੇ ਪੁੱਛੇ ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਦੇਣਾ ਠੀਕ ਹੈ।
ਇਹ ਬੁਨਿਆਦੀ ਨਿਯਮ, ਕਾਰੋਬਾਰ ਅਤੇ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਕਾਉਂਸਲਿੰਗ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹਨ।
ਸਿਰਫ਼ ਵਿਅਕਤੀ ਹੀ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਮੁੱਖ ਅਦਾਕਾਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਹੀ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਉਸਨੂੰ ਦੱਸਣ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਹੁਕਮ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਘਮੰਡ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦਖਲ ਹੈ।
ਕਾਉਂਸਲਿੰਗ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਰਾਏ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੰਤਿਮ ਫੈਸਲਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਹਾਲਾਂਕਿ, ਕੁਝ ਲੋਕ ਅਜਿਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਰੂਹਾਨੀਅਤ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਸ਼ੇ ਦੇ ਆਦੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਫੈਸਲਾ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਨਸ਼ੇ ਦੇ ਆਦੀ ਵਿਅਕਤੀ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਫੈਸਲਾ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸਨੂੰ ਨਾਹ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ ਸਲਾਹ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਸ਼ੇ ਦੇ ਆਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਹਿਲਾ ਸਬਕ ਇਹ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਫੈਸਲਾ ਲੈਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਕਈ ਵਾਰ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸਨੂੰ ਠੰਡਾ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇ ਉਹ ਫੈਸਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝਾਉਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੇ ਆਪ ਫੈਸਲਾ ਲੈਣ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਕਿੰਨੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਦੀਆਂ ਬੁਨਿਆਦੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਕਿਵੇਂ ਕੰਮ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕਾਉਂਸਲਰ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਅਕਸਰ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੁਧਾਰਾਤਮਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਸਦਾ ਧਿਆਨ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮੇਰੇ ਲਈ, ਰੂਹਾਨੀਅਤ ਸੰਬੰਧੀ ਕਾਉਂਸਲਿੰਗ ਦਾ ਬਹੁਤਾ ਮਹੱਤਵ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇਸਦਾ ਕੋਈ ਫਾਇਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ "ਪੁਸ਼ਟੀ" ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਅਦਿੱਖ ਸੰਸਾਰ ਹੈ, ਜਾਂ ਇਹ "ਪੁਸ਼ਟੀ" ਕਰਨ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਤੁਹਾਡਾ ਜਵਾਬ ਸਹੀ ਹੈ। ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਅਕਸਰ ਇਸਦੇ ਅੰਤਮ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਵਰਤਦਾ ਹਾਂ। ਰੂਹਾਨੀਅਤ ਵਾਲੇ ਕਾਉਂਸਲਰ ਤੋਂ ਜਵਾਬ ਦੀ "ਪੁਸ਼ਟੀ" ਕਰਵਾਉਣਾ ਠੀਕ ਹੈ।
ਰੂਹਾਨੀਅਤ ਵਾਲੇ ਕਾਉਂਸਲਰ ਬਣ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਨਾ ਕੁਝ ਜੋਖਮਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਲੋਕ ਜਿਸ ਜਵਾਬ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੇ ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਕੋਰੋਟ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ (ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ)।
ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਰੂਹਾਨੀਅਤ ਸੰਬੰਧੀ ਕਾਉਂਸਲਿੰਗ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਇੱਕ ਨੁਕਸਾਨ ਵਾਲੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਬਜਾਏ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇਗਾ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇ ਆਮ ਸਬਕ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਦਾ ਅੱਠ-ਮਾਰਗ। ਇਹ ਇੱਕ ਬੁਨਿਆਦੀ ਨੈਤਿਕਤਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਯੋਗਾ ਦਾ ਯਾਮਾ ਅਤੇ ਨਿਆਮ।
ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਰੂਹਾਨੀਅਤ ਨੂੰ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਸਮਝੇ ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਰੱਖੇ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਮੌਜੂਦਾ ਲਾਭਾਂ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਬੇਕਾਰ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਬੁਨਿਆਦੀ ਨੈਤਿਕਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅੱਠ-ਮਾਰਗ, ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤਾਂ ਰੂਹਾਨੀਅਤ ਵੀ ਬੇਕਾਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸਦੇ ਬਜਾਏ, ਅੱਠ-ਮਾਰਗ ਹੀ ਕਾਫ਼ੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਭਵਿੱਖ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਾਲੇ ਲੋਕ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਰੂਹਾਨੀਅਤ ਦੇ ਸੱਚੇ ਮੂਲ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵੀ ਯੋਗਦਾਨ ਨਹੀਂ ਪਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਅਸਲ ਗੱਲ, ਬੁਨਿਆਦੀ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅੱਠ-ਮਾਰਗ, ਹੀ ਹਨ।
ਅਤੇ, ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ ਧੁੰਦਲਾਪਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ, ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਕੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਾਟਕ ਅਤੇ ਕਲਾ ਕਿੰਨਾ ਅਨੰਦਦਾਇਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸਦਾ ਅਹਿਸਾਸ।
ਵਿਪੱਸਨਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਇੱਕ ਕਲਾਕਾਰ ਦੀ ਹਰਕਤ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
... ਇਹ ਟੈਲੀਵਿਜ਼ਨ ਵਾਂਗ ਇੰਨਾ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਦਿਖ ਸਕਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਸ਼ਾਇਦ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਬਦਲਾਅ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਨੂੰ ਟਰੇਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਧੁੜੂੰ ਸੈਧਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਘੁਮਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਰੀਰ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸੁਚਾਰੂ ਢੰਗ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ।
... ਖੈਰ, ਜੇ ਕੋਈ ਕਹੇ ਕਿ ਇਹ ਸਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਵਿਪੱਸਨਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨੂੰ ਥੋੜੇ ਧੀਮੇ ਰਫਤਾਰ ਨਾਲ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਰੀਰ ਇੱਕ ਰੋਬੋਟ ਵਾਂਗ ਕਿਵੇਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਬਹੁਤ ਦਿਲਚਸਪ ਹੈ।
ਪਹਿਲਾਂ, ਕਈ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਲਾ ਅਤੇ ਨਾਟਕ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਧਿਆਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ।
ਇਹ ਵੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਆਮ ਹਰਕਤਾਂ ਵੀ ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਦੀ ਨਾਟਕ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਇਹ ਸਭ ਵਿਪੱਸਨਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਜਦੋਂ ਵਿਪੱਸਨਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੱਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਪਰ ਜੇ ਵਿਪੱਸਨਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਮੈਂ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਸੰਵੇਦਨਾਵਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਚੁਣਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿਸਨੂੰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਧਿਆਨ ਦੇਵਾਂ, ਜਾਂ ਮੈਂ ਅੱਧਾ-ਅੱਧਾ ਸਮਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਅਤੇ ਮੇਰੀਆਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੰਵੇਦਨਾਵਾਂ ਦਾ ਸਭ ਕੁਝ "ਮੈਂ ਨਹੀਂ" ਹੁੰਦਾ... ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਗਲਤ ਸਮਝਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, "ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ", ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਰੀਰ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਉਸ "ਦੇਖੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ" ਲਈ, ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਨਜ਼ਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤਾ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਜਿਵੇਂ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਇੱਕ ਵਾਰ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਨਾਟਕ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਧਿਆਤਮਕ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸ਼ਾਇਦ ਰਾਜੀਨੀਸ਼ ਠੇਸੜਾ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਵਿਪੱਸਨਾ ਨਾਟਕ ਵਰਗੀ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ ਕਿ 20 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ "ਇਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ" ਸੋਚਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਸਮੇਂ ਮੈਂ ਬਿਲਕੁਲ ਵੀ ਇਸ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਿਆ ਸੀ।
ਸ਼ਾਇਦ ਡਾਂਸ ਜਾਂ ਨਾਟਕ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਾ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਜਾਪਾਨੀ ਡਾਂਸ।
ਹਾਲਾਂਕਿ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਤਜਰਬਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਪਰ ਜਿਮ ਵਿੱਚ ਡਾਂਸ ਕਰਨਾ ਵੀ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਇੱਕ ਵੱਖਰਾ ਤਜਰਬਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਅਲੱਗ ਹੋਣ ਦੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰਨਾ, ਇਹੋ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਚੇਤਨਾ ਹੈ।
ਸਪਿਰਚੁਅਲ ਅਤੇ ਯੋਗਾ ਵਿੱਚ, ਅਜਿਹਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਦੂਜਿਆਂ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋ।"
ਯੋਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਸਮਾਧੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਪਿਰਚੁਅਲ ਵਿੱਚ ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਟ੍ਰਾਂਸ ਸਥਿਤੀ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਸਥਿਤੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਦੂਤਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਉੱਚੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜੋੜੇ ਹੋ, ਜਾਂ ਮਸੀਹ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਇੱਕੋ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਇਹ ਸ਼ਾਇਦ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਭਾਸ਼ਾ ਦਾ ਫਰਕ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਧਿਆਨ ਦੀ ਸਲੋ-ਮੋਸ਼ਨ ਸਥਿਤੀ ਜਾਂ ਸਮਾਧੀ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੱਸਣ ਲਈ, ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਸਥਿਤੀ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ "ਇੱਕੋ" ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਸਥਿਤੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ "ਵੱਖ" ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਸਥਿਤੀ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ "ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕੋ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਇਹ ਵੱਖ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।" ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸ਼ਾਇਦ "ਇੱਕੋ ਚੇਤਨਾ" ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਸਥਿਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ "ਵੱਖ" ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਧੀਰਜ ਨਾਲ, ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ "ਇੱਕੋ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ "ਵੱਖ" ਸੀ, ਇਸਨੂੰ "ਇੱਕੋ" ਵਜੋਂ ਅੰਤਰਾਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸ਼ਾਇਦ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਸਥਿਤੀ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ "ਇਹ ਇੱਕੋ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਬਾਰੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ। ਇਹ ਵੱਖ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਬਾਰੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ।" ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸੁਵਿਧਾ ਲਈ "ਇੱਕੋ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਪੜਾਅ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ "ਇਹ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ," ਅਤੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਕਦਮ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ "ਇੱਕੋ (ਕੀ ਇਹ ਇੱਕੋ ਹੈ ਜਾਂ ਵੱਖ, ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ)" ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਉਸ ਪੜਾਅ ਨੂੰ ਹੁਣ ਲਈ ਛੱਡ ਦਈਏ, ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਅਸੀਂ ਅਸਲ ਅਰਥਾਂ ਵਿੱਚ "ਇੱਕੋ" ਦਾ ਅਰਥ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਚੇਤਨਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ "ਇੱਕੋ ਹੈ ਜਾਂ ਵੱਖ, ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ।"
1. ਵੱਖ
2. ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ (ਸਮਾਧੀ ਦਾ ਪੜਾਅ)
3. ਇੱਕੋ, ਸਮਾਧੀ। ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕੋ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਇਹ ਵੱਖ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਪੜਤਾਲ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਵੱਖਰੇਪਣ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ, "ਵੱਖ" ਬਹੁਤ ਸਪੱਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ... ਸ਼ਾਇਦ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ। ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਵੱਖਰੇਪਣ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਪੁਰਾਣੇ ਯਾਦਾਂ 'ਤੇ ਅਧਾਰਤ ਹੈ, ਪਰ ਸ਼ਾਇਦ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਬਹੁਤ ਸਪੱਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵੱਖਰਾ ਸੀ।
ਅਗਲੀ ਗੱਲ "ਇੱਕੋ" ਹੈ, ਪਰ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜੁੜ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਕਿੱਥੇ ਇੱਕ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਥਾਂ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਚੇਤਨਾ ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਵੇ ਕਿ ਕੀ ਇਹ ਇੱਕੋ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੰਨਾ ਹੀ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ। ਇਹ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਕਿਹੜਾ ਹਿੱਸਾ ਇੱਕੋ ਹੈ, ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਮਾਧੀ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜਾਂ ਲੋਕ ਇੱਕੋ ਹਨ ਜਾਂ ਵੱਖ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸੋਚ ਸਕਦਾ ਕਿ "ਇਹ ਅਤੇ ਇਹ ਇੱਕੋ ਹਨ," ਇੱਕ ਸਪਸ਼ਟ ਚੇਤਨਾ। ਇੱਕ ਸਪਸ਼ਟ ਚੇਤਨਾ ਇੱਕ ਵੱਖਰੇਪਣ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ "ਇੱਕੋ" ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਸਾਫ਼ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਕਿ ਇਹ ਵੱਖਰਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ "ਸਹੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣੇ" ਵਾਲੀ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ "ਇੱਕੋ ਚੇਤਨਾ" ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਵਜੋਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ।
ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਮਝਾਵਾਂ ਤਾਂ ਇਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਸਰੀਰ ਦੇ ਉਦਾਹਰਣ ਨਾਲ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ। ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਦੇ ਕਿ ਕੀ ਤੁਹਾਡੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਦੂਜੇ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ "ਸਰੀਰ ਦਾ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣੋਗੇ ਕਿ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਅਤੇ ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਦੋਵੇਂ "ਆਪਣੇ" ਹਨ? ਇਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ... ਜਾਂ, ਇਹ "ਸਹੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ" ਹੈ, "ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕੋ ਹੈ"। ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਕਰਕੇ, ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਅਤੇ ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਦੋਵੇਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਦੋਵੇਂ "ਆਪਣੇ" ਹਨ, ਇਹ ਤਰਕ ਠੀਕ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਇਹੀ ਕਹਿਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ। ਮੈਂ ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ, ਸਮਾਧੀ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਅਤੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਸਮਝਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਇੱਕ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕੋ ਸਮਝਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਭਾਵਨਾਵਾਂ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਦੇਈਏ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਪੱਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਤੁਹਾਡੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਦੂਜੇ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕੋ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕਿ ਅਸੀਂ "ਸਪੱਸ਼ਟ" ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਇਹ ਹੈ ਕਿ "ਇਹ ਸਪੱਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕੋ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸਪੱਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਵੱਖਰਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।" ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਅਸਾਨੀ ਨਾਲ "ਇੱਕੋ" ਕਹਿ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਸਮਾਧੀ ਵੀ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸਪਸ਼ਟ "ਇੱਕੋ" ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਬਲਕਿ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਭਾਵਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋ ਜਿੱਥੇ "ਇਹ ਸਪੱਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕੋ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸਪੱਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਵੱਖਰਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ," ਤਾਂ ਇਹ ਸਮਾਧੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਹਿਣ ਲਈ, ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਡੀ "ਆਪਣੇ ਆਪ" ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਬਹੁਤ ਥੋੜੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਸਮਾਧੀ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਕੇਂਦਰਿਤ ਹੋਣਾ, ਪਰ ਇਹ ਫੈਲਣ ਨਹੀਂ ਵਾਲੀ ਚੇਤਨਾ।
ਮੈਡੀਟੇਸ਼ਨ ਦੌਰਾਨ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦਿਮਾਗ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕੀਤਾ।
ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਸਥਿਤੀ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਊਰਜਾ ਦੇ ਗੁच्छੇ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਇਹ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਸੰਘਣੇ ਰਹਿਣ ਅਤੇ ਫੈਲ ਨ ਜਾਣ। ਪਰ ਅਚਾਨਕ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਮੈਂ ਉਸ ਅੰਤਰ-ਅਹਿਸਾਸ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਧਿਆਨ ਛੱਡਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਫਿਰ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਊਰਜਾ ਦਾ ਗੁच्छा ਲਗਭਗ ਆਪਣੇ ਆਕਾਰ ਵਿੱਚ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦਾ ਰੂਪ ਥੋੜ੍ਹਾ ਬਦਲ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਮੁਢਲਾ ਰੂਪ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਮੈਂ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਤਣਾਅ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਸਰੀਰਕ ਤਣਾਅ ਸੀ, ਮੈਂ ਮਾਨਸਿਕ ਤਣਾਅ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ ਸੀ।
ਸਰੀਰਕ ਤਣਾਅ ਮਾਨਸਿਕ ਤਣਾਅ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਸਰੀਰਕ ਤਣਾਅ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮਾਨਸਿਕ ਤਣਾਅ ਅਤੇ ਤਣਾਅ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ, ਮੈਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਮਾਨਸਿਕ ਤਣਾਅ ਜਾਂ ਜਾਣਬੁੱਝੇ ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਛੱਡਣ ਦੇ ਯੋਗ ਸੀ।
ਸ਼ਾਇਦ ਸਰੀਰਕ ਤਣਾਅ ਅਤੇ ਮਾਨਸਿਕ ਤਣਾਅ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਫਰਕ ਹੈ।
ਊਰਜਾ ਦੇ ਗੁच्छੇ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨਾ ਇੱਕ ਤਣਾਅ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਬਲਕਿ ਇਹ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਣਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਫੈਲ ਨ ਜਾਣ ਅਤੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਸੰਪਰਕ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਇਹ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਅਹਿਸਾਸਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਕਈ ਉਦੇਸ਼ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਧਿਆਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਉਦੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨਾ ਹੀ ਮੁੱਖ ਉਦੇਸ਼ ਸੀ।
ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਸੀ ਕਿ ਧਿਆਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮਹੱਤਵ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਉਦੇਸ਼ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਸੰਘਣੇ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਊਰਜਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਘਣੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਫੈਲਣ ਤੋਂ ਰੋਕੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਇਦ ਇਸਦੇ ਲਈ ਸਮੇ- ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਕੇ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਸੰਘਣੇ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਲਈ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਛੱਡਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ।
ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਤਰੀਕਾ ਸਰੀਰਕ ਤਣਾਅ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਾਫ਼ੀ ਮਿਲਦਾ-ਜੁਲਦਾ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਤਣਾਅ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਉਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨੂੰ ਊਰਜਾ ਦੇ ਸੰਘਣਨ ਦੌਰਾਨ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਛੱਡਣ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲਾਗੂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ।
ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਤਲਵਾਰਬਾਜ਼ੀ ਦੀਆਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਤਣਾਅ ਛੱਡੋ" ਜਾਂ "ਰਿਲਾਕਸ ਕਰੋ"। ਮੈਂ ਖੁਦ ਤਲਵਾਰਬਾਜ਼ੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਮੈਂ ਉਸ ਕਿਤਾਬ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਅੰਦਾਨ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਉਸਦਾ ਹੀ ਅਰਥ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਅੰਦਾਨ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਵੀ ਸੰਭਵ ਹੈ।
ਤੰਨਾਅ ਨੂੰ ਛੁਡਾਉਣ ਜਾਂ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਲਈ ਦੋ ਪੜਾਅ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇੱਕ ਤਾਂ ਸਰੀਰਕ ਤੰਨਾਅ ਨੂੰ ਛੁਡਾਉਣਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੂਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇਸ ਵਾਰ, ਮਾਨਸਿਕ ਤੰਨਾਅ ਨੂੰ ਛੁਡਾਉਣਾ ਹੈ।
ਅਤੇ, ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਮਾਨਸਿਕ ਤੰਨਾਅ ਨੂੰ ਛੁਡਾਉਣ ਦੀ ਗੱਲ ਓਰਾ ਦੇ ਸੰਘਣ ਅਤੇ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਤਬਦੀਲੀ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਆਖਰੀ ਗੱਲ ਅਜੇ ਵੀ ਜਾਂਚ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਅਜੇ ਵੀ ਹੋਰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਇਕੱਠੀ ਕਰਨੀ ਹੈ।
ਤਿੰਨ ਗੁਣ ਅਤੇ ਕਾਰਣ ਰੂਪ।
ਕਲੀਆ ਯੋਗਾ ਦੂਜੀਆਂ ਯੋਗਾ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਨਾਲੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੱਖਰਾ ਧਾਰਮਿਕ ਨਜ਼ਰੀਆ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਤਿੰਨ ਗੁਣ ਹਰੇਕ ਹੇਠਾਂ ਦਿੱਤੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ:
■੩ ਤੋ ਗੁਣ
ਤਮਸ: ਪਦਾਰਥ, ਸਰੀਰ
ਰਾਜਸ: (ਥੀਓਸੋਫੀ ਵਿੱਚ) ਐਸਟ੍ਰਲ ਬਾਡੀ, ਦਿਮਾਗ
ਸੱਤਵ: (ਥੀਓਸੋਫੀ ਵਿੱਚ) ਕੌਜ਼ਲ ਬਾਡੀ
"Kriya yoga Darshan (Swami Shankarananda Giri ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ)"
ਇਸ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੀ ਸਮਝ ਦੇ ਅਧਾਰ 'ਤੇ, ਧਿਆਨ ਦੀ ਧੁਨ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
■੩ ਗੁਣ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਦੀ ਧੁਨ (ਮੇਰੀ ਸਮਝ)
ਤਮਸ: ਪਦਾਰਥ, ਸਰੀਰ
ਰਾਜਸ: (ਥੀਓਸੋਫੀ ਵਿੱਚ) ਐਸਟ੍ਰਲ ਬਾਡੀ, ਦਿਮਾਗ, ਜ਼ੋਕਚੇਨ ਦੀ ਸ਼ਿਨੇ ਦੀ ਧੁਨ। ਮਾਨਸਿਕ ਧਾਰਨਾ। ਧਿਆਨ। ਸਮਾਤਾ ਧਿਆਨ। (ਕੁੱਝ) ਸਮਾਧੀ
ਸੱਤਵ: (ਥੀਓਸੋਫੀ ਵਿੱਚ) ਕੌਜ਼ਲ ਬਾਡੀ, ਜ਼ੋਕਚੇਨ ਦੀ ਟੈਕਚੂ ਦੀ ਧੁਨ। ਵਿਪਾਸਨਾ। (ਅਸਲੀ) ਸਮਾਧੀ
