ਕੁੰਡਲਿਨੀ ਅਨੁਭਵ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੁੰਭਕਾ ਮੈਨੂੰ ਔਖਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਕੁੰਡਲਿਨੀ ਅਨੁਭਵ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਯੋਗਾ ਦੇ ਸਾਹ ਲੈਣ ਦੇ ਤਰੀਕੇ, ਜਿਸਨੂੰ 'ਪ੍ਰਣਾਯਾਮ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ "ਕੁੰਭਕ" (ਸਾਹ ਰੋਕਣਾ) ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਇਸ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਂ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ 1.5 ਤੋਂ 2 ਮਿੰਟ ਤੱਕ ਕੁੰਭਕ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਮੈਂ 30 ਸਕਿੰਟ ਤੱਕ ਹੀ ਸਾਹ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਜੇ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂ ਤਾਂ 50 ਸਕਿੰਟ ਤੋਂ 1 ਮਿੰਟ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਬਹੁਤ ਅਜੀਬ ਹੈ...।
ਮੇਰਾ ਸਾਹ ਵੀ ਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ...?
ਇਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਤਣਾਅ ਅੰਦਰ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।ਇਹ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਿਛਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੰਦਰੁਸਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਹ ਅਤੇ ਕੁਮਬਕ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲ ਆਉਣਾ ਹੀ ਰਹੇਗਾ। ਅਜੇ ਵੀ ਇਹ ਇੱਕ ਰਹੱਸ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਯੋਗਾ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਕੀ ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਆ ਰਹੇ ਹਨ?" ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਕੁਮਬਕ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲ ਆਉਂਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਇਹ ਟਿੱਪਣੀ ਸਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਕੁਡਾਲੀਨੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਫਰਕ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਕੁਡਾਲੀਨੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਬਦਲਾਅ ਆਇਆ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੈ ਕਿ ਕੁਮਬਕ ਦਾ ਸਮਾਂ 3/4 ਤੋਂ ਘੱਟ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਸਦਾ ਕਾਰਨ ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਕੁਡਾਲੀਨੀ ਹੈ।
ਅੱਪਡੇਟ:
ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਬਲੌਗ 'ਤੇ ਇੱਕ ਲੇਖ ਦੇਖਿਆ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, "ਧਾਤੂ ÷ ਊਰਜਾ ਦੀ ਤਾਕਤ = ਕੁਮਬਕ ਦਾ ਸਮਾਂ।" ਜੇਕਰ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੁਡਾਲੀਨੀ ਨਾਲ ਊਰਜਾ ਵਧ ਗਈ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਧਾਤੂ ਜਲਦੀ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਕੁਮਬਕ ਦਾ ਸਮਾਂ ਘੱਟ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਗੱਲ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਸੇ ਬਲੌਗ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਕਿ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਕੁਮਬਕ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਧਾਤੂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਕਰਨ ਲਈ ਸਖ਼ਤ ਮਿਹਨਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਵੀ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
■ ਕੇਵਾਲਾ ਕੁਮਬਕ
ਕੁਡਾਲੀਨੀ (ਦੂਜੀ ਵਾਰ) ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਅਕਸਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਕੇਵਾਲਾ ਕੁਮਬਕ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਅਕਸਰ ਇੱਕ ਸਥਿਰ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਕੁਡਾਲੀਨੀ (ਦੂਜੀ ਵਾਰ) ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਾਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਕੇਵਾਲਾ ਕੁਮਬਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਫੂਨੋ ਰੂਨ ਦੇ ਤੂਫਾਨ ਕਾਰਨ, ਮਨੀਪੁਰ ਦੀ ਬਜਾਏ ਅਨਾਹਟਾ ਦਾ ਪ੍ਰਬਲ ਹੋਣਾ।
2019 ਸਤੰਬਰ 5, ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਕੁਡਲਿਨੀ ਵਰਗਾ ਅਨੁਭਵ ਹੋਇਆ।
ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਟੀਹੇ ਨੂੰ ਤੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਟ੍ਰੈਚਿੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਰਿਕਵਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਇਸ ਸਵੇਰੇ ਵੀ, ਸਟ੍ਰੈਚਿੰਗ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਸੌਂ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਮੈਂ ਇੱਕ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਅਤੇ ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਪਰ ਇੱਕ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਯੋਗਾ ਅਭਿਆਸੀ ਦਾ ਇੱਕ ਬਜ਼ੁਰਗ, ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਨਾਰੂਮੀ ਸੇ, ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਮਰ ਨੂੰ ਗੂੜ੍ਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਘੁਮਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ, "ਹੇ, ਇਹ ਵਿਅਕਤੀ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ..." ਪਰ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਅਜ਼ਮਾਉਣ ਲੱਗਾ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਕਮਰ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਸੌਂ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੇਰਾ ਕਮਰ ਨਹੀਂ ਹਿਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਚੱਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ, "ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?" ਫਿਰ, ਅਚਾਨਕ, ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਵਿਚਾਰ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ (ਜੋ ਕਿ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੀ ਖੱਟੀ ਉਂਗਲੀ ਸੀ) ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਘੁਮਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਇੱਕ ਸਤ੍ਹਾ 'ਤੇ ਉਲਝਣ ਬਣਾ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨੂੰ ਘੁਮਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਘੁਮਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਵਿਰੋਧੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਘੁਮਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਮੈਂ ਅਜਿਹਾ ਕੀਤਾ, ਇੱਕ ਘੁੰਮੜਾ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਕਮਰ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ, ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਕੀ ਹੈ! ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸੁਪਨਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਸੀ, ਪਰ ਮੇਰੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ ਅਤੇ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਇੱਕ ਹਲਕੀ ਹਵਾ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਵਾਹ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇੱਕ ਘੁੰਮੜਾ। ਫਿਰ, ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ, "ਮੈਂ ਇਸ ਘੁੰਮੜੇ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰਾਂ?" ਅਤੇ, ਇੱਕ ਅਜ਼ਮਾਇਸ਼ ਵਜੋਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਉੱਪਰ ਹਿਲਾਇਆ, ਅਤੇ ਘੁੰਮੜਾ ਉੱਪਰ ਜਾਣ ਲੱਗਾ! ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਕਮਰ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਲਗਭਗ ਮੇਰੇ ਛਾਤੀ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਤੱਕ ਉੱਚਾ ਕੀਤਾ। ਮੈਂ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਝਿਜਕਿਆ ਕਿ ਇਸਨੂੰ ਹੋਰ ਉੱਚਾ ਕਰਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਸਦੇ ਲਈ "ਪਿੱਠ ਦੀ ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ" ਰੱਖਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਹੁਣ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਲੇਟ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਸਿੱਧਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਡਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਗਲਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਬਦਲਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਜੇ ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵੀ ਦੇਰੀ ਕਰਾਂ, ਤਾਂ ਘੁੰਮੜਾ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ, "ਠੀਕ ਹੈ, ਚੱਲੋ ਇਸਨੂੰ ਉੱਪਰ ਕਰੋ," ਅਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਹਿਲਾਇਆ, ਅਤੇ ਘੁੰਮੜਾ ਸਫਲਤਾਪੂਰਵਕ ਮੇਰੀ ਛਾਤੀ ਤੋਂ, ਮੇਰੀ ਗਲੇ ਤੋਂ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਫੈਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ। ਕੋਈ ਵੀ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਇਹ ਖਤਰਨਾਕ ਨਹੀਂ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਘੁੰਮੜਾ ਉੱਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਧੁਨ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ "ਸ਼ਸ਼ਸ਼ਸ਼ਸ਼ਸ਼,"।
ਇਸ ਵਾਰ, ਮੈਂ ਜਾਗ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ, "ਹਮ, ਕੀ ਇਹ ਇੱਕ ਸੁਪਨਾ ਸੀ?" ਫਿਰ, ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੀ ਛਾਤੀ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਕੁਝ ਦੇਰ ਲਈ ਇੱਕ ਝਨਝਨਾਹਟ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਧੜ ਦੀ ਉੱਪਰਲੀ ਹਿੱਸੇ, ਮੇਰੇ ਗਲੇ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਇੱਕ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਜਿਸ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੱਡੀ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਸੀ (ਜਿਸਨੂੰ "ਡਾੲਿਟਸੁਈ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ), ਵਿੱਚ ਖੂਨ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਗਲੇ ਦੇ ਹੇਠਾਂ (ਡਾੲਿਟਸੁਈ?) ਵਿੱਚ ਖੂਨ ਵਗਣ ਦੀ ਇਹ ਭਾਵਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਕੁਡਲਿਨੀ ਅਨੁਭਵ (ਦੂਜੀ ਵਾਰ) ਦੇ ਸਮੇਂ ਮੇਰੇ ਕਮਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਖੂਨ ਵਗਣ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਇੱਕ ਥੋੜ੍ਹਾ ਘੱਟ ਭਾਵਨਾ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਕੁਡਲਿਨੀ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਅਨੁਭਵ ਸੀ। ਇਸ ਵਾਰ, ਇਹ ਪਿਛਲੀ ਵਾਰ ਨਾਲੋਂ ਬਹੁਤ ਛੋਟੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ।ਸ਼ਿਵਨੰਦ ਸ੍ਰੀ ਜੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬੋਲਿਆਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਸ਼ਾਇਦ ਸਾਨੂੰ ਕੁੰਡਲਿਨੀ ਨੂੰ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਉੱਚਾ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਅਜਨਾ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚਾ ਰੱਖਣ ਦੇ ਯੋਗ ਬਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਗੱਲ ਸੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਵਾਰ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਵੀ ਜਿਥੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਉੱਥੇ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਸਕਿਆ। → ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਿਆ, ਪਰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਸਮਝ ਬਦਲ ਗਈ। ਇਸ ਦਿਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਨਾਹਤਾ (Anahata) ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਧ ਗਿਆ।
