ਸਮਰਡੀ ਇੱਕ ਰਹੱਸਮਈ ਅਤੇ ਅਗੰਤ ਚੀਜ਼ ਬਣ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਅਨੁਵਾਦ ਵਿੱਚ ਜ਼ੇਨਟੇਨ ਜਾਂ ਸਮਾਈ ਵਰਗੇ ਅਨੁਵਾਦ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਹੋਰ ਵੀ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਉਦਾਹਰਨ ਲਈ, ਥੇਰਾਵਾਡ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਇੱਕ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਇਹ ਲਿਖਿਆ ਹੈ:

"ਉਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਅਭਿਆਸੀ ਜੋ ਸਮਰਡੀ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਜ਼ੇਨਟੇਨ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਪੁਨਰਜਨਮ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਮੋਕਸ਼ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ (ਅਵਲੋਕਨ) ਧਿਆਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ। ਅੱਜ, ਅਜਿਹਾ ਘੁੰਮਣਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਅਤੇ ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ ਧਿਆਨ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਧਿਆਨਕੂਪਣ ਅਤੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵਿਵੇਕਬੁੱਧੀਆਂ ਵਰਗੇ, ਮੋਕਸ਼ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦੇ ਸ਼ਰਤਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।" ("ਸ਼ਾਮਨ ਫਲ ਕਿੰਗ" ਅਲਬੋਮੁਲੈ ਸਮਨਸਾਰਾ ਦੁਆਰਾ)।

ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਪੜ੍ਹਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ "ਹੰ... ਹੰ..." ਕਿਹਾ, ਪਰ ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਵੱਖਰੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।

ਇੱਕ ਨਿੱਜੀ ਵਿਚਾਰ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ, ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਸਮਰਡੀ ਅਤੇ ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ ਇੱਕੋ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਅਧਾਰ 'ਤੇ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਮਰਡੀ ਦੇ ਦੋ ਅਰਥ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਇਹ ਟੀਬੀਟ ਦੇ ਜ਼ੋਕਚੇਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਨੇ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਅਤੇ ਟੇਕਚੂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਹਨ। ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਡੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਗੜਬੜ ਹੈ।

ਜ਼ੋਕਚੇਨ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਿਨੇ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਅਤੇ ਟੇਕਚੂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਵੱਖਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਜੋਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਮਰਡੀ ਬਾਰੇ ਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕੋ ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਦੋ ਅਰਥ ਹਨ।

ਸ਼ਿਨੇ ਦੀ ਸਥਿਤੀ → ਸਮਰਡੀ (ਇੱਕ ਗਲਤਫਹਿਮ)
ਟੇਕਚੂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ → ਸਮਰਡੀ

ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ "ਸਮਰਡੀ" ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਪਤਾ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਇਹ ਸ਼ਿਨੇ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਹੈ ਜਾਂ ਟੇਕਚੂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ।

ਉੱਪਰ ਦੱਸੇ ਗਏ ਥੇਰਾਵਾਡ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਸ਼ਿਨੇ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਬਾਰੇ ਹੈ।

ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਨਿੱਜੀ ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਸ਼ਿਨੇ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਸਮਰਡੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਸਨੂੰ ਗਲਤੀ ਨਾਲ ਸਮਰਡੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਬਹੁਤ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਹੈ।

ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅਨੁਆਈਆਂ ਦੁਆਰਾ "ਸਮਰਡੀ ਨਾਲ ਮੋਕਸ਼ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ" ਬਾਰੇ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਕਿਉਂਕਿ, ਸ਼ਿਨੇ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਦੂਰ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਸਮੱਸਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਸਨੂੰ ਸਮਰਡੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸਮਰਡੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਮਝਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਯੋਗਾ ਸੂਤਰ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਸਮਰਡੀ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਦੋ-ਅਯਾਮੀ ਮਾਨਸਿਕ ਗਤੀਵਿਧੀ ਦਾ ਠਹਿਰਾਅ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਔਬਜੈਕਟ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦਾ ਭੇਦ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਟੇਕਚੂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਟੇਕਚੂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਮਰਡੀ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੈ। ਇਸ ਅਰਥ ਵਿੱਚ, ਉੱਪਰ ਦੱਸੇ ਗਏ ਥੇਰਾਵਾਡ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਕਿ ਸਮਰਡੀ ਦੇ ਦੋ ਅਰਥ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕਦੇ ਹੋ।

ਜ਼ੇਨਡੇ ਸ਼ਿਨੈ ਦੀ ਹਾਲਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸਮਾਈ ਸੈਮਾਡੀ ਦਾ ਇੱਕ ਅਨੁਵਾਦ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੈਮਾਡੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸਦੇ ਦੋ ਅਰਥ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਮਝ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਨਾ ਜਾਂ ਸਾਹਿਤ ਪੜ੍ਹਨਾ ਆਸਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

• ਸ਼ਿਨੈ ਦੀ ਹਾਲਤ → ਸੈਮਾਡੀ (ਇੱਕ ਗਲਤ ਸਮਝ), ਤ੍ਰਿਸਮਾਈ (ਇੱਕ ਗਲਤ ਸਮਝ), ਜ਼ੇਨਡੇ
• ਟੈਕਚੂ ਦੀ ਹਾਲਤ → ਸੈਮਾਡੀ, ਤ੍ਰਿਸਮਾਈ, ਵਿਪਾਸਨਾ

ਵਿਪੱਸਨਾ ਧਿਆਨ ਇੱਕ ਨਿਰੀਖਣ ਧਿਆਨ ਹੈ, ਪਰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਵਿਪੱਸਨਾ ਧਿਆਨ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਸਰੀਰ ਜਾਂ ਸਾਹ ਦਾ ਨਿਰੀਖਣ ਕਰਨਾ ਹੈ।
ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਮਾਤਾ ਧਿਆਨ (ਧਿਆਨ ਧਿਆਨ) ਹੈ।

ਮੈਂ ਕਾਫ਼ੀ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇਹ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਅਜੇ ਤੱਕ ਮੈਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾਈ ਨਾਲ ਸਮਝ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਵਿਪੱਸਨਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ, ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਧੀਮੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਅਨੁਭੂਤੀਆਂ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਧਿਆਨ ਦੀ ਤਕਨੀਕ ਵਜੋਂ ਸਰੀਰ ਜਾਂ ਸਾਹ ਦਾ ਨਿਰੀਖਣ ਕਰਨ ਦੀ ਗੱਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਸਮਾਤਾ ਧਿਆਨ (ਧਿਆਨ ਧਿਆਨ) ਹੀ ਹੈ।
ਕਿਸੇ ਟੀਚੇ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਜਗਤ ਦੇ ਠੇਸੇ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸਰੀਰ ਦਾ ਨਿਰੀਖਣ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਸਾਹ ਦਾ ਨਿਰੀਖਣ ਕਰਨਾ ਬੇਕਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਇਹ ਵਿਪੱਸਨਾ ਧਿਆਨ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਸਮਾਤਾ ਧਿਆਨ (ਧਿਆਨ ਧਿਆਨ) ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹੈ।

ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਵਿਪੱਸਨਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੋ ਕਿਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਇੱਕ ਪਾਸੇ, ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਅਤੇ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਹਨ ਜੋ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਵਿਪੱਸਨਾ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਗਿਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਪੱਸਨਾ ਧਿਆਨ ਵਜੋਂ ਸਮਾਤਾ ਧਿਆਨ ਦੀਆਂ ਤਕਨੀਕਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਹਨ ਜੋ ਇਸ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਮਾਤਾ ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਵਿਪੱਸਨਾ ਧਿਆਨ ਵਜੋਂ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਅਜਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਵੀ ਧਿਆਨ ਦੀ ਅਸਲ ਪ੍ਰਭਾਵਤਤਾ ਉਸਦੇ ਨਾਮ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਪੱਸਨਾ ਧਿਆਨ ਵਜੋਂ ਸਮਾਤਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੰਭਾਵਨਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸਮੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਛੋਟੀ-ਛੋਟੀ ਗੱਲਾਂ ਬਾਰੇ ਚਿੰਤਿਤ ਹਾਂ।
ਮੇਰੇ ਦੇਖਣ ਤੋਂ, ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਸਮਾਤਾ ਧਿਆਨ ਵਜੋਂ ਤਜ਼ਰਬਾ ਹਾਸਲ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਭਾਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਵਿਪੱਸਨਾ ਧਿਆਨ ਵਜੋਂ ਸਰੀਰ ਦਾ ਨਿਰੀਖਣ ਕਰਦੇ ਹੋ ਜਾਂ ਸਾਹ ਦਾ ਨਿਰੀਖਣ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸਮਾਤਾ ਧਿਆਨ ਵਜੋਂ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਧਿਆਨ ਦੱਸਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਲਗਭਗ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਵਿਕਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋ।
ਇਹ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇਗਾ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਪਸੰਦ ਅਤੇ ਸ਼ਖਸੀਅਤ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਤਰੀਕੇ ਨੂੰ ਚੁਣੋ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਆਸਾਨ ਹੋਵੇ।
ਜ਼ੋਕਚੇਨ ਦੀ ਸ਼ੈਲੀ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ "ਸ਼ਿਨੇ" ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਫਿਰ, "ਟੇਕਚੂ" ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਵਿਪੱਸਨਾ ਜਾਂ ਸਮਾਧੀ ਕਹੇ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ "ਸ਼ਿਨੇ" ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਸਮਾਧੀ ਜਾਂ ਵਿਪੱਸਨਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਕੁਝ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ "ਸ਼ਿਨੇ" ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਦੇ ਸਮਾਤਾ ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਘੱਟ ਆਂਕਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਿਪੱਸਨਾ ਧਿਆਨ (ਦੇ ਝੂਠੇ ਰੂਪ) ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਸੀਮਾ ਨੂੰ ਘਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਗਾੜ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਇੱਕ ਪਾਸੇ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ, ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ, ਥੇਰਾਵਾਦ ਬੁੱਧ ਧਰਮ, ਜੋ ਕਿ ਵਿਪਸਸਨਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸਮਾਤਾ ਧਿਆਨ ਸਿਖਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪਰ, ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੁਣਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਮੈਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਅਜਿਹਾ ਸੁਣਨ ਲਈ ਕੋਈ ਬੇਲੋੜੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ।

ਸਿਰਫ਼, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਪਾਨ ਵਿੱਚ, ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਲੋਕ ਅਜਿਹੇ ਹਨ ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਆਏ ਹਨ ਅਤੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਉਹ "ਟੈਕਚੂ" ਦੀ ਧਰਮ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਹਨ ਅਤੇ ਵਿਪਸਸਨਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਜੀ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਧਿਆਨ ਕਿਵੇਂ ਕਰਨਾ" ਜਾਂ "ਸਿਨੇ" ਦੀ ਧਰਮ ਸਥਿਤੀ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨੀ" ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਹੋਣਗੇ ਜੋ ਇਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਦੇ। ਇਸਦਾ ਉਲਟ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸਮਝਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ "ਨੀਚ" ਧਰਮ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਹਨ।

ਇਸ ਲਈ, ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸ਼ਰੀਰ ਜਾਂ ਸਾਹ ਦਾ ਨਿਰੀਖਣ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਲੋਕ ਤੁਰੰਤ "ਟੈਕਚੂ" ਦੀ ਧਰਮ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਅਜਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਇਸਨੂੰ ਵਿਪਸਸਨਾ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਜੋ ਲੋਕ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ, ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ "ਸਿਨੇ" ਦੀ ਧਰਮ ਸਥਿਤੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਹੀ ਆਮ ਹੈ।

ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਜਾਂ ਪੂਰੇ ਦਿਮਾਗ ਨਾਲ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਟੈਲੀਪੈਥੀ ਵਰਗੀ ਗੱਲ ਸਿਰ ਦੇ ਇੱਕ ਅਧਿਕਾਰਤ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪਿਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਉੱਪਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਖੈਰ, "ਟੈਲੀਪੈਥੀ" ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਬੱਸ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਜਾਣਿਆ-ਪਛਾਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਕਾਫ਼ੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹਾਂ (ਹੱਸ)।

ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਲਿਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਟੈਲੀਪੈਥੀ ਦੇ ਦੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਵਾਰ, ਇਹ ਉਹ ਹਾਲਤ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਪਹੁੰਚਦੀਆਂ ਹਨ।

ਜਦੋਂ ਊਰਜਾ ਖੇਤਰ ਸੰਪਰਕ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਇੱਕ ਵਧੇਰੇ "ਮਿਲਾਪ" ਵਾਲਾ ਅਨੁਭਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੂਜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਵੀ ਇਸਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇੱਕ ਧਾਰਨਾ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਮੈਨੂੰ ਧੱਕਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਊਰਜਾ ਖੇਤਰ ਦੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੂਖਮਤਾ ਵਿੱਚ ਫਰਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਉਸ ਧਾਰਨਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸਰੀਰ ਦੀ ਘਣਤਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇੱਕ ਮੋਟਾ ਊਰਜਾ ਖੇਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਨੇੜੇ ਹੋਣ 'ਤੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੂਖਮ ਲਹਿਰਾਂ ਜੋ ਟੈਲੀਪੈਥੀ ਦੁਆਰਾ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਜੋਂ ਪਹੁੰਚਦੀਆਂ ਹਨ। ਊਰਜਾ ਖੇਤਰ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੰਘਣੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਟੈਲੀਪੈਥੀ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਸੂਖਮ ਲਹਿਰ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋ।

ਖੈਰ, ਸ਼ਾਇਦ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤਾ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਹੈ... ਅਜਿਹਾ ਮੈਨੂੰ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਇੱਕ ਨਿਰਦੇਸ਼ਿਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲ ਆ ਰਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਊਰਜਾ ਖੇਤਰ ਨਾਲ ਇਸਦੇ ਫਰਕ ਬਾਰੇ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਭਾਵੇਂ ਘਣਤਾ ਜਾਂ ਗੁਣਵੱਤਾ ਵਿੱਚ ਫਰਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਬਹੁਤ ਵੱਖਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।

ਇਹ ਇੱਕ ਧਾਰਨਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਹੋਰ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹਾਂਗਾ।

ਮੈਂ ਅਕਸਰ ਸੁਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈਣ ਦਾ ਦੌਰ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਅਕਸਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੁਵਿਧਾ ਅਤੇ ਰੁਚੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਅਜੇ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ ਵਧੀਆ ਹੈ।

ਹੁਣ ਇਹ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦਾ ਯੁੱਗ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਕਿ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਕੋਈ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਬਾਹਰ ਆਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਾਹਰ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਜੇ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਇੱਕ ਰੁਚੀ ਦਾ ਮਾਮਲਾ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।

ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰੀਏ ਦੀ ਸੀਮਤਤਾ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਭਾਵਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਅਕਸਰ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਅਧਿਆਤਮਕਤਾ ਵਿੱਚ ਨਵੇਂ ਹਨ (ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੋਚਦੇ)।

ਮੇਰੇ ਲਈ, ਇਹ ਕਿ ਕੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਇੱਕ ਮਿਆਰ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; "ਜ਼ੋਕਚੇਨ" ਵਿੱਚ, "ਸੀਨੇ" ਦੀ ਧਰਮ ਯੋਗਤਾ ਲਈ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਤੁਸੀਂ "ਵਿਪਸਸਨਾ" ਦੀ ਧਰਮ ਯੋਗਤਾ, "ਟੇਕਚੂ" ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹੋ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਧੌਂਸ ਹੈ।

ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਹ ਵੀ ਇੱਕ ਧੌਂਸ ਵਰਗਾ ਹੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਹਾਂਗਾ ਕਿ ਇਹ ਬਹੁਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।

"ਸੀਨੇ" ਦੀ ਧਰਮ ਯੋਗਤਾ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਧਰਮ ਯੋਗਤਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਵਿੱਚੋਂ ਸਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਧਰਮ ਯੋਗਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ਾਇਦ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਕਿਸੇ ਸ਼ਾਂਤ ਪਹਾੜੀ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ ਪਵੇਗਾ, ਜਾਂ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਨੌਕਰੀ ਛੱਡ ਕੇ ਕੁਝ ਸਾਲ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਇੱਕ ਧੌਂਸ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।

"ਟੇਕਚੂ" ਦੀ ਧਰਮ ਯੋਗਤਾ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਧਰਮ ਯੋਗਤਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿਣ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਕੰਮ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਧਰਮ ਯੋਗਤਾ ਵਿੱਚ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਮਜ਼ੇ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਭਾਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਇਹ ਵੀ ਇੱਕ ਧੌਂਸ ਵਰਗਾ ਹੀ ਹੈ।

"ਟੇਕਚੂ" ਦੀ ਧਰਮ ਯੋਗਤਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ "ਸੀਨੇ" ਦੀ ਧਰਮ ਯੋਗਤਾ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਵੇਲੇ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਦੂਜਿਆਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਮੇਰਾ ਨਿੱਜੀ ਵਿਚਾਰ ਹੈ ਕਿ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਪਰ ਇਸਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਆਪਣੀ ਅਧਿਆਤਮਕ ਸਿਖਲਾਈ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਧੌਂਸ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਵਿਚਾਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਇਹ ਸਮਝ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਸਮੇਂ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਹਰ ਕਿਸੇ 'ਤੇ ਲਾਗੂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।

ਇਹ ਵੀ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ "ਟੇਕਚੂ" ਦੀ ਧਰਮ ਯੋਗਤਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਵੀ ਬੁਰਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਕੁੱਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਇਹ ਦੁਨੀਆਂ ਧੌਂਸਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਵੀ ਇੱਕ ਧੌਂਸ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕਦੇ-ਕਦਾਈਂ ਦਿਲਚਸਪ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਯਾਦਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਇਹ ਯੁੱਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਨਸਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉੱਨਤ ਹੈ... ਜਾਂ ਸ਼ਾਇਦ, ਸਮਾਂ ਇੱਕ ਭਰਮ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਆਤਮਾ ਜੋ ਇਸ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਮਰ ਗਈ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਪਿਛਲੇ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਵੇਗੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਇਹ ਪਿਛਲੇ ਜਾਂ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਯੁੱਗ ਨਾਲ ਬਹੁਤਾ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ।

ਹਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਉੱਨਤ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਅਤੇ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੰਨਾ ਹੀ ਹੈ ਕਿ ਹਰੇਕ ਆਤਮਾ ਆਪਣੀ ਪਸੰਦ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਰਹਿਣ ਲਈ ਥਾਂ ਚੁਣਦੀ ਹੈ।

ਤਾਜ਼ਾ ਗੇਮਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿਲਣਾ-ਦੁਲਣਾ ਸੁਚਾਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਧੀਮੀ ਗਤੀ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਧীরে ਧীরে ਅਸਲੀਅਤ ਗੇਮ ਵਰਗੀ ਲੱਗਣ ਲੱਗੀ ਹੈ।

ਉਦਾਹਰਨ ਲਈ, ਕੁਝ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਮੇਰਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਧੀਮੀ ਗਤੀ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਹਰਕਤ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ-ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਹਿਲਚਾਲਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੇਖਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ। ਪਰ, 3D ਗੇਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਮੁੱਖ ਪਾਤਰ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਤੋਂ ਖੇਡਦੇ ਹੋ, ਉੱਥੇ ਕਈ ਵਾਰ ਚੱਲਣ ਵੇਲੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਵਿੱਚ ਉੱਪਰ-ਨੀਚੇ ਦੀ ਗਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਗਤੀ ਅਸਲੀਅਤ ਵਿੱਚ ਦੇਖੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਦੇ ਬਹੁਤ ਨੇੜੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਖੁਦ ਹੀ ਗੇਮ ਦੇ ਮੁੱਖ ਪਾਤਰ ਹਾਂ।

ਇਹ ਗੱਲ ਅਕਸਰ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਕਿ "ਇਹ ਦੁਨੀਆ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਗੇਮ ਹੈ", ਅਤੇ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਧੀਮੀ ਗਤੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਖਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਹਰ ਸਕਿੰਟ ਵਿੱਚ 3 ਫਰੇਮਾਂ ਹੀ ਦੇਖਦਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਹਿਲਚਾਲ ਬਹੁਤੀ ਨਹੀਂ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਪਰ ਹੁਣ, ਮੈਂ ਹਿਲਚਾਲ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਗੇਮ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਇਹ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਖਿਡਾਰੀ ਹੋਵੇ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਕੰਟਰੋਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ (ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ)।