ਯੋਗਾ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਜਾਣ ਦਾ ਟੀਚਾ ਹੈ। ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਯੋਗਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਸੱਤਵ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧ ਧੁਨ ਦਾ ਟੀਚਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸੱਤਵ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧ ਸਥਿਤੀ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਧੁਨ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੋਕਸ਼ (ਆਜ਼ਾਦੀ) ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਦੀ ਧੁਨ ਜ਼ੋਕਚੇਨ ਦੀ ਤੁਗਲ ਦੀ ਧੁਨ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ "ਜਾਗਰੂਕਤਾ" ਹੈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੁਣਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਚੀਜ਼ ਲੱਗਦੀ ਹੈ ਜੋ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਕਦਮ-ਦਰ-ਕਦਮ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਉਸ ਕਦਮਾਂ ਬਾਰੇ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਰਾਜਸ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਾਨਸਿਕ ਧਾਰਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਜ਼ੋਕਚੇਨ ਦੀ ਸ਼ਿਨੇ ਦੀ ਧੁਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤ ਧੁਨ ਦਾ ਟੀਚਾ ਰੱਖੋ।
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸੱਤਵ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਜ਼ੋਕਚੇਨ ਦੀ ਟੈਕਚੂ ਦੀ ਧੁਨ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਹੋਰ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਜ਼ੋਕਚੇਨ ਦੇ ਅਧਾਰ 'ਤੇ, ਟੈਕਚੂ ਦੀ ਧੁਨ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਦੀ ਤੁਗਲ ਦੀ ਧੁਨ ਤੱਕ ਇੱਕ ਨਿਰੰਤਰਤਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਰਾਜਸ ਦੀ ਧੁਨ ਤੋਂ ਸੱਤਵ ਦੀ ਧੁਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਠੋਸੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਸ ਸਥਿਤੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ ਹੋ ਜਿਸਨੂੰ "ਜਾਗਰੂਕਤਾ" ਜਾਂ "ਮੋਕਸ਼" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ...ਖੈਰ, ਇਹ ਸਭ ਅਜੇ ਇੱਕ ਥਿਊਰੀ ਹੈ।
ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਭੁਲੇਖੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਗੁਣ ਜਾਂ ਸੱਤਵ ਨੂੰ ਕਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਤਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਉੱਪਰ ਦਿੱਤੇ ਵਰਗੀਕਰਨ 'ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਸੱਤਵ ਦੀ ਧੁਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣਾ, ਜੋ ਕਿ ਵਿਪਾਸਨਾ ਜਾਂ ਸਮਾਧੀ ਦੇ ਸਮਾਨ ਧੁਨ ਹੈ, ਕਾਫ਼ੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਧੁਨ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਪਹੁੰਚਣਾ ਔਖਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਕਿਹਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਰਸਤਾ ਕਾਫ਼ੀ ਸਿੱਧਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕਈ ਥਾਂਵੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਹਨ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਾਰੇ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਨ ਦੀ ਧੁਨ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਧਾਰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਪਸੰਦਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੀਜ਼ਾਂ ਅਜ਼ਮਾਉਣਾ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਪਸੰਦ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਚੁਣਨਾ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਮੁੱਖ ਹੁਨਰ ਵਿਕਸਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਚਰਚ ਦਾ, ਸਿਰਫ਼ ਪਰਮਾਤਮਾ ਬਾਰੇ ਹੀ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ।
ਮੇਰੇ ਗਰੁੱਪ ਸੋਲ (ਜੁੜੇ ਆਤਮਾਵਾਂ) ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਆਤਮਾ ਹੈ ਜੋ ਵੈਨੇਸ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰੀ ਯੁੱਗ ਦੌਰਾਨ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਆਰਚਬਿਸ਼ਪ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਆਤਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਪਛਤਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੇ ਚਰਚ ਵਿੱਚ ਡਰ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਛੱਡੀ ਗਈ ਸੀ।
ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਪਰਮਾਤਮਾ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਨੇ ਸਮਾਜ ਦੇ ਹਾਲਾਤ ਬਾਰੇ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਡਰ ਆ ਗਿਆ।
ਜਾਪਾਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਹਿਣ ਦਾ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਯੂਰਪ ਵਿੱਚ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕੈਥੋਲਿਕ ਚਰਚਾਂ ਵਿੱਚ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਰਚ, ਦੂਤਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ੈਤਾਨਾਂ ਬਾਰੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚਰਚ ਅਤੇ ਦੂਤਾਂ-ਸ਼ੈਤਾਨਾਂ ਬਾਰੇ ਡਰ ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਉਹ ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪਛਤਾਉਂਦਾ ਸੀ।
... ਖੈਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮੇਰੇ ਸੋਲ (ਜੁੜੇ ਆਤਮਾਵਾਂ) ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਮੇਰੇ ਪਿਛਲੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਵੀ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਵੀ ਉਸ ਸਮੇਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਡੂੰਘਾਈ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਸਮਝਿਆ ਸੀ।
ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀਵਨ ਜਿਉਣ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਸ਼ੁੱਧ ਸੀ, ਪਰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜਾਣਨਾ ਇੱਕ ਮੁਸ਼ਕਲ ਗੱਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਭਾਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਉਸਦੀ ਡੂੰਘਾਈ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੀਮਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸਣ ਵਿੱਚ ਵੀ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਆ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਚਰਚ ਵਿੱਚ ਯੋਗਾ ਦੇ ਗਿਆਨ ਦਾ ਵੀ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਪਾਦਰੀ ਯੋਗਾ ਦੀਆਂ ਝਾਕੀਆਂ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਮੰਨਦੇ ਸਨ ਕਿ ਯੋਗਾ ਮਸੀਹਵਾਦ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਯੋਗਾ ਨੂੰ ਨਕਾਰਨ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਉਸਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਸੋਲ (ਜੁੜੇ ਆਤਮਾਵਾਂ) ਦੇ ਆਰਚਬਿਸ਼ਪ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਆਰਚਬਿਸ਼ਪ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਵਿਅਕਤੀ ਸਨ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮੇਰੇ ਸੋਲ (ਜੁੜੇ ਆਤਮਾਵਾਂ) ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਸਨ, ਉਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਚਮਕਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਸਨ ਜਿਸਨੂੰ ਹਰ ਕੋਈ ਇੱਕ ਸੰਤ ਮੰਨਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਇਨਸਾਨ ਸੀ, ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ ਉਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦੇਖਦੇ ਸਨ। ਅਜਿਹੇ ਇੱਕ ਸੰਤ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਆਰਚਬਿਸ਼ਪ ਬਣ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪਿਛਲੇ ਆਰਚਬਿਸ਼ਪ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ, ਕੁਝ ਨਵਾਂ ਕਰਨ ਦੀ ਜ਼ੁਹੂਰ, ਜਾਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸਮਾਜ ਦੇ ਹਾਲਾਤ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋਣ ਵਰਗੇ ਪਹਿਲੂ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੇ ਸਨ।
ਇਸ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਬਦਲ ਰਹੇ ਸਮਾਜ ਦੇ ਹਾਲਾਤ ਬਾਰੇ ਡਰ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੱਸਿਆ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਅੱਜ ਤੱਕ ਚਰਚ ਵਿੱਚ ਡਰ ਦਾ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਰੁਝਾਨ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।
ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜਕੇ ਦੇਖਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਪਰਮਾਤਮਾ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ।
ਸਮਾਜ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਵਰਤਾਰਾ ਹੈ ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਜਿਹੇ ਵਰਤਾਰੇ 'ਤੇ ਟਿੱਪਣੀ ਕਰਨ ਨਾਲ ਕੋਈ ਅਸਲ ਫ਼ਾਇਦਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਚਰਚ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਿਆਉਣਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਬੇਸ਼ੱਕ, ਅਜਿਹੇ ਪਹਿਲੂ ਵੀ ਸਨ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਵੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਗੋਸਪਲ ਕੋਰਸ ਵੀ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਲਈ ਮਦਦਗਾਰ ਸਨ।
ਪਰ, ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਉਸਨੇ ਡਰ ਦੇ ਇੱਕ ਪਹਿਲੂ ਨੂੰ ਚਰਚ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਦਿੱਤਾ।
ਮੈਂ ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਪਛਤਾਵਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ, ਅੱਜ ਤੱਕ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕੈਥੋਲਿਕ ਚਰਚ ਵਿੱਚ, "ਸਬਕ" ਵਜੋਂ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਡਰ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਕਾਰਨ, ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਦੂਤਾਂ ਵਰਗੇ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਉਸ ਸਮੇਂ ਦਾ ਵੇਨੇਸ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਸਮਾਂ ਸੀ ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਖੋਜਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਅਜੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਸਮਾਂ ਸੀ ਜਦੋਂ ਵਪਾਰੀ ਹੋਰ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਇਸ ਕਾਰਨ ਧੱਕਾ ਵੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਉਸ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਸਮਾਜ ਢਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ, ਸੰਗੀਤ ਕਲਾਸਿਕ ਤੋਂ ਰੌਕ ਵਰਗੇ ਤੇਜ਼ ਰਫ਼ਤਾਰ ਸੰਗੀਤ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਅਜਿਹੇ ਡਾਂਸ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਲੋਕ ਸ਼ਾਂਤ ਜੀਵਨ ਜਿਉਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਜ਼ਾਹਿਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਕਾਰਨ ਚਰਚ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਸੀ।
ਚਰਚ ਨੇ ਅਜਿਹੇ ਢਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਇੱਕ ਬੁਰਾ ਰੁਝਾਨ ਮੰਨਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ, ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਅਤੇ ਅਧਿਆਤਮਕ ਜੀਵਨ ਜਿਉਣ ਲਈ ਸਿੱਖਵਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਮੰਨਣਾ ਸੀ ਕਿ ਸ਼ਾਂਤ ਅਧਿਆਤਮਕ ਜੀਵਨ ਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਰਾਹ ਹੈ, ਪਰ ਉਸਨੇ ਸਮਾਜ 'ਤੇ ਟਿੱਪਣੀ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਉਸਨੇ ਜੋ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਾਇਆ।
ਇਸਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ, ਲੋਕ ਢਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵਨ 'ਤੇ ਪਛਤਾਵਾ ਕਰਨ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਚਰਚ ਜਾਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਪ੍ਰਤੀ ਡਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲੱਗ ਗਏ, ਅਤੇ ਭਾਵੇਂ ਚਰਚ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਟੱਲ ਅਟਕਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਜਦੋਂ ਚਰਚ ਢਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਦੱਸਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਰਾਹ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਢਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵਨ ਬਾਰੇ ਟਿੱਪਣੀ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਕਾਰਨ ਅਟਕਲ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਇਹ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਢਹਿਣ ਵਾਲਾ ਜੀਵਨ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਢਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਡਰ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਗੱਲ ਹੈ ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਪਛਤਾਵਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਿੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਵੀ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਢਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਮਾਜ ਦੀ ਵੱਡੀ ਲਹਿਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਨੈਤਿਕ ਜੀਵਨ ਦੀ ਅਪੀਲ ਕਰਨਾ ਇੱਕ ਔਖਾ ਕੰਮ ਸੀ।
ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਮੇਰੀ ਸਮਝ ਸੀ ਕਿ ਲੋਕ ਚਰਚ ਵੱਲੋਂ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਿੱਖਿਆ ਨਾ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ ਕਾਰਨ ਢਹਿਣ ਵਾਲੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਵੀ ਸੱਚ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਧਾਰਮਿਕ ਲਹਿਰ ਹੋ ਸਕਦੀ ਸੀ।
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਇਸਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਵਿਚਾਰ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਹ ਬਹੁਤਾ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਸਭਿਆਚਾਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਗੰਭੀਰਤਾ ਘੱਟ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਰੁਝਾਨ ਸੀ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਅਜਿਹਾ ਰੁਝਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਆਧੁਨਿਕਤਾ ਤੱਕ ਸੀਮਤ ਸੀ। ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਰੁਝਾਨ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਲੋਕ ਦੇਵਤਿਆਂ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਇਹ ਸ਼ਾਇਦ ਪਦਾਰਥਵਾਦ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸੀ।
ਕੁਝ ਗੰਭੀਰਤਾ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੇ, ਉਦਾਹਰਨ ਲਈ, ਰੌਕ ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਨੇੜੇ ਦੇ ਡਾਂਸ ਨੂੰ ਫੈਲਾਇਆ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਹੀ ਅਸਲ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਹੈ।" ਇਹ ਅਜੇ ਵੀ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿੱਚ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੁਝ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ," ਅਤੇ ਧੀਮੇ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਸ਼ੈਲੀ ਦੀ ਬਜੋਂ ਰੌਕ ਸੰਗੀਤ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮੇਰੇ ਆਰਚਬਿਸ਼ਪ ਨੇ, ਥੋੜੇ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਇਸ ਰੁਝਾਨ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਕਿ ਇਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਸਥਿਤੀ ਹੈ, ਪਰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਵੱਲ ਨਿਖੜੇ ਹੁੰਸੇ ਅਤੇ ਘਮੰਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ, "ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹੈ," ਅਤੇ ਗੰਭੀਰਤਾ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋਏ ਰੁਝਾਨ ਨੂੰ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰਦਾਰੀ ਨਾਲ ਅਪਣਾਇਆ, ਪਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਇਸਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕੇ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੈਨਿਸ ਧਮਕੀ ਦੇ ਅਧੀਨ ਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਵੈਨਿਸ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵੈਨਿਸ ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਬੰਦਰਗਾਹ ਵਾਲਾ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣ ਗਿਆ। ਪੁਰਾਣੇ ਗੰਭੀਰਤਾ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋਏ ਰੌਕ ਸੰਗੀਤ ਵੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਬੰਦਰਗਾਹ ਵਾਲਾ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣ ਗਿਆ। ਇਹ ਇੱਕ ਵਿਡੰਬਨਾ ਸੀ। ਇਹ ਧਮਕੀ ਦੇ ਅਧੀਨ ਆ ਕੇ ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਰਤ ਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੱਸੇ ਗਏ ਰੁਝਾਨ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਏ ਸਨ।
ਮੈਂ ਹੁਣ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ, ਸ਼ਾਇਦ, ਸਿਰਫ਼ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਹੀ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ।
ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤੋਂ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ।
ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਦੱਸਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਣਾ ਲਗਭਗ ਅਸੰਭਵ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਗੂੜ੍ਹੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਦੱਸ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਉਸ ਮੁਢਲੇ ਤੱਤ 'ਤੇ ਸੱਚਾ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਡਰ ਜਾਂ ਸਿੱਖਿਆ ਵਰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਇਹ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਰਚਬਿਸ਼ਪ ਦੀ ਆਤਮਾ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਹੈ।
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਆਰਚਬਿਸ਼ਪ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਇੱਕ "ਸੰਤ" ਵਜੋਂ ਮਾਨਤਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਹ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰਨ ਲਈ ਇਤਿਹਾਸਕ ਤੱਥਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ।
ਇੱਕ ਸੰਤ ਵਜੋਂ ਮਾਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਅਦਭੁਤ ਕੰਮ ਕਰਨੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਅਦਭੁਤ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਦੁਆਰਾ ਹਿਲਾਇਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਲਗਭਗ 1 ਮੀਟਰ ਦੇ ਵਿਆਸ ਵਾਲੇ ਇੱਕ ਘੰਟੇ ਨੂੰ ਹਿਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਵਜਾਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਕੰਮ ਹੋਇਆ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਘੰਟੇ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਣਾ, ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹਿਲਾਉਣ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਆਸਾਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪੈਂਡੁਲਮ ਦੇ ਨਿਯਮ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਸ਼ਕਤੀ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਥੋੜ੍ਹਾ ਹਿੱਲਦਾ ਹੈ।
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮੇਰੇ ਸਾਥੀ ਮੈਨੂੰ ਇੰਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਘੰਟੀ ਵੱਜੀ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਾ ਕਿ "ਓਹ...○○ ਆਰਚਬਿਸ਼ਪ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਅਕਤੀ ਸਨ..."।
ਅਤੇ, ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੰਭਾਵਤ ਤੌਰ 'ਤੇ 7ਵੀਂ ਵਰ੍ਹਗੰਢ 'ਤੇ, ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਘੰਟੀ ਵੱਜੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਵੀ ਹੈਰਾਨੀ ਹੋਈ, ਪਰ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਅਜਿਹੀ ਸੀ ਕਿ "○○ ਆਰਚਬਿਸ਼ਪ ਸਾਡੇ 'ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖ ਰਹੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।" ਅਤੇ, ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ ਕਿ ਲਗਭਗ 30ਵੀਂ ਵਰ੍ਹਗੰਢ 'ਤੇ ਵੀ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਘੰਟੀ ਵੱਜੀ, ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ, ਇਹ ਘਟਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਜਾਣੀ ਗਈ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਹੈਰਾਨੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਸਿਰਫ਼ ਹਾਜ਼ਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸ਼ਾਂਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਝੁਕਾਇਆ ਅਤੇ ਧੰਨਵਾਦ ਕੀਤਾ।
ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਆਤਮਾਵਾਂ ਵੀ ਇੰਝ ਕੁਝ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਸ਼ਾਇਦ "ਅਦਭੁਤ" ਗੱਲਾਂ ਬਹੁਤ ਆਸਾਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਬਲਕਿ, ਮੇਰੇ ਨਾਲੋਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਵੀ ਇੰਝ ਕੋਈ ਅਦਭੁਤ ਘਟਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਹੋਣਗੇ।
ਇਸਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣਨਾ ਅਤੇ ਉਸ ਬਾਰੇ ਦੱਸਣਾ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।
...ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਹ ਇੱਕ ਧਿਆਨ ਜਾਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਦੇਖੀ ਗਈ ਗੱਲ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ।
ਬੈਕਤੀ ਰਾਹੀਂ ਵਿਪਾਸਨਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣਾ।
ਯੋਗਾ ਵਿੱਚ, ਕਰਮ ਯੋਗਾ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਰਸਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੇਵਾ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਭਕਤੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਰਮ ਯੋਗਾ ਰਾਹੀਂ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ, ਜਿਸ ਚੀਜ਼ ਜਾਂ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਦੇਵਤਾਰੂਪ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਭਕਤੀ ਵਿੱਚ, ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੋਈ ਵੀ ਵਿਸ਼ੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਭੇਦ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ। ਇਹ ਸਮਾਧੀ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੈ। ਸੇਵਾ ਇੱਕ ਉਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਹੋਣ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਸਧਾਰਨ, ਪਰ ਜ਼ਰੂਰੀ ਗੱਲ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਭਕਤੀ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਇਸਨੂੰ ਸੇਵਾ, ਦੇਵਤਾਰੂਪ, ਜਾਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਵਜੋਂ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਯੋਗਾ ਵਿੱਚ ਕਰਮ ਯੋਗਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਉਲਝੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਇਸ ਬਾਰੇ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕੀ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨ ਦਾ ਕੋਈ ਅਰਥ ਹੈ। ਇਹ ਚਿੰਤਾ ਬਿਲਕੁਲ ਸਮਝਦਾਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸੰਕੇਤ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਅਸਲ ਅਰਥ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ ਹੈ।
ਐਨਪੀਓ (NPO) ਵਿੱਚ ਵਲੰਟੀਅਰਾਂ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਸੇਵਾ, ਵਰਤਮਾਨ ਸਥਿਤੀ 'ਤੇ ਤਣਾਅ, ਅਤੇ ਜ਼ਰੂਰਤਾਂ ਮੋਟੀਵੇਸ਼ਨ ਦਾ ਸਰੋਤ ਬਣ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਗੱਲ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ "ਵਲੰਟੀਅਰ ਫੈਟਿਗ" ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਯੋਗਾ ਵਿੱਚ ਕਰਮ ਯੋਗਾ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਕੁਝ ਸਮਾਨਤਾਵਾਂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਐਨਪੀਓ ਵਿੱਚ ਵਲੰਟੀਅਰ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਹੀ ਬਚਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਧਾਰਮਿਕ ਵਿਚਾਰ ਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਅੰਤਰਮੁਖੀ ਹੋਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਵਲੰਟੀਅਰਿੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਇਦ ਕੋਈ ਧਾਰਮਿਕ ਪਿਛੋਕੜ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ, ਮੈਂ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਵਲੰਟੀਅਰਿੰਗ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਅਜਿਹੇ ਸੰਗਠਨ ਵੀ ਮਿਲੇ ਜਿਹੜੇ ਝੂਠੇ ਸੇਵਾਦਾਰ ਲੱਗਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਲਾਭ ਕਮਾਉਣਾ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਐਨਪੀਓ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤੀ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਧਾਰਮਿਕ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੇ ਬਿਨਾਂ, ਐਨਪੀਓ ਆਪਣਾ ਰਾਹ ਗੁਆ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੇ ਵਿਚਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਜਿਹੇ ਸੰਗਠਨ ਅਕਸਰ ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਆਏ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਪਾਨ ਵਿੱਚ, ਕੁਝ ਗੈਰ-ਸਾਧਾਰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ, ਭౌਤਿਕਵਾਦੀ ਵਿਚਾਰ ਫੈਲੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਇੱਕ ਹੋਰ ਪਾਸੇ, ਯੋਗਾ ਵਿੱਚ ਕਰਮ ਯੋਗਾ ਦਾ ਅਸਲ ਉਦੇਸ਼ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਅੰਤਿਮ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਉਮੀਦ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਸੇਵਾ ਹੀ ਉਦੇਸ਼ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸੀਮਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹੀ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਫਸ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ। ਐਨਪੀਓ ਇਸ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਹਨ। ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਐਨਪੀਓ ਅਤੇ ਕਰਮ ਯੋਗਾ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ "ਹੱਲ" ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਨਜਿੱਠਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਐਨਪੀਓ ਵਿੱਚ, ਲੋਕ ਹੱਲ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਦੇ ਅਤੇ ਥੱਕ ਕੇ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਕਰਮ ਯੋਗਾ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸੱਚਾਈ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਥੱਕ ਕੇ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਰਮ ਯੋਗਾ ਵਿੱਚ ਉਮੀਦ ਹੈ।
ਵਿਪੱਸਨਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ, ਜਿਸਨੂੰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਭਗਤੀ ਦੇ ਲੋਕ ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਰਾਜ ਯੋਗਾ ਦੇ ਲੋਕ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਵਜੋਂ ਕਿਸ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਚੁਣਦੇ ਹੋ।