ਇਸ ਵਾਰ, ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਦੀ ਟਰਿੱਕ ਜਾਂ ਵਲਵਲ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਜਾਂ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਕਿ ਚੰਗਾ ਸੀ। ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ, ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੁੰਮਣ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਵਾਪਰ ਹੋਰ ਊਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਮੈਂ ਪਿਛਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਇਸ ਬਾਰੇ ਵਿਸਤਾਰ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਪਿਛਲੀ ਵਾਰ, ਮੇਰਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਇਸ ਵਾਰ, ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਗੈਰ-ਗਤੀਸ਼ੀਲ ਰਿਹਾ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਵਲਵਲ ਬਣਾਇਆ, ਇਹ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫਰਕ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ, ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਊਰਜਾ ਦੇ ਵਹਾਅ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਸਰੀਰ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੀ ਊਰਜਾ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਇੱਕੋ ਗੱਲ ਹੈ? ਇਹ ਦਿਲਚਸਪ ਹੈ।
ਪਿਛਲੀ ਵਾਰ, ਕੁਡਲਿਨੀ (Kundalini) ਦੇ ਬਾਅਦ ਬਹੁਤ ਗਰਮੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ ਸੀ, ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ, ਇਹ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਅਨੁਭਵ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਲਗਭਗ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਹੁਣ ਤੱਕ।
■ ਫੂਨੋ ਦੀ ਰਨ (風のルン)
ਮੇਰੇ ਅਨੁਭਵ ਵਿੱਚ, ਇਹ "ਹਵਾ" ਦੀ ਊਰਜਾ ਸੀ। "ਹਵਾ" ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਅਨਾਹਤਾ ਚੱਕਰ (Anahata Chakra) ਦੀ ਊਰਜਾ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ, ਅਨਾਹਤਾ ਵਿੱਚ ਜਿੰਜ-ਜਿੰਜ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਹਿਸਾਸ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਸੀ। ਇੱਥੇ "ਹਵਾ" ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਚੱਕਰ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ "ਹਵਾ" ਦੇ ਅਰਥ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਯੋਗਾ ਦੇ ਪੰਜ ਮੂਲ ਤੱਤ: ਧਰਤ, ਜਲ, ਅੱਗ, ਹਵਾ ਅਤੇ ਥਲ, ਹਰੇਕ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਪਰ ਅਨਾਹਤਾ ਚੱਕਰ "ਹਵਾ" (Air) ਹੈ।
ਸਪਨਿਆਂ ਵਿੱਚ, "ਫੂਨੋ ਦੀ ਰਨ" (風のルン) ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਕਈ ਵਾਰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। "ਵਲਵਲ" (tornado) ਮੇਰੇ ਅਨੁਭਵ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਸ਼ਾਇਦ ਇਸ ਵਰਤੋਂ ਦੇ ਅਸਲ ਨਾਮ "ਫੂਨੋ ਦੀ ਰਨ" (風のルン) ਹੋਣ। "ਰਨ" (ルン) ਕੀ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕਿਤੇ ਸੁਣਿਆ ਸੀ... ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਖੋਜ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਤਿੱਬਤ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਊਰਜਾ ਦੇ ਨਾਮ "ਰਨ" (ルン) ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਅਨੁਵਾਦ "ਹਵਾ" ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ! ਇਹ ਗੀ (Ki) ਜਾਂ ਯੋਗਾ ਵਿੱਚ "ਪ੍ਰਾਣਾ" (Prana) ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
■ ਗਰਦਨ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ (ਦਹੀਆ?) ਦਾ ਕਿਸ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਹੈ?
ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਗਰਦਨ ਦਾ ਹੇਠਲਾ ਹਿੱਸਾ ਅਨਾਹਤਾ (Anahata) ਜਾਂ ਵਿਸ਼ੁੱਡਾ (Vishuddha) ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਦੂਰ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਅਸਪਸ਼ਟ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਵਿਸ਼ੁੱਡਾ ਚੱਕਰ "ਗਲਾ" ਹੈ, ਅਤੇ ਅਨਾਹਤਾ ਚੱਕਰ "ਛਾਤੀ" ਹੈ। ਵਿਸ਼ੁੱਡਾ ਚੱਕਰ ਦਾ ਸਥਾਨ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ, ਅਤੇ (ਅੱਜ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ), ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ, ਮੈਨੂੰ ਅਕਸਰ ਗਲੇ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਜਿੰਜ-ਜਿੰਜ ਅਹਿਸਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਗਲੇ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਵਿਸ਼ੁੱਡਾ ਚੱਕਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਗਰਦਨ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ (ਦਹੀਆ?) ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ੁੱਡਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ ਅਤੇ ਅਨਾਹਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ...