ਹਰ ਕੋਈ ਇਸ ਅਸਲੀਅਤ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਜੀ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਗੇਮ ਖੇਡ ਰਹੇ ਹਨ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਗੰਭੀਰ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਪਰ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਇਸ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹਾਂ। "ਥੱਕ ਗਿਆ" ਕਹਿਣਾ ਢੁਕਵਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਢੁਕਵਾਂ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਮੇਰੀ ਦਿਲਚਸਪੀ ਘੱਟ ਗਈ ਹੈ।

ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਇੱਕ ਗੇਮ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਲੱਭਣਾ ਜਾਂ ਕੋਈ ਛੁਪਿਆ ਤਰੀਕਾ ਲੱਭਣਾ ਵੀ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਯੋਗਾ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂਤਾ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ ਪਰ ਉਹ ਥੋੜੇ ਜਿਹੇ ਫਰਕਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾਵਾਂ ਹਨ।

ਯੋਗਾ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰੀਏ ਤਾਂ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਇਸਦੇ ਕਈ ਧਰਮ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜਦੋਂ ਯੋਗਾ ਦੀ ਗੱਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਪਾਨ ਵਿੱਚ ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਕਸਰਤ ਜਾਂ ਸਟ੍ਰੈਚਿੰਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਇਹ "ਯੋਗਾ ਸੂਤਰ" ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਧਰਮ ਦੇ ਅਧਾਰਤ ਅੱਠ ਨਿਯਮਾਂ (ਅਸ਼ਟਾਂਗਾ ਯੋਗਾ) ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵੇਦਾਂਤਾ, ਵੇਦਾਂਤ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਉਪਨੀਸ਼ਦਾਂ (ਗੁਪਤ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰ

ਵੇਦਾਂਤਾ ਪੰਥ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਜਿਹੇ ਥਲ 'ਤੇ "ਕੋਈ ਵੀ" ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਪਰ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਅਜਿਹੇ ਅਤਿਅੰਤ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਜਪਾਨ ਵਿੱਚ ਲਿਆਂਦਾ ਨਾ ਜਾਵੇ। ਅਜਿਹੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰੱਖੋ (ਹੱਸ)।

ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਭਾਰਤ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੇਠ ਲਿਖੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੁਣਨਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚੰਗਾ ਹੈ:

ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਯੋਗਾ ਪੰਥ (ਯੋਗਾ ਸੂਤਰ) ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ "ਸਮਾਧੀ" ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਅੱਧੇ ਮਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਵੇਦਾਂਤਾ ਪੰਥ (ਉਪਨੀਸ਼ਦ) ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ "ਯੋਗਾ" ਦੁਆਰਾ ਮਨ ਦੀ ਮੌਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਅੱਧੇ ਮਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਯੋਗਾ ਸੂਤਰ 'ਤੇ ਵਿਵਾਦ ਦੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਅੱਧੇ ਮਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਅਸਾਨਾ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਅੱਧੇ ਮਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।

ਇਹ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇਗਾ।

ਇੰਨੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਵੇਦਾਂਤਾ ਦੀਆਂ ਹੇਠਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਵੀ "ਹੰ" ਕਰਕੇ ਸੁਣ ਸਕਦੇ ਹੋ:

ਯੋਗਾ ਇੱਕ ਉਦੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਸਾਧਨ ਹੈ। ਵਿਚਾਰਾਂ ਦਾ ਠਹਿਰਾਉਣਾ ਵੀ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸਾਧਨ ਹੈ। ਵੇਦਾਂਤਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਸਮਾਧੀ" ਵਿੱਚ ਪੈਣਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਬਿਲਕੁਲ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਅਕਸਰ ਦੂਜਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝੀ ਜਾਂਦੀ। (ਛੋਟ) ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ "ਅੰਤਮ ਸੱਚ" ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ "ਸਮਾਧੀ" ਵਿੱਚ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ, ਜੇ "ਸਮਾਧੀ" ਇੱਕ ਮਨ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਮਨ ਤੋਂ ਪਰੇ ਜਾਣਾ ਪਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਮਨ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਥਿਤੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। "ਆਤਮਿਕ ਅਭਿਆਸ" (ਸਵਾਮੀ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨੰਦਾ ਦੁਆਰਾ)।

ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਗੱਲ ਹੈ ਜੋ ਯੋਗਾ ਅਤੇ "ਸਮਾਧੀ" ਬਾਰੇ ਗਲਤਫਹਿਮਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਸਹੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਇਸਨੂੰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੱਗੇ ਕਿ ਯੋਗਾ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਇੱਕ ਦੁੱਖ ਦੀ ਗੱਲ ਹੋਵੇਗੀ। ਮੇਰੇ ਲਈ, ਵੇਦਾਂਤਾ ਵੀ ਇੱਕ ਉਦੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਸਾਧਨ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਜਿਵੇਂ ਹਨ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਦਾ ਫਰਕ ਹੈ।

ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਮਤ ਦੇ ਅਧਾਰਾਂ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਫਰਕਾਂ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਸਾਧਨ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਵਿਧਾਜਨਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਰਤਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਤੁਹਾਡਾ ਵਿਚਾਰ ਇੱਕ ਸਾਧਨ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ," ਤਾਂ ਇਹ ਗੱਲ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?

ਵੇਦਾਂਤਾ "ਅਦਵੈਤਾ" ਕਹੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਦੁਵਿਧਾ ਰਹਿਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ 'ਤੇ ਅਧਾਰਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਹੇਠ ਲਿਖੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਨ:

ਦੁਵਿਧਾ ਰਹਿਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਤੋਂ, ਸਾਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਹੋਂਦ ਨੂੰ ਹੀ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬਾਕੀ ਸਭਨਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਵਜੋਂ ਸਮਝਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। (ਛੋਟ) ਸਿਰਫ਼ "ਬ੍ਰਹਮ" ਹੀ ਅਸਲ ਹੈ, ਬਾਕੀ ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਕ ਭਰਮ ਹੈ। (ਛੋਟ) ਇੱਕ ਵਿਦਵਾਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ "ਸਮਾਧੀ" ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜਾਗਰੂਕ ਹੋ ਕੇ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਉਸਦੀ ਗਿਆਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਆ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਹ ਦੁਵਿਧਾ ਰਹਿਤਵਾਦੀਆਂ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਹੈ। "ਆਤਮਿਕ ਅਭਿਆਸ" (ਸਵਾਮੀ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨੰਦਾ ਦੁਆਰਾ)।

ਇਹ ਨਜ਼ਰੀਏ ਵਿੱਚ ਫਰਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਜ਼ਰੂਰ ਹੈ ਕਿ ਅਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਰਮਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਭਿੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਸਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦੱਸਣਾ ਬੇਲੋੜੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, "ਫੁਮੁ ਫੁਮੁ" ਕਹਿ ਕੇ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਘਟਾ ਕੇ ਗੱਲ ਸੁਣਨੀ ਚੰਗੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਅਕਸਰ ਅਜਿਹੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਪਹਿਲਾਂ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਸਹੀ ਸਮਝਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਸਮਾਂ ਬੀਤਣ ਨਾਲ ਅਤੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਦੂਜਿਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਨਾਲ, ਇਹ ਸੱਚ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਘੱਟ ਕਰਕੇ ਸੁਣਨਾ ਚੰਗਾ ਹੈ।

ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ, ਯੋਗਾ ਸੂਤਰ ਵੀ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ, ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸਮਝਿਆ ਹੈ ਕਿ ਸਮਾਧੀ ਅਤੇ ਵਿਪਾਸਨਾ ਇੱਕੋ ਹਨ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਤੱਕਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਜ਼ੋਕਚੇਨ ਵਿੱਚ "ਸ਼ਿਨੇ" ਦੀ ਥਾਂ ਜਾਂ "ਟੈਕਚੂ" ਦੀ ਥਾਂ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਕਿੱਥੋਂ ਵੀ ਦੇਖੀਏ, ਮੰਜ਼ਿਲ ਇੱਕੋ ਹੈ।

ਕੁਝ ਲੋਕ ਹਨ ਜੋ "ਸਮਾਧੀ" ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਸਦਾ ਕੋਈ ਸਹੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਉਹ ਵੇਦਾਂਤਿਕ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਮਾਧੀ ਨੂੰ ਨਕਾਰਦੇ ਹਨ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਚਿੰਤਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਕਿ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਵੇਦਾਂਤ ਧਰਮ ਦੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੜਬੜਾਂ ਨੂੰ ਜਾਪਾਨ ਵਿੱਚ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਵੇ।

ਮੈਂ ਇਹ ਸਮਝਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਵੇਦਾਂਤ ਧਰਮ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ "ਮਨ ਦੀ ਮੌਤ" ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਅੰਤ ਵਿੱਚ "ਟੈਕਚੂ" ਦੀ ਥਾਂ ਤੱਕਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ "ਮਨ ਦੀ ਮੌਤ" ਇੱਕ ਅੰਤਰਿਮ ਥਾਂ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਬੁਨਿਆਦੀ ਸਮਝ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਯੋਗਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਵੀ ਵੇਦਾਂਤ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵਿਵਾਦ ਹੋਵੇਗਾ।

ਮੈਂ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਰਮਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਫਰਕ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਧਾਰਮਿਕ ਗੱਲ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਧਰਮ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਚੁਣ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਵਿਕਾਸ ਕਰਨਾ ਵੀ ਇੱਕ ਧਾਰਮਿਕ ਗੱਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਕਾਸ ਨਾ ਕਰਨਾ ਵੀ ਇੱਕ ਧਾਰਮਿਕ ਗੱਲ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਫਰਕ ਇੱਕ ਧਾਰਮਿਕ ਗੱਲ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਇੰਨਾ ਹਲਕੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।

ਮੈਂ ਕਾਫ਼ੀ ਚੰਗੀ ਨਜ਼ਰ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਦੀ ਸਲੋ-ਮੋਸ਼ਨ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘਾਈ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸਾਈਕਲ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵਾਹਨ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦੂਜੇ ਵਾਹਨਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰੀ ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਗਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਕਾਫ਼ੀ ਖਤਰਨਾਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ... ਹੁਣ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੂਜੇ ਵਾਹਨਾਂ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਲੋਕ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ ਹਨ ਜੋ ਕਾਰ ਜਾਂ ਸਾਈਕਲ ਚਲਾਉਂਦੇ ਸਮੇਂ ਅਕਸਰ ਢਿੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਮੇਰੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਟੀਵੀ ਜਾਂ ਕੰਪਿਊਟਰ ਸਕ੍ਰੀਨ ਵਾਂਗ ਸਮਤਲ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਕੀ ਇਹ ਦੁਨੀਆਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ-ਅਯਾਮੀ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਗੱਲ ਮੰਨਦਾ ਸੀ।

ਕੀ ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਮੱਧਕਾਲ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮੰਨਣਾ ਸੀ ਕਿ ਧਰਤੀ ਸਮਤਲ ਹੈ, ਉਹ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘਾਈ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ ਸੀ? ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਚਿੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਡੂੰਘਾਈ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਇੱਕ ਥਿਊਰੀ ਇਹ ਵੀ ਹੈ ਕਿ ਅਜੋਕੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਡੂੰਘਾਈ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਅਜੇ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਧਿਆਨ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।

ਮੈਂ ਇਹ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਡੂੰਘਾਈ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਕਿਉਂ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਹੈ... ਅਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦਾ ਹੋਰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਨਿਰੀਖਣ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਇਸਦੇ ਕਾਰਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ:

ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਹਰ ਸਕਿੰਟ ਵਿੱਚ ਲਗਭਗ 3 ਵਾਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇੱਕ ਫਲਿੱਕਰ ਐਨੀਮੇਸ਼ਨ, ਪਰ ਇਸ ਨਾਲ, ਬਦਲਾਅ ਵਿੱਚ ਕਾਫ਼ੀ ਫਰਕ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ "ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ" ਅਤੇ "ਅਗੇ" ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਾਫ਼ੀ ਫਰਕ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਡੂੰਘਾਈ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਓਸ ਸਮੇਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀਆਂ ਦੋਵਾਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਫਰਕ ਸੀ।

ਹੁਣ, ਧਿਆਨ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਹਰ ਸਕਿੰਟ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ, ਧਿਆਨ ਦੀ ਸਲੋ-ਮੋਸ਼ਨ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰਿਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ "ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ" ਅਤੇ "ਅਗੇ" ਵਿੱਚ ਫਰਕ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਲਗਾਤਾਰ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਡੂੰਘਾਈ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਸਮਝਿਆ।

ਜਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, "ਤੀਜੀ ਅੱਖ" (ਜਾਂ "ਚੌਥੀ ਅੱਖ") ਇੱਕ ਸਿੰਗਲ-ਆਈਡ ਸਿਸਟਮ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਡੂੰਘਾਈ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਦੇ ਨਾਪਾਕ ਹੋਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉੱਪਰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਾਰਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਉਦਾਹਰਨ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਦੂਰ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਦੂਰ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵੀ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਡੂੰਘਾਈ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਅੰਤਰ-ਅੰਤਰਾਲ ਵਿੱਚ ਦੂਰ ਵਜੋਂ ਅਹਿਸਾਸ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵਜੋਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੂਹ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਬੇਸ਼ੱਕ, ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਅਜ਼ਮਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਦੁਨੀਆਂ ਸਮਤਲ ਹੈ ਅਤੇ ਡੂੰਘਾਈ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।

ਇਹ ਹਾਲਤ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਵੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਕਿ ਕੀ ਅਸਲੀ ਚੀਜ਼ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈ।

ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸਿਧਾਂਤ ਵਿੱਚ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਗੱਲ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਅਸਲੀ ਚੀਜ਼ ਕਿਸੇ ਦੂਰ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਅਸੀਂ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹਾਂ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਚਿੱਤਰ ਜਾਂ ਹੋਲੋਗ੍ਰਾਮ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਗੱਲ ਬਿਲਕੁਲ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਕੁਛ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਬਲਕਿ ਲਗਭਗ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਹੈ, ਪਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਅੰਤਰ ਹੈ।

ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਜ਼ਰੂਰ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡੀ ਦੂਰੀ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਘੱਟ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਅਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦਾ ਫਰਕ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਧੁੰਦਲਾ ਹੋਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਕ ਚਿੱਤਰ ਹੈ ਅਤੇ ਸਮਤਲ ਹੈ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਹੋਲੋਗ੍ਰਾਮ ਹੈ, ਤਾਂ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬਹੁਤਾ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਚਿੱਤਰ ਹਨ, ਜਾਂ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਹੋਲੋਗ੍ਰਾਮ ਹਨ... ਜਿਸ ਨਾਲ "ਮੈਂ" ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਕੁਛ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹਾਲੇ ਜੋ ਸਮਝ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਇਹੀ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਬੁਰਾ ਕਿਹਾ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਇਸ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਹੋਰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਹੈ।

ਮੈਡਿਟੇਸ਼ਨ ਦੌਰਾਨ, ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਕਈ ਵਾਰ, ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਥਾਂ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਵਰਗੀ, ਰੰਗੀਨ ਫਰੇਮ ਮਿਲ ਰਹੀ ਹੈ ਜੋ ਮੇਰੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਰੰਗ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਤੀਬਰ ਅਤੇ ਨਿਰਵਿਘਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਧੀਮੀ ਗਤੀ ਵਿੱਚ ਵਿਪਾਸਨਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਦੂਰੀ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਟੈਲੀਵਿਜ਼ਨ ਜਾਂ ਡਿਸਪਲੇ ਸਕ੍ਰੀਨ ਵਾਂਗ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰ ਅਜਿਹੀ ਗੱਲ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕੁਝ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਥਾਂ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਵਰਗੀ, ਰੰਗੀਨ ਫਰੇਮ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈ।

ਇਹ ਅਜੇ ਅਜੇ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਾਂ ਇਹ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਇਹ ਮੇਰੇ ਸੱਜੇ ਅੱਖ ਦੇ ਉੱਪਰ, ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਮੇਰੀ ਖੱਬੀ ਅੱਖ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।

ਇੱਕ ਧੁੰਦਲਾ, ਰੰਗੀਨ, ਲੰਬੇ ਆਕਾਰ ਦਾ ਅੰਡਾ ਜਾਂ ਆਇਤ ਭਾਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੇਰੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਖੇਤਰ ਦੇ ਡਿਸਪਲੇ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਖਰਾਬ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਇਹ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਤਸਵੀਰ ਦਿਖਾਉਣ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।

ਇਸ ਰੰਗੀਨ ਧੁੰਦ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਮੈਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੀ ਚੀਜ਼ ਹੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਉੱਥੇ ਕੀ ਹੈ।

ਮੈਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਉੱਥੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਥਾਂ ਹੈ...

ਜਾਂ, ਇਸਦੇ ਉਲਟ, ਇਹ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਜੋ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹਾਂ ਉਹ ਇੱਕ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਝੂਠਾ ਦੁਨੀਆਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਰੰਗੀਨ ਧੁੰਦ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹੀ ਅਸਲੀ ਦੁਨੀਆਂ ਹੈ।

ਕੁਛ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਇਸਦਾ ਹੋਰ ਅਧਿਐਨ ਕਰਾਂਗਾ।

ਮੈਂ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਵਿਪਸਸਨਾ ਧਿਆਨ, ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਸਾਹ ਦੇ ਧਿਆਨ ਬਾਰੇ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਹੋਰ ਸੰਖੇਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹਾਂਦਾ ਹਾਂ।

ਧਿਆਨ ਦੇ ਪੜਾਵਾਂ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਜ਼ੋਕਚੇਨ ਦੇ ਪੜਾਵਾਂ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।

1. ਜ਼ੋਕਚੇਨ ਦੇ ਸਿਨੇਹ ਦੇ ਪੜਾਅ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ
ਮੈਂ ਇਸ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਵਿਪਸਸਨਾ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕਹਾਂਗਾ, ਪਰ ਕੁਝ ਸੰਪ੍ਰਦਾਵਾਂ ਇਸਨੂੰ ਵਿਪਸਸਨਾ ਧਿਆਨ ਕਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਮੇਰੇ ਲਈ, ਇਹ ਸਮਾਥਾ ਧਿਆਨ ਹੈ।

2. ਜ਼ੋਕਚੇਨ ਦਾ ਸਿਨੇਹ ਦਾ ਪੜਾਅ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਵਿਪਸਸਨਾ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕਹਾਂਗਾ, ਪਰ ਕੁਝ ਸੰਪ੍ਰਦਾਵਾਂ ਇਸਨੂੰ ਵਿਪਸਸਨਾ ਧਿਆਨ ਕਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਇਹ ਵੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਮਾਥਾ ਧਿਆਨ ਹੈ।

3. ਜ਼ੋਕਚੇਨ ਦਾ ਟੈਕਚੂ ਦਾ ਪੜਾਅ
ਮੇਰੇ ਲਈ, ਇਹ ਹੀ ਵਿਪਸਸਨਾ ਧਿਆਨ ਹੈ।

ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਮੈਂ ਇਹ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਾਂਗਾ ਕਿ ਇਸਨੂੰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

1. ਜ਼ੋਕਚੇਨ ਦੇ ਸਿਨੇਹ ਦੇ ਪੜਾਅ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ
ਜਾਪਾਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਗੋਏਂਕਾ ਢੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਇਸਨੂੰ ਵਿਪਸਸਨਾ ਧਿਆਨ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਰਤੀ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਸਮਾਥਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸਨੂੰ ਘੱਟ ਆਂਕੜਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਥੇਰਾਵਾਦ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੈ। ਥੇਰਾਵਾਦ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਇਸਨੂੰ ਵਿਪਸਸਨਾ ਧਿਆਨ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਧਿਆਨ ਧਿਆਨ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਨਿੱਜੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਮਾਥਾ ਧਿਆਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ।
ਸਮਾਥਾ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਯੋਗਾ ਸੂਤਰ ਢੰਗ।

2. ਜ਼ੋਕਚੇਨ ਦਾ ਸਿਨੇਹ ਦਾ ਪੜਾਅ
ਸ਼ਾਇਦ ਗੋਏਂਕਾ ਢੰਗ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣਾ ਔਖਾ ਹੋਵੇ। ਗੋਏਂਕਾ ਢੰਗ ਸਿਨੇਹ ਦੇ ਪੜਾਅ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਟੈਕਚੂ ਦੇ ਪੜਾਅ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਟੈਕਚੂ ਦੇ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ ਵਿਪਸਸਨਾ ਦੀ ਝਲਕ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦੇ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਪੰਜ ਇੰਦਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲ ਬਣਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਅਸਲ ਸਿਨੇਹ ਦੇ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ, ਪੰਜ ਇੰਦਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਬਿਲਕੁਲ ਉਲਟ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਉਸ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ।
ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਥੇਰਾਵਾਦ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਇਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਪਸਸਨਾ ਧਿਆਨ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸਮਾਥਾ ਧਿਆਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਥੇਰਾਵਾਦ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਮਾਥਾ ਧਿਆਨ ਹੈ, ਪਰ ਇਸਨੂੰ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਵਿਪਸਸਨਾ ਧਿਆਨ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਵੇਂ, ਇਹ ਇੱਕ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਧਿਆਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਗੋਏਂਕਾ ਢੰਗ ਦੇ ਸਮਾਨ ਖਤਰੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਸਮਾਥਾ ਧਿਆਨ ਦੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਸਿਨੇਹ ਦੇ ਪੜਾਅ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਮੇਰੇ ਲਈ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਸਮਾਥਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪੰਜ ਇੰਦਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