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣਾਂ ਤੋਂ, ਟਰੈਡਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਲਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਗਤੀ ਦੇ ਪੱਖ ਤੋਂ, ਇਹ ਤਰਕਸ਼ੀਲ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਬੇਮਤਲਬ ਸੇਵਾ ਤੱਕ ਹੈ। ਰਾਜ ਯੋਗਾ ਦੇ ਪੱਖ ਤੋਂ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਾਲੀ ਧਿਆਨ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਾਲੀ ਬੇਮਤਲਬ ਧਿਆਨ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਤੱਕ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਿਪੱਸਨਾ ਸਮਾਧੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਸਥਿਤੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹੋ।
ਕੁਝ ਲੋਕ ਦੱਸ ਸਕਦੇ ਹਨ ਕਿ ਧਿਆਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਜੋ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਾਫ਼ੀ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ।
ਕਰਮ ਯੋਗਾ ਇਸ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਐਨਪੀਓ (NPO) ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਐਨਪੀਓ (NPO) ਬੋਲੰਟੀਅਰਾਂ ਦੀ ਮੁਫਤ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਊਰਜਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਰਤਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਐਨਪੀਓ (NPO) ਜਿਉਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਬੋਲੰਟੀਅਰਾਂ ਦੀ ਊਰਜਾ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਨੇਤਾ ਆਪਣੀ ਊਰਜਾ ਬੋਲੰਟੀਅਰ ਸਟਾਫ ਤੋਂ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਉਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜ਼ाहਰ ਹੈ, ਕੁਝ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਪਰ ਮੈਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਦੇਖੀਆਂ ਹਨ। ਇਸਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਇਹ ਹੈਰਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸੰਸਥਾ ਲਗਾਤਾਰ ਊਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਬੋਲੰਟੀਅਰ ਸਟਾਫ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਨੇਤਾ ਬੋਲੰਟੀਅਰਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਵਰਤਣ ਵਾਲੇ ਸਮਝਦੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਬਦਲਾਅ ਆ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬੋਲੰਟੀਅਰ ਸਟਾਫ ਮੁਫਤ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਊਰਜਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਨੇਤਾ ਅਜਿਹੀਆਂ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਕੇ ਵਿਕਸਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਹੀ ਸੰਭਵ ਸੀ।
ਐਨਪੀਓ (NPO) ਅਤੇ ਕਰਮ ਯੋਗਾ, ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ "ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਧੰਨਵਾਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ" ਦੀ ਇੱਕ ਸਾਦੀ ਇੱਛਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕਰਮ ਯੋਗਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਐਨਪੀਓ (NPO) ਵਿੱਚ ਇਹ ਉੱਥੇ ਹੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਐਨਪੀਓ (NPO) ਬੋਲੰਟੀਅਰਾਂ ਨਾਲੋਂ, ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਬਿਹਤਰ ਹੈ। ਆਮ ਆਰਥਿਕ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮਦਦ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਢੁਕਵਾਂ ਹਾਸ਼ੀਆ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਅਤੇ ਸਵੈ-ਸਮਾਜਿਕਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕਰਮ ਯੋਗਾ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਬੇਮਤਲਬ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਰਗੀ ਸਥਿਤੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਕੁਝ ਲੋਕ ਵਿਪੱਸਨਾ ਜਾਂ ਸਮਾਧੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ, ਤੁਸੀਂ ਸੱਚੀ ਸੇਵਾ ਦਾ ਅਰਥ ਜਾਣਦੇ ਹੋ।
ਜਾਪਾਨ ਵਿੱਚ, ਅਜਿਹੇ ਹਾਲਾਤ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ ਸਵੈ-ਸੇਵਾ ਰਾਹੀਂ ਧਾਰਮਿਕ ਅਰਥਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਮਨਾਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰ ਵਾਰ ਮਸ਼ਹੂਰ ਐਨਪੀਓ ਕਾਰਕੁਨ "ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਨਾਲੋਂ ਐਕਸਲ ਸ਼ੀਟ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ" ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਭਾਵਨਾਵਾਦ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ, ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਵਾਂਗ ਸਵੈ-ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਅਰਥਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜ્ઞਾਨ ਵਾਲੇ ਜਾਪਾਨ ਦੇ ਹਾਲਾਤ ਵਿੱਚ, ਫਿਰ ਵੀ, ਜੇਕਰ ਵਰਤਮਾਨ ਪੁਰਾਣੇ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦੇ ਲੋਕ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਧੀਮੀ ਧੀਮੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੌਜਵਾਨ ਪੀੜ੍ਹੀ ਆਪਣੀ ਆਮ ਸਮਝ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੇਗੀ, ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਇਸਦੀ ਉਡੀਕ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਕਾਰਮ ਯੋਗਾ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਾਲੇ ਵੀ ਹੱਲ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਕਿਉਂਕਿ ਉਦੇਸ਼ ਵੱਖਰੇ ਹਨ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉੱਪਰ ਦੱਸਿਆ ਹੈ ਕਿ ਸਵੈ-ਸੇਵਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਪੈਸੇ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਆਰਥਿਕ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਮਦਦ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਵੈ-ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਕਾਰਵਾਈਆਂ 'ਤੇ ਸੀਮਾ ਲਗਾ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਚੋਣ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਲਾਭ ਹੋਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਜੇਕਰ ਪੈਸੇ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਆਰਥਿਕ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਕਰਨਾ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਵੈ-ਸੇਵਾ ਵਰਗੀ ਚੋਣ ਨੂੰ ਸੀਮਤ ਕਰਨਾ, ਇਹ ਸ਼ਾਇਦ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਖੈਰ, ਮੈਂ ਸਵੈ-ਸੇਵਾ ਬਾਰੇ ਅਜਿਹਾ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਸਵੈ-ਸੇਵਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਦੇਸ਼ ਸਮੱਸਿਆ ਦਾ ਹੱਲ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਾਰਮ ਯੋਗਾ ਵਿੱਚ, ਕਾਰਵਾਈ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮਦਦ ਵਜੋਂ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਹੀ ਉਦੇਸ਼ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਬਹੁਤ ਵੱਖਰੇ ਹਨ।
ਇਹ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਅਜਿਹੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਜੋ ਸਵੈ-ਸੇਵਾ ਰਾਹੀਂ ਹੱਲ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਹੱਲ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ। ਇਹ ਹੀ ਉਸਦਾ ਸਾਰ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਇੱਕ ਲੰਬਾ ਰਸਤਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਕਾਰਮ ਯੋਗਾ ਵਰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਰਾਹੀਂ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਧਾਉਣਾ ਬਿਹਤਰ ਹੈ।
ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖਣ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸ਼ੱਕ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨ ਹੈ।
ਅਕਸਰ "ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰੋ" ਜਾਂ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਇਹ ਕੀ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨ ਨਾਲ ਕੁਝ ਬਦਲ ਜਾਵੇਗਾ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਚਤ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰੋ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਿੱਖਿਆ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨ ਦੀ ਬਜਾਏ ਇਸਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਮੈਂ ਸਮਝਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਸ਼ੱਕ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਜੇਕਰ ਅੰਤਿਮ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸ਼ਾਇਦ ਉਹੀ ਹੋਵੇਗਾ।
ਹਾਲਾਂਕਿ, "ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ ਇਸ ਲਈ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰੋ" ਇਹ ਕਹਿੰਣਾ ਥੋੜਾ ਵੱਖਰਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੋਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਉਦਾਹਰਨ ਲਈ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਹ ਧਰਮ ਹੋਵੇ। ਕੁਦਰਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਰਗੀ ਸੋਚ ਕਿਤੇ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਹ ਧਰਮ ਹੋਵੇ।
ਇਸਨੂੰ ਅਕਸਰ "ਮਿਥ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਮਿਥ" ਦੀ ਬਜਾਏ, ਸਮਝਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸ਼ੱਕ ਦੂਰ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਮਨ ਹੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਲਈ, ਅਜਿਹੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਮੈਂ ਨਿੱਜੀ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਸੰਸਥਾ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਅਜਿਹੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਧਰਮ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, "ਧਰਮ" ਸ਼ਬਦ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋਗਾ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰੋ ਨਹੀਂ," ਸਗੋਂ "ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਜਾਂਚ ਕਰੋ," ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ, ਸ਼ੱਕ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇਸਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਯੋਗਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦਾ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਨਿੱਜੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸਨੂੰ ਧਰਮ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਮੈਂ ਨਿੱਜੀ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਮਨੋ-ਅਭਿਆਸਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਯੋਗਾ, ਸ਼ਿੰਟੋ ਅਤੇ ਸ਼ੁਗੋਨਡੋ ਸਭ ਧਰਮ ਹਨ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰੇਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਵੱਖਰੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਜਿੱਠਦੇ ਹਨ।
ਕੁਝ ਸੰਪ੍ਰਦਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰੋਗੇ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਬਚ ਜਾਵੋਗੇ," ਜਦੋਂ ਕਿ ਹੋਰ ਸੰਪ੍ਰਦਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਂਚ ਕਰੋ ਅਤੇ ਯਕੀਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋ," ਅਤੇ ਇਹ ਬਹੁਤ ਵੱਖਰੇ ਹਨ।
ਹਾਲਾਂਕਿ, ਮੈਨੂੰ ਨਿੱਜੀ ਤੌਰ 'ਤੇ "ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰੋਗੇ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਬਚ ਜਾਵੋਗੇ" ਇਹ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ "ਜਾਂਚ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸ਼ੱਕ ਦੂਰ ਹੋਣਾ" ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ।
ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੱਗੇ ਤੋਂ ਗੁਜ਼ਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਪੇਟ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਇੱਕ ਊਰਜਾ ਮਾਰਗ ਹੈ।
ਤਾਜ਼ਾ ਮੈਡੀਟੇਸ਼ਨ, ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ, ਇਹ ਇੱਕ ਰਸਾਇਣਕ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਵਾਂਗ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਦੱਸਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਕਾਫ਼ੀ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਮੈਡੀਟੇਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ, ਪੇਟ ਜਾਂ ਛਾਤੀ ਵਰਗੇ ਕਿਸੇ ਖਾਸ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਧਿਆਨ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ ਜੋ ਮਨ ਦੀ ਗਤੀ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ "ਟੈਕਚੂ" ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ, ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ, ਇਹ " ਇਕੱਠਾ" ਕਰਨ ਵਰਗਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਹਾਲਾਂਕਿ, ਮੈਂ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ "ਇੱਕੱਠਾ" ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਮੈਂ ਧਿਆਨ, ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ, ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ... ਜਾਂ ਇਸਨੂੰ "ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਰੱਖਦਾ" ਹਾਂ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਅਜਿਹਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਮੈਡੀਟੇਸ਼ਨ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦੀ ਊਰਜਾ ਇੱਕ ਨਿਯਮਤ ਅਤੇ ਸਥਿਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ... ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਲਗਭਗ 30 ਮਿੰਟ ਜਾਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਮਾਂ ਮੈਡੀਟੇਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਮੱਥੇ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠਾ ਹੁੰਦਾ ਹੋਇਆ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸਨੂੰ "ਧਿਆਨ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਹ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਊਰਜਾ, ਜਾਂ ਊਰਜਾ, ਮੱਥੇ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਮੱਥੇ ਅਤੇ ਛਾਤੀ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ, ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਜਾਂ ਮੈਂ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ।
ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਉਪਮਾ ਵਜੋਂ, ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਸਿੰਕ ਜਾਂ ਇੱਕ ਪੂਲ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਡਰੇਨ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਡਰੇਨ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਪਾਣੀ ਹੇਠਾਂ ਵਹਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਪਾਣੀ ਡਰੇਨ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਇੱਕ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਦੂਰ ਇੱਕ ਪੱਤੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਧীর ਧਿਰ ਅੰਦਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪੱਤੀ ਡਰੇਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਡਰੇਨ ਵਿੱਚ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਵਗਦੀ ਹੈ। ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਡੀਟੇਸ਼ਨ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ 30 ਮਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਧীর ਧਿਰ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਇਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇਕੱਠਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਮੈਡੀਟੇਸ਼ਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਸ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਅਚਾਨਕ, ਇਹ ਊਰਜਾ ਸੰਤ੍ਰਪਿਤ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਨੇੜੇ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਹਿਣ ਲੱਗੀ।
ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਵਗਦੀ ਸੀ, ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਛਾਤੀ ਤੋਂ ਲੰਘਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਪੇਟ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਅਤੇ, ਮੈਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਮੂਲਾਧਾਰ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਜਿਸਨੂੰ ਜਨਨ ਅੰਗ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਵੀ ਊਰਜਾ ਪਲਟ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਾਫ਼ੀ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਕੁਡਲਿਨੀ ਊਰਜਾ ਰਿਲੀਜ਼ ਹੋ ਗਈ ਸੀ ਅਤੇ ਮਨੀਪੂਰਾ ਅਤੇ ਅਨਾਹਤਾ ਊਰਜਾ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸਨ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਖਾਸ ਤੌਰ ' ਪਰਿਵਰਤਨ ਜਾਂ ਪਿਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਊਰਜਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਜੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਊਰਜਾ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਭਰਪੂਰ ਊਰਜਾ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਾਹਵੇਂ ਇੱਕ ਊਰਜਾ ਮਾਰਗ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਪਹਿਲਾਂ, ਇਹ ਅਜਨਾ (ਭਾਵੁ, ਭਰੂ), ਫਿਰ ਗਲੇ ਦੇ ਵਿਸ਼ੁੱਡਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਛਾਤੀ ਦੇ ਅਨਾਹਤਾ ਦਾ ਅਗਲਾ ਹਿੱਸਾ, ਅਤੇ ਮਨੀਪੁਰਾ। ਮਨੀਪੁਰਾ ਅਗਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਵਧੇਰੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਲੱਗਾ। ਅਤੇ ਗੁਦਾ ਦੇ ਮੂਲਾਧਾਰਾ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿਵੇਂ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਲੱਗਾ।
ਇਸ ਲਈ, ਇਸ ਵਾਰ ਨਵਾਂ ਜੋ ਐਨਰਜੀ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਅਜਨਾ ਤੋਂ ਮਨੀਪੁਰਾ ਤੱਕ ਦਾ ਅਗਲਾ ਰਸਤਾ ਸੀ, ਇਸ ਬਾਰੇ ਅਸੀਂ ਅਜਿਹਾ ਸਮਝ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਅਜਨਾ ਤੋਂ ਅਨਾਹਤਾ ਤੱਕ ਅਗਲਾ, ਅਤੇ ਅਨਾਹਤਾ ਤੋਂ ਮਨੀਪੁਰਾ ਤੱਕ, ਉੱਪਰਲਾ ਅਧਾਰ ਅਗਲਾ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਹੇਠਲਾ ਅਧਾਰ ਢਲਾਈ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਮਨੀਪੁਰਾ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਅਜਨਾ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਵਾਲੇ ਸਿਰ ਤੱਕ ਸਿੱਧਾ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਰਸਤਾ ਅਤੇ ਪਿੱਛੇ ਵਾਲੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਸਿਰ ਦੇ ਉੱਪਰ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੱਕ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਰਸਤਾ ਵੀ ਹੋਰ ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਪਹਿਲਾਂ, ਸਿਰ ਦੇ ਉੱਪਰ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਭੰਨਿਆ ਹੋਇਆ ਅਨੁਭਵ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਐਨਰਜੀ ਦਾ ਆਦਾਨ-ਪ੍ਰਦਾਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਇਹ ਸਿਰ ਦਾ ਉੱਪਰ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਇਹ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਹ ਸਹਸਰਾਰਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ, ਕੋਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਿਰ ਦੇ ਉੱਪਰ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸੇ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਹੈ।
ਇਸ ਨਾਲ, ਬੁਨਿਆਦੀ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਇਹ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਐਨਰਜੀ ਦਾ ਰਸਤਾ ਸਿਰ ਦੇ ਉੱਪਰ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਅਗਲੇ ਹਿੱਸੇ ਰਾਹੀਂ ਹੇਠਲੇ ਸਰੀਰ ਤੱਕ ਗਿਆ ਹੈ।
ਹੁਣ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਗਰਮ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਵਾਰ, ਐਨਰਜੀ ਅਗਲੇ ਹਿੱਸੇ ਰਾਹੀਂ ਵੀ ਜਾਣ ਲੱਗੀ ਹੈ, ਪਰ ਪਿੱਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇੰਨਾ ਸਪੱਸ਼ਟ ਐਨਰਜੀ ਦਾ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਪਿੱਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਬਾਰੇ, ਅਜੇ ਵੀ ਦੇਖਣ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਉਸ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਛੋਟੀ ਚੱਕਰ (ਸ਼ੋ ਚੋਂ ਤਿਐਨ) ਜਾਂ ਵੱਡੀ ਚੱਕਰ (ਡਾ ਚੋਂ ਤਿਐਨ) ਦੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਐਨਰਜੀ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਇਆ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਾਫ਼ੀ ਚੰਗਾ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਅਜਨਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅਗਲੇ ਹਿੱਸੇ ਰਾਹੀਂ ਹੇਠਲੇ ਸਰੀਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਅਤੇ ਫਿਰ, ਪਿੱਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਵਧੇਰੇ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਧੜ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਲਗਭਗ 10 ਸੈਂਟੀਮੀਟਰ ਦੇ ਰੇਡੀਅਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਐਨਰਜੀ ਸਿਰ ਤੱਕ ਘੁੰਮੀ। ਜਦੋਂ ਐਨਰਜੀ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਛਾਤੀ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਹੱਡਾਂ ਨੂੰ ਟੁੱਟਣ ਵਰਗਾ ਅਨੁਭਵ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕੁਝ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਹਿਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਇਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਹਿਲਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਛੋਟੀ ਚੱਕਰ ਹੈ ਜਾਂ ਵੱਡੀ ਚੱਕਰ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ, ਪਰ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਵੱਡੀ ਚੱਕਰ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਛੋਟੀ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਐਨਰਜੀ ਵਰਗਾ ਅਨੁਭਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਚੱਕਰ ਦੀ ਕੋਈ ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿਯਮਿਤ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਪਤਾ ਲਗਾਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਪਰ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਵੱਡੀ ਚੱਕਰ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਇੱਕ ਧਿਰ ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਇਸ ਗੱਲ ਦੇ ਮਾਅਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਚੀਜ਼ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਜੰਗਲੀ ਸਿੱਖਿਆ ਵਿੱਚ, ਅਕਸਰ ਇਹ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਹੀ ਧਰਮ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਣਾ ਚੰਗਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਧਾਰਮਿਕ ਅਸਪੈਕਟ ਵਿੱਚ ਇੱਕਤਰਫਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਧਰਮ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਣ ਦੇ ਕੁਝ ਫਾਇਦੇ ਹਨ।
ਜੰਗਲੀ ਸਿੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ "ਰਚਨਾਵਾਂ" ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮੰਤਰ, ਬੈਠਣ ਦਾ ਢੰਗ, ਕਸਰਤ ਕਰਨ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਅਤੇ ਰਸਮਾਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।
ਇਹ ਰਸਮਾਂ ਕੁਝ ਨਿਯਮਾਂ 'ਤੇ ਅਧਾਰਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਰੂਹਾਨੀ ਹੋਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਇਹ ਰਚਨਾਵਾਂ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖਣੀਆਂ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਈਸਾਈ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਇਸਦਾ ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਹੈ, ਯੋਗਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਗੋ ਅਤੇ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਤਰੀਕੇ ਹਨ।
ਇਸ ਲਈ, ਅੱਜ ਦੇ ਜ਼ਮਾਨੇ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਵੀ ਧਰਮ ਅਪਣਾਵੇ, ਆਖਰਕਾਰ ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ। ਪਰ ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਕਈ ਧਰਮਾਂ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਚਨਾਵਾਂ ਸਿੱਖਣ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਉਸ ਲਈ ਆਪਣੇ ਟੀਚੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣਾ ਔਖਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਰਮਾਂ ਅਤੇ ਧਰਮਾਂ ਦੀਆਂ ਕੁਝ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਇਹ ਹਨ ਕਿ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਧਰਮ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਉਹ ਇੱਕਤਰਫਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਉਹ ਇਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਧਰਮ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ। ਪਰ ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੇ ਧਰਮ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨਾ ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਕੋਈ ਵੀ ਧਰਮ ਅਪਣਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਸਿੱਖਿਆ ਲਈ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਅਨੁਭਵ ਅਤੇ ਸਿਖਲਾਈ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਿਆਰੀ ਵਿੱਚ ਅਕਸਰ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਧਰਮ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨਾ ਅਸਲ ਸਿੱਖਿਆ ਲਈ ਵਧੇਰੇ ਕੁਸ਼ਲ ਹੈ।
ਬੇਸ਼ੱਕ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਕੁਝ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਹੁੰਚੇ ਪੱਧਰ ਵੱਖਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉੱਚੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਧਰਮ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰਨੀ ਪੈ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇੱਕ ਧਰਮ ਲੱਭ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇੱਕ ਗੁਰੂ ਲੱਭ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਗੁਰੂ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਗੁਰੂ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਰਚਨਾਵਾਂ ਸਿਖਾਏ ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੁਨਿਆਦੀ ਗੱਲਾਂ ਸਿਖਾਏ, ਉਹ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਕੰਮ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਗੱਲ ਮਨੁੱਖੀ ਗੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਕਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਰੂਹਾਨੀ ਗੁਰੂ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਮਾਰਗਧਰਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਜਿਹੇ ਰੂਹਾਨੀ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਲੱਭ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਰੂਹਾਨੀ ਗੁਰੂ ਦੇ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਦਾ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮਹੱਤਵ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸਿਖਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਕਿਉਂਕਿ ਰੂਹਾਨੀ ਗੁਰੂ ਮਨੁੱਖੀ ਗੁਰੂਆਂ ਨਾਲੋਂ ਬਹੁਤ ਵਧੇਰੇ ਤਜ਼ਰਬੇਕਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਹੀ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚਲਾ ਸਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਸਕਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇੱਕ ਧਰਮ ਲੱਭ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਧਰਮ ਨੂੰ ਅਪਣਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਕ ਧਰਮ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨਾ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕਾ ਹੈ।