ਇਸਦੇ ਲਈ, ਹਰੇਕ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਚੱਕਰ ਦੇ ਚਿੱਤਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ:
↑ ਸ਼ਿਵਨੰਦ ਜੀ ਦੇ "ਯੋਗਾ ਐਂਡ ਦਿ ਸਾਇੰਸ ਆਫ ਦਿ ਹਾਰਟ" ਵਿੱਚ ਇਹ ਲਿਖਿਆ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਗਲਾ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਰਗਾ ਵੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ, "ਪਿੱਠ ਦੀ ਗਰਦਨ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ (ਦਹਸ਼ੀ?)", ਸ਼ਾਇਦ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ੁੱਡਾ ਹੈ।
↑ ਸ਼ਿਵਨੰਦ ਜੀ ਦੇ ਸ਼ਾਗਿਰ ਵਿਸ਼ਨੁਦੇਵਨੰਦ ਜੀ ਦੀ ਲਿਖੀ "ਮੈਡੀਟੇਸ਼ਨ ਐਂਡ ਮੰਤਰਾ" ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਜਿਹੀ ਹੀ ਇੱਕ ਤਸਵੀਰ ਹੈ।
↑ ਇਹ ਇਥਰ ਦੇ ਵਿਗਿਆਨ ਦੀ "ਇਥਰ ਦੇ ਵਿਗਿਆਨ ਦੀ ਸੰਖੇਪ ਜਾਣਕਾਰੀ, ਪਹਿਲਾ ਭਾਗ, ਈਥਰਿਕ ਸਰੀਰ" ਵਿੱਚਲੀ ਇੱਕ ਤਸਵੀਰ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ, ਗਲਾ ਸਾਫ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
↑ ਇਹ ਇੱਕ ਚੱਕਰ ਦਾ ਚਿੱਤਰ ਹੈ ਜੋ ਕਿ "ਚੱਕਰ (ਸੀ.ਡਬਲਿਊ. ਰੀਡਬੀਟਰ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ)" ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੇਰੇ ਢੁਕਵਾਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਧੜ ਦੀ ਪਿੱਠਭਾਗ ਤੋਂ ਅਨਾਹਤਾ ਚੱਕਰ ਤੱਕ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਅਨਾਹਤਾ ਚੱਕਰ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਇਹ ਬਹੁਤਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਧੜ ਦੀ ਪਿੱਠਭਾਗ (ਮਹਾਂਸ਼ੂਈ?) ਵਿੱਚ ਨਾਡੀ (ਊਰਜਾ ਦਾ ਰਸਤਾ) ਦੀ ਰੁਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਅਨਾਹਤਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਰਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਢੁਕਵਾਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ, ਅਜੇ ਵੀ ਇਹ ਅੱਜ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਬਹੁਤਾ ਬਦਲਾਅ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਜੇਕਰ ਧੜ ਦੀ ਪਿੱਠਭਾਗ (ਯੋਗਾ ਵਿੱਚ ਨਾਡੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ) ਵਿੱਚ ਊਰਜਾ ਦਾ ਰਸਤਾ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੋਚਣਾ ਵੀ ਤਰਕਸੰਗਤ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਅਨਾਹਤਾ ਚੱਕਰ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੁੱਡਾ ਚੱਕਰ ਦੋਵਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ਾਇਦ ਅੰਤਿਮ ਸਮਝ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਅਜੇ ਵੀ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਦੇਖ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਗਲੇ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ੁੱਡਾ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵਧੇਰੇ "ਜ਼ਾਜ਼ਾ" ਭਾਵਨਾ ਜਾਰੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਇਹ ਲਗਾਤਾਰ ਜਾਰੀ ਹੈ (ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਇਸਨੂੰ ਲਿਖਣ ਤੋਂ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ), ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਬਦਲਾਅ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਅਨਾਹਤਾ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਨਾਡੀ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਹੈ ਅਤੇ ਅਨਾਹਤਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੁੱਡਾ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ ਆਇਆ ਹੈ।
■ ਮੁਆਫ ਕਰਨੀ ਦਾ ਧਿਆਨ
ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਉਹ ਦਿਨ ਜਦੋਂ ਭੂਚੱਤਬਾ ਆਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਦਿਨ ਕੁਝ ਅਸਾਧਾਰਨ ਸੀ। ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਮੈਂ ਚੁੱਪ ਧਿਆਨ ਕਰਦੀ ਹਾਂ ਜਾਂ ਨਾਦਾ ਧੁਨੀ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ, ਪਰ ਉਸ ਦਿਨ, ਮੈਂ "ਮੁਆਫ ਕਰਨੀ" ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੇ ਪੈਰ ਦੀ ਹੱਡੀ ਟੁੱਟਣਾ ਕਾਰਮਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਬੇਲੋੜੇ ਵਿਚਾਰ ਵੀ ਆ ਰਹੇ ਸਨ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਕਾਰਮਾ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, "ਮੈਂ 〇〇 ਨੂੰ ਮੁਆਫ਼ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ △△ ਨੂੰ ਮੁਆਫ਼ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ (ਇੱਕ ਖਾਸ ਵਿਅਕਤੀ) ਨੂੰ ਮੁਆਫ਼ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ (ਇੱਕ ਖਾਸ ਵਿਅਕਤੀ) ਨੂੰ ਵੀ ਮੁਆਫ਼ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮੈਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਯਾਦਾਂ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਕਈ ਕਾਰਮਾਵਾਂ ਜਾਂ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਏ ਬੇਲੋੜੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੇ ਮੁੱਢ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ 'ਤੇ "ਮੈਂ ~ ਨੂੰ ਮੁਆਫ਼ ਕਰਦੀ ਹਾਂ" ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ। ਮੈਂ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਇਸ ਦਿਨ ਇੱਕ ਵੱਖਰਾ ਪੱਖ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਕੁਝ ਇਸ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸ਼ਾਇਦ ਕੁੱਝ ਢੰਗ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉੱਪਰ ਦਾ ਤਜਰਬਾ ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਕੁਝ ਘੰਟੇ ਬਾਅਦ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਹ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਆਮ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਸੀ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਚੁੱਪ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕੋਈ ਡੂੰਘੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਹੋਈ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਦੂਰ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰੀ ਇੱਕ ਧਾਰਨਾ ਸੀ।
ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸ਼ਾਇਦ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਅਜਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਬਦਲਾਅ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਅਜਿਹਾ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਲਈ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਜਾਂ ਸਿੱਖਿਆ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਬਦਲਾਅ ਕਾਫ਼ੀ ਜਲਦੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵੀ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਧਾਰਨਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
■ "ਖਰਗੁਸ਼" ਕਰਨ ਦਾ ਅਰਥ
ਅੱਜ ਤੱਕ, ਮੈਂ ਸ਼ਾਇਦ "ਖਰਗੁਸ਼" ਕਰਨ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਾਉਂਦਾ। ਖਰਗੁਸ਼ ਕਰਨਾ ਦਾ ਮਤਲਬ ਸਿਰ ਜਾਂ ਦਿਲ ਨਾਲ ਸਮਝਣਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਇਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਪ੍ਰਤੀ "ਕੁੱਲ" ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਫਰਤ ਖਤਮ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਅਤੇ "ਖਰਗੁਸ਼" ਕਰਨਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਅਜਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸਚੀਅਨਿਟੀ ਵਿੱਚ, ਖਰਗੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੀ ਇਸਦਾ ਅਸਲ ਅਰਥ ਅਜਿਹਾ ਸੰਪੂਰਨ ਖਰਗੁਸ਼ ਕਰਨਾ ਹੈ?