3. ਜ਼ੋਕਚੇਨ ਦਾ ਟੈਕਚੂ ਦਾ ਪੜਾਅ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਿਨੇਹ ਦੇ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਟੈਕਚੂ ਦੇ ਪੜਾਅ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਸਿਰਫ਼ ਸਮਾਥਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਪੜਾਅ ਦੇ ਮੌਜੂਦਗੀ ਤੋਂ ਜਾਣੂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ। ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਗਲਤੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿ ਸਿਨੇਹ ਦਾ ਪੜਾਅ ਹੀ ਅੰਤਿਮ ਗਿਆਨ ਹੈ।
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਥੇਰਾਵਾਦ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਦੇ ਢੰਗ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਧਿਆਨ ਹੀ ਟੀਚਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਟੈਕਚੂ ਦੇ ਪੜਾਅ ਵੱਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਰਹੋਗੇ।
ਗੋਏਂਕਾ ਢੰਗ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਅੰਤਿਮ ਟੈਕਚੂ ਦੇ ਪੜਾਅ, ਜੋ ਕਿ ਵਿਪਸਸਨਾ ਧਿਆਨ ਹੈ, ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਸਿਨੇਹ ਦੇ ਪੜਾਅ ਤੋਂ ਬਗੈਰ ਟੈਕਚੂ ਦੇ ਪੜਾਅ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨਾ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਔਖਾ ਹੈ, ਬਲਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਪੰਜ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੀ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲਤਾ ਵਧ ਸਕਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮਾਨਸਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤਣਾਅ ਪੈ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਮੈਂ ਇਸ ਖੇਤਰ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਥੇਰਾਵਾਦ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਸਹੀ ਸਮਝ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਮਾਈਂਡਫੁਲਨਿਸ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਅਤੇ ਸੈਮੀਨਾਰ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਂ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਉਹ ਥਾਵਾਂ ਹਨ ਜਿੱਥੇ "ਸਿਨੇ" ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਅਤੇ "ਟੈਕਚੂ" ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਬਾਰੇ ਸਹੀ ਸਮਝਣਾ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਹੈ। ਉਦਾਹਰਨ ਲਈ, ਹੇਠ ਲਿਖੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ:

"ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ, ਸਾਡਾ ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਕੰਮ ਸੋਚ, ਭਰਮ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਹੈ। ਭਾਵ, ਸੋਚਣਾ ਬੰਦ ਕਰਨਾ ਹੈ।" (ਇੱਕ ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਹਿੱਸਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ) "ਇਸਦਾ ਤਰੀਕਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ "ਹੁਣੇ ਇਸ ਪਲ" ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜੋ ਵੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਉਸਦੀ "ਲਾਈਵ ਕਮੈਂਟਰੀ" ਕਰੋ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਲਾਈਵ ਕਮੈਂਟਰੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚਣਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਭਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਇਹ ਇੱਕ ਇੰਨਾ ਹੀ ਆਸਾਨ ਤਰੀਕਾ ਹੈ। "ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਲਈ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਧਿਆਨ" (ਅਲਬੋਮੁੱਲਰੇ ਸਮਾਨਾਸਾਲਾ ਦੁਆਰਾ)।

ਇਹ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ ਧਿਆਨ ਦੇ ਨਾਮ ਦੇ ਅਰਥ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਵਿਆਖਿਆ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸਮਾਤਾ ਧਿਆਨ (ਕਦਰਤ ਧਿਆਨ) ਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਨਿੱਜੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਥੇਰਾਵਾਦ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਸਮਾਤਾ ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ ਧਿਆਨ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਗੋਏਂਕਾ ਢੰਗ ਵਿੱਚ, "ਸਿਨੇ" ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲੇ ਪੜਾਅ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਉਹ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਧਿਆਨ ਦੀ ਡੂੰਘੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਥੇਰਾਵਾਦ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਅਤੇ ਮੂਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਗੋਏਂਕਾ ਜੀ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀ ਡੂੰਘਾਈ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਫਰਕ ਹੈ।

ਮੈਂ ਗੋਏਂਕਾ ਢੰਗ ਨੂੰ ਥੱਪੜ ਮਾਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ "ਸਿਨੇ" ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਹੈ ਜਾਂ ਉਸਦੇ ਨੇੜੇ ਹੈ, ਉਹ ਗੋਏਂਕਾ ਢੰਗ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਾਰਜਸ਼ੀਲ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਜੋ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ "ਸਿਨੇ" ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਮਾਨਸਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਢਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਜੀਬ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ "ਚੁਣੌਤੀ" 'ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਈਹੋ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਵਿਪਰੀਤ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਲੋਕ ਜਿਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਬਿੰਦੂ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਕਾਫ਼ੀ ਹਨ।

ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਗੋਏਂਕਾ ਢੰਗ ਦੀ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਸਥਾਨ ਵਜੋਂ ਵਰਤਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ "ਸਿਨੇ" ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਸਨੂੰ ਅਪਣਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਠੀਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਮੈਂ ਇਸਦੀ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਨੀਤੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੂਜੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਅਕਸਰ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਯੋਗਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਇਸਨੂੰ ਲੁਕਵੇਂ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਪਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।

ਮੇਰੀ ਸਮਝ ਹੈ ਕਿ ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ ਧਿਆਨ ਅਸਲ ਅਰਥਾਂ ਵਿੱਚ "ਸਿਨੇ" ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ ਧਿਆਨ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਕਿਹੜੇ ਧਰਮ ਇਸਨੂੰ ਅਪਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਧਰਮ ਦੀ ਨੀਤੀ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਮਾਤਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਦਾ ਪੜਾਅ ਹੈ। ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਧਰਮ ਜੋ ਸਮਾਤਾ ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਪਰ ਥੇਰਾਵਾਦ ਬੁੱਧ ਧਰਮ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਦੀ ਡੂੰਘੀ ਸਮਝ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ, ਨੇ ਸਮਾਤਾ ਧਿਆਨ ਦੇ ਪੜਾਅ ਨੂੰ ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ ਧਿਆਨ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਲਝਣ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਮਾਤਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਬਿਹਤਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਸ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਸਕਦਾ। ਗੋਏਂਕਾ ਢੰਗ "ਸਿਨੇ" ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ "ਟੈਕਚੂ" ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਕ ਮੁੱਦਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਨਿੱਜੀ ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ, ਸਿਨੇ ਦੀ ਧੁਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਯੋਗਾ ਵਰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਰਾਹੀਂ ਇਕੱਗ੍ਰਤਾ ਵਾਲੀ ਧਿਆਨ, ਜਿਸਨੂੰ ਸਮਾਧਿ ਧਿਆਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।

ਇੱਕ ਆਮ ਸਮਾਧਿ ਧਿਆਨ 'ਤੇ ਆਪੇਖਿਤ ਆਲੋਚਨਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਭਾਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚਣਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦੇਵੋ, ਤੁਸੀਂ ਅਨੁਭੂਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਭਾਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਸਮਾਧਿ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸਿਨੇ ਦੀ ਧੁਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਬਲਕਿ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ ਧਿਆਨ ਵੱਲ ਜਾਣ ਦਾ ਹੀ ਮਾਮਲਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਹਰੇਕ ਪੜਾਅ 'ਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਤਰੀਕਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਅਪਣਾ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਇਹ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਸਮਾਧਿ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵਧਣਾ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਸਮਾਧਿ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।

ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬੀ ਏਸ਼ੀਆ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬੋਧੀ ਸੰਪ੍ਰਦਾਇਆਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਸਮਾਧਿ ਧਿਆਨ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਸੰਪ੍ਰਦਾਇ ਵੀ ਹਨ। ਗੋਏਨਕਾ ਢੰਗ ਵੀ ਪਹਿਲੇ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਾਧਿ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਇਸਨੂੰ ਘੱਟ ਅਹਿਮੀਅਤ ਦਿੰਦਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਨਿੱਜੀ ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ, ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, 10 ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ, ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅੰਤ ਤੱਕ, ਸਮਾਧਿ ਧਿਆਨ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ। ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਸੋਚਦਾ ਕਿ ਅਸਲ ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ ਧਿਆਨ ਇੰਨਾ ਆਸਾਨ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਗੱਲ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਸਮਾਧਿ ਧਿਆਨ ਕਾਫ਼ੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ... ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ ਧਿਆਨ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ ਧਿਆਨ 'ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਲਿਖਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਇਹ "ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ?" ਵਰਗਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰਾ ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਸੰਪ੍ਰਦਾਇ ਵਜੋਂ, ਥੇਰਾਵਾਦ ਬੋਧ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸਮਾਧਿ ਧਿਆਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸਨੂੰ ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਵੀ ਸੰਭਵ ਹੈ।

ਸਾਡੇ ਦੁਆਲੇ ਲੋਕ "ਡਾਇਮੈਂਸ਼ਨਲ ਅਪਗ੍ਰੇਡ" ਜਾਂ "ਅਸੈਂਸ਼ਨ" ਬਾਰੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਂ ਧੀਮੀ ਗਤੀ ਵਿੱਚ ਵਿਪੱਸਨਾ ਰਾਹੀਂ ਜਿਸਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਉਸਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਡਾਇਮੈਂਸ਼ਨ 3 ਡਾਇਮੈਂਸ਼ਨ ਤੋਂ 4 ਜਾਂ 5 ਡਾਇਮੈਂਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਬਲਕਿ ਇਹ 2 ਡਾਇਮੈਂਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਘੱਟ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ 1 ਡਾਇਮੈਂਸ਼ਨ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਡਾਇਮੈਂਸ਼ਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ਾਇਦ ਇੱਕ ਵਿਆਖਿਆ ਦਾ ਫਰਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਡਾਇਮੈਂਸ਼ਨ 3 ਡਾਇਮੈਂਸ਼ਨ ਤੋਂ 4 ਡਾਇਮੈਂਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ "ਗਹਿਰਾਈ" ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸਮਾਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ 5 ਡਾਇਮੈਂਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸਨੂੰ "ਪੈਰਲਲ ਵਰਲਡ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਇਹ 6 ਡਾਇਮੈਂਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ। ਪਰ, ਹਰ ਹਾਲ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ 3 ਡਾਇਮੈਂਸ਼ਨ ਦੀ "ਗਹਿਰਾਈ" ਅਤੇ "ਦੂਰੀ" ਵਾਲੀ ਦੁਨੀਆਂ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।

ਜੇਕਰ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਭਾਵਨਾ ਇਸਦੇ ਉਲਟ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ 4 ਡਾਇਮੈਂਸ਼ਨ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਗਹਿਰਾਈ ਅਤੇ ਸਮਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਸਮਾਂ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਕਈ ਥਾਈਂ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਜਾਂ ਇਹ ਇੱਕ ਭਰਮ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਪਹਿਲਾਂ ਸਮਾਂ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।

"ਦੂਰੀ" ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਵਿਪੱਸਨਾ ਰਾਹੀਂ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ 2 ਡਾਇਮੈਂਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ 2 ਡਾਇਮੈਂਸ਼ਨ ਦੀ ਵਿਪੱਸਨਾ ਵਿੱਚ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਫੈਲਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਥਾਂ ਦੀ "ਦੂਰੀ" ਬਾਰੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ। ਇਹ 1 ਡਾਇਮੈਂਸ਼ਨ ਜਾਂ 0 ਡਾਇਮੈਂਸ਼ਨ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਇਹ "ਇੱਥੇ" ਹੈ, ਪਰ ਇਹ "ਉੱਥੇ" ਦੇ "ਉਸ ਥਾਂ" ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਭਾਵਨਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ "ਦੂਰੀ" ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਇਸਨੂੰ 1 ਡਾਇਮੈਂਸ਼ਨ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ ਮੈਟਾਫੋਰਿਕਲੀ 0 ਡਾਇਮੈਂਸ਼ਨ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਇਸਨੂੰ 1 ਡਾਇਮੈਂਸ਼ਨ ਮੰਨਾਂਗੇ।

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਡਾਇਮੈਂਸ਼ਨ ਘੱਟ ਹੁੰਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੁਨਿਆਈ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਅਣਜਾਣੇ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ ਜੋ ਇੱਕ 1 ਡਾਇਮੈਂਸ਼ਨਲ ਬਿੰਦੂ, ਇੱਕ ਸਤ੍ਹਾ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਸਮਾਂ-ਥਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਅਣਜਾਣੇ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਫੈਲਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਇਸ ਲਈ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਲੋਕ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ "ਡਾਇਮੈਂਸ਼ਨਲ ਅਪਗ੍ਰੇਡ" ਜਾਂ "ਅਸੈਂਸ਼ਨ", ਇਹ ਇੱਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਤੋਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਭਰਮ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਦੁਨੀਆਂ 1 (ਜਾਂ 0) ਡਾਇਮੈਂਸ਼ਨ ਦੀ ਹੈ।

ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਲੋਕ ਇਸਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।

ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਲੋਕ "ਡਾਇਮੈਂਸ਼ਨਲ ਅਪਗ੍ਰੇਡ" ਜਾਂ "ਅਸੈਂਸ਼ਨ" ਬਾਰੇ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਰੇਮੁਰੀਆ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇੱਕਠੇ "ਅਸੈਂਸ਼ਨ" ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੱਚਾਈ 1 ਡਾਇਮੈਂਸ਼ਨ (ਜਾਂ 0 ਡਾਇਮੈਂਸ਼ਨ) ਵਿੱਚ ਹੈ।

ਕਾ ਸਮਾਨ ਅਤੇ ਸਮਾਂ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਬਹੁਤ ਮਿਲਦੀਆਂ-ਜੁਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਮੈਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਵਿਪਾਸਨਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਦੂਰੀ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਘੱਟ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਦੂਰੀ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਲਈ, ਦੋ ਥਾਂ ਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਕਰਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਫਰਕ ਨੂੰ ਹੀ ਜਗ੍ਹਾ ਵਜੋਂ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਇਹ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਲਈ ਦੋ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣਾਂ ਤੋਂ ਦੇਖਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਦੂਰੀ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਮੰਨਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਵਿਪਾਸਨਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ, ਦੋ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਦੇਖਣ ਅਤੇ ਇੱਕ ਅੱਖ ਨਾਲ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤਾ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕੋਈ ਸਮਤਲ ਚੀਜ਼ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਦੱਸ ਦਈਏ ਕਿ ਮੇਰੀ ਦੋਵਾਂ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਦਿੱਖ 1 ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਹੈ।

ਵਿਪਾਸਨਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ, ਦੋ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਥੋੜ੍ਹੀ ਘੱਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਦੂਰੀ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਵਿਗਾੜੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਰੱਖਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਟਕਰਾਅ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਹ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਸਮੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਦੋ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਫਰਕ ਨਾਲ ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ, ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਗੱਲ ਹੈ ਜੋ ਪੂਰੀ ਤੱਕ ਸਹੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਜਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਪੂਰੀ ਤੱਕ ਗਲਤ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਵਿਚਾਰ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਅੰਸ਼ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਲਈ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਪਿਛਲੀ ਤਸਵੀਰ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਕਰਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ।

ਵਿਪਾਸਨਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਸਕਿੰਟ ਵਿੱਚ ਕਈ ਤਸਵੀਰਾਂ ਦੇਖਦਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਪਿਛਲੀ ਤਸਵੀਰ ਨਾਲ ਫਰਕ ਕਾਫ਼ੀ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਫਰਕ ਮਨ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰੋਸੈਸ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਹੁਣ, ਇਹ ਧੁੰਦਲਾ ਅਤੇ ਧੀਮਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਪਿਛਲੀ ਤਸਵੀਰ ਨਾਲ ਫਰਕ ਬਹੁਤਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਔਖਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਜਗ੍ਹਾ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਬਾਰੇ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਮਾਂ ਲਈ ਵੀ ਢੁਕ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਕੀ ਮਨੁੱਖ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸਮਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ?

ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ, ਸਿਰਫ਼ ਪਿਛਲੀ ਤਸਵੀਰ ਨਾਲ ਫਰਕ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸਮਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ, ਸਿਰਫ਼ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ (ਜਾਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ) ਨਾਲ ਫਰਕ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ।

ਜੇਕਰ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਗ੍ਹਾ ਅਤੇ ਸਮਾਂ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਦੀ ਭਰਮ ਜਿਹੀ ਚੀਜ਼ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।

ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਭੌਤਿਕ ਵਿਗਿਆਨ ਅਤੇ ਅਧਿਆਤਮਿਕਤਾ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਬਾਰੇ ਅਕਸਰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਜਗ੍ਹਾ ਅਤੇ ਸਮਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਬਹੁਤ ਸੁਹਾਵਣਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਹੀ ਸੱਚ ਹੈ।

ਮੈਂ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਅਜਿਹੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਵਿਪਾਸਨਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਇਸਦਾ ਅਰਥ ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਤੋਂ ਸਮਝਿਆ। ਪਹਿਲਾਂ, ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਗੱਲ ਸੀ ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ ਸੀ।

ਵਿਪਸਨਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਧਮਾਕਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਜੇਕਰ ਧਮਾਕਾ ਧੀਮੀ ਗਤੀ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕਿੰਨੀਆਂ ਫਰੇਮਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਫਰੇਮ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਫਰੇਮ ਵਿੱਚ ਦਾਖ਼ਲ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਫ਼ਰਕ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਥਾਂ ਧੁंधਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਮਾਂ ਵੀ ਧੁंधਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ... ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਤੁਹਾਡਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਇੱਕ ਸਮਤਲ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੂਰੀ ਦੀ ਕੋਈ ਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਥੋੜ੍ਹਾ ਦੂਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਤੋਂ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਟੈਲੀਵਿਜ਼ਨ ਜਾਂ ਮਾਨੀਟਰ ਨੂੰ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹੋ, ਉਸਦਾ ਸਾਰਾ ਮੂਲ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ, ਦੂਜੇ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਝੂਠ ਹਨ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਥਾਂ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਅਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਅਲੋਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਗਾਤਾਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਹਰ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਪਿਛਲੇ ਜਾਂ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਬਾਰੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸੋਚਦੇ, ਸਿਰਫ਼ ਵਰਤਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੋਚਦੇ ਹੋ।

ਤੁਹਾਡਾ ਦਿਮਾਗ ਸੋਚ ਕੇ ਹੀ ਪਿਛਲਾ ਸਮਾਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਦਿਮਾਗ ਸੋਚ ਕੇ ਹੀ ਭਵਿੱਖ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਥਾਂ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਮਾਗ ਦੁਆਰਾ ਸੋਚ ਕੇ ਹੀ ਬਣਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਪਿਛਲਾ ਸਮਾਂ, ਭਵਿੱਖ, ਜਾਂ ਥਾਂ ਅਲੋਪ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਸਗੋਂ ਇਹ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉੱਪਰ ਦੱਸੇ ਗਏ ਜਿਹੜੇ ਹਨ। ਇਹ ਭੌਤਿਕ ਨਿਯਮਾਂ ਨੂੰ ਨਕਾਰ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਹੈ।

... ਜੇਕਰ ਥਾਂ ਅਤੇ ਸਮਾਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੇ ਹੀ ਹਨ, ਤਾਂ ਕੀ ਅਸੀਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਯਤਨ ਕਰਕੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਜਾਂ ਸਮਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਹਾਂ...? ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ।

ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਯਕੀਨਨ ਸੰਭਵ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਸ਼ੌਕਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਇਸੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇਗੀ।

ਜੇਕਰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਸਰੀਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਪਰ ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰਨ 'ਤੇ ਕੋਈ ਸੰਵੇਦਨਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।

ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਦੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵਿੱਚ ਅਕਸਰ ਲਿਖਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਸਰੀਰ ਦੀ ਸੰਵੇਦਨਾ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ", ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ "ਹੰ" ਕਰਕੇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸੰਵੇਦਨਾ ਦੇ ਖਤਮ ਹੋਣ ਬਾਰੇ ਹੈ, ਪਰ ਅੱਜ ਸਵੇਰੇ ਦੀ ਸੰਵੇਦਨਾ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ "ਪਾਰਦਰਸ਼ੀ" ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ "ਕੁੱਝ ਨਹੀਂ" ਦੀ ਸੰਵੇਦਨਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਪਰ ਯਕੀਨਨ ਵੱਖਰਾ ਹੈ।

ਮੈਂ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਕੀ ਹੈ... ਫਿਰ, ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ, ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਵਿਪਾਸਨਾ ਦੁਆਰਾ ਸਰੀਰ ਦੇ ਤਣਾਅ ਨੂੰ ਜਾਣਦਿਆਂ ਅਤੇ ਰੀਸੈਟ ਕਰਦਿਆਂ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਸਰੀਰ ਦਾ ਤਣਾਅ ਕਾਫ਼ੀ ਘੱਟ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।

ਇੱਕ ਹੋਰ ਚੀਜ਼, ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਵਿਸਤਾਰ। ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਚੇਤਨਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹੈ, ਪਰ ਹੁਣ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇੱਕ ਧੂਮਕਲਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇੱਕ ਧੂਮਕਲਾਕਾਰ ਆਕਾਰ ਵਿੱਚ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਚੇਤਨਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਤੋਂ ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਫੈਲ ਰਹੀ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਠਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿਵੇਂ ਸਵੇਰੇ ਉੱਠਣ 'ਤੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਜਕੜ ਹੋਣ ਦੀ ਸੰਵੇਦਨਾ ਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਸਰੀਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਰਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਹੈ।

ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰੇਕ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਤਣਾਅ ਕਾਰਨ ਜਕੜ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਚੇਤਨਾ ਰੀਸੈਟ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਤਣਾਅ ਰੀਸੈਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਸਰੀਰ ਦਾ ਤਣਾਅ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਘੱਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਚੱਕਰ ਚੱਲਦਾ ਰਿਹਾ, ਚੇਤਨਾ ਧীরে ਧীরে ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਹੋ ਗਈ।

ਜੇਕਰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ "ਸਰੀਰ ਦੀ ਸੰਵੇਦਨਾ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ" ਦਾ ਭਾਵ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਇਸ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ "ਖਾਲੀ" ਸਰੀਰ ਦੀ ਸੰਵੇਦਨਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਚਮੜੀ ਦੀ ਸੰਵੇਦਨਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਸਰੀਰ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਪਰ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਚੇਤਨਾ "ਖਾਲੀ" ਹੁੰਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ।

ਮੇਰੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਗਾਈਡ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਸਥਿਤੀ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਸਨੂੰ ਅਨੁਭਵ ਕਰੋ।

ਜੇ ਵਿਪੱਸਨਾ ਔਬਜੈਕਟਿਵ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਿਪੱਸਨਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਤਮਸ ਵਰਗੀ ਭਾਵਨਾ ਸਬਜੈਕਟਿਵ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਅਨੁਭਵ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਿਵਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘਾਈ ਨਾਲ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਪੱਸਨਾ ਇੱਕ ਕਾਫ਼ੀ ਯਥਾਰਥਵਾਦੀ ਔਬਜੈਕਟਿਵ ਨਜ਼ਰੀਆ ਹੈ, ਇਸਨੂੰ ਮਰਦ ਅਤੇ ਔਰਤ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਯੋਗਾ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਤਮਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਿਕਾਸ ਮਾਡਲ ਵਜੋਂ ਸਮਝਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਤਮਸ → ਰਾਜਸ → ਸੱਤਵ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਤਮਸ ਇੱਕ ਭਾਵਨਾ ਹੈ, ਰਾਜਸ ਇੱਕ ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੱਤਵ ਇੱਕ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਤਮਸ ਤੋਂ ਰਾਜਸ ਅਤੇ ਫਿਰ ਸੱਤਵ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ ਇੱਕ ਤਰਕਬੱਧ ਅਤੇ ਸਮਝਣ ਯੋਗ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੇ ਤਮਸ ਨੂੰ ਹੀ ਯੋਜਨਾਬੱਧ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ।

ਤਮਸ ਦੁਆਰਾ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਬਣਾਉਣਾ, ਧੀਮੀ ਕਰਨਾ, ਇੱਕ ਅਨੁਭਵ ਪੈਦਾ ਕਰਨਾ, ਅਤੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਧੀਮੀ ਨਾਲ ਨਿਰੀਖਣ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਬਣਾਉਣਾ। ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਸੀ... ਮੈਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਇਸਦਾ ਕੋਈ ਸਬੂਤ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਕੋਈ ਤਰਕ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਅਹਿਸਾਸ ਹੈ।

ਜੇਕਰ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਯੋਗਾ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਿਸਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਤਮਸ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਧੀਮੀ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਮਝਣ ਅਤੇ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਥਿਤੀ ਦਾ ਮੁਲਾਂਕਣ ਕਰਨ ਲਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਵਸਥਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਤਮਸ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਅਗਿਆਨਤਾ ਅਤੇ ਨਰਕ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਣ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਦੇਵਤੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਸੀ, ਤਾਂ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੇ ਇੰਝ ਹੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਤਮਸ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਧੀਮੀ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰੀਖਣ ਕਰ ਸਕਣ।

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਸਮਝ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਤਮਸ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਸ਼ੁੱਧ ਸੱਤਵ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਪਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਜੇਕਰ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੀ ਅਜਿਹਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਲਗਾਤਾਰ ਸੱਤਵ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ "ਸਮਝ" ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ? ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਹੀ ਸੱਚ ਹੋਵੇ।

ਮਨੁੱਖ ਸੱਤਵ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧ ਅਵਸਥਾ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਜਾਂ ਇਹ ਸਮਝਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਹੈ। ਸਮਝਣ ਲਈ, ਸੱਤਵ ਦੀ ਥਾਂ ਤਮਸ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਣ ਅਤੇ ਨਿਰੀਖਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਰਸਾਇਣਕ ਪ੍ਰਯੋਗਾਂ, ਭੌਤਿਕ ਪ੍ਰਯੋਗਾਂ, ਜਾਂ ਕੰਪਿਊਟਰ ਟੈਸਟਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹੋ ਰਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਧੀਮੀ ਗਤੀ ਵਿੱਚ ਚੀਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਧੀਮੀ ਗਤੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਵਿੱਚ ਤਰਲ ਪਾਉਣਾ, ਇੱਕ ਉਤਪੇਰਕ (catalyst) ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨਾ, ਜਾਂ ਕੰਪਿਊਟਰ ਦੇ ਕਦਮਾਂ ਨੂੰ ਧੀਮੀ ਗਤੀ ਵਿੱਚ ਚਲਾਉਣਾ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਗਤੀਸ਼ੀਲਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕਦੇ ਹੋ।

ਜੇਕਰ ਇਹ ਮੰਨ ਲਵਾਂ ਕਿ ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ ਧਾਰਨਾ ਸਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ: ਕੀ ਆਦਮੀ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਤਮਸ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਔਰਤ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਸਤਵ ਨੂੰ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਆਦਮੀ ਵਾਪਸ ਆ ਸਕੇ?

ਇਸ ਲਈ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਔਰਤ ਜਾਗਦੀ ਹੋਵੇ, ਯਥਾਰਥਵਾਦੀ ਹੋਵੇ, ਸਤਵ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਲਈ ਹੀ ਅਜਿਹਾ ਜੀ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਔਰਤ ਦਾ ਕੰਮ ਕਿਸੇ ਲਈ 'ਲਾਈਫ ਲਾਈਨ' ਬਣਨਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਆਦਮੀ ਦਾ ਕੰਮ ਘਾਟੀ ਵਿੱਚ ਉਤਰ ਕੇ ਖੋਜ ਕਰਨਾ ਹੈ।

ਸ਼ਾਇਦ, ਕੁੱਝ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੱਕ, ਇਹ ਭੂਮਿਕਾਵਾਂ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਨਿਭਾਈਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਮੈਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।

ਹੁਣ, ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਹ ਛੱਡ ਦਈਏ, ਪਰ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਆਦਮੀ ਅਤੇ ਔਰਤ ਦੀਆਂ ਭੂਮਿਕਾਵਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀਬੱਧ ਅਤੇ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਰੱਖਣੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਗੱਲ ਦੇਵਤੇ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਤੋਂ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਬਹੁਤ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਤਮਸ ਵਿੱਚ, ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਦਾਸ ਅਤੇ ਅਣਗੋਚਾਰਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇਖਦਾ। ਸਤਵ ਵਿੱਚ, ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਫ਼, ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਦੇਵਤੇ ਦੋਵਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਸ਼ਾਇਦ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਤਮਸ ਹੀ ਵਧੇਰੇ ਦਿਲਚਸਪ ਹੋਵੇ।

ਇਹ ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਧਾਰਨਾ ਹੈ।

ਥੈਰਵਾਦ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਵਿੱਚ, ਦੂਜੇ ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਸਮਾਧੀ (ਤ੍ਰਿਮਾਈ) ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਧਿਆਤਮਕ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵਿੱਚ, "ਧਿਆਨ" ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ "ਸਮਾਧੀ" ਵਜੋਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਭੁਲੇਖਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਨਿੱਜੀ ਸਮਝ ਸੀ ਕਿ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਸਮਾਧੀ ਵੱਖਰੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਥੈਰਵਾਦ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਇਸਦਾ ਅਜਿਹਾ ਅਨੁਵਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਦੂਜੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, (ਛੋਟਾ ਹਿੱਸਾ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਹੈ) ਤਾਂ ਇਸਨੂੰ ਸਮਾਧੀ (ਤ੍ਰਿਮਾਈ) ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। "ਮੈਡੀਟੇਸ਼ਨ ਕਿਤਾਬਾਂ ਦਾ ਸੰਗ੍ਰਹਿ (ਅਲਬਮੁੱਲੇ ਸਮਾਨਸਾਰਾ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ)"।

ਮੈਂ ਥੈਰਵਾਦ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਦੇ ਚਾਰ ਪੜਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਾਂਗਾ।

ਪਹਿਲਾ ਧਿਆਨ
ਇੱਛਾ, ਕ੍ਰੋਧ, ਨੀਂਦ, ਭਟਕਣਾ ਅਤੇ ਪਛਤਾਵਾ, ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਾ ਵਰਗੇ ਪੰਜ ਢੱਕਣ ਹਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮਨ ਬਹੁਤ ਤੀਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। (ਛੋਟਾ ਹਿੱਸਾ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਹੈ) ਇੱਕ ਸ਼ੁੱਧ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। "ਅਨੁਭਵ ਦਾ ਪੌੜਾ (ਫੁਜੀਮੋਟੋ ਅਕੀ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ)"।

ਦੂਜਾ ਧਿਆਨ (ਸਮਾਧੀ)
ਚੁਣੌਤੀਆਂ ਵੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਕਲੁਤਾ ਹੋਰ ਵਧਦਾ ਹੈ। "ਮੈਡੀਟੇਸ਼ਨ ਕਿਤਾਬਾਂ ਦਾ ਸੰਗ੍ਰਹਿ (ਅਲਬਮੁੱਲੇ ਸਮਾਨਸਾਰਾ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ)"।
"ਮਨ ਨੂੰ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਕਰਨ" ਦੇ ਆਪਣੇ ਯਤਨਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਇਕਲੁਤਾ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਕ "ਮਨ ਜੋ ਇਕਜੁੱਟ ਹੈ" ਦੀ ਅਸਲ ਧਿਆਨ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। "ਅਨੁਭਵ ਦਾ ਪੌੜਾ (ਫੁਜੀਮੋਟੋ ਅਕੀ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ)"।

ਤੀਜਾ ਧਿਆਨ
"ਖੁਸ਼ੀ" ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਵੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ "ਅਰਾਮ" ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। "ਮੈਡੀਟੇਸ਼ਨ ਕਿਤਾਬਾਂ ਦਾ ਸੰਗ੍ਰਹਿ (ਅਲਬਮੁੱਲੇ ਸਮਾਨਸਾਰਾ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ)"।
ਖੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਦੂਰ, ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। "ਅਨੁਭਵ ਦਾ ਪੌੜਾ (ਫੁਜੀਮੋਟੋ ਅਕੀ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ)"।

ਚੌਥਾ ਧਿਆਨ
"ਅਰਾਮ" ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਵੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ "ਸ਼ਾਂਤੀ" ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਬਚਦੀ ਹੈ। ਇਕਲੁਤਾ ਧਿਆਨ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਵਧਦਾ ਹੈ। "ਮੈਡੀਟੇਸ਼ਨ ਕਿਤਾਬਾਂ ਦਾ ਸੰਗ੍ਰਹਿ (ਅਲਬਮੁੱਲੇ ਸਮਾਨਸਾਰਾ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ)"।
ਇਹ ਬਾਕੀ ਬਚੀ ਹੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੀ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। (ਛੋਟਾ ਹਿੱਸਾ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਹੈ) ਮਨ ਇੱਕ ਅਸਲ ਸ਼ੁੱਧ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। "ਅਨੁਭਵ ਦਾ ਪੌੜਾ (ਫੁਜੀਮੋਟੋ ਅਕੀ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ)"।

"ਸਮਾਧੀ" ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਮੇਰੀ ਸਮਝ ਵੱਖਰੀ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਥੈਰਵਾਦ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਦੇ ਇਸ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਜਾਣੂ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ।

ਮੇਰੀ ਨਿੱਜੀ ਸਮਝ ਵਿੱਚ, ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸਮਾਧੀ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਯੋਗਾ-ਸੰਬੰਧਿਤ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਨਿੱਜੀ ਸਮਝ ਨੂੰ ਜੋੜਦਾ ਹਾਂ।

ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ "ਸਮਾਧੀ" ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਦੋ ਅਰਥਾਂ ਬਾਰੇ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਥੈਰਵਾਦ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾਵਾਂ 'ਤੇ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਮੇਰੀ ਨਿੱਜੀ ਸਮਝ 'ਤੇ ਅਧਾਰਤ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਭੁਲੇਖਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ ਦੇ ਕੁਝ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਾਧੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤਾ ਮਹੱਤਵ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ, ਜੋ ਕਿ ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਸਮਾਧੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਉਸਦੀ ਸਮਝ ਵੱਖਰੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਸ਼ਿੱਡੀ ਕਈ ਸੁਪਰਨੈਚੂਰਲ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਸੁਪਰਪਾਵਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਧਰਮਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕਾਫ਼ੀ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।

ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਚੌਥੀ ਧਿਆਨ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਯੋਗਾ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸਮਾਧੀ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਤਿੱਬਤ ਦੀ ਜ਼ੋਕਚੇਨ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਇਹ ਸਮਾਧੀ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਕਾਫ਼ੀ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਸਿਰਫ਼ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਹੀ ਸਮਾਧੀ ਦੀ ਬਜਾਏ "ਧਿਆਨ" ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਪਾਨੀ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਇਹ "ਧਿਆਨ" ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਸ਼ਬਦ ਹੈ ਜੋ ਸਮਾਧੀ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੰਦਰਭਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਰਥਾਂ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਸ਼ਬਦ ਵੀ ਹੈ।

ਸਮਾਧੀ, ਸਮਾਧੀ ਦਾ ਇੱਕ ਅਨੁਵਾਦ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਇੱਕੋ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਇਹ, ਭਾਵੇਂ ਧਿਆਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸਮਾਧੀ, ਅਜਿਹੀ ਸੁਪਰ-ਅਵਚੇਤਨ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਸੁਪਰਪਾਵਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਥੇਰਾਵਾਡ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਦੇ ਅਧਾਰ 'ਤੇ, ਇਹ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਚੌਥੀ ਧਿਆਨ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਸੇ ਚੌਥੀ ਧਿਆਨ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਿੱਡੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਮੈਂ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਹਵਾਲਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਚੌਥੀ ਧਿਆਨ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਅਧਾਰ 'ਤੇ, ਇਹ ਅਜੇ ਵੀ ਇੱਕ ਰਹੱਸ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸ਼ਿੱਡੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਇਹਨਾਂ ਪ੍ਰਮਾਣਿਕ ਸ਼ਿੱਡੀ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਸਪਿਰਚੁਅਲ ਜਾਂ ਮੀਡੀਅਮ ਵਜੋਂ ਵੀ ਸ਼ਿੱਡੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਸਪਿਰਚੁਅਲ ਵਿੱਚ, ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਲੋਕ ਯੋਗਾ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀਆਂ ਧਾਰਨਾਵਾਂ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮਾਣਿਕ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੀਡੀਅਮ ਥੋੜੇ ਵੱਖਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਪ੍ਰਮਾਣਿਕ ਤਰੀਕੇ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਜੋ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ, ਪਰ ਮੀਡੀਅਮ ਅਤੇ ਸਥਾਨਕ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਆਪਣੀ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਅਸਥਿਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਅਸਥਿਰਤਾ ਵਿੱਚ ਪਿਛਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਢੂੰਢਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਜਾਂ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਸਕਣ ਜਾਂ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਣ।

ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੀਡੀਅਮ ਤਰੀਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤਾ ਦਿਲਚਸਪੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਯੋਗਾ ਦੇ ਪ੍ਰਮਾਣਿਕ ਤਰੀਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।

ਹਾਲਾਂਕਿ, ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਜਦੋਂ ਲੋਕ "ਜਾਦੂ" ਜਾਂ "ਜਾਦੂ" ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੀਡੀਅਮ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਉਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਟਰੋਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਹਿਯੋਗ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੇ ਮੂਡ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੁਹਾਡੀ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਅਸਥਿਰ ਰੱਖਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਬਹੁਤ ਖਤਰਨਾਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਕਿਸੇ ਦੁਸ਼ਟ ਆਤਮਾ ਦੁਆਰਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਠੱਗਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਖੈਰ, ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਵੀ ਇਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਅਜਿਹਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਈ ਧਾਰਮਿਕ ਵਿਧੀਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਹਾਦਸਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਕਈ ਜ਼ਿੰਦਗੀਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਗਤੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਇਸ ਲਈ, ਅਜਿਹੀਆਂ ਧਾਰਮਿਕ ਵਿਧੀਆਂ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।

ਇੱਕ ਪਾਸੇ, ਸੱਮਰਡੀ 'ਤੇ ਅਧਾਰਤ ਮੇਰੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਯੋਗਤਾਵਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਇਹ ਬਹੁਤ ਜ਼ਖ਼ਮ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਪਿਛਲੇ ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਨੂੰ ਟਰੈਕ ਕਰਨ ਤੋਂ ਵੀ ਇਹ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਮੀਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਥੋੜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਪਤਾ ਲਗਾ ਸਕਾਂਗਾ।

ਜ਼ੋਕਚੇਨ ਦੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਲਿਖੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਅਤੇ ਯੋਗਾ ਸੂਤਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਲਿਖੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।

ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ੱਕ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਕੀ ਇਹ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ? ਕੀ ਕੋਈ ਹੋਰ ਵੀ ਰਹੱਸ ਹੈ? ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਖੋਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ, ਮੇਰਾ ਸੋਚਣਾ ਬੰਦ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਮੈਂ ਵਿਪਾਸਨਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਧੀਮੀ ਗਤੀ ਵਿੱਚ ਤਜ਼ਰਬਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਦੂਰੀ ਦੀ ਕੋਈ ਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਜੇ ਇਹ ਅਨਿੱਖੜ ਸਥਿਤੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਮਾਧੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇ ਅਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਜਲਦੀ ਹੀ ਸਿੱਧੀ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ।

ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਇੱਕੋ ਲੇਖ ਨੂੰ ਵੀ ਪੜ੍ਹਿਆ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਸਿੱਧੀ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤਰਫੋਂ ਚੱਲ ਰਹੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਹੁਣੇ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲਗਭਗ ਕੋਈ ਸਿੱਧੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹਨਾਂ ਸਮਰੱਥਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਜੋ ਯੋਗਾ ਸੂਤਰ, ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਅਤੇ ਜ਼ੋਕਚੇਨ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ।

ਸਿੱਧੀ ਕੋਈ ਗੁਪਤ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਹ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ, ਪਰ ਇਸਨੂੰ ਅਮਲ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਰਹੱਸਮਈ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।

ਯੋਗਾ ਸੂਤਰ ਵਿੱਚ, ਸਿੱਧੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਰਹੱਸਮਈ ਤਰੀਕੇ, "ਸਮਯਾਮ" ਦੇ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ ਇਸਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ "ਸਮਯਾਮ" ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਰਹੱਸਮਈ ਸਮੱਸਿਆ ਦਾ ਹੱਲ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਸਮਾਧੀ ਦਾ ਇੱਕ ਅਨੁਪਯੋਗ ਹੈ।