ਸਹਸ੍ਰਾਲਰਾ ਦਾ ਜਲਦੀ ਖੁੱਲ੍ਹਣਾ ਓਰਾ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਾਜ਼ਾ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਗਾਈਡ (ਅੰਦਰੂਨੀ ਗੁਰੂ) ਦੁਆਰਾ ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ, ਅਜਿਹੀ ਧਾਰਨਾਵਾਂ 'ਤੇ ਵਿਆਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਦੀ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਅਤੇ ਸੰਖੇਪ ਅਵਸਥਾ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਕਿ ਧਿਆਨ ਦੇ ਵਿਭਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਫੈਲਦੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ "ਰੁਦਰਾ ਗ੍ਰਾਂਤੀ" ਦੀ ਰਿਹਾਈ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਬਾਰੇ।
ਇਸਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਸ ਵਾਰ, ਧਿਆਨ ਇੱਕ ਸੰਖੇਪ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਸੀ ਅਤੇ ਸਹਸਰਾਰਾ ਤੱਕ ਦਾ ਰਸਤਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਪਰ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ "ਜ਼ੋਕਚੇਨ" ਵਿੱਚ "ਟੇਕਚੂ" ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਫੈਲਣ ਤੋਂ ਰੋਕਣ ਵਾਲੀ ਧਾਰਨਾ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ, ਤਾਂ ਸਹਸਰਾਰਾ ਤੋਂ ਊਰਜਾ ਬਾਹਰ ਜਾਣੀ ਆਸਾਨ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਖਤਰਨਾਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਕੁਂਡਲਨੀ ਦੀ ਰਿਹਾਈ ਦੌਰਾਨ, ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਊਰਜਾ ਸਹਸਰਾਰਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਹਸਰਾਰਾ ਖੁੱਲ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਜਿਹੇ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਅਕਸਰ ਲੋਕ "ਟੇਕਚੂ" ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੇ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਇਹ ਇੱਕ ਖਤਰਨਾਕ ਸਥਿਤੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ "ਟੇਕਚੂ" ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ, ਜਾਂ "ਸ਼ਿਨੇ" ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਤੱਕ ਹੀ ਸੀਮਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਦਖਲਅੰਦਾਜ਼ੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਸਹਸਰਾਰਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਊਰਜਾ ਬਾਹਰ ਜਾਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਜੇਕਰ ਸਹਸਰਾਰਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਅਕਤੀ "ਟੇਕਚੂ" ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ "ਟੇਕਚੂ" ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਗੁਰੂ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਅਧੀਨ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਜੇਕਰ ਸਹਸਰਾਰਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਸਿਰਫ਼ ਕੁਂਡਲਨੀ ਹੀ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਇੱਕ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਥਿਤੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਊਰਜਾ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲਦੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਜਮ੍ਹਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ "ਕੁੰਡਲਨੀ ਸਿੰਡਰੋਮ" ਵਰਗੀ ਸਥਿਤੀ ਪੈਦਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਜੋਖਮਾਂ ਨਾਲੋਂ, ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਹਸਰਾਰਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੱਡਾ ਖ਼ਤਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਮੇਰੇ ਕੇਸ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਤਕਨੀਕ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੁਂਡਲਨੀ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਿਲੀਜ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਰਿਲੀਜ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਕਾਰਨ ਸਹਸਰਾਰਾ ਬੰਦ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਕਾਫ਼ੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਬੰਦ ਹੋਣਾ ਵੀ ਖਤਰਨਾਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਕੇਸ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਬੰਦ ਰਹਿਣਾ ਹੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ।
ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲ ਵਿੱਚ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਹੇਠ ਰਹਿਣਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸਦੇ ਲਈ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕੇ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰ ਸਕੇ। ਜੇਕਰ ਗੁਰੂ ਕੋਲ ਵੀ ਇਹ ਸਮਝ ਅਤੇ ਕਾਬਲੀਅਤ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮਦਦਗਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਅਜਿਹੇ ਗੁਰੂ ਬਹੁਤ ਘੱਲ ਹੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸਮੱਸਿਆ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸਹਸਰਾਰਾ ਨੂੰ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸੁਝਾਅ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਸਹਸਰਾਰਾ ਖੋਲ੍ਹਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਖਤਰਨਾਕ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਚਾਹੇ ਉਹ ਇਨਸਾਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਗੁਰੂ, ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਇਹ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।
ਸਾਰੇ ਧਿਆਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਵਾਸ, ਕੁਡਲਿਨੀ ਅਤੇ ਟੈਕਚੂ ਦੇ ਸਮਾਧੀ-ਵਿਪਸਸਨਾ ਅਵਸਥਾ।
ਮੰਗਾ "ਕਿਮੇਟਸੂ ਨੋ ਯਾਈਬਾ" ਵਿੱਚ, "ਜ਼ੇਨਸ਼ੂਚੂ ਨੋ ਕੋਕਿਊ" (ਸਾਰੇ ਧਿਆਨ ਦਾ ਸਾਹ) ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਇਸਦਾ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਵਿਆਖਿਆ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਵਿਆਖਿਆ ਜਾਂ ਕਲਪਨਾ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ, ਇਹ ਕੁਡਲਿਨੀ ਅਤੇ ਸਮਾਧੀ ਦਾ ਇੱਕ ਮਿਲਾਇਆ ਅਵਸਥਾ ਹੈ।
ਮੈਂ ਨਿੱਜੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਿਸਮ ਦੀ ਕਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਇਹ ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਕਲਪਨਾ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਹੈ। ਕਦੇ-ਕਦੇ ਅਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵੀ ਚੰਗੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇਹ "ਸਾਹ" ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਯੋਗਾ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸਾਹ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਯੋਗਾ ਸੂਤਰ ਅਤੇ ਹਾਟਾ ਯੋਗਾ ਪ੍ਰਾਤੀਕ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ "ਸਾਹ" ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ "ਸਾਹ" ਅਨੁਵਾਦ ਦੀ ਇੱਕ ਚਮਤਕਾਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪ੍ਰਾਣਾ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਸੂਖਮ ਊਰਜਾ ਦੇ ਨਿਯੰਤਰਣ ਬਾਰੇ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਨੂੰ ਸਾਹ ਲੈਣ ਦਾ ਇੱਕ ਪਹਿਲੂ ਵੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਪ੍ਰਾਣਾ ਨੂੰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਬਦਲਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ "ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਸਾਹ" ਕਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਾਣਾ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਚਲਾਉਣਾ। ਇਹ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ "ਕੀ" ਜਾਂ "ਆਊਰਾ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਊਰਜਾ ਦੇ ਮਾਰਗਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ "ਕੀਮੈਕ" ਜਾਂ "ਕੇਯਾਕੂ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਯੋਗਾ ਵਿੱਚ "ਨਾਡੀ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਮੁੱਖ ਨਾਡੀ ਸਰੀਰ ਦੇ ਪਿੱਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਸੂਸ਼ੁਮਨਾ ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਦੋਹੇਰੀ ਪਾਸੇ ਸਥਿਤ ਇਦਾ ਅਤੇ ਪਿੰਗਲਾ ਹਨ, ਪਰ ਇਸਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਮੰਗਾ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਕੁਡਲਿਨੀ ਸੂਸ਼ੁਮਨਾ ਰਾਹੀਂ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਇਹ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਊਰਜਾ ਦੇ ਮਾਰਗਾਂ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਊਰਜਾ ਦੇ ਮਾਰਗ, ਯਾਨੀ ਨਾਡੀ, ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸਰਗਰਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਰਗਰਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇਹ ਇੱਕ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ, ਕੇਂਦ੍ਰਤਾ ਪਹਿਲਾਂ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਸਰਗਰਮਤਾ ਪਹਿਲਾਂ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਹਰ ਹਾਲ ਵਿੱਚ, ਸਰਗਰਮਤਾ ਅਤੇ ਕੇਂਦ੍ਰਤਾ ਦੋਵੇਂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਅਵਸਥਾ, ਤਿੱਬਤ ਵਿੱਚ "ਜ਼ੋਕਚੇਨ" ਵਿੱਚ "ਸ਼ਿਨੇ" ਦੀ ਧਰਮ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਆਮ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ, ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜੇਕਰ ਇਹ "ਜ਼ੋਕਚੇਨ" ਵਿੱਚ "ਟੇਕਚੂ" ਦੀ ਧਰਮ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਮੰਗਾ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਗਏ "ਜ਼ੇਨਸ਼ੂਚੂ ਨੋ ਕੋਕਿਊ" ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਹੋ ਕੇ ਵਾਰ ਕਰਨਾ "ਜ਼ੋਕਚੇਨ" ਦੀ "ਸ਼ਿਨੇ" ਦੀ ਧਰਮ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ "ਜ਼ੋਕਚੇਨ" ਦੀ "ਟੇਕਚੂ" ਦੀ ਧਰਮ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ "ਸਮਾਧੀ" ਜਾਂ "ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ" ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
"ਜ਼ੇਨਸ਼ੂਚੂ ਜੋਊਚੂ" ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ "ਟੇਕਚੂ" ਦੀ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਸਮਾਧੀ (ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ) ਨੂੰ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਤਾਂ "ਜ਼ੇਨਸ਼ੂਚੂ ਕੋਕਿਊ" ਨੂੰ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣਾ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਇਹ ਆਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੰਗਾ ਵਿੱਚ, ਇਸਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ 24 ਘੰਟੇ "ਜ਼ੇਨਸ਼ੂਚੂ ਕੋਕਿਊ" ਨੂੰ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸਾਹ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਬਲਕਿ ਇਹ ਊਰਜਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਊਰਜਾ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਸਮਾਧੀ (ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ) ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ। ਸਿਖਲਾਈ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਵੀ ਅਜਿਹਾ "ਸਪਾਰਟਨ" ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਇਸ ਤੋਂ ਵਧੇਰੇ ਤੇਜ਼ ਤਰੀਕਾ ਹੈ।
ਇਸ ਲਈ, ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ "ਹਿਨੋਕਾਮੀ ਕਾਮਰਾਕੂ (ਸੂਰਜ ਦੀ ਸ਼ਵਾਸ, ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੀ ਸ਼ਵਾਸ)" ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਜ਼ੋਕੂਚੇਨ ਦੇ ਅਗਲੇ ਪੱਧਰ, ਯਾਨੀ ਤੂਗਲ ਦੇ ਪੱਧਰ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗਿਆਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਖੈਰ, ਇਹ ਇੱਕ ਮੰਗਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮੇਲ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇਸ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਹੁੰਦੇ, ਤਾਂ ਮੁੱਖ ਪਾਤਰ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਹਾਵ-ਭਾਵ ਵੀ ਵੱਖਰੇ ਹੁੰਦੇ। ਪਰ, ਇਹ ਇੱਕ ਮੰਗਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਇਸਨੂੰ ਦਿਲਚਸਪ ਅਤੇ ਡਰਾਮੇਟਿਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ 'ਤੇ ਬਹੁਤਾ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਮੰਗਾ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਲਿਖਿਆ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਿਸਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਾਰੇ ਅਧਿਐਨ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਬਹੁਤ ਦਿਲਚਸਪ ਹੈ।
ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਿਆਂ, ਮੰਗਾ ਵਿੱਚ ਔਨਸਾਈ (ਦੇਵਤਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ) ਦਲ ਦੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਮੈਂਬਰ ਕੁਂਡਲਨੀ ਜਾਗਰੂਕ ਹੋਏ ਲੋਕ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, "ਚੂ" (ਸਤੂਨ) ਕਿਹਾ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਮੁੱਖ ਮੈਂਬਰ ਜ਼ੋਕੂਚੇਨ ਦੇ ਟੈਕੂ ਪੱਧਰ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਹਨ।
ਮੁੱਖ ਪਾਤਰ, ਕਾਮਾਡੋ ਤੰਜੀਰੋ, ਨੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਤੂਗਲ ਦੇ ਪੱਧਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ ਅਤੇ "ਸੂਰਜ ਦੀ ਸ਼ਵਾਸ" ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਜਲਦ ਹੀ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਥਾਪੇਗਾ। ਇਹ ਅਜੇ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਇੱਕ ਅਨੁਮਾਨ ਹੈ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਇਹ ਸੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਕਠਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੈਂ ਮੰਗਾ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮੰਗ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਸਮਾਜ ਦੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਦੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਭੂਤਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਥਾਪਦਾ ਹੈ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਠਹਿਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਦਿਲਚਸਪ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਮੰਗਾ ਉਸ ਸਮੇਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ।
ਖੈਰ, ਇਹ ਮੰਗਾ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਠੋਸਤਾਈ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋਵੇਗਾ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਬਹੁਤ ਦਿਲਚਸਪ ਲੱਗੀਆਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਲਿਖਿਆ।
ਭਾਰਤ ਦੇ ਇੱਕ ਗੁਰੂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ।
ਮੇਰੇ ਗਰੁੱਪ ਸੋਲ (ਰੂਹਾਨੀ ਸੰਬੰਧ) ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਰੂਹ ਹੈ ਜਿਸਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਯੋਗਾ ਦੇ ਗੁਰੂ ਦਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਇਹ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਸਨੂੰ ਮੇਰੇ ਪਿਛਲੇ ਜੀਵਨ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਜੋ ਹੁਣ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਇਸਦੇ 5% ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਆਦਾ ਜਾਂ 10% ਦੇ ਅਧਾਰ 'ਤੇ ਹੈ।
ਉਸ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਯੂਰਪ ਵਿੱਚ ਸੀ ਅਤੇ ਇੱਕ "ਚੂੜੀਲ" ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਯੂਰਪ ਵਿੱਚ, ਚੂੜੀਲਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋਣਾ ਆਮ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਈ ਰੂਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇੱਕ ਸ਼ਾਖਾ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਰੂਹ ਨੇ ਚੂੜੀਲਾਂ ਦੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਆਪਣਾ ਅੰਗ ਵੰਡ ਲਿਆ ਅਤੇ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਬਣ ਗਿਆ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਕੁਝ ਅੰਗ ਯੂਰਪ ਵਿੱਚ ਚੂੜੀਲਾਂ ਦੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋਏ ਜਾਂ ਨਾਜ਼ੀ ਦੁਆਰਾ ਗ੍ਰਿਫਤਾਰ ਕੀਤੇ ਗਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਭਵਿੱਖ ਦੇਖਵਾਉਣ ਲਈ ਵਰਤੇ ਗਏ, ਪਰ ਗੁਰੂ ਵਾਲੀ ਰੂਹ ਨੇ ਕਾਫ਼ੀ ਸ਼ਾਂਤ ਜੀਵਨ ਜਿਹਾ ਜਿਹਾ ਲਿਆ।
ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸਨੇ ਯੋਗਾ ਦੇ ਗੁਰੂ ਦਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਇਹ ਉਸਦਾ ਪਹਿਲਾ ਜੀਵਨ ਸੀ, ਪਰ ਦੋ ਪ੍ਰੇਰਣਾਵਾਂ ਸਨ। ਇੱਕ, ਉੱਚੇ ਸਵੈ (higher self) ਤੋਂ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਲਈ ਗੁਰੂ ਬਣਨ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਰੂਹ ਨੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਯੋਗਾ ਦੇ ਗੁਰੂ ਹੋਣਾ ਵੀ ਦਿਲਚਸਪ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੂਝਬੁੱਧ ਨਾਲ ਉਸਨੇ ਗੁਰੂ ਬਣਨ ਦਾ ਜਨਮ ਚੁਣਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉੱਚੇ ਸਰੋਤ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਵਜੋਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਅਧਾਰ 'ਤੇ, ਸਜੀਵ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਸੂਝਬੁੱਧ ਨਾਲ ਫੈਸਲੇ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਰੂਹਾਂ ਲਈ ਵੀ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸਨੇ ਯੋਗਾ ਦੇ ਗੁਰੂ ਬਣਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸਨੇ ਯੋਗਾ ਦੇ ਗੁਰੂ ਦਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਸਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਯੂਰਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਚੂੜੀਲ ਵਜੋਂ ਜੀਵਨ ਜਿਉਣ ਦੇ ਤਜ਼ਰਬੇ ਤੋਂ ਆਈ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ, ਯੋਗਾ ਦੇ ਗੁਰੂ ਹੋਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਧਰਮਸ਼ਾਲਾ ਯੋਗਾ ਵਾਂਗ ਸਰੀਰਕ ਕਸਰਤਾਂ ਅਤੇ ਆਸਣਾਂ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦੇਵੇਗਾ, ਬਲਕਿ ਉਸਨੇ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਮੰਤਰਾਂ ਦੇ ਗਾਉਣ ਦੁਆਰਾ ਸ਼ੁੱਧਿਕਾਰਨ ਨੂੰ ਬੇਸਿਕ ਮੰਨਿਆ।
ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਭਾਰਤ ਦੇ ਉੱਤਰ-ਮੱਧ ਵਿੱਚ, ਬਨਾਰਸ ਤੋਂ ਬਹੁਤਾ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਾਂ ਇਹ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਬਿਹਾਰ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਲਈ ਥਾਂ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸੰਭਾਵਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬਨਾਰਸ ਤੋਂ ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ ਵੱਲ 200 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਨਾਗਪੁਰ ਤੱਕ ਨਹੀਂ, ਕਿਸੇ ਥਾਂ 'ਤੇ ਸੀ।
ਜਿੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਗੁਰੂ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਧਰਮਸ਼ਾਲਾ ਯੋਗਾ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਅਜਿਹੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਥਾਂ ਚੁਣੀ ਗਈ ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ ਮੰਦਰ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਕੇਂਦਰ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਸਮਾਂ-ਰੇਖਾ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਇਆ ਕਿ ਉਹ ਮੰਦਰ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਤੱਕ ਇਸਦਾ ਵਰਤੋਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਨੇੜਲੇ ਇੱਕ ਥੋੜੇ ਧਨੀ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਅਜਿਹਾ ਉਦੇਸ਼ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਉਹ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਾਫ਼-ਸਫ਼ਾਈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰਵਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਥਾਂ ਉਸਦੀ ਹੈ। ਜ਼ाहਰ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕਿਸੇ ਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਹ ਇੱਕ ਖ਼ਰਾਬ ਮੰਦਰ ਸੀ, ਪਰ ਧীরে ਧীরে, ਅਜਿਹੀ ਇੱਕ ਸਾਂਝੀ ਸਮਝ ਬਣਦੀ ਗਈ।
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਾਲਗ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਸੈਨਿਆ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਮੁਖੀ ਸ਼ਾਇਦ ਇਸਦੀ ਉਮੀਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਥੋੜਾ ਸਮਾਂ ਸੋਚਿਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਤੁਰੰਤ ਕਿਹਾ, "ਠੀਕ ਹੈ। ਚੰਗਾ ਹੈ।" ਅਤੇ ਮੈਂ ਸੈਨਿਆ ਹੋ ਗਿਆ।
ਇਹ ਢੁਕਵਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਬਣ ਜਾਵਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇੱਕ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਅਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਥੇ ਸਿੱਖਿਆ। ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਯੋਗੀ ਦੇ ਨਾਲ 2 ਸਾਲ ਸਿੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਯੋਗੀ ਦੇ ਨਾਲ 3 ਸਾਲ ਸਿੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਸਵਾਮੀ ਵਜੋਂ ਧਾਰਮਿਕ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਮੈਂ ਹੋਰ ਵੀ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸਿੱਖਿਆ ਰੱਖ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਜੇ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਸੰਭਾਵਨਾ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਗੁਆ ਦੇਵਾਂ ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਮੇਰਾ ਮੁੱਖ ਟੀਚਾ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਗਿਰਦਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲਣਾ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦਾ ਵਿਕਾਸ ਹੋ ਸਕੇ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਚਤ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਸਥਾਨ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਜਨਮਿਆ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰਿਮੋਟ ਵਿਊਇੰਗ (千里眼) ਅਤੇ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਭਵਿੱਖਵਾਨੀ ਕਰਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਹ ਕਹਿਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦੁਆਰਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ, ਉਸ ਨਾਲ ਇਹ ਵਧੇਰੇ ਯਕੀਨੀ ਲੱਗਦਾ ਸੀ? (ਹੱਸੋ) ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਮੇਰੇ ਸ਼ਾਗਿਰਦਾਂ ਲਈ, ਇਹ ਇੱਕ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ ਕਿ ਜੇ ਉਹ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਅਜਿਹੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਮੈਂ ਕਹਿੰਦਾ ਕਿ ਇਹ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਸਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ (ਕੁੜੱਲ ਹੱਸੋ)।
ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੇ ਜੀਵਨਕਾਲ ਦੌਰਾਨ, ਮੇਰੇ ਸ਼ਾਗਿਰਦਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਿਮੋਟ ਵਿਊਇੰਗ ਜਾਂ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਭਵਿੱਖਵਾਨੀ ਕਰਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਕੁਝ ਸ਼ਾਗਿਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਡਲਿਨੀ ਜਾਗਰੂਕ ਹੋਈ, ਮਨੀਪੂਰਾ ਅਤੇ ਅਨਾਹਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਧਿਆ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਵਿੱਚ ਅਜਨਾ ਵੀ ਸਰਗਰ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਨੁਭੂਤੀ ਬਹੁਤ ਤੀਬਰ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਗੁਰੂ ਵਜੋਂ ਮੇਰਾ ਜੀਵਨ ਕਾਫ਼ੀ ਸਫਲ ਰਿਹਾ। ਇਹ ਉਸ ਆਤਮਾ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਹੈ।
ਕਈ ਵਾਰ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਗਿਰਦਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਭਵਿੱਖਵਾਨੀ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਉਂਦੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਸਥਾਨ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਬਹੁਤ ਆਸਾਨ ਸੀ। ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਇਹ ਸੱਚ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਕਿ 90% ਤੋਂ 95% ਵਾਰ ਇਹ ਸੱਚ ਹੁੰਦਾ ਸੀ।
ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ, ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਸ਼ਾਗਿਰਦ ਵਿੱਚ ਅਨਾਹਤਾ ਜਾਗਰੂਕ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਇਸਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਦੂਜੇ ਸ਼ਾਗਿਰਦਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਲਈ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਲਈ ਕਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਵਧੂ ਸਮੱਗਰੀ ਖਰੀਦਣ ਅਤੇ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਕਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਸ਼ਾਗਿਰਦ ਪਹਿਲਾਂ ਬਹੁਤ ਚੁਸਤ ਅਤੇ ਥੋੜਾ ਜਿਹਾ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਅਨਾਹਤਾ ਜਾਗਰੂਕ ਹੋਣ 'ਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਅਸਤ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਝਲਕ ਆ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਮਨੀਪੂਰਾ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਅਨਾਹਤਾ ਤੱਕ ਜਾਣਾ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਬਿੰਦੂ ਹੈ ਜੋ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਅਕਤੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਆਮ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਜੋ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਹਾਟ ਯੋਗਾ ਦੇ ਅਭਿਆਸ ਵੀ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉੱਪਰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਚਾਂਟਿੰਗ 'ਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਧਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਮਾਂ ਦੇਖਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸ਼ਾਗਿਰਦ ਅਸਥਿਰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਨੇੜੇ ਬੈਠਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖਣ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖਣ ਲਈ ਕਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਧਿਆਨ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਲਈ ਕਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਜੇਕਰ ਸਿਰਫ਼ ਦੇਖਣਾ ਕਾਫ਼ੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਮੰਤਰ ਵੀ ਪੜ੍ਹਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਗਿਰਦ ਦਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਬੈਠਣ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣ ਲਈ ਕਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਇਹ ਲਗਭਗ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਚੱਲਦਾ ਸੀ... ਸ਼ਾਇਦ 1 ਘੰਟਾ ਜਾਂ ਉਸਦੇ ਆਸ-ਪਾਸ, ਪਰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਕੋਈ ਠੋਸ ਘੜੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਸਮਾਂ ਅੰਦਾਜ਼ਨ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਢੁਕਵੇਂ ਸਮੇਂ 'ਤੇ, ਧਿਆਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਚਾਂਟਿੰਗ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ "ਬਜਨ" ਜਾਂ ਗੀਤਾਂ ਦਾ ਗਾਇਨ ਕਰਦੇ ਸੀ।