■ ਅਨਾਹਤਾ ਸ਼ੌਕ
ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਅਨਾਹਤਾ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਗ੍ਰਾਂਤੀ ਟੁੱਟਣ ਵੇਲੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤੀਬਰ ਝਟਕਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ "ਅਨਾਹਤਾ ਸ਼ੌਕ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਝਟਕਾ ਇੰਨਾ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮੂੰਹੋਂ ਚਿੱਟੇ ਫੋਮ ਉਗਾਰਦੇ ਹੋਏ ਢਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੇਰੇ ਕੇਸ ਵਿੱਚ, ਅਜਿਹਾ ਕੋਈ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਝਟਕਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਿਰਫ਼ ਅਨਾਹਤਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਝਨਝਨਾਹਟ ਸੀ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਗਰਦਨ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ (ਦਹੀ?) ਵਿੱਚ ਖੂਨ ਦੀ ਧੜਕਣ ਬਹੁਤ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਸੀ, ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੁਝ ਵੀ ਆਮ ਸੀ। ਕੀ ਇਹ ਹਰੇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਇਹ ਕੋਈ ਹੋਰ ਵਰਤਾਰਾ ਹੈ? ਇਹ ਸ਼ਾਇਦ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸੁਪਨਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਮੈਂ ਇਸਦੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਅੱਧੇ ਦਿਨ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਝਨਝਨਾਹਟ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਢਹਿਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਗਾਈਡ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਇਸ ਅਨਾਹਤਾ ਸ਼ੌਕ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਅਨਾਹਤਾ ਸ਼ੌਕ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੰਖੇ ਜੰਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਹਾਲਾਤ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਅਜਿਹਾ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਇਸ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਰੂਹਾਨੀ ਵਿਕਾਸ ਕਰਨ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਅਨਾਹਤਾ ਸ਼ੌਕ ਵਰਗੀ ਬਹੁਤ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ੁੱਡਾ ਗ੍ਰਾਂਤੀ ਨੂੰ ਤੋੜਨਾ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜ਼ाहਰ ਹੈ, ਇਹ ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਹੀ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਉਮੀਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਸ ਵਾਰ, ਮੈਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਜਲਨ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਕੋਈ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਝਟਕਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇਗਾ।
ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਸਾਹ ਲੈਣ ਵਿੱਚ ਆਸਾਨੀ ਹੋਈ।
[ਫੂਨੋ ਰੂਨ ਦੇ ਤੂਫਾਨ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਤੋਂ 2 ਦਿਨ ਬਾਅਦ]
■ ਸਾਹ ਲੈਣਾ ਆਸਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ
ਮੈਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਕੁਂਡਲਿਨੀ (ਦੂਜੀ ਵਾਰ) ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੇਰਾ ਸਾਹ ਥੋਡਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਕੁੰਬਕਾ (ਸ਼ਵਾਸ ਰੋਕਣਾ) ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਹਿਲਾਂ, ਕੇਵਾਲਾ ਕੁੰਬਕਾ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਆਟੋਮੈਟਿਕ ਕੁੰਬਕਾ (ਸ਼ਵਾਸ ਰੋਕਣਾ) ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ ਜਾਂ ਆਰਾਮ ਦੌਰਾਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਕੁਂਡਲਿਨੀ (ਦੂਜੀ ਵਾਰ) ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੇਵਾਲਾ ਕੁੰਬਕਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੇਵਾਲਾ ਕੁੰਬਕਾ ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਚੁੱਪ ਮਨ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਜਿਹੀ ਕਿਸਮ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਲੋੜ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਸਾਹ ਦੁਬਾਰਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਕੇਸ ਵਿੱਚ, ਯੋਗਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਦੇ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਨਾਦਾ (ਧੁਨ) ਸੁਣਨ ਲੱਗੇ ਸਨ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਜਾਂ ਉਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਅਕਸਰ ਕੇਵਾਲਾ ਕੁੰਬਕਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਕੁਂਡਲਿਨੀ (ਦੂਜੀ ਵਾਰ) ਦੁਆਰਾ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਸੁਧਾਰ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਮੈਂ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਹੋ ਗਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਮੇਰਾ ਮਨ ਬਹੁਤੇ ਸਮੇਂ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਸਾਹ ਥੋਡਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਕੇਵਾਲਾ ਕੁੰਬਕਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਹਾਲਾਂਕਿ, ਅੱਜ ਇਸ ਅਨੁਭਵ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੇਰਾ ਸਾਹ ਅਚਾਨਕ ਗਹਿਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਕੁੰਬਕਾ ਵੀ ਕਾਫ਼ੀ ਆਸਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਹਾਲੇ ਵੀ ਇਹ ਕੇਵਾਲਾ ਕੁੰਬਕਾ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਵੱਖਰਾ ਸਾਹ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਕੱਲ੍ਹ ਤੱਕ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜਮ੍ਹਾਂ ਹੋਣ ਵਰਗਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਸਾਹ ਨਹੀਂ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਭਰ ਕੇ ਸਾਹ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਇੰਨਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਬਦਲ ਸਕਦਾ ਹੈ... ਇਹ ਬਹੁਤ ਅਜੀਬ ਹੈ।
■ ਕੀ ਥੋਡਾ ਸਾਹ ਲੈਣਾ "ਕੁੱਝ ਜਮ੍ਹਾ ਹੋਣ" ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਹੈ?
ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, "ਧਾਤੂ ÷ ਊਰਜਾ ਦੀ ਤਾਕਤ = ਕੁੰਬਕਾ ਦਾ ਸਮਾਂ" ਦਾ ਇੱਕ ਰਿਸ਼ਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਕੁਂਡਲਿਨੀ ਦੌਰਾਨ ਊਰਜਾ ਵਧ ਗਈ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਸਾਹ ਥੋਡਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਕੁੰਬਕਾ ਛੋਟਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ ਧਾਤੂ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਸਾਹ ਗਹਿਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਕੁੰਬਕਾ ਵੀ ਲੰਬਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਧਿਆਤਮਕ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਥੋਡਾ ਸਾਹ ਲੈਣਾ ਇੱਕ "ਕੁੱਝ ਜਮ੍ਹਾ ਹੋਣ" ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਸਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਇਸਦਾ ਬੁਨਿਆਦੀ ਅਰਥ ਹੈ ਕਿ "ਜੋ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ, ਉਹ ਜਮ੍ਹਾ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਸਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ", ਪਰ ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਹੀ, ਉੱਪਰ ਦਿੱਤੇ ਗਣਿਤ ਦੇ ਫਾਰਮੂਲੇ ਵਿੱਚ "ਧਾਤੂ" ਅਤੇ "ਊਰਜਾ ਦੀ ਤਾਕਤ" ਨੂੰ ਵੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੈਂਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਕਿ "ਊਰਜਾ ਵਧ ਗਈ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਧਾਤੂ ਛੋਟਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਧਾਤੂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ", ਜਾਂ "ਊਰਜਾ ਵਧ ਗਈ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਅਜਿਹੀ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਹੁਣ ਰੁਕਾਵਟ (ਬਲਾਕ) ਹੈ (ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਰੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਪਰ ਉਸਦਾ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਗਿਆ ਸੀ), ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਨਵੀਂ ਰੁਕਾਵਟ (ਬਲਾਕ) ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ"। ਇਹ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇੱਕ ਗੇੜੀ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਹਵਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਭਰੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਹਵਾ ਭਰ ਕੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੂਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਕੱਪੜਾ ਫੈਲ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਬੈਲੂਨ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਹਵਾ ਨਹੀਂ ਭਰੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਭਰਨ ਨਾਲ ਰਬੜ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਵੀ ਫੈਲ ਗਏ ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਤਣਾਅ ਆ ਗਿਆ।
■ ਕੇਵਾਲਾ ਕੁਮਬਕਾ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਧੌੜੀ ਦਾ ਸਬੰਧ
ਸਾਹ ਲੈਣਾ ਆਸਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ, ਕਈ ਵਾਰ ਕੇਵਾਲਾ ਕੁਮਬਕਾ (ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ) ਵੀ ਹੋਣ ਲੱਗਾ। ਕਈ ਵਾਰ ਇਹ ਇੰਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਸਾਹ ਲੈਣਾ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਸਾਹ ਲੈਣਾ ਪੈਂਦਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਮੈਨੂੰ "ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਵਾਲਾ ਹੈ" ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਪਰ, ਇੱਕੋ ਕੇਵਾਲਾ ਕੁਮਬਕਾ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਕਈ ਵਾਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਸਾਹ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਹ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਸਾਹ ਲੈਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਵੱਖ ਹੈ... ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਸਦਾ ਨਿਰੀਖਣ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਜਦੋਂ ਮੇਰੀ ਧੌੜੀ ਸਿੱਧੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਹ ਲੈਣਾ ਕੁਦਰਤੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਧੌੜੀ ਬੰਦ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੇਵਾਲਾ ਕੁਮਬਕਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਾਹ ਲੈਣਾ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਾ ਸੀ ਕਿ ਧੌੜੀ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਰੱਖਣਾ ਇੰਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਾਹ ਲੈਣ 'ਤੇ ਅਸਰ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਕੀ ਮੈਂ ਹੁਣ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ? ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਹਾਲੇ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਮੈਨੂੰ ਹੈਰਾਨੀ ਹੋਈ ਕਿ ਯੋਗਾ ਵਿੱਚ "ਧੌੜੀ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਰੱਖੋ" ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਾ ਇੰਨਾ ਛੋਟਾ ਅਸਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਸੀ ਕਿ ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਸ਼ੁਮਨਾ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਕਰਨਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਕੁਡਲਿਨੀ ਵਰਗੀਆਂ ਊਰਜਾਵਾਂ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਵਹਿ ਸਕਣ। ਪਰ ਇਹ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੈ। ਚਲਦਾ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰਾ ਅੰਦਾਨ ਹੈ।
■ ਕੇਵਾਲਾ ਕੁਮਬਕਾ ਅਤੇ "ਲੋਟਾ" ਦਾ ਸਬੰਧ
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸੌਂਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਕੇਵਾਲਾ ਕੁਮਬਕਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਲੋਟਾ ਲਗਾ ਕੇ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਸੌਂਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਗਏ ਵਾਂਗ, ਮੈਂ ਸਾਹ ਲੈਣ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੈ ਪਾਉਂਦਾ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਸੌਂਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਧੌੜੀ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸਾਹ ਲੈਣ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸਮੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਸੌਂਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਕੇਵਾਲਾ ਕੁਮਬਕਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਾਹ ਲੈਣਾ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਹ ਸਮੱਸਿਆ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਕੁਡਲਿਨੀ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ ਇਹ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ... ਫਿਰ ਮੈਂ ਇੱਕ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਲੋਟਾ ਹਟਾ ਕੇ ਸਿੱਧੇ ਫਰਸ਼ 'ਤੇ ਸੌ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਸਾਹ ਲੈਣ ਵਿੱਚ ਆਸਾਨੀ ਹੋ ਗਈ। ਸ਼ਾਇਦ ਲੋਟਾ ਲਗਾਉਣ ਨਾਲ ਮੈਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਬੰਦ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਲੋਟਾ ਨਾ ਲਗਾਉਣ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਧੌੜੀ ਸਿੱਧੀ ਹੋ ਗਈ। ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਫਰਸ਼ 'ਤੇ ਸੌਣ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਬੁਰਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਸੌਣਾ ਹੁੰਦਾ ਵੀ ਤਾਂ ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਪਤਲਾ ਲੋਟਾ ਹੀ ਵਰਤਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਅੱਜ ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਵੀ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਇੱਕ ਅੰਤਰਾਲਗਤ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਅਜੇ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਇਹ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਅਜੇ ਵੀ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
■ ਅਨਾਹਤਾ ਚੱਕਰ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਿਆ?