ਉਸ ਸਮਾਧੀ ਬਾਰੇ ਵੀ, ਯੋਗਾ ਸੂਤਰ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਆਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।

ਜੇ ਯੋਗਾ ਸੂਤਰ ਵਿੱਚ ਲਿਖੀ ਗਈਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸਹੀ ਹਨ, ਤਾਂ ਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਯੋਗਾ ਸੂਤਰ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਹੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਟੀਚੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਣਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਦੇ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਸਮਾਧੀ ਬਾਰੇ ਗੱਲਾਂ ਰਹੱਸ ਵਿੱਚ ਛੁਪੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਦੇ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਹਾਲਾਂਕਿ, ਜ਼ੋਕਚੇਨ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸਪਸ਼ਟੀਕਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਕਾਰਨ, ਮੇਰੇ ਸਮਾਧੀ ਬਾਰੇ ਸ਼ੱਕ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ "ਅਨਿੱਖੜ" ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨਾਲ ਵਿਪਾਸਨਾ ਕਰਨਾ, ਇਹ ਵੀ ਸਮਾਧੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਯਕੀਨ ਹੈ ਕਿ ਵਿਪਾਸਨਾ ਦੀ ਇਸ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਵਿੱਚ ਹੋਣਾ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਅਗਲੇ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ।

"ਸੇਵਾ" ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ "ਮਿਲਾਉਣਾ"। ਆਪਣੇ ਸਮਾਧੀ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਉਣਾ। (ਇੱਕ ਥਾਂ ਛੱਡੀ ਗਈ ਹੈ) ਬੇਸ਼ਕ, ਇਸਦੇ ਲਈ ਸਮਾਧੀ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਅਨੁਭਵ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਇੱਕ ਕਰਨ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਹੀ ਬੇਲੋੜਾ ਹੈ। (ਇੱਕ ਥਾਂ ਛੱਡੀ ਗਈ ਹੈ) "ਕੋਈ ਵੀ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ" ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਹੀ ਹੈ। "ਅਨਿੱਖੜ ਸੱਚ" (ਲੇਖਕ: ਨਮਕਾਈ ਨੋਰਬੁ)

ਮੈਂ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖੀ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਿਆ (ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਹੈ), ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਸਥਿਤੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸਮਾਧੀ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਅਨੁਮਾਨ 'ਤੇ ਹੈ, ਪਰ ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਸਮਾਧੀ ਹੋਵੇ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਵੀ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਦੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦਾ ਹੀ ਮਾਮਲਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਇਸ ਬਾਰੇ ਲਗਭਗ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਸਮਾਧੀ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਉਸੇ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸਮਾਧੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਸਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਹੇਠ ਲਿਖੇ ਬਦਲਾਅ ਆ ਸਕਦੇ ਹਨ:

1. ਚੇਰਡਲ
2. ਸ਼ਾਰਡਲ
3. ਲੈਂਡਲ

ਪਹਿਲੀ ਸਮਰੱਥਾ, (ਛੋਟ) ਚੇਰਡਲ, ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ, "ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਨਿਰੀਖਣ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੁਟਕਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ," ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਵਾਟਰ ਡ੍ਰੌਪ ਵਰਗਾ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਧੂਆਂ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। (ਛੋਟ) ਸਿਰਫ਼ ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ ਵਿਵੇਕ ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖੋ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਅਜਿਹਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਵੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਛੁਟਕਾਰ ਦਿਲਾਏਗਾ। (ਛੋਟ) ਸ਼ਾਰਡਲ ਇੱਕ ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਸਮਰੱਥਾ ਹੈ (ਛੋਟ) ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ, "ਇਹ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਛੁਟਕਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" (ਛੋਟ) ਆਖਰੀ ਆਤਮ-ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਨੂੰ ਲੈਂਡਲ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ, "ਇਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਛੁਟਕਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ," (ਛੋਟ) ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਤੁਰੰਤ ਅਤੇ ਥਾਂ-ਥਾਂ 'ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਆਤਮ-ਮੁਕਤੀ ਹੈ ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਵੈਤਵਾਦ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਵਿਸ਼ੇ ਅਤੇ ਔਬਜੈਕਟ ਦਾ ਭੇਦਪਾਟ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਦਤ ਵਾਲੇ ਵਿਚਾਰ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਆਤਮਾ ਨੂੰ, ਹੋਂਦ (ਧਰਮ) ਦੀ, ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਵਿੱਚ ਛੁਟਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸ਼ੂਨ્ય ਵਰਗਾ ਹੈ। (ਛੋਟ) ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਔਬਜੈਕਟ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਹੀ, ਇਹ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ ਦੇ ਥੈਣ ਵਰਗਾ ਹੀ ਸ਼ੂਨ્ય ਹੈ। (ਛੋਟ) ਯਾਨੀ, ਵਿਸ਼ੇ ਅਤੇ ਔਬਜੈਕਟ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਸ਼ੂਨ્ય ਹਨ। ਦਵੈਤਵਾਦ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਵਿਸ਼ੇ ਜਾਂ ਔਬਜੈਕਟ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਇੱਕ ਅਣਥੱਕ ਸਮਾਧੀ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਤਮ-ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ, ਵਿਸ਼ੇ ਅਤੇ ਔਬਜੈਕਟ 'ਤੇ ਲੱਗੇ ਸੀਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। "ਰੰਗ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ (ਨਮਕਾਈ ਨੋਰਬ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ)"

ਅਤੇ, ਉਸੇ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਸ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਉਪ-ਉਤਪਾਦ ਸਿੱਧੀ ਹੈ।

ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਸਿੱਧੀ ਸਿਰਫ਼ ਦਵੈਤਵਾਦ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਜੇਕਰ ਇਹ ਗੱਲ ਸੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਯੋਗਾ ਸੂਤਰ ਦੀ ਸਮੱਗਰੀ ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਅਸੰਬੰਧਿਤ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਸਮਾਧੀ ਇੱਕ ਅਦਿੱਤੀ ਚੇतना ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਸਿੱਧੀ ਦਾ ਆਉਣਾ ਕੁਦਰਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਇਹ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਚੌਥੀ ਧਿਆਨ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਸਮਾਧੀ ਦੀ ਅਦਿੱਤੀ ਚੇतना ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਿੱਧੀ ਦਾ ਆਉਣਾ ਵੀ ਕੁਦਰਤੀ ਹੈ।

ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਹਿੱਸਾ ਸੀ ਜੋ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਗੁੰਝਲ਼ਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਝੋਕਚੇਨ ਦੁਆਰਾ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਗਿਆ।

ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ "ਫੂਜੀ" ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੀਏ, ਇਸ ਲਈ, ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚਣ ਤੱਕ, ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਜ਼ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ, ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ, ਇਸ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।

ਯੋਗਾ ਸੂਤਰ ਵਿੱਚ ਮਨ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਇਸਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ 'ਤੇ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਸੈਮਾਧੀ 'ਤੇ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਾਂ?

ਮੇਰਾ ਵਿਚਾਰ ਹੈ ਕਿ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਅੱਠ ਸਹੀ ਮਾਰਗਾਂ 'ਤੇ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ।

ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਲਿਖਤੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਨ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਾਦਾ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰ, ਅਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਆਸਾਨ ਅਤੇ ਖਿਆਲਬੱਧ ਗੱਲਾਂ ਸਮਝ ਕੇ ਛੱਡ ਦੇਂਦੇ ਹਾਂ।

ਹਾਲਾਂਕਿ, ਜਿਸਨੂੰ ਅਸੀਂ "ਗਿਆਨ" ਜਾਂ "ਖੁਸ਼ੀ" ਕਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਧਾਰਨ ਅਤੇ ਆਮ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।

ਇਸਦਾ ਮੂਲ "ਫੂਜੀ" ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ "ਸੈਮਾਧੀ" ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ "ਸੈਮਾਧੀ" ਬਾਰੇ ਸੁਣਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਕਈ ਲੋਕ ਇਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਅਲੌਕਿਕ ਚੀਜ਼ ਵਜੋਂ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਸਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਸੁਥਰੇ ਮਨ ਵਜੋਂ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਅੱਠ ਸਹੀ ਮਾਰਗਾਂ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਹੁਤ ਸਪੱਟ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸ਼ੱਕ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਇਸ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਹੀ ਲੋਕ ਸੈਮਾਧੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।

ਬੇਸ਼ੱਕ, ਸੈਮਾਧੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ, ਇਸਦੇ ਲਈ ਕੁਝ ਮਾਪਦੰਡ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਜਿਹਾ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਸੁਥਰਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੈਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸੈਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।

ਹਾਲਾਂਕਿ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਆਮ ਗੱਲਾਂ 'ਤੇ ਅਧਾਰਿਤ ਹੈ।

ਮੇਰਾ ਵਿਚਾਰ ਹੈ ਕਿ ਇਸਨੂੰ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਜਾਂ ਅਜੀਬ ਗੱਲਾਂ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ।

ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰਾ ਵਿਚਾਰ ਹੈ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਗੱਲਾਂ ਆਮ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਸ਼ੱਕ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ।

ਇਹ ਆਮ ਹਾਲਤ ਬਹੁਤ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਗੁਆਚ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਨੈਤਿਕਤਾ ਜਾਂ ਸਿੱਖਿਆ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਯੋਗਾ ਸੂਤਰ, ਉਪਨੀਸ਼ਦ (ਵੇਦਾਂਤ), ਜਾਂ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਦੇ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੂੜ੍ਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਜੋਂ ਸੰਕਲਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

ਹਾਲਾਂਕਿ, ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਤੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅਭਿਆਸ ਪద్ధੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਪਸੰਦ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸੋਚਦਾ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਵਿਕਸਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਮੇਰਾ ਵਿਚਾਰ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਇਸਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਹੈ।

ਤਾਜ਼ਗੀ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਵਿਪੱਸਨਾ ਧਿਆਨ ਦਾ ਜ਼ਿੰਮਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਕਹਿਣ ਦਾ "ਸਮਾਧੀ" ਅਤੇ ਵਿਪੱਸਨਾ ਧਿਆਨ ਇੱਕ ਹੀ ਚੀਜ਼ ਹਨ।

ਮੈਂ ਜੋ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਉਹ 24 ਘੰਟੇ ਧਿਆਨ ਦੇਣ ਦੇ ਢੰਗ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੈ। ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ, ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ ਜਾਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਚਤ ਤਰੀਕਾ ਕੱਢ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਫਿਰ ਵਿਪੱਸਨਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ "ਸਮਾਧੀ" ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਸ "ਸਮਾਧੀ" ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਧੀਮੀ ਗਤੀ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੰਨਾ ਹੋ ਸਕੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।

ਮੈਂ ਹਰ ਦਿਨ ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਨਿਰੀਖਣ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ "ਗਹਿਰਾਈ" ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਇੱਕ ਸਕਿੰਟ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਨੂੰ ਕਿੰਨੇ ਫਰੇਮਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।

ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਇੱਕ ਵੀਡੀਓ ਐਡੀਟਿੰਗ ਦੇ ਉਦਾਹਰਣ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਵਿਪੱਸਨਾ ਦੀ ਬੁਨਿਆਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ, ਮੇਰਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ 24fps ਜਾਂ 30fps ਵਰਗੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਸੁਚਾਰੂ ਵੀਡੀਓ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਥੱਕਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਜਾਂ ਮੈਨੂੰ ਥਕਾਵਟ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਨੂੰ 8fps ਜਾਂ 12fps ਵਰਗੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਸੁਚਾਰੂ ਵੀਡੀਓ ਵਾਂਗ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੈ ਕਿ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਦੀ ਗਤੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਫਰਕ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਔਬਜੈਕਟਿਵ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।

ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਅਜਿਹੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਹਾਂ ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਅਜੇਤਲ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਜਾਂ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਸ ਵਿਚਾਰ ਬਾਰੇ ਜਾਣੂ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਧਿਆਨ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ 'ਤੇ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ 24fps ਜਾਂ 12fps ਵਰਗੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਕਿ ਮੇਰੀ ਸਥਿਤੀ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਇਸ ਲਈ, ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੇਕਰ ਇਹ ਕੋਈ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਚੀਜ਼ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਚਤ ਤਰੀਕਾ ਕੱਢ ਲਵਾਂ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਨਿਗੂਣੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨਿਗੂਣੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਵਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ 'ਤੇ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ "ਸਮਾਧੀ" ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸਨੂੰ ਵਿਪੱਸਨਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਇਸ ਲਈ, ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਕਦੇ-ਕਦਾਹਾਂ ਬੈਠ ਕੇ ਧਿਆਨ ਵੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਵਿਪੱਸਨਾ ਧਿਆਨ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ "ਸਮਾਧੀ" ਸਥਿਤੀ ਵਧੇਰੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ।

ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬੈਠ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਵਿਪੱਸਨਾ ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਜਿੰਨਾ ਹੋ ਸਕੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਚਲਾਇਆ ਜਾਵੇ।

ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਵਿਪੱਸਨਾ ਧਿਆਨ ਅਤੇ "ਸਮਾਧੀ" ਇੱਕੋ ਚੀਜ਼ ਹਨ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਨੂੰ ਧੀਮੀ ਗਤੀ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਵਿਪੱਸਨਾ ਧਿਆਨ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਇਸ ਵਿੱਚ "ਅਦਵੈਤ" ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਇਸ ਲਈ ਇਸਨੂੰ "ਸਮਾਧੀ" ਕਿਹਾ ਜਾਣਾ ਢੁਕਵਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।

ਹਾਲਾਂਕਿ, ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਵਿਪੱਸਨਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਹੀ "ਅਦਵੈਤ" ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋਗੇ ਅਤੇ "ਸਮਾਧੀ" ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਜਾਵੋਗੇ, ਇਸ ਲਈ ਇਸਨੂੰ ਇੱਕੋ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ।

ਇਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਬਦਾਵਲੀ ਬਹੁਤ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੇ ਕਦਰਾਂ ਨੂੰ ਦੂਜੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲਾ ਕੇ ਪੜ੍ਹਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਵਿਪੱਸਨਾ ਅਤੇ ਸਮਾਧੀ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਾਗੂ ਕਰਾਂ ਤਾਂ ਇਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਵੇਗਾ।

ਤਮਸ ਦੁਆਰਾ ਇਮਰਸ਼ਨ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੰਨਾ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਜਿੰਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਤਮਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਓਨਾ ਹੀ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਬਹੁਤਾ ਅਨੁਭਵ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਬਹੁਤਾ ਅਨੁਭਵ ਖਤਮ ਹੋਣ ਵਰਗੀ ਇੱਕ ਉਲਟ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋਣ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਬਹੁਤਾ ਅਨੁਭਵ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਤਮਸ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਬਹੁਤ ਤਰਕੀ ਸੰਤ ਹੈ।

ਪੱਛਮੀ ਸਭਿਅਤਾ ਨੇ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਪਰਸਪੈਕਟਿਵ (ਦੂਰੀ ਦਾ ਅਨੁਭਵ) ਦੀ ਧਰਮ ਪਕੜੀ, ਅਤੇ ਇਸਨੇ ਏਸ਼ੀਆ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਸਭਿਅਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਛੜੀ ਹੋਈ ਸਭਿਅਤਾ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਪਰਸਪੈਕਟਿਵ ਉੱਪਰ ਦੱਸੇ ਗਏ ਜਿਹੜੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਪਰਸਪੈਕਟਿਵ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਪੱਛਮੀ ਸਭਿਅਤਾ ਤਮਸ ਦੀ ਸਭਿਅਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਰੱਬ ਤੋਂ ਵੀ ਦੂਰ ਹੈ, ਇਹ ਇੱਕ ਕਲਪਨਾ ਹੈ।

ਵਿਗਿਆਨ ਅਤੇ ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਦਾ ਵਿਕਾਸ ਵੀ ਪਰਸਪੈਕਟਿਵ ਵਰਗੀਆਂ ਤਕਨਾਲੋਜੀ 'ਤੇ ਅਧਾਰਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਤਮਸ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੁਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਤਮਸ ਦੁਆਰਾ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਭਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਆਧੁਨਿਕ ਤਮਸ ਰੱਬ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ।

ਜੇਕਰ ਆਧੁਨਿਕ ਸਭਿਅਤਾ ਨੂੰ ਤਮਸ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਰੱਬ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਰੱਬ ਦੀ ਇੱਛਾ ਇਹ ਦੇਖਣਾ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਇਸਦੇ ਨਤੀਜੇ ਕੀ ਹਨ, ਇਹ ਇੱਕ ਹੋਰ ਕਲਪਨਾ ਹੈ।

ਇੱਕ ਹੋਰ ਪਾਸੇ, ਯੋਗਾ ਦੇ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੋ ਹੋਰ ਗੁਣ, ਰਾਜਸ ਅਤੇ ਸੱਤਵ, ਕਿਵੇਂ ਹਨ? ਰਾਜਸ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਬਹੁਤਾ ਅਨੁਭਵ ਮੱਧਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੱਤਵ ਦੀ ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਬਹੁਤਾ ਅਨੁਭਵ ਘੱਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸੱਤਵ, ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਮਝਣ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਪਰਸਪੈਕਟਿਵ ਨਾਲ ਠੀਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਕਲਪਨਾ ਵੀ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ ਕਿ ਤਮਸ ਹੀ ਪਰਸਪੈਕਟਿਵ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਸਗੋਂ ਤਮਸ ਅਤੇ ਸੱਤਵ ਦੇ ਮਿਸ਼ਰਣ ਨਾਲ ਪਰਸਪੈਕਟਿਵ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ਾਇਦ, ਵਿਗਿਆਨ ਅਤੇ ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਦੋਹਰੇ ਤਮਸ ਅਤੇ ਸੱਤਵ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਈ ਗਈ ਹੈ। ਅਜਿਹੀ ਕਲਪਨਾ ਵੀ ਉੱਭਰ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਜੇਕਰ ਆਮ ਲੋਕ ਰਾਜਸ ਹਨ, ਤਾਂ ਅਤਿਅੰਤ ਤਮਸ ਰੱਬ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸੱਤਵ ਦੇ ਰੱਬੀ ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਸਭਿਅਤਾ ਅਤੇ ਵਿਗਿਆਨ ਅਤੇ ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਦਾ ਵਿਕਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਯੋਗਾ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਤਮਸ ਅਕਸਰ ਇੱਕ ਬੁਰਾਈ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਤਮਸ ਬਹੁਤ ਬੁਰਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਮੈਂ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਚਾਰ ਜਾਂ ਖਿਆਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਲੋ-ਮੋਸ਼ਨ ਵਿਪੱਸਨਾ ਦੀ ਹਾਲਤ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਅਕਸਰ ਧਿਆਨ ਦੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਚਾਰ ਜਾਂ ਖਿਆਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕੋ ਨਾ, ਸਿਰਫ਼ ਉਸਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਹੈ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖੋ, ਪਰ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।

ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੋ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਮਿਸ਼ਰਣ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਵਿਚਾਰ ਜਾਂ ਖਿਆਲ ਆਉਣ 'ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਨਕਾਰੋ ਨਾ।
ਇਹ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਦਿਓ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਧਿਆਨ ਵਿਚਾਰ ਜਾਂ ਖਿਆਲ ਵੱਲ ਹੈ।

ਇਹ ਧਿਆਨ ਦੀਆਂ ਬੁਨਿਆਦੀ ਗੱਲਾਂ ਹਨ।

ਜਦੋਂ ਇਸਨੂੰ "ਵੇਖੋ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਗਲਤ ਹਨ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ "ਵੇਖਣਾ" ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਫਰਕ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ "ਵੇਖੋ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇਹ ਵਿਪੱਸਨਾ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵੇਖਣ ਬਾਰੇ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਬਹੁਤ ਉੱਚ ਪੱਧਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।

ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਦੇ ਅੱਧੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਸਲੋ-ਮੋਸ਼ਨ ਵਿਪੱਸਨਾ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਅੱਧੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰਾਂ ਜਾਂ ਖਿਆਲਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਉਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਸਲੋ-ਮੋਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੇਖੀਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਅੱਧੇ ਤੋਂ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕੁੱਤਾ-ਕੁੱਤਾ ਅਤੇ ਛਾਪ-ਛਾਪੀ ਵਾਲਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਸਲੋ-ਮੋਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਕਾਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਅਜਿਹਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਉੱਚ ਪੱਧਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੋਵੇਗੀ।

ਮੈਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਇਸਨੂੰ ਕਹਿਣਾ ਗਲਤ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਮੈਂ ਵਿਚਾਰਾਂ 'ਤੇ ਵਿਪੱਸਨਾ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਪਤਾ ਲਗਾਉਣਾ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਵਿਪੱਸਨਾ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਹਾਂ ਕਿ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿੰਨੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾਣਕਾਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।

ਵਿਚਾਰ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਮਨ (ਮਾਈਂਡ) ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ, ਧਿਆਨ ਦੇ ਅਧੀਨ ਸਲੋ-ਮੋਸ਼ਨ ਵਿਪੱਸਨਾ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਮਨ (ਮਾਈਂਡ) ਠੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰਲੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ (ਅਵੇਅਰਨੈੱਸ) ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਲੋ-ਮੋਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ, ਜੇਕਰ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨ (ਮਾਈਂਡ) ਦੁਆਰਾ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ, ਇਹ ਵਿਪੱਸਨਾ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੱਖਰਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ਾਇਦ, ਜਦੋਂ ਵਿਪੱਸਨਾ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਉਹ ਕਿਸਮ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਜੋ ਵਿਚਾਰਾਂ ਅਤੇ ਖਿਆਲਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਨ (ਮਾਈਂਡ) ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਬਲਕਿ ਇਹ ਕਿਸਮ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਕਿ ਬਹੁਤ ਡੂੰਘੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਹੈ।

ਪਰ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਾਫ਼ੀ ਉੱਚ ਪੱਧਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੇ ਗਏ ਧਿਆਨ ਦੇ ਰਿਕਾਰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਇੰਝ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਨਜਿੱਠਣਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ, ਮੇਰਾ ਇਹ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ "ਸਲੋ-ਮੋਸ਼ਨ ਵਿਪਸਨਾ" ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰਾਂ (ਸੋਚਾਂ) ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਵੀ ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਮਾਗ ਦੇ ਇੱਕ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਇਸ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ, ਊਰਜਾ ਦੀ ਕਮੀ ਦਾ ਖ਼ਤਰਾ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੈ।

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ "ਚੰਗੀਆਂ" ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ।

ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ "ਦੂਜਿਆਂ ਲਈ ਹਮਦਰਦੀ ਅਤੇ ਸਹਿਮਤੀ" ਹੈ।

ਬੇਸ਼ੱਕ, ਇਹ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਹਾਲਾਤ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗਾ ਹੀ ਹੈ ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲੋਂ ਬਿਹਤਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਹਮਦਰਦੀ ਅਤੇ ਸਹਿਮਤੀ ਜ਼ਾਹਿਰ ਕਰਦੇ ਹੋ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਘੱਟ ਹਨ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਧੁੱਲ ਵਿੱਚ ਉਤਰ ਜਾਂਦੇ ਹੋ।

ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਊਰਜਾ ਚੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ "ਝੂਠ" ਫੈਲੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਅਜਿਹੇ ਝੂਠਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣਨਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਬਹੁਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ "ਇਹ ਇੱਕ ਵੱਖਰਾ ਮਨੋਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ" ਜਾਂ "ਸਾਰੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ" ਵਰਗੀਆਂ ਅਧਿਆਤਮਕ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਦੁਨੀਆਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਜੰਗਲ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਜਾਨਵਰ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਜਾਂ ਹਮਦਰਦੀ ਜ਼ਾਹਿਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਧੁੱਲ ਵਿੱਚ ਉਤਰ ਜਾਂਦੇ ਹੋ।

ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜੀਉਣ ਲਈ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਇਹ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਹਮਦਰਦੀ ਅਤੇ ਸਹਿਮਤੀ ਜ਼ਾਹਿਰ ਕਰੋ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇਰਾਦਿਆਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇੱਕੋ ਜਹਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸਵਾਰ ਹੋਵੋ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਹੋਣ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਅਤੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਦੂਜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਵਧੀਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਕਿਉਂਕਿ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਦੁਆਰਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਬਿਨਾਂ ਮਦਦ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ ਦਾ ਅਸਲ ਅਨੁਭਵ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇਗਾ।

ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਉਸ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨ ਦਿਓ।

ਬੇਸ਼ੱਕ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸਨੂੰ ਥੱਲ੍ਹੇ ਨਹੀਂ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਹ ਉਸਦੀ ਮੁਫ਼ਤ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ "ਇਹ ਚੰਗਾ ਹੈ" ਜਾਂ "ਆਓ ਇੱਕ ਚੰਗੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਚੱਲੀਏ" ਵਰਗੀਆਂ ਅਧਿਆਤਮਕ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਉੱਪਰ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਇੱਕ ਬੇਲੋੜੀ ਗੱਲ ਹੈ।

ਸੱਚਾਈ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਦੁਨੀਆਂ, ਚੰਗੀਆਂ ਅਤੇ ਬੁਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਮੇਤ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਸੰਪੂਰਨ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੋਣਾ ਵੀ ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਦਾ ਮਜ਼ਾ ਹੈ।

ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਚਾਹੋ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।

ਚੰਗਾ ਸੰਸਾਰ ਵੀ ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਦਾ ਮਜ਼ਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਵੀ ਹਨ ਜੋ ਇਸਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।

ਇਸ ਲਈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਚੰਗਾ ਸੰਸਾਰ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਅਜਿਹੀ ਗੱਲ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੂਜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਕੰਟਰੋਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਮੁੱਖ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਹਰੇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਥੱਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਉੱਪਰ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੀ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਥੱਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਕਸਰ ਦੂਜਿਆਂ ਤੋਂ ਊਰਜਾ ਚੂਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੇਰੀ ਊਰਜਾ ਦੀ ਚੋਰੀ ਨਾ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਊਰਜਾ ਦੀ ਕਮੀ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਰੱਖਾਂ, ਇਹੀ ਇੱਕ ਸਧਾਰਨ ਗੱਲ ਹੈ।

ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੀਲਰ ਵੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਵੀ ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸ਼ੌਕ ਹੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇੰਨਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਊਰਜਾ ਦੇਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਹੀਲਰ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇਹ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਕਿ ਕੋਈ ਇਸਦੀ ਸ਼ਾਨ ਮਾਣੇ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੀਲਰ ਬਣਨ ਦੀ ਵੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਇਹ ਵੀ ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸ਼ੌਕ ਹੀ ਹੈ।

ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਦੁਨੀਆਂ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਕੁਝ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਸਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਹੋਵੇ।

ਆਪਣੇ ਔਰਾ ਰਾਹੀਂ ਇਲਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਹਨ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਸਮੂਹ ਦੀ ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਇੱਕ ਸਮਾਨ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰੂਪ, ਕੋਲ ਔਰਾ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਇਲਾਜ ਕਰਨ ਦੀ ਕਲਾ ਹੈ।

ਇਲਾਜ ਕਰਨ ਦੇ ਕਈ ਤਰੀਕੇ ਹਨ।

ਆਪਣੇ ਔਰਾ ਨੂੰ ਵਿਅਕਤੀ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਔਰਾ ਦੱਸਣਾ।
ਆਸਮਾਨ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਦੀ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਰਾਹੀਂ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦੇਣਾ।
* ਆਸਮਾਨ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਦੀ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਸਿੱਧੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦੇਣਾ।

ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਇਲਾਜ ਆਪਣੇ ਔਰਾ ਰਾਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਇਲਾਜ ਆਪਣੇ ਔਰਾ ਰਾਹੀਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਇਸਦਾ ਇੱਕ ਫਾਇਦਾ ਇਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਔਰਾ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਔਰਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡਾ ਔਰਾ ਠਹਿਰਾ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ।

ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਅਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵੀ ਹਨ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਜਾਂ ਰੱਖਿਆਕਰਤਾ ਸਿੱਧੇ ਇਲਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਸਰੀਰ ਦੇ ਮੌਜੂਦਗੀ ਜਾਂ ਗੈਰ-ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤਾ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਇੱਥੇ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨ ਜਾ ਰਹੇ।

ਜੇਕਰ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਜਾਂ ਰੱਖਿਆਕਰਤਾ ਦੀ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਰਾਹੀਂ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਉੱਪਰ ਦੱਸੇ ਗਏ ਦੂਜੇ ਤਰੀਕੇ ਦੇ ਕਾਫ਼ੀ ਨੇੜੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਸਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਇਲਾਜ ਦੀ ਤਕਨੀਕ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਊਰਜਾ ਅਕਸਰ ਠਹਿਰੀ ਹੋਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਆਸਮਾਨ ਦੀ ਊਰਜਾ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨਾ ਬਿਹਤਰ ਹੈ, ਪਰ ਆਸਮਾਨ ਦੀ ਊਰਜਾ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਲਈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਆਸਮਾਨ ਨਾਲ ਜੁੜਨਾ ਪਵੇਗਾ।

ਪਹਿਲਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਆਸਮਾਨ ਨਾਲ ਜੁੜਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਔਰਾ ਦੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਟੈਂਟਕਲ ਵਰਗਾ ਹੋਵੇ, ਨੂੰ ਕਾਫ਼ੀ ਧੱਕ ਕੇ ਆਸਮਾਨ ਤੱਕ ਫੈਲਾਓ, ਅਤੇ ਫਿਰ, ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ, ਇਲਾਜ ਦੇ ਟੀਚੇ (ਵਿਅਕਤੀ) ਲਈ, ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੇ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ, ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਊਰਜਾ ਦਾ ਰਸਤਾ ਬਣਾਓ ਅਤੇ ਉਸ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਇਲਾਜ ਦੇ ਟੀਚੇ (ਵਿਅਕਤੀ) ਨਾਲ ਜੋੜੋ।

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਊਰਜਾ ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਜੁੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਇਹ ਜੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸਨੂੰ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣਾ ਬਹੁਤਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਉਸ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਟੁੱਟ ਨਾ ਜਾਵੇ।

ਇਸਨੂੰ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਇਲਾਜ ਲਈ, ਸਗੋਂ ਥਾਵਾਂ ਦੇ ਇਲਾਜ ਲਈ ਵੀ ਵਰਤਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਇਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਦੇ ਇਲਾਜ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉੱਥੋਂ ਲੰਘਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੇ ਥੰਮ ਤੋਂ ਇਲਾਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਇੱਕ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਹਿਣ ਲਈ, ਇਹ ਇੱਕ "ਇਆਸ਼ੀਰੋਚੀ" ਬਣਾਉਣਾ ਹੈ।

ਜੇਕਰ ਇਸਨੂੰ ਬਣਾਈ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਊਰਜਾ ਦਾ ਥੰਮ ਟੁੱਟ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਸਨੂੰ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ।

ਜੇਕਰ ਇਸਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਕੁਝ ਮਿੰਟਾਂ ਜਾਂ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੁਝ ਘੰਟਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ, ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਨੂੰ "ਇਆਸ਼ੀਰੋਚੀ" ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਸਨੂੰ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣਾ ਬਹੁਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ।

ਉਸ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਲੋਕ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣਗੇ। ਪਰ ਇਹ ਮੈਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਦੱਸਾਂਗਾ।

ਮੈਡਿਟੇਸ਼ਨ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਮੈਡਿਟੇਸ਼ਨ ਦੇ ਉਪਮਾ ਵਜੋਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਸਤਹ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਨ 'ਤੇ, ਮੈਨੂੰ "ਇਹ ਤਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ" ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਇਸਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਕੋਈ ਅਸਲ ਅਨੁਭਵ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਪਾਣੀ ਦੀ ਸਤਹ ਦੀ ਗੱਲ ਦਿਲ ਦੀ ਉਪਮਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਦਿਲ ਸ਼ਾਂਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਝੀਲ ਦੀ ਸਤਹ 'ਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣ ਵਰਗਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਲਹਿਰਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣ 'ਤੇ ਸਤਹ ਹੇਠਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਛੁਪੀ ਹੋਈ ਅਸਲ ਛਵੀ, ਸ਼ੁੱਧ ਆਤਮਾ (ਆਟਮਾਨ) ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਉਪਮਾ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਣੀ ਦੀ ਸਤਹ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਪਿਆਸੇ ਵੀ ਹੈ।

ਇਹ ਗੱਲ ਬਹੁਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਰੂਹਾਨੀ ਲੋਕ ਇਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਸਦਾ ਮੂਲ ਸ਼ਾਇਦ ਕਲਾਸੀਕਲ ਯੋਗਾ ਸੂਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ।

ਇਹ ਉਪਮਾ, ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ, ਬੱਸ ਇੱਕ ਉਪਮਾ ਤੋਂ ਵੱਧ, ਇੱਕ ਅਨੁਭਵ ਵਾਂਗ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਈ ਹੈ।
ਇਹ ਪੁਰਾਣੀ ਉਪਮਾ ਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਇੱਕ ਅਨੁਭਵ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਈ ਹੈ।

ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਸੀ, "ਇਹ ਤਾਂ ਬੱਸ ਇੱਕ ਉਪਮਾ ਹੈ। ਹਾਂ, ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਸਹੀ ਹੈ।" ਪਰ ਹੁਣ, ਮੈਨੂੰ ਦਿਲ ਦੀ ਹਾਲਤ ਦਾ "ਇਹ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਹੈ" ਵਰਗਾ ਅਨੁਭਵ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੀ ਵਰਤਮਾਨ ਹਾਲਤ "ਧੂੜ ਨਾਲ ਲੱਗਾ ਪਿਆਸਾ", "ਥੋੜ੍ਹਾ ਧੁੰਦਲਾ ਪਿਆਸਾ", "ਧੂੜ ਨਾਲ ਲੱਗਾ ਪਿਆਸਾ", ਜਾਂ "ਹਲਕੇ ਪਾ breezes ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲੀ ਪਾਣੀ ਦੀ ਸਤਹ" ਵਰਗੀ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੀ ਸਤਹ 'ਤੇ ਧੁੰਦਲਾਪਣ ਦੀ ਹਾਲਤ ਬਾਰੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਾ ਹੈ।

ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਅਨੁਭਵ ਨੂੰ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਇਹ ਪਤਾ ਚੱਲਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਜੇ ਅਜੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਹੋਣਾ ਬਾਕੀ ਹੈ।

ਜੇਕਰ ਯੋਗਾ ਜਾਂ ਮੈਡਿਟੇਸ਼ਨ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦਿਲ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨੂੰ 100 ਮੰਨ ਲਵਾਂ, ਤਾਂ ਜ਼ੋਕਚੇਨ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਦੋਂ ਦਿਲ ਇੱਕਜੁੱਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦਿਲ ਦੀ ਲਹਿਰ 10 ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਧীরਗਤੀ ਵਾਲੀ ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ ਦੀ ਹਾਲਤ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦਿਲ ਦੀ ਲਹਿਰ 1 ਤੋਂ 2 ਤੱਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਅਜੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਹੋਣਾ ਬਾਕੀ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਦਿਲ ਦੀ ਲਹਿਰ 1 ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਿਜ਼ਨ 24fps ਦੇ ਹੁਨਰ ਨਾਲ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਇਹ 1.5 ਤੋਂ 2 ਤੱਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ 8 ਤੋਂ 12fps ਦੇ ਹੁਨਰ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਝਟਕਣ ਵਾਲਾ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਅਨੁਭਵ ਹੈ।

ਜੇਕਰ ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ ਦੀ ਡੂੰਘਾਈ ਦਿਲ ਦੀ ਲਹਿਰ ਜਾਂ ਦਿਲ ਦੇ ਧੁੰਦਲੇਪਣ ਦੀ ਡਿਗਰੀ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਅਨੁਮਾਨ ਲਗਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਦਿਲ ਦੀ ਲਹਿਰ ਹੋਰ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਤਬਦੀਲੀਆਂ ਹੋਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਹੈ।

ਪਹਿਲਾਂ, ਦਿਲ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨਾ ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਦੀ ਜਾਦੂਗਰੀ ਜਾਂ ਮੈਡਿਟੇਸ਼ਨ ਵਰਗੀ ਚੀਜ਼ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦਿਲ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਸੀ ਕਿ ਦਿਲ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਇੰਨਾ ਬਦਲਾਅ ਆਇਆ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਤਬਦੀਲੀਆਂ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।

ਜੇਕਰ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੇਕਰ ਪਾਣੀ ਦੀ ਸਤਹ ਜਾਂ ਝਾਂਝੀ ਵਰਗੀਆਂ ਤੁਹਮਤਾਂ ਵੀ, ਜੇਕਰ ਇਹ ਦੱਸਿਆ ਜਾਵੇ ਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਪਹਿਲੂ ਵਜੋਂ ਵਰਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਤੁਹਮਤਾਂ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਸਗੋਂ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਮਨ ਦੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਡੂੰਘੀ ਪਰਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਤੁਹਮਤਾਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਚਿੱਤਰ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਮਨ ਦੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।

ਤੁਹਮਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਸਮਝ ਦੇ ਇੱਕ ਪਹਿਲੂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਸਲ ਮਨ ਦਾ ਰੂਪ ਬਦਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਮਨ ਪੁਰਾਣੀ ਸਮਝ ਤੋਂ ਪਰੇ ਵਿਕਸਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਮਨ ਨੂੰ ਮੁੜ ਤੋਂ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਪੁਰਾਣੀ ਸਮਝ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਤੁਹਮਤ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਸਮਝਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਮਨ ਦੀ ਡੂੰਘਾਈ ਅਤੇ ਬਦਲਾਅ ਦੇ ਨਾਲ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਇਸ ਲਈ, ਮਨ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣ ਲਈ ਵਰਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਸਤਹ ਜਾਂ ਝਾਂਝੀ ਵਰਗੀਆਂ ਤੁਹਮਤਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਤੁਹਮਤਾਂ ਹਨ, ਪਰ ਅਸਲ ਮਨ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਰੂਪ ਹੈ ਜੋ ਅਸਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਤੁਹਮਤਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ।

ਜੇਕਰ ਇਹ ਕੋਈ ਅਜਿਹੀ ਗੱਲ ਹੁੰਦੀ ਜਿਸਨੂੰ ਮਨ ਨਾਲ ਸਮਝਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਇਸਨੂੰ ਤੁਹਮਤਾਂ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਸਮਝਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਹੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਪਰ ਮੈਡੀਟੇਸ਼ਨ ਰਾਹੀਂ ਮਨ ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਡੂੰਘਾਈ ਨਾਲ ਵਿਕਸਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮਨ ਤੁਹਮਤਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ।

ਇਹ ਅਜਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਹੁਣ ਇਹ ਵੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ "ਮਨ" ਜਾਂ "ਮਾਈਂਡ" ਹੈ ਕਿ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਜਾਗਰੂਕਤਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸੋਚ, ਮਨ ਜਾਂ ਮਾਈਂਡ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਜਾਂ ਉਸਦੇ ਹੇਠਾਂ ਇੱਕ ਛੁਪੀ ਹੋਈ ਪਰਤ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਛੁਪੀ ਹੋਈ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਡੂੰਘਾਈ ਨਾਲ ਵਿਕਸਤ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ।

ਤਾਜ਼ਗੀ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਵਿਪੱਸਨਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਹਾਂ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਦ੍ਰਸ਼ਟੀ ਦਾ ਨਿਰੀਖਣ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇਹ ਸਲੋ-ਮੋਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇਸ ਸਥਿਤੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਅਤੇ ਖਾਤਮ ਹੋਣ ਅਤੇ ਇਸਦੀ ਡੂੰਘਾਈ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਮੇਰਾ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਜੀਵਨ ਧੋਕਾਲੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਇੱਕ ਫਿਲਮ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।

ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਆਮ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਫਿਲਮਾਂ ਜਾਂ ਡਰਾਮਿਆਂ ਦੇ ਸੀਨ ਵਾਂਗ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਉਦਾਹਰਨ ਲਈ, ਸ਼ਿਬੂਯਾ ਵਿੱਚ ਭੀੜ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਧਿਆਨ ਦੂਰ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ 'ਤੇ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।

ਵਿਪੱਸਨਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਸਲੋ-ਮੋਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਧੋਕਾਲੇ ਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ 'ਤੇ ਫੋਕਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਅਜਿਹਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਧੁੰਦਲੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਵਿਪੱਸਨਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਦੂਰ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੱਲ ਦੇਖਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਧਿਆਨ ਸਿਰਫ਼ ਉੱਥੇ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਸੀ।

ਹੁਣ, ਹਾਲਤ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮੈਨੂੰ ਅਕਸਰ ਆਪਣੀ ਦ੍ਰਸ਼ਟੀ ਦਾ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹਿੱਸਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਭਾਵੇਂ ਮੇਰਾ ਧਿਆਨ ਦੂਰ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ 'ਤੇ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਨੇੜੇ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਧੁੰਦਲਾ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਰਕਤ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।

ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਫਿਲਮਾਂ ਜਾਂ ਡਰਾਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸੀਨਾਂ ਵਾਂਗ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਧਿਆਨ ਦੂਰ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ 'ਤੇ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਧੁੰਦਲੀ ਹਨ।

ਇਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਅਨੁਭਵ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਇੱਕ ਡਰਾਮਾ ਜਾਂ ਫਿਲਮ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ!

ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਧਿਆਨ ਨੇੜੇ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ 'ਤੇ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਾਂ, ਤਾਂ ਦੂਰ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਧੁੰਦਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਇੱਕ ਬੋ blurred ਫੋਟੋ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇੱਕ ਲੈਂਡਸਕੇਪ ਫੋਟੋ ਵਾਂਗ ਸਭ ਕੁਝ 'ਤੇ ਫੋਕਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਅਤੇ ਪਿੱਛੇ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਮਤਲ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਵੱਖਰਾ ਤਰੀਕਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਹੈ।

ਮੈਂ ਹੁਣ ਅਜਿਹਾ ਸੋਚਣ ਲੱਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਕੁਝ ਖੂਬਸੂਰਤ ਹੋਵੇ।

ਫਿਲਮਾਂ ਅਤੇ ਡਰਾਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਖੂਬਸੂਰਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਠੀਕ ਹੈ? ਇਹ ਵੀ ਉਹੀ ਹੈ।

ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਵਿਪੱਸਨਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੇ ਕਮਰੇ ਬਾਰੇ ਵੀ ਧਿਆਨ ਦੇਣ ਲੱਗਿਆ ਹੈ।

ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੋਂ ਹੀ ਅਜਿਹੇ ਵਿਅਕਤੀ ਹਾਂ ਜੋ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਮਿਊਜ਼ੀਅਮ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਭਵਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਵਿਪੱਸਨਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਹਾਂ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਧਿਆਨ ਬਦਲ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਖੀਆਂ ਗਈਆਂ ਕਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਰੀਸੈਟ ਕਰਨ ਅਤੇ ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਮਨ ਨਾਲ, ਖੂਬਸੂਤੀ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।

ਇਹ ਇੱਕ ਸੰਵੇਦਨਾਤਮਕ ਗੱਲ ਹੈ, ਪਰ ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਮੇਰਾ ਧਿਆਨ ਥਿਰ ਹੁੰਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਹੇਠਲਾ ਹਿੱਸਾ, ਗਰਦਨ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ, ਇੱਕ ਦਾਰੂਮਾ ਜਾਂ ਧਰਮੇਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੋਲਾਕਾਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।

ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਹੀ, ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਉੱਪਰ ਇੱਕ ਗੋਲਾਕਾਰ ਸਿਰ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਧਰਮੇਂ ਦਾ ਸਿਰ।

ਕਾਫ਼ੀ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਇਕੱਠਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਅਸਥਿਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਮੈਂ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਸਥਿਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ, ਪਹਿਲਾਂ, ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਧਿਆਨ ਖਤਮ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ ਜਾਂ ਪੇਟ ਦੇ ਨੇੜੇ ਲਿਜਾਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੁੰਦਾ ਸੀ।

ਹਾਲਾਂਕਿ, ਹੁਣ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਥਿਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਖਤਮ ਕਰਨਾ ਵੀ ਕੋਈ ਸਮੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਹੁਣ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰੀ ਊਰਜਾ ਲੰਬਕਾਰੀ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਊਰਜਾ ਸਥਿਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਉੱਪਰ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਔਖਾ ਸੀ ਜਾਂ ਸਥਿਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਸੀ।

ਹਾਲਾਂਕਿ, ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਹੁਤ ਸਥਿਰ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਉਵੇਂ ਹੀ ਸਥਿਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।

ਇਸਨੂੰ "ਮੇਰੀ ਊਰਜਾ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਕੇਂਦਰਿਤ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ" ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹਾਂ... ਜਾਂ ਇਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਆਪਣੀ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ।

ਹੁਣ, ਇਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੀ ਊਰਜਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ।

ਇਹ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ "ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ" ਹੋਣਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਇੱਕ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਗੱਲ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਾਲਾਂਕਿ ਨਤੀਜਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਊਰਜਾ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਇਸਨੂੰ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨ ਦਾ ਕੋਈ ਇਰਾਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਊਰਜਾ ਦੇ ਗੋਲਾਕਾਰ ਅਤੇ ਸਥਿਰ ਹੋਣ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ, ਮੇਰੀ ਊਰਜਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਹੀ ਧਿਆਨ ਦਾ ਅਸਲ ਮਤਲਬ ਹੋਵੇ।

ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਇਹ ਅਧੂਰਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਇਸ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਊਰਜਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਇਹ ਸ਼ਵਾਸ-ਪ੍ਰਣਾਲੀ 'ਤੇ ਵੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅੰਤਿਮ ਟੀਚਾ ਜੋ ਮਾਸਟਰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਗਿਰਦ ਨੂੰ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਗਿਰਦ ਉਸਦੀ ਨਕਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਸ਼ਾਇਦ ਮਾਸਟਰ ਕੋਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਹੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਧਿਆਨ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਇਹ ਕਹਿਣ ਦੀ ਗੱਲ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਮਾਸਟਰ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਬਾਰੇ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਊਰਜਾ ਉਸਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਕੇਂਦਰਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਮੈਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਸਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਅਤੇ ਅੱਜ ਤੱਕ, ਮੈਂ ਇਸ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ "ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨਾ" ਜਾਂ "ਊਰਜਾ ਜੋ ਸਿਰ 'ਤੇ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ" ਜਾਂ "ਸਿਰ 'ਤੇ ਕੇਂਦਰਿਤ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ" ਵਾਂਗ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ ਇਸਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਹ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨਾ" ਇੱਕ ਢੁਕਵੀਂ ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਇਸਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਫੜ ਰਹੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਦੇ ਉੱਪਰ ਲਿਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਜਾਂ ਇਸਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿ ਸਾਡੇ ਸਿਰ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਖਾਲੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਉਸ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ।

ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਮਨੀਪੁਰਾ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਸੀ, ਤਾਂ ਅਨਾਹਟਾ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਵੇਦਨਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਅਤੇ ਅਨਾਹਟਾ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਹੀ ਊਰਜਾ ਦਾ ਪ੍ਰਵਾਹ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਵਰਗੀ। ਹੁਣ, ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਦੇ ਉੱਪਰਲੇ ਅਧਾਰ ਵਿੱਚ ਅਜਨਾ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਵੇਦਨਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਜਨਾ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਹੀ ਊਰਜਾ ਦਾ ਪ੍ਰਵਾਹ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਅਜਨਾ ਵਿੱਚ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਅਨਾਹਟਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਤਜ਼ਰਬਿਆਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਿਆਂ, ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਇਹ ਮੰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਅਜਨਾ ਵੀ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚੋਂ ਗੁਜ਼ਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਅਜਨਾ ਵਿੱਚ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਹੀ ਪ੍ਰਵਾਹਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ।

ਚੱਕਰਾਂ ਨੂੰ ਅਕਸਰ "ਖੁੱਲ੍ਹਣਾ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ "ਖੁੱਲ੍ਹਣਾ" ਇੱਕ ਗਲਤ ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਊਰਜਾ ਦੇ ਪ੍ਰਵਾਹ ਬਾਰੇ ਹੋਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੇਕਰ ਅਜਨਾ ਵਿੱਚ ਊਰਜਾ ਦਾ ਪ੍ਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹੁਣੇ ਹੀ ਉਸ "ਸੀਮਾ" ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਮਨੀਪੁਰਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਅਨਾਹਟਾ ਲਈ ਸੀਮਾ ਅਤੇ ਅਨਾਹਟਾ ਦੀ ਸੰਵੇਦਨਾ ਦੀ ਘਾਟ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਵਰਗਾ ਹੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਅਨਾਹਟਾ ਵਿੱਚ ਊਰਜਾ ਦਾ ਪ੍ਰਵਾਹ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੇਕਰ ਊਰਜਾ ਹੁਣ ਅਜਨਾ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਭਰਨ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ ਹੈ ਅਤੇ ਓਰਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ "ਦਾਰੂਮਾ" ਵਰਗੀ ਸਥਿਤੀ ਬਣ ਰਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਜਨਾ ਲਈ ਸੀਮਾ ਅਤੇ ਅਜਨਾ ਦੀ ਸੰਵੇਦਨਾ ਦੀ ਘਾਟ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਇੱਕ ਕਾਫ਼ੀ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਨੇੜੇ ਦੀਆਂ ਸੂਖਮ ਚੇਤਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲੱਗਾ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਇਹ ਲਗਭਗ 50 ਸੈਂਟੀਮੀਟਰ ਦੇ ਰੇਡੀਅਸ ਤੱਕ ਹੈ।

ਕੀ ਇਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ "ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਵਿਸਤਾਰ" ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?

ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ "ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਵਿਸਤਾਰ" ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਗੱਲ ਹੁੰਦੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮਨ ਜਾਂ ਦਿਮਾਗ ਦਾ ਵਿਸਤਾਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।

ਹੁਣ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਅਤੇ ਦਿਮਾਗ ਉਲਟਾ ਠਹਿਰਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਨਾਲੋਂ ਸੂਖਮ ਸੰਵੇਦਨਾਵਾਂ ਬਾਹਰ ਵੱਲ ਫੈਲ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।

ਜੇਕਰ ਇਸਨੂੰ ਧਿਆਨ ਦੀ ਧਾਰਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ "ਸਮਾਥਾ ਧਿਆਨ" (ਧਾਰਨਾ ਧਿਆਨ) ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਮਨ ਅੰਦਰ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਲਗਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਹੀ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਸੂਖਮ ਸੰਵੇਦਨਾ, ਸ਼ਾਇਦ ਪੰਜ ਇੰਦਰੀਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਸੂਖਮ, ਜਾਂ ਚਮੜੀ ਦੀ ਸੰਵੇਦਨਾ ਤੋਂ ਵੀ ਸੂਖਮ, ਜੋ ਕਿ ਬਾਹਰ ਵੱਲ ਫੈਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਨੂੰ ਵੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ "ਵਿਪਾਸਨਾ ਧਿਆਨ" (ਅਵਲੋਕਨ ਧਿਆਨ) ਵੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।

ਇਹ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਧਿਆਨ ਬਾਰੇ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਜਾਂ ਤਾਂ "ਸਮਾਥਾ ਧਿਆਨ" ਜਾਂ "ਵਿਪਾਸਨਾ ਧਿਆਨ" ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ। ਪਰ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ "ਸਮਾਥਾ ਧਿਆਨ" ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਕਿ ਮਨ ਅਤੇ ਦਿਮਾਗ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਲਗਾ ਕੇ ਅੰਦਰ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਅਤੇ "ਵਿਪਾਸਨਾ ਧਿਆਨ" ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਕਿ ਸੂਖਮ ਸੰਵੇਦਨਾਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਅਵਲੋਕਨ ਕਰਨਾ ਹੈ।

"ਸਮਾਥਾ ਧਿਆਨ" ਵਿੱਚ, ਮਨ ਅਤੇ ਦਿਮਾਗ ਪੰਜ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਸੂਖਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਉੱਲਟ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, "ਵਿਪਾਸਨਾ ਧਿਆਨ" ਵਿੱਚ, ਜੋ ਕਿ ਬਾਹਰ ਵੱਲ ਫੈਲ ਰਹੀ ਅਵਲੋਕਨ ਸੰਵੇਦਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਾਇਦ ਪੰਜ ਇੰਦਰੀਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ "ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਵਿਸਤਾਰ" ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਮਨ, ਦਿਮਾਗ ਅਤੇ ਪੰਜ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਵਿਸਤਾਰ ਹੋਣਾ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰੇ ਹੋਣਾ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫਰਕ ਹੋਵੇ।

ਤਾਜ਼ਾ ਧਿਆਨ ਅਭਿਆਸਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਭਾਗ ਕਾਫ਼ੀ ਠੋਸ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਪਹਿਲਾਂ, ਇਹ ਭਾਗ ਬਹੁਤ ਅస్పष्ट ਸਨ। ਸ਼ਾਇਦ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਇਹ ਹੋਰ ਵੀ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।

ਇੱਥੇ "ਭਾਗ" ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ, "ਸਮਾਥਾ" ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਸ਼ਰੀਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਕੁਝ ਹੁੰਦਾ ਹੈ... ਜਿਸਨੂੰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ "ਆਊਰਾ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਠਹਿਰਾਉ, ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਹੀ, ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਫੈਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸੂਖਮ ਸੰਵੇਦਨਾਵਾਂ, ਜੋ ਕਿ ਅਵਲੋਕਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸੇ ਹਨ, ਪਹਿਲਾਂ ਕਾਫ਼ੀ ਮਿਲਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਪਰ ਹੁਣ ਠਹਿਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਅਤੇ ਫੈਲਣ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਕਾਫ਼ੀ ਠੋਸ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।

ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਮਨ ਅਤੇ ਦਿਮਾਗ ਠਹਿਰਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸ਼ਰੀਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਠਹਿਰੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ "ਸੂਖਮ ਸੰਵੇਦਨਾਵਾਂ" ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਕਿ ਅਵਲੋਕਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ।

ਇਸ ਲਈ, ਇੱਕ ਆਮ ਧਾਰਨਾ ਹੈ ਕਿ "ਵਿਪਾਸਨਾ ਧਿਆਨ" ਚਮੜੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸੰਵੇਦਨਾਵਾਂ ਦਾ ਅਵਲੋਕਨ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਪੰਜ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਅਵਲੋਕਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ "ਸਮਾਥਾ ਧਿਆਨ" (ਧਾਰਨਾ ਧਿਆਨ) ਹੋਵੇਗਾ। ਇਹ ਸ਼ਾਇਦ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਧਰਮ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਪੰਜ ਇੰਦਰੀਆਂ ਨੂੰ "ਵਿਪਾਸਨਾ ਧਿਆਨ" ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਗਲਤੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕੁਝ ਧਰਮਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, "ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਬਿੰਦੂ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਗੁੱਸਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ"। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ "ਸਮਾਥਾ ਧਿਆਨ" ਦੇ ਨਾਲ ਪੰਜ ਇੰਦਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਮਨ ਅਤੇ ਦਿਮਾਗ ਨੂੰ ਸ਼ਰੀਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਠਹਿਰਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਅਜਿਹੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ।

ਮੈਂ ਹੁਣ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਸਿਧਾਂਤਕ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਧਿਆਨ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ ਧਿਆਨ ਦੁਆਰਾ ਧਿਆਨਗਤਤਾ ਵਿੱਚ ਸੁਧਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਿਪਾਸਨਾ ਦੇ ਅਵਲੋਕਨ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਵਿਪਾਸਨਾ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਸਮਾਤਾ ਧਿਆਨ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।

ਜਾਖੜੀ ਦਾ ਵਿਸਥਾਰ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਔਰਾ ਦੀ ਹੱਦ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲੱਗਾ ਹਾਂ।

ਜਦੋਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦਾ ਵਿਸਥਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸਰੀਰ ਦੇ ਔਰਾ ਅਤੇ ਬਾਹਰੀ ਹੱਦ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੰਬਣੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇੱਕ ਉੱਡਦਾ ਹੋਇਆ ਪਾਣੀ ਦਾ ਸਤ੍ਹਾ।

ਇਹ ਸ਼ਾਇਦ ਸਟੀਨਰ ਦੁਆਰਾ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹੱਦ ਦੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਔਰਾ ਦੀ ਇੱਕ ਕੰਧ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਮੌਜੂਦ ਔਰਾ, ਦੋਵੇਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਹਨ। ਔਰਾ ਦੀ ਬਾਹਰੀ ਹੱਦ ਨਾਲ ਦੀ ਹੱਦ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਧੁੰਦਲੀ, ਕੰਬਣੀ ਵਾਲੀ ਸਤ੍ਹਾ ਜਾਂ ਧੁੰਦ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।

ਅੰਦਰੂ ਤੋਂ, ਇਹ ਔਰਾ ਦੀ ਹੱਦ ਦੀ ਕੰਬਣੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਬਾਹਰ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੰਸਾਰ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝੀਏ ਕਿ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦਾ ਵਿਸਥਾਰ ਬਾਹਰ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਸਟੀਨਰ ਨੇ ਇਸ ਅੰਦਰੂਨੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ "ਹੱਦ ਦੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰ" ਕਿਹਾ ਹੋਵੇਗਾ।

ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਧੁੰਦਲੇ ਕੱਚ ਰਾਹੀਂ ਬਾਹਰ ਦੇਖਣ 'ਤੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਹੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੁੰਦਲੇ ਔਰਾ ਰਾਹੀਂ ਬਾਹਰ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਹੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਸਟੀਨਰ ਨੇ ਸ਼ਾਇਦ "ਹੱਦ ਦੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰ" ਨੂੰ ਉਸ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਦੌਰ ਦਾ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰੂਹਾਨੀ ਗਾਈਡ ਜਾਂ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀਆਂ ਰੂਹਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਹੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਮੈਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।

ਸਪਿਰਚੁਅਲ ਟਰੇਨਿੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਔਰਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੁੰਦਲਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਦੀ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਧੀਰ-ਧੀਰ ਕਰਕੇ ਔਰਾ ਸਾਫ਼ ਹੋਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਧੁੰਦ ਦਾ ਰੰਗ ਧীরে ਧীরে ਚਿੱਟਾ ਹੋਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਅਜੇ ਵੀ ਧੁੰਦਲਾ ਹੈ, ਪਰ ਧੁੰਦ ਥੋੜ੍ਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਕਰਕੇ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਲੱਗਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਬਾਹਰ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਧੁੰਦਲੇ ਔਰਾ ਰਾਹੀਂ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਇਹ ਇੱਕ ਧੁੰਦਲੇ, ਬੱਦਲੀ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਸ਼ਾਇਦ ਉਸਨੂੰ ਇਸਨੂੰ "ਹੱਦ ਦਾ ਰੱਖਿਆਕਾਰ" ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।

"ਹੱਦ ਦੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰ" ਦੀ ਗੱਲ ਸਟੀਨਰ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਧੁੰਦਲੇ ਔਰਾ ਰਾਹੀਂ ਬਾਹਰ ਦੇਖਣ 'ਤੇ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਸਟੀਨਰ ਹੁਣ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਇੱਕ ਅਨੰਦਨ ਗੱਲ ਹੈ।

ਸਟੀਨਰ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ ਕਿ "ਹੱਦ ਦੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰ" ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਰੂਹਾਨੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਖੋਲ੍ਹੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਇਸ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਅੰਦਾਨ ਲਗਾ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਉਹ ਦੌਰ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਧੀਰ-ਧੀਰ ਕਰਕੇ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈ।

ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਬੁਰਾਈ ਦੀ ਛਾਂ ਦਿਸੀ ਸੀ, ਜੋ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਜੇਕਰ ਇਹ ਅੰਦਾਨ ਸਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ "ਹੱਦ ਦਾ ਰੱਖਿਆਕਾਰ" ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਦੌਰ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੇਖੀ ਗਈ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਜ਼ੋਕਚੇਨ ਵਿੱਚ, "ਟੈਕਚੂ" ਦੀ ਧਰਮ ਪਰੰਪਰਾ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਟੈਕਚੂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਧੁੰਦ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੁੰਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਸਮਾਨ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਵੀ ਠੀਕ ਹੈ।

ਖੈਰ, ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸਿੱਧਾ ਉਸ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਪੁੱਛ ਸਕਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਮੇਰੀ ਕਲਪਨਾ ਹੈ। ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।

ਮੈਂ ਕਈ ਵਾਰ ਲਿਖਿਆ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਧਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਿਆ ਅਤੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਅਤੀਤ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਸੱਚਾਈ ਵੇਖੀ ਅਤੇ ਹਾਈਅਰ ਸੈਲਫ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਆਤਮਾਵਾਂ ਤੋਂ ਸਿੱਖਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ "2000 ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ" ਨਾਲ ਨਜਿੱਠਣ ਦੀ ਯਾਦ ਆਈ।

ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮੈਂ ਅਜੇ ਵੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਮਾਂ ਸੀ ਕਿ ਕੀ ਗ੍ਰੈਜੂਏਸ਼ਨ ਕਰਨਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਸਮੇਂ, ਇਹ ਇੰਟਰਨੈੱਟ ਦੁਆਰਾ ਆਈਟੀ ਬੁਮ ਅਤੇ 2000 ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।

ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਹਾਂਗਾ ਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਨਜਿੱਠਿਆ ਸੀ... ਪਰ ਇਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੀ।

ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ 7-8 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਯਕੀਨ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਧਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮੈਂ ਸਮਾਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਕੇ ਅਤੀਤ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਿਆ ਅਤੇ ਕਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਿੱਖੀਆਂ, ਅਤੇ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ ਫੈਸਲੇ ਲਏ।

ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਕਦੇ-ਕਦਾਨਾਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਧਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਸਮਾਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਅਤੀਤ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਮੈਂ ਨੇੜਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਪੈਮਾਨੇ 'ਤੇ ਵੀ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ।

ਧਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ, ਕਿਸੇ ਧਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਤੋਂ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਉਸੇ ਜਗ੍ਹਾ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸੇ ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਿਆ ਅਤੇ ਫੈਸਲੇ ਲਏ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਜਗ੍ਹਾ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ, ਧਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਜੁੜਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ, ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਪਲ ਵਿੱਚ ਲਏ ਗਏ ਫੈਸਲੇ ਹਨ।

ਕੁਝ ਲੋਕ ਇਸਨੂੰ "ਸਿਰਫ਼ ਵਰਤਮਾਨ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ" ਜਾਂ "ਅਤੀਤ ਜਾਂ ਭਵਿੱਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ" ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਇੱਛਾ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਉੱਥੇ, ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਫੋਕਸ ਦੁਆਰਾ, ਅਤੀਤ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ ਸੰਭਵ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ 2000 ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ।

ਧਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੇ ਮੇਰੇ ਚੇਤਨਾ ਨੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕੀਤਾ ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਦਹਾਕਾ 2000 ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।

ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਸਪੱਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਧਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਹੋਇਆ ਸੀ ਜਾਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਜਗ੍ਹਾ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਸਹੀ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਸਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਧਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਦੌਰਾਨ 2000 ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਨੂੰ ਹੱਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ 2000 ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਨੂੰ ਹੱਲ ਕੀਤਾ।

ਕੁਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਇਹ ਧਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਗੱਲ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਕੋਈ ਵੀ ਸਬੂਤ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਵੀ ਮੈਂ ਹੁਣ ਕਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਦੇਖੇ ਗਏ ਕਹਾਣੇ ਵਜੋਂ ਸਮਝੋ।

ਧਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ, ਜਾਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਸਮਾਂ-ਰੇਖਾ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ।

2000 ਸਾਲ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਸਮਾਜ ਦੇ ਉਲਝਣ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ।

ਇਸ ਸਮੱਸਿਆ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹਿੱਸਾ ਯੂਰਪ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਸ਼ਾਇਦ ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ, ਫਰਾਂਸ ਜਾਂ ਸਪੇਨ ਵਿੱਚ... ਉੱਥੇ ਬਿਜਲੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੀਆਂ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਕਾਰਨ ਹਨੇਰੇ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਅਸਥਿਰ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਅਪੀਲ ਅਤੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਵਾਲੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਯਕੀਨਨ ਅਮਰੀਕਾ ਅਤੇ ਜਪਾਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਸਨ। ਇਹ 20 ਸਾਲ ਪੁਰਾਣੀ ਯਾਦ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਧੁੰਦਲਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਰਮਾਣੂ ਪਾਵਰ ਪਲਾਂਟ ਦੀਆਂ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਵੀ ਸਨ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਕੁਝ ਮੈਲਟਡਾਊਨ ਵਰਗੀਆਂ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਵੀ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।

ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਮੇਰਾ ਧਿਆਨ ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਹੈ... ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਯਾਤਰਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮੇਰਾ ਧਿਆਨ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਵੀ ਹੁਕਮ ਨਹੀਂ ਸੀ... ਪਰ ਸ਼ਾਇਦ ਉੱਚੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਕੋਈ ਇਰਾਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਉਸ ਸਮੇਂ ਮੇਰੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਦੀ ਸੁਪਨੇ ਵਾਲੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਅੱਧੇ "ਪ੍ਰਯੋਗ" ਵਜੋਂ ਮੰਨਿਆ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਸਮੱਸਿਆ ਦੀ ਜਾਂਚ ਅਤੇ ਹੱਲ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਿਆ।

"ਸਮੱਸਿਆ ਦੀ ਜਾਂਚ" ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ, ਪਰ ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਧੁਰੇ 'ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਖ਼ਬਰਾਂ ਤੋਂ ਮਿਲਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਤੋਂ ਕਾਰਨਾਂ ਬਾਰੇ ਜਾਣਦਾ ਸੀ।

ਕੁੱਝ ਮਹੀਨਿਆਂ ਜਾਂ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਕਾਰਨਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਟੀਵੀ 'ਤੇ ਰਿਪੋਰਟ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਮੱਸਿਆ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਟੀਵੀ 'ਤੇ ਕਈ ਗੱਲਾਂ ਥੋੜੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਸ਼ਾਇਦ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਜਾਂ ਕੁੱਝ ਮਹੀਨੇ।

ਇਹ ਗੱਲ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਕਾਰਨਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਇੰਨੀ ਛੇਤੀ ਹੋ ਗਈ, ਇਸ ਲਈ ਹੱਲ ਵੀ ਥੋੜੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਜੋ ਛਾਪ ਲੱਗੀ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਸੀ। ਜਾਪਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅੱਜ ਵਰਗਾ ਇੰਟਰਨੈੱਟ ਦੁਆਰਾ ਆਈਟੀ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਇੰਨਾ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅਤੇ 2000 ਸਾਲ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਨੇ ਆਈਟੀ ਬੁਲਬ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਪੜਾਅ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਆਈਟੀ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਹੀ ਪੈਸਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਥਾਂ 'ਤੇ ਕਾਰੋਬਾਰ ਚੱਲਦਾ ਰਿਹਾ। ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਦੇਖੀ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਮੇਰੇ ਧਿਆਨ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਹੈ, ਪਰ ਹਾਲਾਤ ਜੋ ਵੀ ਹੋਣ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿੱਚ 2000 ਸਾਲ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਨੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਹਨੇਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਬਣ ਗਈ। ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਮੇਰੇ ਦੇਖੇ ਗਏ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੱਲ ਸੱਚੀ ਸੀ।

ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਕਾਰਨਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਖੋਜ ਕੇਂਦਰ ਜਾਂ ਵਿਕਾਸ ਦਫ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਕਿ ਉਸ ਕਾਰਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਸਮੱਸਿਆ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਖੋਜਕਰਤਾ ਜਾਂ ਵਿਕਾਸਕਰਤਾ ਦੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਸਦੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਮੱਸਿਆ ਬਾਰੇ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੱਕ ਮਾਹਿਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਸਦੀ ਢੁਕਵੀਂ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 2000 ਸਾਲ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਲਗਭਗ ਹੱਲ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ 2000 ਦੇ ਨਵੇਂ ਸਾਲ ਦੀ ਰਾਤ ਸ਼ਾਂਤ ਗੁਜ਼ਰ ਗਈ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਰਾਤ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਸਨ।

ਇਹ ਦੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਸਮੇਂ ਜੌਨ ਟਾਈਟਰ ਵਰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਭਵਿੱਖਵਾਣੀਆਂ ਕਾਫ਼ੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਮੈਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਅਸਲੀ ਸੀ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਉਸਨੇ ਜਿਸ ਗੱਲ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਵਿੱਚ 2000 ਦਾ ਸਮੱਸਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੁਨੀਆਂ ਇੱਕ ਹਨੇਰੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ ਸਮਾਂ-ਰੇਖਾ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਮਿਲਦਾ ਜੁਲਦਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦਿਲਚਸਪੀ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ ਸੀ।

ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਭਵਿੱਖ ਤੋਂ ਆਏ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਚੇਤਨਾ ਪਿਛਲੇ ਜਾਂ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਊਧਾਰੀ ਦੇ ਤਜਰਬੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਮਾਂ ਦੀਆਂ ਸੀਮਾਵਾਂ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਇਹ ਵੀ ਊਧਾਰੀ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਤਜਰਬਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਮਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਲਈ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਲੋਕ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਦੇਣ-ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਜਕੜੇ ਹੋਏ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਸਮਾਂ ਦੀਆਂ ਸੀਮਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਈ ਹੈ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਸਮਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕੀ ਸੋਚਦੇ ਹੋ?

ਉਸ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, 2000 ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਤੋਂ ਬਚਿਆ ਗਿਆ, IT ਬੁਲਬਲੇ ਵਿੱਚ ਇੰਟਰਨੈੱਟ ਕੰਪਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਪੈਸਾ ਲਗਾਇਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁਨੀਆਂ ਅਜਿਹੀ ਦੁਨੀਆਂ ਬਣ ਗਈ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਇੰਟਰਨੈੱਟ ਕੰਪਨੀਆਂ ਦਾ ਮਾਰਕੀਟ ਕੁੱਲ ਮੁੱਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।

ਅਜ ਇਸ ਆਧੁਨਿਕ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੰਟਰਨੈੱਟ ਕੰਪਨੀਆਂ ਦਾ ਏਕਾਧਿਕਾਰ ਇੱਕ ਸਮੱਸਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਸਮਾਂ-ਰੇਖਾ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਕਰੀਏ ਜਿੱਥੇ ਟਰੈਡੀਸ਼ਨਲ ਉਦਯੋਗਾਂ ਨੂੰ ਬਣਾਈ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿੱਚ ਜੰਗਾਂ ਵੀ ਇਸ ਸਮਾਂ-ਰੇਖਾ ਨਾਲੋਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹਨ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਸਮਾਂ-ਰੇਖਾ ਨਾਲ ਜਿੱਥੇ ਇੰਟਰਨੈੱਟ ਕੰਪਨੀਆਂ ਇਸ ਸਮਾਂ-ਰੇਖਾ ਨਾਲੋਂ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਮਾਂ-ਰੇਖਾ, ਭਾਵੇਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕਈ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਕਾਫ਼ੀ ਵਧੀਆ ਹੈ।

ਸੱਚਾਈ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਅਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਮੈਂ ਉੱਪਰ ਦੱਸਿਆ ਜਿਵੇਂ ਕਿ, ਇਹ ਇੱਕ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ ਹੋਇਆ ਕਹਾਣੀ ਸੀ।

ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਕਾਫ਼ੀ ਦੇਰ ਲਈ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਅਚਾਨਕ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਯਾਦ ਆਇਆ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਲਿਖਿਆ।

ਜ਼ੋਕਚੇਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਢੰਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਟੈਕਚੂ ਦੇ ਢੰਗ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੁਗਲ ਦਾ ਢੰਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਟੈਕਚੂ ਵਿੱਚ ਹਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਜਲਦ ਹੀ ਤੁਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂ, ਇਹ ਇੱਕ ਕੁੱਝ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੀ ਵਿਚਾਰ-ਵਟਾਂਦਰਾ ਤੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਹੈ। ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਇੱਕ ਸਾਫ਼-ਸੁੱਥਰੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਸਤਹ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਇਹ ਇੱਕ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਬਲਕਿ ਇੱਕ ਅਨੁਭਵ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਪਾਸਨਾ ਦੇ "ਚੇਤਨਾ" ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਬਾਰੇ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦਿਲਚਸਪ ਵਰਣਨ ਪਾਇਆ ਹੈ।

ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ, ਵਿਪਾਸਨਾ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਵਜੋਂ, ਥੈਂਗਜ਼ੂਨ ਦੇ ਇੱਕ ਸੰਪ੍ਰਦਾਇ, ਓਊਬਾਕੂ-ਸ਼ੂ (Ōubaku-shū) ਦੇ "ਟੇਟਸੁਗੇਨ ਡੋਕੋ" (Tetsugen Dōkō) ਦੇ ਇੱਕ ਕਥਨ ਨੂੰ ਉਧਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ:

"ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਇੱਕ ਸਾਫ਼-ਸੁੱਥਰੇ ਆਸਮਾਨ ਵਾਂਗੀ ਅਨੁਭੂਤੀ ਅਜੇ ਵੀ ਇੱਕ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਬੁੱਧਕੁਲ/ਮਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਵਜੋਂ ਗਲਤ ਸਮਝਣਾ ਹੈ। (ਇਸ ਵਿੱਚ) ਇਹ ਚੇਤਨਾ ਇਸਦੇ ਪੂਰੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਸਲੀ ਮਨ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਅਗਿਆਨ ਦੀ ਨੀਂਦ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਸਨੂੰ "ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਸਲੀ ਮਨ" ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਭਾਵੇਂ ਇਹ "ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਸਲੀ ਮਨ" ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਸਥਿਤੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਕਲਪਨਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁਆਚਣਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਅਭਿਆਸੀ ਇੱਥੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਮਿਹਨਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਸੰਕੇਤ ਹੈ ਕਿ ਅਸਲ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਜਲਦੀ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਵੇਗੀ।" ("ਗੋਕੀ ਤੰਕੈਨ wo ਯੋਮੂ (Goki Tanken wo Yomu)" - ਓਤਾਕੇ ਸ਼ਿਨ ਲੇਖਕ)

ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਜ਼ੋਕਚੇਨ ਵਿੱਚ ਟੈਕਚੂ ਤੋਂ ਤੁਗਲ ਤੱਕ ਜਾਣ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੈ।

ਜ਼ੋਕਚੇਨ ਵਿੱਚ, ਟੈਕਚੂ ਨੂੰ "ਨੰਗਾ ਮਨ" ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਉੱਪਰ ਦਿੱਤੇ ਵਰਣਨ ਦੇ ਨਾਲ, "ਨੰਗਾ ਮਨ" ਜਾਂ "ਅਸਲੀ ਮਨ" ਟੈਕਚੂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਜੇ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ "ਗੰਦ", ਅਗਿਆਨ ਜਾਂ ਤਮਸ, ਜੋ ਕਿ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੰਪ੍ਰਦਾਇਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਜੇ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਜ਼ੋਕਚੇਨ ਦੇ ਤੁਗਲ ਜਾਂ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਕਦਮ ਦੀ ਲੋੜ ਹੋਵੇਗੀ।

ਹਾਲਾਂਕਿ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਜ਼ੋਕਚੇਨ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਵਿੱਚ ਵੀ ਧਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਟੈਕਚੂ ਅਤੇ ਤੁਗਲ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਟੈਕਚੂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤੁਗਲ ਵੱਲ ਅਗਵਾਈ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ, ਉੱਪਰ ਦਿੱਤੇ ਬੁੱਧਗਤ ਵਿਆਖਿਆ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ "ਸੰਕੇਤ" ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਭਾਵੇਂ ਕਲਪਨਾ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ "ਇਹ ਅਜੇ ਵੀ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਹੈ" ਇਹ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਇਸਨੂੰ ਛੱਡਣ ਜਾਂ ਇਸਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੀ ਉਡੀਕ ਨਾ ਕਰੋ, ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ੂਨ્યਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ੂਨ્યਤਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਿਰਫ਼ ਇਸਨੂੰ ਕਰਦੇ ਰਹੋ, ਤਾਂ ਅਚਾਨਕ ਸੱਚੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਵੇਗੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੇਵੇਗੀ, ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸੌ ਕਰੋੜ ਸੂਰਜ ਇੱਕే ਸਮੇਂ ਉੱਭਰਦੇ ਹਨ। ("ਗੋਕੀ ਤੰਕੈਨ wo ਯੋਮੂ (Goki Tanken wo Yomu)" - ਓਤਾਕੇ ਸ਼ਿਨ ਲੇਖਕ)

ਠੀਕ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰਸਤਾ ਇੱਥੇ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਕਈ ਆਦਤਾਂ ਕਾਰਨ, ਇੰਨਾ ਹੀ ਨਹੀਂ, "ਸਲੋ ਮੋਸ਼ਨ" ਵਿਪਸਨਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਵਿਘਨ ਪੈ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਖਾਣਾ ਜ਼ਿਆਦਾ
ਮੀਟ
ਖੁੱਬੀਆਂ? (ਜਾਂਚ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ)
ਤਲੇ ਹੋਏ ਪਦਾਰਥ (ਟੈਂਪੂਰਾ ਆਦਿ)

ਇਹ ਉਹ ਭੋਜਨ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਯੋਗਾ ਵਿੱਚ ਚੰਗੇ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤਾਜ਼ਗੀ ਵਿੱਚ, "ਸਲੋ ਮੋਸ਼ਨ" ਵਿਪਸਨਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇੰਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਯੋਗਾ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਦੱਸੀਆਂ ਗਈਆਂ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਹਨ। ਹੁਣ ਤੱਕ।

ਆਪਣੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਧਰਮ ਨਾਲ ਕੋਈ ਲੈਣਾ-ਦੇਣਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੀਟ ਖਾਣਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਖਾਣ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਵੀ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵਿੱਚ ਕੁਦਰਤੀ ਤਬਦੀਲੀਆਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਹੈ ਕਿ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਵੀ ਕੁਦਰਤੀ ਤਬਦੀਲੀ ਤੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਕੁਝ ਆਦਤਾਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਖਾਣ-ਪੀਣ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪੈ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਖੈਰ, ਇਸਨੂੰ ਵੀ ਕੁਦਰਤੀ ਤਬਦੀਲੀ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਸਪੱਸ਼ਟ ਅਨੁਭਵ ਹੈ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਦੇ ਖਾਣਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।

ਇਸ ਲਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਿਪਸਨਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਵਿਘਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਖੁੱਬੀਆਂ ਬਾਰੇ, ਇਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਮੀਟ ਵਿੱਚ, ਗਊ ਦਾ ਮੀਟ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਪਰ ਸੂਰ ਦਾ ਮੀਟ ਬਹੁਤ ਖਰਾਬ ਹੈ। ਚਿਕਨ ਵੀ ਇੰਨਾ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਮੈਂ ਇੱਕ ਅਨੁਭਵ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੀਟ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਮੀਟ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਵਿਕਲਪ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਅਕਸਰ ਪਛਤਾਵਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਸ਼ਰਾਬ ਵੀ ਪੀਣਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।

ਪਹਿਲਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਸਦਾ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ, "ਸਲੋ ਮੋਸ਼ਨ" ਵਿਪਸਨਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਇੱਕ ਖਾਸ ਸੂਚਕ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਅਜਿਹੇ ਨੁਕਸਾਨਦੇਹ ਭੋਜਨਾਂ ਦਾ ਸੇਵਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਿਪਸਨਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਵਿਘਨ ਪੈ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਅਕਸਰ ਸੁਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ "ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਵੀ ਖਾਓ, ਇਹ ਚੰਗਾ ਹੈ", ਪਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।

ਕੀ ਅੰਤਮ ਪੜਾਅ 'ਤੇ ਵੀ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦਾ ਕੋਈ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ? ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।

ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਸਹੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਖਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਰਹੇ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਗੰਦੇ ਊਰਜਾ ਵਾਲੇ ਭੋਜਨ ਦਾ ਸੇਵਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਆਪਣੀ ਊਰਜਾ ਵੀ ਗੰਦੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।

ਬੇਨਸ਼ੱਕ, ਗੰਦੇ ਊਰਾ ਵੀ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਊਰਾ ਵੀ, ਉੱਚੇ ਪੱਧਰ ਤੋਂ ਦੇਖੇ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕੋ "ਮੈਂ" ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਅਜੇ ਅਜਿਹੇ ਪੱਧਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।

ਇਸ ਲਈ, ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਦੂਜੇ ਦੇ ਊਰਾ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਣਾ ਖਾਣਾ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖਾਣੇ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਦੇਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ।

ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਗੱਲ ਉਦੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਸੀ ਜਦੋਂ ਪੁਰਾਣੇ ਗੁਰੂਆਂ ਨੇ "ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਵੀ ਖਾ ਸਕਦੇ ਹੋ" ਕਹਿ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਸੀ।

ਜੀਵਨ ਸ਼ੈਲੀ ਦੀ ਗੱਲ ਆਵੇ ਤਾਂ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ "ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜੀਵਨ ਜੀ ਸਕਦੇ ਹੋ" ਕਹਿਣਾ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰਾ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਮਾਹੌਲ ਹੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਵਿਪਾਸਨਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਵੀ ਊਰਾ ਨਾਲ ਸਮਝਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਭਾਵੇਂ ਇਸਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਜੇਕਰ ਲੋਕ "ਸਮਝ" ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਕਿ "ਇਹ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ"।

ਇੱਕ ਪਾਸੇ, ਚੰਗੀਆਂ ਅਤੇ ਬੁਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਲਈ ਸਪੱਸ਼ਟ ਮਾਪਦੰਡ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਲੋਕ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਸਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਵੀ, ਕਿ ਕੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨੀ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਚੋਣ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮੁਫ਼ਤ ਇੱਛਾ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀ ਸਕਦੇ ਹੋ।