ਮੈਂ, ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ, ਗਾਉਣਾ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਕੁਝ ਸ਼ਾਗਿਰਦਾਂ ਨੂੰ ਗਾਉਣ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਹੁਨਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਅਕਸਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਾਉਣ ਲਈ ਕਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਸ਼ਾਗਿਰਦ ਨੂੰ ਸ਼ਲਾਘਾ ਮਿਲਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਸ਼ਾਗਿਰਦ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕਾਰਨ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੰਕਾਰ ਵੀ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਅਨਾਹਟਾ ਜਾਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਕਾਫ਼ੀ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਅਕਤੀ ਵਾਂਗ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਭਾਵੇਂ ਉਸਦਾ ਪਹਿਲਾ ਵਰਤਾਅ ਜੋ ਵੀ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਅਨਾਹਟਾ ਜਾਗ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਖ਼ਾਮੀਆਂ ਦੂਰ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਸ਼ਾਗਿਰਦ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਕਿ ਥੋੜ੍ਹਾ ਬੱਚੇ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਅਨਾਹਟਾ ਜਾਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸਦੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਬਦਲਾਅ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਭਾਵਨਾ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਹੀ, ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਕੁਝ ਸ਼ਾਗਿਰਦ ਅਜਿਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ... ਇੱਕ ਸ਼ਾਗਿਰਦ ਸੀ ਜੋ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਵੀ ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਵਾਲੀ ਭਾਵਨਾ ਵਾਲਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਨੇੜੇ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਧਿਆਨ ਧਾਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬਦਲਦਾ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਉਸਦਾ ਕੋਈ ਹੁਨਰ ਨਹੀਂ ਹੈ... ਪਰ ਉਸ ਸ਼ਾਗਿਰਦ ਵਿੱਚ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਖ਼ਾਸ ਸੀ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਅਤੇ ਪਿਆਰੀ ਭਾਵਨਾ ਸੀ। ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਗੁਰੂ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਉਸਨੂੰ ਪਿਆਰ ਵੀ ਸੀ (ਹੱਸ)।
ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਇੱਕ ਸ਼ਾਗਿਰਦ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਆਉਂਦਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਇੱਕ ਪਿਆਰਾ ਸ਼ਾਗਿਰਦ ਸੀ। ਦੂਜੇ ਲੋਕ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਪਰ ਉਸਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਦਾ ਹੁਨਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਘੱਟ ਸੀ (ਹੱਸ)।
ਖੈਰ, ਅਜਿਹੇ ਸ਼ਾਗਿਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ 10 ਸਾਲ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਮੇਂ ਲਈ ਜਾਰੀ ਰੱਖੋ, ਤਾਂ ਉਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵਿਕਸਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਦੂਜਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਧੀਰੇ ਵਿਕਸਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰਗਤੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਸ਼ਾਗਿਰਦ ਥੋੜ੍ਹਾ ਖ਼ਾਸ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਮੈਂ ਭਵਿੱਖ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਤੱਕ ਲਗਭਗ ਇਸ ਪੱਧਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇਗਾ।
ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਵਿੱਚੋਂ ਕਈ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਨੇ ਬਹੁਤ ਉੱਚੇ ਪੱਧਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਉਹ ਗੁਰੂ ਬਣ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਾਇਸੈਂਸ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਕਿਸੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਦੇ ਅੰਦਰ ਉਹ ਪੱਧਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਢਿੱਲ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਜਲਦੀ ਲਾਇਸੈਂਸ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਲਿਖਿਆ ਸੀ।
ਇਹ ਜ਼ਰੂਰ ਸੀ ਕਿ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਨੂੰ 'ਕੰਪਲੈਟ ਵਿਜ਼ਨ' ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ, ਜੋ ਕਿ 'ਜ਼ੋਕਚੇਨ' ਵਿੱਚ 'ਸ਼ਿਨੈ' ਦੇ ਪੱਧਰ ਦੇ ਮੈਡੀਟੇਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਉਹ ਉਸਦਾ ਅਸਲੀ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਸੀ। ਦੂਜੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ 'ਟੇਕਚੂ' ਦੇ ਪੱਧਰ, ਯਾਨੀ 'ਸਮਾਧੀ' ਜਾਂ 'ਵਿਪਸਨਾ' ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਸਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪੱਧਰ ਕਾਫ਼ੀ ਵੱਖਰਾ ਸੀ। ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ 'ਸ਼ਿਨੈ' ਦੇ ਪੱਧਰ ਦੇ ਧਾਰਨਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੱਕ ਆਮ ਗੁਰੂ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਗੁਰੂ ਹੁਣ ਇਸ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਯੋਗਾ ਦਾ ਗੁਰੂ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਇੱਕ 'ਸਵਾਮੀ' ਹੈ। ਪਰ ਉਸਦਾ ਉਹਨਾਂ ਖ਼ਾਸ ਗੁਣਾਂ, ਉਸਦੀ ਉਹਨਾਂ ਖ਼ਾਸ ਹਰਕਤਾਂ, ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਖ਼ਾਸ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਸ਼ਾਇਦ ਅਜੇ ਵੀ ਉਹੀ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਇਦ ਸਾਡੇ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਬੇਲੋੜੀ ਗੱਲ ਸੀ। ਜੇ ਉਹ ਖੁਦ ਇਸ ਬਾਰੇ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ਾਇਦ ਇਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਨਗੇ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਤਾਂ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦਾ ਕੋਈ ਜਰੂਰਤ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਇਹ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹੈ। ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਬੁਨਿਆਦੀ ਗੱਲਾਂ ਠੀਕ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ।
ਉਸਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਸਨ, ਹਰੇਕ ਦਾ ਆਪਣਾ ਖ਼ਾਸ ਤਜਰਬਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਨੇ ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਆਉਣਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਯੋਗਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਣਗੇ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਣਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸਮਾਂ ਲੱਗੇਗਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਹ ਚਲੇ ਗਏ। ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਹਰ ਥਾਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਦੇਣਾ ਹੀ ਸਹੀ ਸੀ।
ਉਸ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਰੋਜ਼, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਿਕਾਇਤਾਂ ਸੁਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ। ਅੱਜ ਵੀ ਅਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਨੌਕਰੀ, ਵਿਆਹ, ਘਰ ਬਦਲਣਾ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਭਵਿੱਖ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦੱਸ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਉਹ ਗਲਤੀ ਵੀ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਕਾਰਨ ਥੱਲੇ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਉੱਪਰ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਲਗਭਗ 90% ਤੋਂ 95% ਤੱਕ ਸਹੀ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਉਹ ਗਲਤੀ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਬਲਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਕਿਸੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸਮਾਂ-ਰੇਖਾ ਨੂੰ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਅਕਸਰ ਲੋਕ ਸਮਾਂ-ਰੇਖਾ 'ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਅਜ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਟਾਈਮਲਾਈਨ ਨੂੰ ਮੋੜਨ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਵਧ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਘੱਟ ਸਹੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦੇ ਸੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਦਾਨ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਤੋਂ ਫੰਡ ਬਣਾਉਂਦੇ ਸੀ। ਦਾਨ ਦੀ ਰਕਮ ਆਜ਼ਾਦ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਾਡੇ ਸ਼ਾਗਿਰਦਾਂ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਸੀ।
ਕਈ ਵਾਰ, ਦੂਰ-ਦੂਰੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਲੋਕ ਵੀ ਆਉਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਗੁਰੂ ਜੀਵਨ ਸੀ।
... ਪਰ, ਕੋਈ ਸਬੂਤ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਵਜੋਂ ਹੀ ਮੰਨ ਲਓ।
ਗੁਪਤ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਕੁਡਲਿਨੀ ਨੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹਵਾਉਣਾ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਕੁੰਡਲਿਨੀ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ ਜੋ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਹਰਕਤ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਗੁਪਤ ਕਲਾਵਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਇਸਨੂੰ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਨਾਲ ਹਿਲਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਇਸੇ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਨਾਲ ਹਿਲਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਕੁੰਡਲਿਨੀ ਸਿੰਡਰੋਮ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਮੈਂ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਕੁੰਡਲਿਨੀ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਖੋਜ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਕੁਝ ਆਸਾਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਡੂੰਘਾਈ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਗਿਆ।
ਮੈਂ ਜੋ ਯੋਗਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਬੁਨਿਆਦੀ ਸਾਹ ਲੈਣ ਦੀ ਤਕਨੀਕ (ਪ੍ਰਣਾਯਾਮ) ਅਤੇ ਕੁਝ ਆਸਾਨ ਅਸਾਨ (ਵਿਆਇਆਮ) ਹਨ। ਮੈਨੂੰ ਉੱਚ-ਪੱਧਰੀ ਸਾਹ ਲੈਣ ਦੀਆਂ ਤਕਨੀਕਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤਾ ਦਿਲਚਸਪੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੇਰੇ ਨੱਕ ਵਿੱਚ ਰੋਕ ਵੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਕੁੰਭਕ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਆ ਰਹੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉੱਚ-ਪੱਧਰੀ ਤਕਨੀਕਾਂ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਕੁੰਭਕ ਦੀ ਸਮਾਂ ਮਾਪ ਲਈ ਇੱਕ ਗਣਨਾ ਫਾਰਮੂਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕੁੰਡਲਿਨੀ ਜਾਗਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਊਰਜਾ ਵਧ ਗਈ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ "ਭਾਂਡਾ" ਕਾਫ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਕੁੰਭਕ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਔਖਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 30 ਸਕਿੰਟ ਤੱਕ ਜਿੰਦਾ ਰਹਿਣਾ ਵੀ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਕੁੰਡਲਿਨੀ ਜਾਗਰਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ 1 ਮਿੰਟ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਕੁੰਭਕ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੁੰਭਕ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਸੀ, ਪਰ ਕੁੰਡਲਿਨੀ ਜਾਗਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹੀ ਰੱਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਮੈਂ ਜੋ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਬਹੁਤ ਹੀ ਆਸਾਨ ਪ੍ਰਣਾਯਾਮ (ਸਾਹ ਲੈਣ ਦੀ ਤਕਨੀਕ) ਅਤੇ ਅਸਾਨ (ਵਿਆਇਆਮ) ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਗੁਪਤ ਕਲਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ।
ਇਸਦਾ ਕਾਰਨ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਮਿਲੀ ਕਿ ਕੁੰਡਲਿਨੀ ਦੇ ਜਾਗਰਣ ਲਈ ਗੁਪਤ ਕਲਾਵਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਕੁੰਡਲਿਨੀ ਦੇ ਜਾਗਰਣ ਦੇ ਦੋ ਤਰੀਕੇ ਹਨ।
• ਗੁਪਤ ਕਲਾਵਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨਾ। ਯੋਗਾ, ਜਾਦੂ, ਆਦਿ, ਰੂਹਾਨੀ ਤਰੀਕੇ।
• ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨਾ।
ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਗੁਪਤ ਕਲਾਵਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਕੁੰਡਲਿਨੀ ਜਾਗਰਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ੁੱਧ ਨਹੀਂ ਹੋ, ਪਰ ਇਸਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੁੰਡਲਿਨੀ ਸਿੰਡਰੋਮ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਕੁੰਡਲਿਨੀ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਰਗਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇੱਕ ਹੋਰ ਕ੍ਰਮ ਹੈ।
• ਕੁੰਡਲਿਨੀ ਨੂੰ ਸਰਗਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨਾ।
• ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ (ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ) ਕੁੰਡਲਿਨੀ ਨੂੰ ਸਰਗਰ ਕਰਨਾ।
ਯੋਗਾ, ਜਾਦੂ, ਰੂਹਾਨੀਅਤ ਵਿੱਚ ਅਕਸਰ ਪਹਿਲਾ ਤਰੀਕਾ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੁੰਡਲਿਨੀ ਨੂੰ ਸਰਗਰ ਕਰਨ ਲਈ ਗੁਪਤ ਕਲਾਵਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਹਾਲਾਂਕਿ, ਮੇਰੇ ਸਮਝਣ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਕੁੰਡਲਿਨੀ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਹਰਕਤ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਊਰਜਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਕੁੰਡਲਿਨੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬਲਕਿ ਇਹ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਲੋਕ ਊਰਜਾ ਵਧਣ 'ਤੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਇਸ ਲਈ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਊਰਜਾ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਕੁੰਡਲਿਨੀ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਊਰਜਾ ਘੱਟ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਜਾਂ ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਸ਼ੁੱਧ ਨਹੀਂ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਕੁੰਡਲਿਨੀ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਬਹੁਤ ਸ਼ੁੱਧ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਕੁੰਡਲਿਨੀ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਸਮਝ ਹੈ।
ਮੇਰੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵੀ ਕੁਝ ਲੋਕ ਹਨ ਜੋ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਕੁੰਡਲਿਨੀ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਬਹੁਤ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਊਰਜਾ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁੰਡਲਿਨੀ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਓਨੀ ਹੀ ਊਰਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਕੁੰਡਲਿਨੀ ਦੇ ਅਨੁਭਵ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦੇਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ।
ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਊਰਜਾ ਦਾ ਪੱਧਰ ਘੱਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਡਲਿਨੀ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਹੋਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਊਰਜਾ ਦਾ ਪੱਧਰ ਉੱਚਾ ਹੋਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਇਹ ਵੀ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਕੁਡਲਿਨੀ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਬਾਰੇ ਗੱਲਬਾਤ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਇਹ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਯੋਗਾ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮਰਦਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਰਚਨਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਇਤਿਹਾਸਕ ਪਿਛੋਕੜ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਮਰਦਾਂ ਲਈ ਊਰਜਾ ਵਧਾਉਣ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਵਜੋਂ ਵਿਕਸਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਅਜਿਹਾ ਸਮਝਣਾ ਤਰਕਸੰਗਤ ਹੈ।
ਤਾਜ਼ਾ, ਯੋਗਾ ਦੇ ਗੁਰੂਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਜਿਹੜੇ ਸ਼ੁੱਧਿਕਾਰ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵੱਧ ਰਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ, ਅਜਿਹੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਹਨ ਜੋ ਗੁਪਤ ਕਲਾਵਾਂ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕੁਡਲਿਨੀ ਨੂੰ ਸਰਗਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਜਿਸ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਉਸਦੇ ਗੁਰੂ ਵੀ ਅਜਿਹੇ ਹੀ ਸਨ।
ਮੈਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਮਰਦ ਯੋਗਾ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਹਿੱਸੇ ਅਜੇ ਵੀ ਸ਼ੁੱਧ ਨਹੀਂ ਹੋਏ ਸਨ, ਪਰ ਕੁਡਲਿਨੀ ਸਰਗਰਮ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ (ਸ਼ਿਦੀ) ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਸ਼ੱਕ ਹੋਏ ਸਨ। ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਇਸਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉੱਪਰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਗੁਪਤ ਕਲਾਵਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਕੁਡਲਿਨੀ ਨੂੰ ਸਰਗਰਮ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ, ਯੋਗਾ ਗੁਰੂ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕੁਡਲਿਨੀ ਨੂੰ ਸਰਗਰਮ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਇਹ ਕਿ ਕੀ ਇਸਨੂੰ ਚੰਗਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਜਾਂ ਇਸਨੂੰ ਮੁੱਖਧਾਰਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਮੰਨਣਾ ਹੈ, ਇਹ ਹਰੇਕ ਵਿਅਕਤੀ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਲਈ, ਮੈਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਸ਼ੁੱਧਿਕਾਰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਗੁਪਤ ਕਲਾਵਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਕੁਡਲਿਨੀ ਨੂੰ ਸਰਗਰਮ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤਾ ਦਿਲਚਸਪੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।
ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਗੁਪਤ ਕਲਾਵਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਕੁਡਲਿਨੀ ਨੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹਵਾਉਣਾ ਸਹੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਗੁਪਤ ਕਲਾਵਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਕੁਝ ਕਰਨ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਮੈਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਕੁਡਲਿਨੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ੁੱਧਿਕਾਰ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਸ਼ੁੱਧਿਕਾਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੁਡਲਿਨੀ ਨੂੰ ਸਰਗਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਗੰਭੀਰ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਗੁਰੂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਸ਼ੁੱਧਿਕਾਰ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਗੁਪਤ ਕਲਾਵਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਹੀ ਸਹੀ ਤਰੀਕਾ ਹੈ।
ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਕੁਡਲਿਨੀ ਨੂੰ ਸਰਗਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਗੁਪਤ ਕਲਾਵਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਊਰਜਾ ਦੇ ਮਾਰਗਾਂ, ਯੋਗਾ ਵਿੱਚ ਨਾਡੀ ਦੇ ਸ਼ੁੱਧਿਕਾਰ ਦੀਆਂ ਵਿਧੀਆਂ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਯੋਗਾ ਹੀ ਬੁਰਾਈ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਦੂਈ ਵਿਧੀਆਂ ਬੁਰਾਈਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਸਾਰੀਆਂ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਗੱਲਾਂ ਬੁਰਾਈਆਂ ਹਨ। ਜ਼ाहिर ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਗੱਲ ਸੱਚ ਹੈ।
ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਨਾਡੀ ਦੇ ਸ਼ੁੱਧਿਕਾਰ ਲਈ ਕੋਈ ਵਿਧੀ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਧਿਆਨ ਵੀ ਇੱਕ ਵਿਧੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਹ ਲੈਣ ਦੀਆਂ ਤਕਨੀਕਾਂ (ਪ੍ਰਣਾਯਾਮ) ਅਤੇ ਅਸਾਨਾਂ (ਹਥੇਯੋਗਿਕ ਆਸਨ) ਵੀ ਸ਼ੁੱਧਿਕਾਰ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਹੈ, ਉਹ ਹੈ ਕੁਡਲਿਨੀ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਸਰਗਰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨਾ, ਜੋ ਕਿ ਅਕਸਰ ਗੁਪਤ ਕਲਾਵਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਯੋਗਾ ਵਿੱਚ ਬਸਤ੍ਰਿਕਾ ਸਾਹ ਲੈਣ ਦੀ ਤਕਨੀਕ ਜਾਂ ਕੁਝ ਜਾਦੂਈ ਤਰੀਕੇ।
ਮੈਨੂੰ, ਇਹੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਹ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣਗੇ, ਭਾਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕੋ, ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਈ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਚੰਗਾ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਹਰੇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਓਲੰਪਿਕ ਖੇਡਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਗ੍ਰੀਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰੀਸ ਦੀ ਸਭਿਆਚਾਰ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਕਿਸੇ ਟਾਪੂ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਨੂੰ ਕਦਾਚੀ ਮਹਿਮਾਨ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰ 4 ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰ ਆਯੋਜਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬਾਕੀ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਇਸਨੂੰ ਟਰੇਨਿੰਗ ਗਰਾਊਂਡ ਵਜੋਂ ਉਪਲਬਧ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਹੋਟਲਾਂ ਵਿੱਚ ਥੰਬੇ ਲਗਾਏ ਜਾਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਘੱਟ ਕੀਤੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਉਹ ਟੈਂਟ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਕੀਮਤਾਂ ਵਧਾਈਆਂ ਜਾਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਭੇਜਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਯੁੱਗ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਔਨਲਾਈਨ ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਆਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਵੀਡੀਓ ਵਧੇਰੇ ਸਹੀ ਅਤੇ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉੱਚ ਕੀਮਤ ਦੇ ਨਾਲ ਆ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿੱਚ ਓਲੰਪਿਕ ਕਰਨਾ ਬੇਲੋੜੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਟੋਕੀਓ ਓਲੰਪਿਕ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਓਲੰਪਿਕ ਨਹੀਂ ਹੋਣਗੇ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਜ਼ਮੀਨਕੰਪਨ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਸ ਲਈ ਕੋਰੋਨਾ ਕਾਰਨ ਹੋਣਾ ਇੱਕ ਅਣपेਖਿਆ ਕਾਰਨ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਸਨੂੰ ਗ੍ਰੀਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗ੍ਰੀਸ ਸਿਰਫ਼ ਸੈਰ-ਸਪਾਟਾ ਤੋਂ ਹੀ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਮੁਦਰਾ ਕਮਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਸਨੂੰ ਓਲੰਪਿਕ ਦੇ ਸਰੋਤਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਸ ਵਾਰ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਓਲੰਪਿਕ ਕਾਰਨ ਟੋਕੀਓ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਵਰਗਾ ਮਾਮਲਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਓਲੰਪਿਕ ਨੂੰ ਛੋਟਾ ਕਰਨ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪਰ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਲਾਭ ਕਮਾਉਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਟੋਕੀਓ ਦੀ ਆਰਥਿਕ ਸਥਿਤੀ ਬੁਰੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਇਸਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਜਪਾਨ ਦੇ ਉਦਯੋਗ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੈ।
ਜਨਤਕ ਖਰਚਾ ਲਗਾਤਾਰ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਸਮਾਜ ਬਣ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਹਨ, ਉਹ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਜੇਕਰ ਜਨਤਕ ਖਰਚਾ ਇੰਨਾ ਵਧਾਉਣਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਲਾਨਾ 10 ਲੱਖ ਯੇਨ ਦਾ ਬੇਸਿਕ ਇਨਕਮ ਹੀ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਜੇਕਰ ਆਮ ਲੋਕ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਜੀ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜਨਤਕ ਖਰਚੇ ਨੂੰ ਘੱਟ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਪਵੇਗੀ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਬੇਸਿਕ ਇਨਕਮ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੋਬੀਸਟ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਜਨਤਕ ਖਰਚੇ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਬੇਲੋੜੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਘੱਟ ਜਾਣਗੇ ਅਤੇ ਖਰਚਾ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕੀ ਸੋਚਦੇ ਹੋ?
ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਸਮਾਜ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਜਨਤਕ ਖਰਚੇ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਦੇ ਕਾਰਨਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਜੇਕਰ ਓਲੰਪਿਕ ਦਾ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੋਰੋਨਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਬੇਸਿਕ ਇਨਕਮ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਢਾਂਚਾਗਤ ਬਦਲਾਅ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਮੌਕਾ ਹੈ। ਸਰਕਾਰ ਲਈ ਪੈਸਾ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸੰਖਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਪੈਸੇ ਛਾਪਣ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਅਮਰੀਕਾ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰੋ।
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਨਤਕ ਖਰਚੇ ਦੇ ਕਾਰਨਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਲਈ, ਬੇਲੋੜੇ ਓਲੰਪਿਕ ਨੂੰ ਵੀ ਆਯੋਜਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ।
ਵੀਰਤਮ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਓਲੰਪਿਕ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ। ਇਸ ਲਈ, ਓਲੰਪਿਕ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਗ੍ਰੀਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ।
ਓਲੰਪਿਕ ਲਈ ਕੁੱਝ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਨਿਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਇਸਦਾ ਲਾਭ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਅਤੇ ਉਹ ਘਾਟੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਇਸਦਾ ਅਸਲ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਤਲਬ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਕਾਸਸ਼ील ਦੇਸ਼ਾਂ ਲਈ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਅਜੇ ਵੀ ਬੁਨਿਆਦੀ ਢਾਂਚਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵੀ ਇੱਕ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਬੁਨਿਆਦੀ ਢਾਂਚਾ ਵਾਲੇ ਸਥਾਨਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਟੋਕੀਓ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਣ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਮੈਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਓਲੰਪਿਕ ਨੂੰ ਦੇਖ ਚੁੱਕੇ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਦੀ ਨਾਸਤਾਲੀਆ ਲਈ ਕਈ ਟ੍ਰਿਲੀਅਨ ਯੇਨ ਕਿਵੇਂ ਖਰਚ ਕੀਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਟੋਕੀਓ ਓਲੰਪਿਕ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਗ੍ਰੀਸ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਓਲੰਪਿਕ ਕਰਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇਗਾ। ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਜਪਾਨ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਓਲੰਪਿਕ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਲੋਕ ਓਲੰਪਿਕ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਸਦਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਵਿੱਚ ਲਾਭ ਦੇ ਮੌਕੇ ਹਨ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਮ ਲੋਕ ਇਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਜ਼ाहਰ ਹੈ ਕਿ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਲਈ ਇਹ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਗੱਲ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਗ੍ਰੀਸ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਇਤਿਹਾਸ ਵੀ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਇਹ ਹੋਰ ਵੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਹੋਵੇਗਾ।
ਜੇਕਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਫੰਡਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹਿੱਤਾਂ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਅਤੇ ਗਰੀਬ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੈਸਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਜਪਾਨ ਵਿੱਚ ਅਣਐਲਾਨੀ ਬਗਾਵਤ ਹੋਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਵੀ ਹੈ। ਪਿਛਲੇ 50 ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ, ਆਰਥਿਕ ਵਿਕਾਸ ਨੇ ਇਸ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਛੁਪਾ ਰੱਖਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਹੁਣ ਕਿਉਂਕਿ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿੱਚ ਮੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਪਾਨ ਦੀ ਆਰਥਿਕ ਨੀਤੀ ਕੁਝ ਧਨਵੰਤਾਂ ਅਤੇ ਲਾਭਪਾਤਰੀਆਂ ਤੱਕ ਸੀਮਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਿਆਸਤਦਾਨ ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਅਣਗਹਿਰੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਪਾਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਬਗਾਵਤ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬਗਾਵਤ ਦੇ ਬੀਜ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਪਾਨ ਦੇ ਕਈ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਗਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਅਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਸਮੇਂ ਇਹ ਖੁਦਕਸ਼ੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰ ਹੀ ਰਹਿ ਰਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਇਹ ਬਾਹਰ ਆਵੇਗੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਇੱਕ ਅਣਐਲਾਨੀ ਬਗਾਵਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਫਟੇਗਾ।
ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ, ਰੇਲਵੇ ਸਟੇਸ਼ਨਾਂ ਅਤੇ ਟਰੇਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਰੋਨਾ ਕਾਰਨ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਝਗੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ, ਆਰਥਿਕ ਮੰਦੀ ਕਾਰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਵैया ਰੇਲਵੇ ਸਟੇਸ਼ਨਾਂ ਅਤੇ ਟਰੇਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ ਲਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਹੁਣ ਰੇਲਵੇ ਸਟੇਸ਼ਨਾਂ ਅਤੇ ਟਰੇਨਾਂ ਵਿੱਚ "ਆਮ" ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗੁੱਸਾ ਫਟ ਰਹੀ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅਪਰਾਧੀਆਂ ਦਾ ਗੁੱਸਾ। ਇਹ ਗੁੱਸਾ ਓਲੰਪਿਕ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤਮਗੇ ਜਿੱਤਣ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਦੂਰ ਹੋਵੇਗਾ। ਪੁਰਾਣੇ ਟੋਕੀਓ ਓਲੰਪਿਕ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਇਸ ਨਾਲ ਜਪਾਨ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਜਪਾਨ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲਈ, 2 ਜਾਂ 3 ਗੁਣਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਤਮਗੇ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੋਵੇਗੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਤਮਗੇ ਜਿੱਤੇ ਜਾਣ, ਪਰ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਣਗੇ ਜਿਹਨਾਂ ਕੋਲ ਓਲੰਪਿਕ ਦੇਖਣ ਦਾ ਵੀ ਢੰਗ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਸੋ, ਹੁਣ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਓਲੰਪਿਕ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ ਖਰਚਿਆਂ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰੀਏ, ਅਤੇ ਬੇਸਿਕ ਇਨਕਮ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਅਜਿਹੇ ਨੀਤੀਆਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਅਜਿਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹਾਂ ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ ਉੱਲੀ-ਬੁੱਚੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਅਜਿਹੇ ਅਸਥਿਰ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਕਸਰ ਜੰਗ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਅਜਿਹੇ ਉੱਲੀ-ਬੁੱਚੀ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਚੀਨ ਵਰਗੇ ਦੇਸ਼ ਹਮਲਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਇੱਕ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਖਤਰਨਾਕ ਸਮਾਂ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਵਧੀਆ ਆਰਥਿਕ ਹਾਲਤਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਆਰਥਿਕਤਾ ਇੰਨੀ ਬੁਰੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਨ ਦਾ ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਕਿਸੇ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਜ਼ਬਤ ਕਰਨਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਘੱਟੋ-ਘੱਟ, ਚੀਨ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਓਲੰਪਿਕ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਗ੍ਰੀਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ।
ਮਿਕੇਲੈਂਜੇਲੋ ਨੂੰ ਧੁਨੁਤੀ ਵਿਭਾਗ ਨਾਲ ਦੇਖਣ ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ।
＜ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਧਨੁਆ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।>
▪️ ਮਿਕੇਲੈਂਜਲੋ ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨ
ਮਿਕੇਲੈਂਜਲੋ ਕੋਲ ਇੱਕ ਜ਼ਮੀਨ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਸੂਚਨਾ ਦੇ ਕੇ ਜਾਂਦੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਫ਼ ਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ ਅਚਾਨਕ ਜਾ ਕੇ ਦੇਖਦੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਖਰਾਬ ਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਅਜਿਹਾ ਕੁਝ ਵਾਰ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਅਤੇ ਕਿਰਾਏਦਾਰ ਦੋਵੇਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲੱਗ ਗਏ। ਜਾਪਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਚਾਨਕ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਸੂਚਨਾ ਦੇ ਜਾਣਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸੀ।
ਮੂਲ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਦੂਜੀਆਂ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਜ਼ਮੀਨਾਂ 'ਤੇ, ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾ ਖੇਤਰ ਲਗਾਤਾਰ ਵਧਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਤਪਾਦਨ ਵਧਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਮਿਕੇਲੈਂਜਲੋ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਵੀ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਨ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਸੀ। ਪਰ ਇਹ ਮਿਕੇਲੈਂਜਲੋ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਬਲਕਿ ਇਹ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਦੁਆਰਾ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਸਿਰਫ਼ "ਠੀਕ ਹੈ" ਕਿਹਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਵਧਾਇਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਢੁਕਵਾਂ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ।
ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਇੰਨਾ ਖਰਾਬ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਫ਼ਸਲ ਵਧਾਈ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਮਿਕੇਲੈਂਜਲੋ ਇਸ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਕਲਾਕਾਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਤਪਾਦਨ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਵਿੱਚ, ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਜ਼ਮੀਨ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਧੇਰੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਚੰਗੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇ ਇਹ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਤਾਂ ਫ਼ਸਲ ਦੇ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਘਟਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਇੰਨਾ ਹੀ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਵਧਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੇ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਸਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣਾ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੌਜੂਦਾ ਉਤਪਾਦਨ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ।
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਹ ਕਾਫ਼ੀ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਮਿਕੇਲੈਂਜਲੋ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਜਾਪਦਾ ਸੀ।
ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਫ਼ਸਲ ਵਧੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਕੀ ਉਤਪਾਦਨ ਨੂੰ ਘਟਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰ ਵਾਰ ਉਹ ਜਾਂਚ ਕਰਨ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਜਾਪਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧਕ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਛੋਟਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਕਸਰ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਪੀਏਟਾ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਈ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਭਵਿੱਖ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਹੀ ਇਸਨੂੰ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਮਿਕੇਲੈਂਜਲੋ ਨੇ ਮਾਰਬਲ ਨੂੰ ਟਰੈਕ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸਦੇ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਭਵਿੱਖ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਸਿਰਫ਼ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰਨ ਲਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਚਿੱਤਰ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਢਾਂਚਾ ਤੈਅ ਕੀਤਾ।
ਉਸਦੀ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਇਹ ਢੰਗ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਭਾਵੇਂ ਉਸਦੇ ਸ਼ਾਗਿਰਦਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਹੁੰਦੀ, ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਸ਼ਾਗਿਰਦ ਹੁੰਦਾ ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਚਿੱਤਰ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਕੋਲ ਉਸਨੂੰ ਦੱਸਣ ਦਾ ਕੋਈ ਤਰੀਕਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਆਪਣੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਚਿੱਤਰ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰੋ," ਪਰ ਸ਼ਾਗਿਰਦਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਅਜਿਹੇ ਸਨ ਜੋ ਇਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ... ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ, ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸ਼ਾਗਿਰਦ ਅਜਿਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਮਿਕੇਲੈਂਜਲੋ ਦੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਚੱਲ ਸਕੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਪਣੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਚਿੱਤਰ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਢਾਂਚਾ ਤੈਅ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਸੈਨਟ ਪੀਟਰ ਬਜ਼ਾਰ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਦਾ ਨਿਰਮਾਣ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਤਸਵੀਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਸਕੈਚ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਆਦਰਸ਼ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਬਣਾਉਣਾ ਆਸਾਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਜਾਪਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਲਈ, ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਤਸਵੀਰ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਣੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ।
ਮਿਕੇਲੈਂਜੇਲੋ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਖਬਰਾਂ ਸਨ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮੁੱਖ ਧਿਆਨ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਉਸੇ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ, ਸ਼ਿਸ਼ਟਤਾ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੋਂ ਖਿੱਚੇ ਗਏ ਸਨ।
ਖੈਰ, ਯਾਦ ਰੱਖਣਾ ਅਤੇ "ਗਰੁੱਪ ਸੋਲ" ਹੋਣਾ ਦੋ ਵੱਖਰੇ ਗੱਲਾਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੇਰਾ "ਗਰੁੱਪ ਸੋਲ" ਨਾਲ ਰਿਸ਼ਤਾ ਅਜੇ ਤੱਕ ਸਪੱਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਟਿਕਨ ਦੀ ਯਾਤਰਾ 'ਤੇ ਗਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਪੀਏਟਾ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਵੇਖੀ ਸੀ ਅਤੇ ਡੇਵਿਡ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਵੀ ਵੇਖੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਬਹੁਤ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਿ ਮੇਰੇ "ਗਰੁੱਪ ਸੋਲ" ਦੀ ਕੋਈ ਯਾਦ ਆਈ ਸੀ।
ਖੈਰ, ਜੇਕਰ ਲੋੜ ਹੋਵੇਗੀ ਤਾਂ ਮੈਂ ਯਾਦ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ, ਅਤੇ ਇਹ ਅਜਿਹੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਯਾਦ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।
▪️ਮਿਕੇਲੈਂਜੇਲੋ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦਾ ਤਰੀਕਾ
ਜਦੋਂ ਮਿਕੇਲੈਂਜੇਲੋ ਨੇ ਪੀਏਟਾ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਈ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾ ਲਈ ਸੀ... ਜਾਂ, "ਗਰੁੱਪ ਸੋਲ" ਜਾਂ "ਟਵਿਨ ਸੋਲ" ਦੇ ਨੇੜੇ, ਇੱਕ ਆਤਮਾ ਦਾ ਅੱਧ ਉਸਨੂੰ ਮਦਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ... ਜਾਂ ਇਹ ਵੀ ਕਿ ਉਹ ਖੁਦ ਹੀ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਰੂਹ ਹੈ, ਇੱਕ ਅਧਿਆਤਮਕ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਜੋ ਮਦਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਉੱਚੇ ਰੂਪ, ਜਿਸਨੂੰ "ਹਾਈਅਰ ਸੈਲਫ" ਜਾਂ "ਮਿਡਲ ਸੈਲਫ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵਾਲੇ ਅਧਿਆਤਮਕ ਇੱਕਠੇ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਜਦੋਂ ਮਿਕੇਲੈਂਜੇਲੋ ਨੇ ਪੀਏਟਾ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਈ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਅਧਿਆਤਮਕ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਬਲੂਪ੍ਰਿੰਟ ਬਣਾਇਆ। ਇਹ ਇੱਕ ਆਦਰਸ਼ ਔਰਤ ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਅਧਿਆਤਮਕ ਨੇ ਉਸ ਤਸਵੀਰ ਨੂੰ ਮਿਕੇਲੈਂਜੇਲੋ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਅਤੇ ਫਿਰ, ਮਾਰਬਲ ਦੇ ਕਿਸੇ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨਾ ਆਦਰਸ਼ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਲਈ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਸ ਬਾਰੇ ਅਧਿਆਤਮਕ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਜਾਂਚ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਅਧਿਆਤਮਕ ਨੇ ਭਵਿੱਖ ਅਤੇ ਵਰਤਮਾਨ ਵਿਚਕਾਰ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ... ਜਾਂ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮਿਕੇਲੈਂਜੇਲੋ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਭੇਜੀ। ਇਸ ਲਈ, ਮਿਕੇਲੈਂਜੇਲੋ ਭਵਿੱਖ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਅਧਿਆਤਮਕ ਨੇ ਭਵਿੱਖ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਮਿਕੇਲੈਂਜੇਲੋ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।
ਅਧਿਆਤਮਕ ਨੇ ਪੀਏਟਾ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਧਿਆਨ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਇੱਕ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਬਣਾਇਆ, ਉਸਦੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਜਾਂਚ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਮਿਕੇਲੈਂਜੇਲੋ ਨੂੰ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਦੱਸਿਆ... ਉਸਨੇ ਅਜਿਹਾ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਲਈ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਊਰਜਾ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਪੀਏਟਾ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਪੀਏਟਾ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਵੇਖਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਜਿਉਂਦੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਅਧਿਆਤਮਕ ਦਾਖਲ ਹੈ। ਇਹ ਅਧਿਆਤਮਕ ਮਿਕੇਲੈਂਜੇਲੋ ਦੇ "ਗਰੁੱਪ ਸੋਲ" ਦੇ ਅਧਿਆਤਮਕ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਮਿਲਦੇ-ਜੁਲਦੇ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਅਧਿਆਤਮਕ ਹਨ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਸ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲੀ, ਪਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਤਮਕ ਵੀ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਅਧਿਆਤਮਕ ਲਈ ਇਹ ਬਹੁਤ ਸੁਖਦ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਇਸ ਲਈ, ਪੀਏਟਾ ਮੂਰਤੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਸਪਿਰਿਟ ਨੇ ਮਦਦ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਸਪਿਰਿਟ ਦੀਆਂ ਵੀ ਆਪਣੀਆਂ ਰੁਚੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਮਦਦ ਕਰਨ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਊਰਜਾ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਅਗਲੀ ਪੀਏਟਾ ਮੂਰਤੀ ਜਾਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਪਿਰਿਟ ਦੀ ਬਹੁਤੀ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਮਦਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਜਾਂ ਕਈ ਵਾਰ ਮਿਕੇਲੈਂਜਲੋ ਖੁਦ ਬਹੁਤ ਮਿਹਨਤ ਕਰਦੇ ਸਨ।
▪️ ਮਿਕੇਲੈਂਜਲੋ ਅਤੇ ਓਦਾ ਨੋਬੁਨਾਗਾ
ਮਿਕੇਲੈਂਜਲੋ ਅਤੇ ਓਦਾ ਨੋਬੁਨਾਗਾ ਦਾ ਜੀਵਨਕਾਲ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਓਦਾ ਨੋਬੁਨਾਗਾ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਮਿਕੇਲੈਂਜਲੋ ਵਜੋਂ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਅਤੇ ਥਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮੇ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਗਰੁੱਪ ਸੋਲ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹਨ, ਇੱਕੋ ਗਰੁੱਪ ਸੋਲ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਹੋਏ ਆਤਮਾਵਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਿਕੇਲੈਂਜਲੋ ਕਦੇ-ਕਦਾਈਂ ਪੋਪ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਰਵੱਈਆ ਅਪਣਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਇਹ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਓਦਾ ਨੋਬੁਨਾਗਾ ਨੇ ਹੋਨੋ-ਜੀ ਦੀ ਘਟਨਾ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਵੈਟੀਕਨ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ, ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਰਸਤਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਪੋਪ ਅਜਿਹਾ ਵਿਅਕਤੀ ਹੈ ਜੋ ਪੈਸੇ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਨਿਰਾਸ਼ ਵੀ ਹੋਇਆ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਅਸਲ ਸੁਭਾਅ ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉੱਚ ਅਹੁਦੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਕਾਫ਼ੀ ਜਾਇਦਾਦ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਓਦਾ ਨੋਬੁਨਾਗਾ ਦੁਆਰਾ ਲਿਆਂਦੀ ਗਈ ਜਾਇਦਾਦ ਨੂੰ ਪੋਪ ਲਗਾਤਾਰ ਦਾਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਇਹ ਇੱਕ ਚਰਚ ਹੈ, ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਵੀ ਹਨ ਜੋ ਸ਼ੁੱਧ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਜਿਹੇ ਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ ਓਦਾ ਨੋਬੁਨਾਗਾ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋਏ ਸਨ। ਪਹਿਲਾਂ, ਓਦਾ ਨੋਬੁਨਾਗਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਰਤਦੇ ਸਨ ਜੋ ਉਸਦੇ ਹੁਕਮਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ "ਮਨੁੱਖੀ ਆਦਰ" ਦੇ ਪਹਿਲੂ ਤੋਂ, ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਸਿੱਖਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰ ਗਏ। ਓਦਾ ਨੋਬੁਨਾਗਾ ਦਾ ਪੋਪ ਬਾਰੇ ਮੁਲਾਂਕਣ "ਪੈਸੇ ਦਾ ਚੋਰ" ਸੀ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, "ਉਸਦੀ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਜਾਇਦਾਦ ਖੋਹ ਲਈ ਗਈ ਸੀ" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਅਜਿਹੀ ਗਰੁੱਪ ਸੋਲ, ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ, ਸਮਾਂ ਅਤੇ ਥਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਗਰੁੱਪ ਸੋਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਿਕੇਲੈਂਜਲੋ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਪੋਪ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਭਾਵ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ, ਮਿਕੇਲੈਂਜਲੋ ਕੋਲ ਪੋਪ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਚਤ ਰਵੱਈਆ ਸੀ।
ਰੀਇੰਕਰਨੇਸ਼ਨ (ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ) ਦੇ ਇੱਕ ਆਮ ਵਿਚਾਰ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਜੇਕਰ ਜੀਵਨਕਾਲ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਦਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਅਜਿਹੀ ਦੁਨੀਆ ਹੈ ਜੋ ਸਮਾਂ ਅਤੇ ਥਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ, ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਸਿੱਖਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਮਾਂ ਵੀ ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ, ਓਦਾ ਨੋਬੁਨਾਗਾ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਸਮਾਂ ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਿਕੇਲੈਂਜਲੋ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਇਹ ਰੀਇੰਕਰਨੇਸ਼ਨ (ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ) ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਤੋਂ ਹੈ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਗਰੁੱਪ ਸੋਲ ਦੇ ਵੱਖਰੇ ਹੋਏ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਤੋਂ ਦੇਖੀਏ, ਤਾਂ ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਵੀ ਅਜੀਬ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਹੋਣ।
....ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਥੇ, ਕੋਈ ਯਕੀਨ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਉਹ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਹੋਰ ਜਾਂਚ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।
ਇਹ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਵੈਨਿਸ ਵਿੱਚ ਆਰਚਬਿਸ਼ਪ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਸੀਹ ਧਰਮ ਨਾਲ ਡੂੰਘੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਹੁਣ ਉਹ ਮਸੀਹੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।
■ ਪੀਏਟਾ ਮੂਰਤੀ ਵਿੱਚ ਰੂਹ [7 ਅਪ੍ਰੈਲ, 2020 ਨੂੰ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ]
ਜਦੋਂ ਮਿਕੇਲੈਂਜਲੋ ਨੇ ਪੀਏਟਾ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਈ, ਤਾਂ ਬੇਸ਼ੱਕ ਉਹ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਵਜੋਂ ਜਨਮਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਰੂਹ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਅਜਿਹੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਏ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਆਰਾਮ ਕਰੇ।
ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰੂਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮੂਰਤੀ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਬਹੁਤ ਸ਼ੋਰ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕੀ, ਅਤੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ, ਉਸਨੇ ਉੱਥੋਂ ਨਿਕਲਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਉਸਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਉੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਅਜੇ ਵੀ ਰੂਹ ਪੀਏਟਾ ਮੂਰਤੀ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਮਿਕੇਲੈਂਜਲੋ ਦੇ ਗਰੁੱਪ ਸੋਲ ਵਿੱਚ ਓਦਾ ਨੋਬੁਨਾਗਾ ਵੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਥੱਕ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਵੈਟੀਕਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਬਾਕੀ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਪਾਪਾਸ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਮਿਕੇਲੈਂਜਲੋ ਵੀ ਪਾਪਾਸ ਦੀਆਂ ਲਗਾਤਾਰ ਬੇਈਮਾਨ ਮੰਗਾਂ ਤੋਂ ਥੱਕ ਗਿਆ ਸੀ। ਰੂਹ ਸਮਾਂ ਅਤੇ ਥਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਸਮਾਂ ਸੀਕਵੈਂਸ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ-ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮਿਕੇਲੈਂਜਲੋ ਨੂੰ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਮਿਕੇਲੈਂਜਲੋ ਦੇ ਬਾਕੀ ਜੀਵਨ... ਜਾਂ ਕਹਿਣ ਲਈ, ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਸਮਾਂ ਸੀਕਵੈਂਸ ਵਿੱਚ ਵਿਵਸਥਿਤ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰੂਹ ਮਿਕੇਲੈਂਜਲੋ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੂਰਤੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈ, ਪਰ ਰੂਹ ਸਮਾਂ ਅਤੇ ਥਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮਿਕੇਲੈਂਜਲੋ ਨੇ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਉਂਦੇ ਸਮੇਂ ਉਸ ਰੂਹ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਾਂ ਕਹਿਣ ਲਈ, ਸਮਾਂ ਅਤੇ ਥਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਸੀ... ਇਹ ਵੀ ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਰੂਹ ਸਮਾਂ ਅਤੇ ਥਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਇੱਕ ਵਿਆਪਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਰੂਹ ਨੇ ਮਿਕੇਲੈਂਜਲੋ ਦੀ ਪੀਏਟਾ ਮੂਰਤੀ ਦੇ ਨਿਰਮਾਣ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਥੱਕ ਗਈ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਆਰਾਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਜੇਕਰ ਉਹ ਇੱਕ ਮੂਰਤੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਆਰਾਮ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਸਨੇ ਇੰਨਾ ਆਰਾਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕੇ। ਇਹ ਕੁਝ ਦਹਾਕਿਆਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸੀ, ਜਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਘੱਟ ਹੋਵੇ। ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਕੁਝ ਸੈਂਕੜੇ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉੱਥੋਂ ਨਿਕਲ ਗਈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਗਰੁੱਪ ਸੋਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਈ, ਜਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੋਵੇ।
ਇਹ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਜੇ ਵੀ ਕੁਝ ਰੂਹਾਂ ਪੀਏਟਾ ਮੂਰਤੀ ਵਿੱਚ ਸੌਂ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਾਜ਼ ਜਾਂ ਕੁੰਜੀ ਹੈ। ਹਾਲੇ ਵੀ, ਪੀਏਟਾ ਮੂਰਤੀ ਵੈਟੀਕਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਮਿਕੇਲੈਂਜਲੋ ਦੀ ਪੀਏਟਾ ਮੂਰਤੀ ਵਿੱਚ ਲਗਭਗ 500 ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਸੌਂ ਰਹੀ ਰੂਹ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਹਰਕਤ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਜੇਕਰ ਇਹ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੰਭਾਵਨਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਮਿਕੇਲੈਂਜੇਲੋ, ਓਦਾ ਨੋਬੁਨਾਗਾ, ਜਾਂ ਜਾਨ ਡ'ਆਰਕ ਵਰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਲੀਨੀਏਜ ਦਾ ਇੱਕ ਆਤਮਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਮਿਸ਼ਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਆਰਥਿਕ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਅਤੇ ਊਰਜਾ।
ਅੱਜ ਕੱਲ੍ਹ, ਡੈਫਲੇਟ ਕਾਰੋਬਾਰ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਜਿਹੀਆਂ ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਰਣਨੀਤੀਆਂ ਵੱਧ ਰਹੀਆਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਘੱਟ ਕੀਮਤਾਂ 'ਤੇ ਵਧੇਰੇ ਮਾਲ ਵੇਚ ਕੇ ਲਾਭ ਕਮਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਦਾਹਰਨ ਲਈ, ਇੱਕ ਸਲੂਨ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ 2,000 ਯੇਨ ਵਿੱਚ ਕਟਾਈ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਥੋੜੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ 1,000 ਯੇਨ ਵਿੱਚ ਕਟਾਈ ਕਰਕੇ ਵਧੇਰੇ ਗਾਹਕਾਂ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਰੈਸਟੋਰੈਂਟ ਅਤੇ ਬਾਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਗਾਹਕਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਥਾਨ ਬਣਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਅਰਥਸ਼ਾਸਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਅਰਥਸ਼ਾਸਤਰ ਬਾਰੇ ਜੋ ਮਰਜ਼ੀ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਦਿਲਚਸਪੀ ਊਰਜਾ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਮੂਲ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਬਿਊਟੀਸ਼ੀਅਨ ਇੱਕ ਘੰਟੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਕਟਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੋਈ ਗਾਹਕ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਬੇਰੁਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਗਾਹਕ ਲਗਾਤਾਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇੱਕ ਘੰਟੇ ਵਿੱਚ 3 ਜਾਂ 4 ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਕਟਾਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਊਰਜਾ ਦੇ ਪੱਖੋਂ ਪਹਿਲਾ ਹਾਲਤ ਘੱਟ ਊਰਜਾ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਭਾਵੇਂ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਰੀਰਕ ਥਕਾਵਟ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਊਰਜਾ ਉੱਚ ਪੱਧਰ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਪੱਧਰ ਤੱਕ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਕਟਾਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਊਰਜਾ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਵਗਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਮਾਨ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇੱਕ ਘੰਟੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਕਟਾਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਊਰਜਾ ਦਾ ਇਹ ਪ੍ਰਵਾਹ ਇੱਕ ਵਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਇੱਕ ਘੰਟੇ ਵਿੱਚ 3 ਜਾਂ 4 ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਕਟਾਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਊਰਜਾ ਦਾ ਪ੍ਰਵਾਹ 3 ਜਾਂ 4 ਵਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਅਜਿਹੀਆਂ ਸਸਤੀਆਂ ਦੁਕਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਗਾਹਕਾਂ ਦਾ ਪੱਧਰ ਵੀ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਘੱਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਊਰਜਾ ਦਾ ਪੱਧਰ ਵੀ ਘੱਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਬਿਊਟੀਸ਼ੀਅਨ ਦੀ ਊਰਜਾ ਥੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਊਰਜਾ ਦੇ ਘੱਟ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਅਜਿਹੀ ਸਲੂਨ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਗਾਹਕ ਊਰਜਾ ਦੇ ਉੱਚ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਬਿਊਟੀਸ਼ੀਅਨ ਦੀ ਊਰਜਾ ਖਪਤ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਡੈਫਲੇਟ ਕਾਰੋਬਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਦੁਕਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਸਸਤੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਊਰਜਾ ਦੇ ਨਿਵੇਸ਼ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਪੈਸੇ ਦੇ ਬਦਲੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਲੂਨ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਨਵੀਨਿਅਨ ਸਟੋਰਾਂ ਅਤੇ ਜਨਤਕ ਸਾਮਾਨ ਦੀਆਂ ਦੁਕਾਨਾਂ ਲਈ ਵੀ ਢੁਕਵੀਂ ਹੈ। ਮੈਸੇਜ ਸੈਂਟਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਊਰਜਾ ਦਾ ਇਹ ਪ੍ਰਵਾਹ ਹੋਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਗਾਹਕ ਸੇਵਾ ਦੌਰਾਨ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੀ ਊਰਜਾ ਦਾ ਪ੍ਰਵਾਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਗ ਸੰਪਰਕ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕਟਾਈ ਜਾਂ ਮੈਸੇਜ ਵਿੱਚ, ਤਾਂ ਊਰਜਾ ਦਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਵਾਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਜੇਕਰ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸਨੂੰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਕੰਮ ਕਰੇ, ਸਮਾਂ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਵਧਾਉਣਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਪੈਸੇ ਨਾਲੋਂ ਸਮਾਂ ਵਧੇਰੇ ਕੀਮਤੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਕੀਮਤੀ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਪੈਸਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਇੱਕ ਕੀਮਤੀ ਕਾਰਜ ਹੈ?
ਇਹ ਗੱਲ ਕਿ "ਘੁੰਗਰੂ ਵਧਾਉਣ ਨਾਲ ਲਾਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ" ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਥਕਾਵਟ 'ਤੇ ਹੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਜੇਕਰ, ਤਾਂ "ਡੈਫਲੇ ਸ਼ਾਪਿੰਗ" ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਕਾਰੋਬਾਰ ਹੈ ਜੋ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕੁਰਬਾਨੀਆਂ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਇੱਕ ਤਰਕਬੰਧ ਵਿਹਾਰ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੈਸੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਇਨਾਮ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਇੱਕ ਸੰਤੁਲਨ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਊਰਜਾ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਵਿੱਚ ਤਨਖਾਹ ਵਧੇਰੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਜੇਕਰ "ਡੈਫਲੇ ਸ਼ਾਪਿੰਗ" ਵਿੱਚ ਗਾਹਕਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਰਕਮ ਘੱਟ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਤਨਖਾਹ ਵੀ ਘੱਟ ਹੋਵੇਗੀ।
ਜੇਕਰ "ਡੈਫਲੇ ਸ਼ਾਪਿੰਗ" ਦਾ ਇਹ ਢਾਂਚਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੰਪਨੀ ਲਈ ਇਹ ਫਾਇਦੇਮੰਦ ਹੈ ਕਿ ਕਰਮਚਾਰੀ ਜਿੰਨਾ ਸੰਭਵ ਹੋ ਸਕੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਕੰਮ ਕਰਨ, ਅਤੇ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਦੀ ਤਨਖਾਹ ਥੋੜ੍ਹੀ-ਥੋੜ੍ਹੀ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਦੀ ਊਰਜਾ ਖਿੱਚੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਡੈਫਲੇ ਸ਼ਾਪਿੰਗ" ਵਾਲੀਆਂ ਦੁਕਾਨਾਂ ਦੇ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਅਕਸਰ ਥਕਿਆ ਹੋਇਆ ਰੁਤਬਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਇਸ ਕਾਰਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਕਾਰੋਬਾਰ ਵਿੱਚ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਦੀ ਊਰਜਾ ਖਿੱਚੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ "ਸਸਤੇ" ਅਤੇ "ਨੌਜਵਾਨ" ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਕਾਰੋਬਾਰ ਹੈ ਜੋ ਜਨਸੰਖਿਆ ਵਧਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਕਾਰੋਬਾਰ ਹੈ ਜੋ ਕੁਝ ਪੈਸੇ ਜਮ੍ਹਾਂ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਅਜਿਹੇ ਮੱਧਵਰਗੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਰਤਦਾ ਹੈ। ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਊਰਜਾ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਤੋਂ, ਇਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਮੈਂ ਇੱਕ ਅਰਥਸ਼ਾਸਤਰੀ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਪਰ ਊਰਜਾ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਮੰਨੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਕਾਰੋਬਾਰ ਦੇ ਮੁੱਢਲੇ ਤੱਤ ਹੇਠ ਲਿਖੇ ਹਨ:
ਪੈਸੇ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖੋ।
ਪੈਸੇ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨੂੰ, ਵਰਤਮਾਨ "ਹੱਕ" ਤੋਂ "ਮੁਹੱਦੋਂ" ਵਿੱਚ ਬਦਲੋ।
ਪੈਸੇ ਨੂੰ, ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਖਰਚ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਰੋਕਥਾਮ ਵਜੋਂ ਵਰਤੋ।
ਪੈਸੇ ਕਮਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਬਣਾਈ ਰੱਖੋ।
ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਜ਼ਿਆਦਾ ਖਰਚ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।
ਮੁਢਲੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਸਸਤਾ ਬਣਾਓ।
ਇਸੇ ਨਾਲ, ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੇ ਘੰਟੇ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਅਤੇ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਇਹ 6 ਘੰਟੇ ਦੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਹੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਆਦਰਸ਼ਕ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਅਜਿਹੀ ਵਿਵਸਥਾ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ:
ਹਰ ਸਾਲ ਲਗਭਗ ਇੱਕ ਲੱਖ ਯੇਨ ਦੀ ਬੇਸਿਕ ਇਨਕਮ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ।
ਹਫ਼ਤੇ ਦੇ ਇੱਕ ਨਿਰਧਾਰਤ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਵਲੰਟੀਅਰ ਵਜੋਂ ਮੁਫ਼ਤ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਸਥਾਨਕ ਸਹਿਯੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋ।
* ਵਰਤਮਾਨ ਜਨਤਕ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਵਲੰਟੀਅਰ ਮੁਫ਼ਤ ਕੰਮ ਨਾਲ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਜੇਕਰ ਇਹ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਬਦਲਾਅ ਆਵੇਗਾ।
ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਹੁਣ, ਜਪਾਨ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਪੂੰਜੀਵਾਦ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਕਦਰਾਂ-ਕਦਰਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਉਦਾਹਰਨ ਲਈ, ਪੈਸੇ ਕਮਾਉਣ ਬਾਰੇ ਕਦਰਾਂ-ਕਦਰ, ਪੈਸੇ ਨਾ ਕਮਾਉਣ ਬਾਰੇ ਕਦਰਾਂ-ਕਦਰ, ਅਤੇ ਆਜ਼ਾਦ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਬਿਤਾਉਣ ਬਾਰੇ ਕਦਰਾਂ-ਕਦਰ, ਇਸਦੇ ਨਾਲ, ਸਿਸਟਮ ਦੀ ਸਹਿਮਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਕਦੇ ਵੀ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਉਦਾਹਰਨ ਲਈ, ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਕਦਰਾਂ-ਕਦਰ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚੇਗਾ ਜਿਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੀਆਂ ਕਦਰਾਂ-ਕਦਰਾਂ ਹਨ ਜੋ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਧਨ ਲੱਭਦੇ ਹਨ।
ਸਿਸਟਮ ਵਜੋਂ, ਇਸਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਮੁੱਲਾਂ 'ਤੇ ਅਧਾਰਿਤ ਹੋਣ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਿਕਲਪ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕੇ।
ਇਸ ਲਈ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਚੁਣੌਤੀ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੰਨਾ ਹੀ ਚੁਣੌਤੀ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਪੈਸਾ ਕਮਾ ਕੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਜੀਵਨ ਜਿਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੰਨਾ ਹੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਜੀਵਨ ਜੀ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਸੰਸਾਰ ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਪੈਸੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੱਭਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੀ ਵਿਕਲਪ ਉਪਲਬਧ ਹੋਣ, ਉਹ ਇੱਕ ਅਮੀਰ ਸੰਸਾਰ ਹੈ।
ਇਸਦੇ ਲਈ, ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ, ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਉੱਪਰ ਦੱਸੇ ਗਏ ਥੋੜੇ ਜਿਹੇ ਮੁੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਕਾਫ਼ੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਅਤੇ ਅਮੀਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਇਹ ਊਰਜਾ ਦਾ ਤਬਦੀਲੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਵਰਤਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹਿਰਾਮੀਆਂ ਦੇ ਉੱਪਰ ਖੜ੍ਹੇ ਅਤੇ ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਦਰਦਨਾਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਆਰਥਿਕ ਹਾਲਤ ਕੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਰਿਆਂ ਲਈ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਜੀਵਨ ਜਿਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਸਕਣ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨਫ਼ਰਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਜਿਹੀ ਸਥਿਤੀ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਸਦੇ ਅੰਡੇ ਨੂੰ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਮੀਰ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਬੱਚੇ ਵਜੋਂ ਰੂਹ ਵਿੱਚ ਪਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਉਸਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਕੱਢ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਗਰੀਬੀ ਵਾਲੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰੂਹ ਪਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਅਜਿਹੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨਹੀਂ ਜਿਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨਫ਼ਰਤ ਹੋਵੇ। ਕਿਉਂਕਿ ਦੂਜੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਮਾਂ ਬਹੁਤਾ ਮਹੱਤਵ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਧਿਆਨ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਰੂਹ ਦੇ ਵੱਖ ਹੋਣ ਵਿੱਚ, ਰੂਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸਮਾਂ ਅਤੇ ਥਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤੁਰੰਤ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹਾ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਅਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਜੋ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਵਾ ਸਕਣ।
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਵਰਤਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਸਕ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲੀ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਇਹ ਚਿੰਤਾ ਕਿ ਜੇਕਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੈਸਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਤਾਂ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦੇਣਗੇ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਕ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਲਗਭਗ ਇੱਕ ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਨਾਲ ਕੋਈ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਇੱਛਾਵਾਂ ਹਨ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣਗੇ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਦੇ ਘਰ ਅਤੇ ਬੱਚੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਰਕਮ ਬਿਲਕੁਲ ਕਾਫ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਇੱਕ ਬੇਸਿਕ ਇਨਕਮ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਬਦਲੇ, ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੁਫਤ ਵਲੰਟੀਅਰ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਧ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਵਰਤਮਾਨ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਵਲੰਟੀਅਰ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਮੋਟੀਵੇਟ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸਲ ਆਰਥਿਕਤਾ ਤੋਂ ਵੱਖ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਕੰਮ ਕਰਵਾ ਕੇ ਵੀ ਵਰਤਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੰਸਾਰ ਚੱਲ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਅਜਿਹਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਕਾਫ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਕੁਝ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਆਸਾਨ ਹੈ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੰਨਾ ਹੀ ਹੈ ਕਿ ਲੋਕ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਜਾਣਦੇ ਨਹੀਂ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਜੋ ਲੋਕ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਅਜਿਹੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਲੋਕ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।
" ਕੋਰੋਨਾ" ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਮੌਕਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਧੁੱਕ-ਧੱਕੀ ਵਿੱਚ ਬੇਸਿਕ ਇਨਕਮ ਦੀ 10 ਮਾਨਾ ਪ੍ਰਤੀ ਮਹੀਨਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਨਾਲ ਜ਼ਮਾਨਾ ਇੱਕਠੇ ਬਦਲ ਜਾਵੇਗਾ।
ਸ਼ਾਇਦ ਅਮਰੀਕਾ, ਜਪਾਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ ਲਵੇਗਾ।
ਸਮਰਡੀ ਦੀ ਅਦਿੱਤੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਿਡੀ ਦੇ ਰਹੱਸਾਂ ਦਾ ਖੋਜ।
ਯੋਗਾ ਵਿੱਚ, "ਸਿਡੀ" ਕਹੇ ਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਧਾਰਮਿਕ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਅਕਸਰ ਸੁਪਰ-ਪਾਵਰ ਵਜੋਂ ਜਾਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਇੱਕ ਅਨੁਪ੍ਰਿਆਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖੁਦ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦਾ ਕੋਈ ਉਦੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਯੋਗਾ ਸੂਤਰ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਅਜਿਹੇ ਸਿਡੀ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਵੱਈਏ ਨੂੰ ਨਿਰਾਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
"ਸਿਡੀ" ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਸਲ ਅਰਥ "ਸ਼ਕਤੀ" ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਉੱਨਤ ਯੋਗੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਲਈ ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ ਕਿ ਯੋਗਾ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਣਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਹ ਰੱਬ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦੇ ਯਤਨ ਦਾ ਇੱਕ ਅਨੁਪ੍ਰਿਆਨ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਧੋਖੇ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਹ ਦੁੱਖ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਲਈ, ਯੋਗਾ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਕਾਫ਼ੀ ਆਕਰਸ਼ਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਨਾਲ ਬਦਲਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਵਿਗਾੜ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਸੱਚੇ ਯੋਗੀ ਲਈ, ਇਹ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਧਿਆਨ ਭਟਕਾਉਣ ਜਾਂ ਇੱਕ ਪ੍ਰਲਭ ਹਨ। "MEDITATION and Mantras (Swami Vishnu-Devananda ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ)"
ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਸਮਾਧੀ ਅਤੇ ਵਿਪਾਸਨਾ ਅਤੇ ਸਿਡੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਬਾਰੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਇਹ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਮਾਧੀ ਤੋਂ ਉਪਜਦਾ ਹੈ। ਝੋਕਚੇਨ ਦੀ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹੋ ਗੱਲ ਹੈ।
ਇਹ ਵਾਰ, ਅਸੀਂ ਝੋਕਚੇਨ ਦੀ ਉਸੇ ਲੜੀ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਪਿਛਲੀ ਵਾਰ, ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਬੁਨਿਆਦੀ ਸਮਝ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਦੁਵੰਧ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸਮਾਧੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਸਿਧਾਂਤਕ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਇਹ ਕਾਫ਼ੀ ਸਪੱਸ਼ਟ ਸੀ।
ਉਸੇ ਕਿਤਾਬ ਨੂੰ ਹੋਰ ਅੰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਦਿਆਂ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਰਤਮਾਨ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨਾਲ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਤੁਲਨਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਅਤੇ ਯੋਗਾ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸਮਾਧੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਝੋਕਚੇਨ ਵਰਗੀ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਵਿਆਖਿਆ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ ਹੈ ਜੋ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੀ ਧਰਮ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਦੀ ਹੈ।
ਝੋਕਚੇਨ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਬੁਨਿਆਦੀ ਸਮਾਧੀ-ਵਿਪਾਸਨਾ ਸਥਿਤੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪਿਛਲੀ ਵਾਰ ਵੀ ਧਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਇਹ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੀ ਬੁਨਿਆਦੀ ਸਮਾਧੀ ਦੀ ਧਰਮ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰੇ।
"ਸੇਵਾ" (sre-ba) ਦਾ ਅਰਥ ਟੀਬੀਟਨ ਵਿੱਚ "ਮਿਲਾਉਣਾ" ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਸਮਾਧੀ ਦੀ ਧਰਮ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਨਾ। "The Rainbow and the Crystal (Namkhai Norbu ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ)"
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਿਛਲੀ ਵਾਰ ਹਵਾਲਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਸ਼ਕਤੀਆਂ - ਚੇਰਡਰ, ਸ਼ਾਰਡਰ, ਅਤੇ ਲੈਂਡਰ - ਵਿਕਸਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਤਿੰਨ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਸਮਾਧੀ ਹੋਰ ਡੂੰਘੀ ਹੁੰਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਤੇ, ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਹੇਠ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ:
"ਦਵੈਤਵਾ ਦੇ ਭਰਮ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਧਿਆਤਮਕ ਵਿਧੀ ਦੇ ਅਭਿਆਸੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ੇ ਅਤੇ ਔਬਜੈਕਟ ਦੇ ਮੁੜ-ਏਕੀਕਰਣ ਦੁਆਰਾ, ਪੰਜ ਸ਼ਕਤੀਆਂ (ਨਗੋਨਸ਼ੇ), ਯਾਨੀ ਕਿ ਪੰਜ "ਉੱਚ ਗਿਆਨ" ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। "ਰੰਗ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ (ਨਮਕਾਈ ਨੋਰਬ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ)।"
ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਅਤੇ ਯੋਗਾ ਵਿੱਚ ਲਗਭਗ ਇੱਕੋ ਜੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਦੂਰਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ। ਇਸਦੇ ਸਮਾਨ ਵਰਣਨ ਯੋਗਾ ਅਤੇ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਝੋਕਚੇਨ ਬਹੁਤ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੈ।
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਇਹ ਅਨੁਭਵ ਗਿਆਨ ਵੱਲ ਵੱਧਦਾ ਹੈ, ਕੁਝ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਰ, ਇਹਨਾਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦਾ ਅਸਲ ਅਰਥ ਕੀ ਹੈ, ਇਸਨੂੰ ਸਮਝਣ ਲਈ, ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਕਿ ਦਵੈਤਵਾ ਦਾ ਭਰਮ ਕਿਵੇਂ ਸਥਾਪਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੰਵੇਦਨਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਅਤੇ ਔਬਜੈਕਟ ਦੀ ਦਵੈਤਤਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। (ਛੋਟਾ ਹਿੱਸਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ) ਪਹਿਲਾਂ, ਇੱਕ ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ, ਧ੍ਰੁਵੀ (ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ) 'ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰੀਏ। ਧ੍ਰੁਵੀ, ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ ਜੋ ਇੱਕ ਵਿਜ਼ੂਅਲ ਰੂਪ ਵਜੋਂ ਸਮਝੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਦੂਜੇ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਉਲਟ, ਜੋ ਵਿਜ਼ੂਅਲ ਰੂਪ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧ੍ਰੁਵੀ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਦੇ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁਣਵਾਈ ਅਤੇ ਆਵਾਜ਼ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਨਾਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। (ਛੋਟਾ ਹਿੱਸਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ) ਚੇਤਨਾ ਅਤੇ ਹੋਂਦ ਇੱਕ ਦੂਜੇ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। (ਛੋਟਾ ਹਿੱਸਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ) ਵਿਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਸੰਭਾਵੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਔਬਜੈਕਟ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਉਲਟ, ਔਬਜੈਕਟ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ੇ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਦਵੈਤਵਾ ਦਾ ਭਰਮ ਇਸਨੂੰ ਬਣਾਈ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸੰਵੇਦਨਾਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਚੇਤਨਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ, ਇੱਕਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਭਰਮ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਇੱਕ ਬਾਹਰੀ ਸੰਸਾਰ ਹੈ ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੈ। "ਰੰਗ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ (ਨਮਕਾਈ ਨੋਰਬ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ)।"
ਇਹ ਕਹਾਣੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ, ਯੋਗਾ ਅਤੇ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਬਾਰੇ ਵਰਣਨ, ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਤੋਂ ਕਾਫ਼ੀ ਵੱਖਰਾ ਹੈ। ਝੋਕਚੇਨ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਵਰਣਨ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਅਤੇ ਸਮਾਧੀ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਸੰਪ੍ਰਦਾਇ ਦੀ ਇੱਕ ਤੱਥ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਸਿਧਾਂਤ ਹੀ ਹਨ, ਸਗੋਂ ਅਨੇਕ ਅਭਿਆਸੀ ਵੀ ਹਨ।
ਪਹਿਲਾਂ, ਸਮਾਧੀ (ਵਿਪਸਨਾ) ਦੀ ਇੱਕ ਬੁਨਿਆਦੀ ਸਥਿਤੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਣਾ, ਜੋ ਕਿ ਦਵੈਤਵਾ ਦੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ थोड़़े जਿਹें ਥੋੜ੍ਹੇ जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥोड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े जਿਹें ਥੋड़़े ज
ਯੋਗ ਸੂਤਰ ਵਰਗੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਧਾਰਨ ਢੰਗ ਨਾਲ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਸਾਮਾਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਸਿੱਧੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਇਹ ਕਾਫ਼ੀ ਰਹੱਸਮਈ ਸੀ, ਪਰ ਝੋਕਚੇਨ ਨੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਵਿਸਥਾਰ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ।
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਵਿਪਾਸਨਾ (ਸਾਮਾਧੀ) ਨੂੰ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਰੀ ਰੱਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਥਾਂ ਨੂੰ ਊਰਜਾ ਕੇਂਦਰ ਵਜੋਂ ਵਿਕਸਤ ਕਰਨਾ।
ਤਾਜ਼ਾ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, "ਪਾਵਰ ਸਪਾਟ" ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਰੁਝਾਨ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਲਈ ਇੱਕ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਦੁਆਰ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਪੜਾਅ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
"ਪਾਵਰ ਸਪਾਟ" ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਇੱਕ ਖਪਤ ਦੀ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿੱਚ ਜਮ੍ਹਾਂ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਉੱਥੇ ਡ੍ਰੈਗਨ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਜਾਂ ਜਗ੍ਹਾ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧ ਹਵਾ ਨੂੰ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨ ਲਈ ਜਾਂਦੇ ਹੋ।
"ਪਾਵਰ ਸਪਾਟ" ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਹੀ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸੈਕਰਾਮ ਅਤੇ ਖੇਡਾਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਿੰਨੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਲੋਕ ਸੈਕਰਾਮ ਅਤੇ ਖੇਡਾਂ ਰਾਹੀਂ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਓਨੇ ਹੀ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਡ੍ਰੈਗਨ ਦੇਵਤੇ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਡ੍ਰੈਗਨ ਦੇਵਤੇ ਉੱਥੋਂ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਥਾਂ "ਪਾਵਰ ਸਪਾਟ" ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।
ਦੇਵਤੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਸੈਕਰਾਮ ਜਾਂ ਖੇਡਾਂ ਵਾਂਗ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਅਨੁਪਾਤ ਇੱਕ ਮੁੱਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਥੋੜੇ ਲੋਕ ਸੈਕਰਾਮ ਜਾਂ ਖੇਡਾਂ ਰਾਹੀਂ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ ਇੰਨੇ ਮਿਹਾਨਦਾਰ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਇੰਨੇ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਵੇਰਵਿਆਂ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਅਨੁਪਾਤ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਸੈਕਰਾਮ ਅਤੇ ਖੇਡਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉੱਥੋਂ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਜਾਂ ਡ੍ਰੈਗਨ ਦੇਵਤੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ।
ਉਸ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨੇ ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦਾ ਦਾਇਰਾ ਫੈਲਿਆ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਡ੍ਰੈਗਨ ਦੇਵਤੇ ਆ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਥਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਅਧਾਰ ਬਣ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਡ੍ਰੈਗਨ ਦੇਵਤੇ ਉੱਥੇ ਆਏ।
ਜਿਸ ਅਧਾਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ, "ਪਾਵਰ ਸਪਾਟ" ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਨਾਮ ਹੇਠ ਊਰਜਾ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼... ਸ਼ਾਇਦ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਵਧਦੇ ਹਨ ਜੋ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੀ ਸਿਰਫ਼ ਫਾਇਦੇ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜਗ੍ਹਾ ਖਰਾਬ ਹੋਣ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ੁੱਧ ਹਵਾ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਡ੍ਰੈਗਨ ਦੇਵਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਹ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਜਾਪਾਨ ਦੇ ਕਈ ਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ ਵਾਪਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਜਿਹੀਆਂ ਅਫਵਾਹਾਂ ਵੀ ਹਨ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਕਿਸੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਖੇਡਾਂ ਲਈ ਉੱਥੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਹ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਉੱਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਸੱਚਾਈ ਹੋਵੇ।
ਉਲਟਾ, ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਘਰ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਸਾਦੇ ਮੰਦਰ ਜਾਂ ਬੁੱਧ ਗ੍ਰਹਿ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਉੱਥੇ ਆ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਇਹ ਗੱਲ ਇਮਾਰਤ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਬਹੁਤਾ ਸੰਬੰਧ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੀ, ਅਤੇ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰਾ ਹੋਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਪਰ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਜਗ੍ਹਾ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਅਤੇ ਸਾਫ਼ ਹਵਾ, ਇਹ ਉਹ ਸ਼ਰਤਾਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਉਤਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਆਪਣਾ ਘਰ ਜਾਂ ਅਧਿਆਤਮਕ ਸਿਖਲਾਈ ਦਾ ਸਥਾਨ, ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਇਸਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਊਰਜਾ ਧীরে ਧীরে ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਾ ਉਤਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਪਾਲਣਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਊਰਜਾ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਬਦਲਣਾ ਹੈ।
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਊਰਜਾ ਕੇਂਦਰ, ਅੱਜ ਦੇ ਊਰਜਾ ਕੇਂਦਰਾਂ ਦੀ ਥਾਂ, ਅਕਸਰ "ਸੋਚਾਂ" ਦੇ "ਕੂੜਾ ਢੇਰ" ਬਣ ਗਏ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉੱਥੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਘੱਟ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਇਸਦੇ ਉਲਟ, ਜਿੱਥੇ ਕੂੜਾ ਪਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਵੱਧ ਹਨ, ਉਹ ਥਾਂਵਾਂ ਊਰਜਾ ਕੇਂਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਮੁੱਖ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਘਰ ਇੱਕ ਊਰਜਾ ਕੇਂਦਰ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਧਿਆਤਮਕ ਸਿਖਲਾਈ ਦਾ ਸਥਾਨ ਵੀ ਇੱਕ ਊਰਜਾ ਕੇਂਦਰ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਇੱਕ ਬੁਨਿਆਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਊਰਜਾ ਕੇਂਦਰਾਂ ਦੀ ਊਰਜਾ ਦੇ ਉੱਚੇ ਪੱਧਰ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰਨਾ, ਉੱਪਰ ਦੱਸੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਗਾਈਡ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅੱਜ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਊਰਜਾ ਕੇਂਦਰ ਕੂੜੇ ਦੇ ਢੇਰ ਬਣ ਗਏ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਬਹੁਤਾ ਸੁਝਾਅ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਮੈਂ ਇਹ ਵੀ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਰਸਤੇ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਊਰਜਾ ਕੇਂਦਰਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਗਾਈਡ ਦਾ ਹੁਕਮ ਹੈ ਕਿ "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ ਤਾਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ"। ਮੈਨੂੰ ਸਮਝਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਕਿ ਊਰਜਾ ਕੇਂਦਰਾਂ 'ਤੇ ਬਹੁਤਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਪਰ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜਾਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ।
ਪਵਿੱਤਰ ਭਾਅ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ।
ਪਿਛਲੇ ਦਿਨ ਦੀ ਗੱਲ ਜਾਰੀ ਹੈ।
ਸ਼ਰੀਰ ਵੀ ਉਹੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਭਾਂਡਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਇਹ ਦੇਵਤੇ... ਜਾਂ ਆਤਮਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਆਪਣੇ ਉੱਚੇ ਆਪ, ਤੁਹਾਡੀ ਗਰੁੱਪ ਸੋਲ, ਇਸਨੂੰ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਸਭ ਇੱਕੋ ਚੀਜ਼ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਅਜਿਹੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਭਾਂਡਾ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਮੇਰੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਗਾਈਡ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਤਮਿਕ ਅਭਿਆਸ ਦਾ ਮੁੱਖ ਤੱਤ ਇੱਥੇ ਹੈ, ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋਣ ਤੱਕ ਪਹਿਲਾ ਪੜਾਅ ਹੈ।
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਤਮਾ ਵਜੋਂ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਦਾ ਪੜਾਅ ਹੈ।
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਭਾਂਡੇ ਵਜੋਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਿਕਸਤ ਕਰਨਾ ਤੁਹਾਡੇ ਨੀਵੇਂ ਆਪ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਇਸਨੂੰ ਯੋਗਾ ਦੇ ਪੜਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਮਾਧੀ ਦੇ ਪੜਾਅ ਤੱਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਮਾਧੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਪੜਾਅ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ "ਆਟਮਾਨ ਨਾਲ ਇੱਕਤਾ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਹਿਣ ਲਈ, ਇਹ ਉਹ ਪੜਾਅ ਹੈ ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਾ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਯੋਗਾ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਲਿਖਿਆ ਹੈ:
1.3) ਜਦੋਂ ਮਨ ਦੀ ਕਾਰਜਕੁਸ਼ਲਤਾ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸ਼ੁੱਧ ਨਿਰੀਖਕ, ਸੱਚਾ ਆਪ, ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। "ਯੋਗਾ ਮੁੱਖ ਗ੍ਰੰਥ (ਸਾਬੋਤਾ ਤਸੂਜੀ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ)"
ਇਸਦੇ ਅੰਤਰਾਲ ਵਿੱਚ ਕਈ ਵਿਆਖਾਨ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਥੀਓਸੋਫੀ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਲਿਖਿਆ ਹੈ:
"ਅੰਦਰੂਨੀ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਵਿੱਚ ਜਾਗਣਾ। (ਅਲਿਸ ਬੇਲੀ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ) "ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਇੱਕਤਾ।"
ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸ਼ਾਇਦ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਹੈ।
ਆਤਮਾ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਪੜਾਅ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕਤਾ... ਜਾਂ ਆਤਮਾ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਵਿੱਚ ਜਾਗਦੇ ਹੋ।
ਇਸਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਇੱਕ ਭਾਂਡਾ ਬਣਾਓ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਵਿੱਚ ਜਾਗੋ।