ਇਹ ਕਿ ਇਹ ਕਹੇ ਜਾਣ ਵਾਲੀ "ਖੁੱਲ੍ਹੇ" ਸਥਿਤੀ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ। ਮੈਂ ਇਸਦਾ ਧਿਆਨ ਰੱਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਭਰਨਾ ਆਸਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕਠੇ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਧੀਮੀ ਗਤੀ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਸ਼ਾਇਦ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਇੰਨਾ ਹੀ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
■ ਆਸ਼ਾਵਾਦੀ ਅਤੇ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ
ਯੋਗਾ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਹੋਂਸਨ ਹਾਕੂ ਸਨਸੇਈ, ਨੇ "ਮਿਲਚੋ ਯੋਗਾ" ਵਿੱਚ, ਸੱਚਚਾਨੰਦਾ ਦੇ ਕਥਨਾਂ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਜਿਹੜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਅਨਾਹਤਾ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਮੀਦ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਆਸ਼ਾਵਾਦੀ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" "ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਰਵੱਈਆ ਹੀ ਅਨਾਹਤਾ ਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਭਿਆਸਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ।"
■ ਅਨਾਹਤਾ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਣ 'ਤੇ ਕਰਮਾ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ
"ਮਿਲਚੋ ਯੋਗਾ (ਹੋਂਸਨ ਹਾਕੂ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ)" ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਨੀਪੁਰਾ ਤੱਕ ਕਰਮਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਨਾਹਤਾ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਏ ਲੋਕ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਰਮਾ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਇਹ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਅਨਾਹਤਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਰਮਾ ਇੱਕ ਰਿਐਲਿਟੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਉਸ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ ਕੇ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਨੀਪੁਰਾ ਅਤੇ ਅਨਾਹਤਾ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਫਰਕ ਹੈ। ਮਨੀਪੁਰਾ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਹੈ ਅਤੇ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਰਮਾ ਦੁਆਰਾ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸਨੂੰ ਇੱਛਾ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਉਲਟ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਅਨਾਹਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਰਮਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਇਹ ਗੱਲ ਉੱਪਰ ਦੱਸੇ ਗਏ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਟਰੌਮਾ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ 'ਤੇ "ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਮੁਆਫ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ" ਦਾ ਧਿਆਨ ਰੱਖਦਿਆਂ ਸੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਹਾਲ ਹੀ ਦੇ ਤੂਫਾਨ ਦੇ ਤਜਰਬੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਹਰ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਟਰੌਮਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਨਰਵਸ ਸਿਸਟਮ 'ਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਝਟਕਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਟਰੌਮਾ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਇਕੱਠਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਉਹ ਟਰੌਮਾ ਸੀ ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਕਈ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੋਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਜਿੰਨਾ ਸੰਭਵ ਹੋ ਸਕੇ ਉਸਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਟਰੌਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ। ਮੇਰਾ ਮੁਢਲਾ ਟੀਚਾ ਜਿੰਨੀ ਜਲਦੀ ਹੋ ਸਕੇ ਇਸਦਾ ਪਤਾ ਲਗਾਉਣਾ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਸੀ। ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਟਰੌਮਾ ਦੇ ਝਟਕੇ ਥੋੜੇ ਘੱਟ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਠਹਿਰਾ ਨਹੀਂ ਗਏ ਸਨ।
ਪਰ, ਹਾਲ ਹੀ ਦੇ ਤੂਫਾਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਵੀ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਟਰੌਮਾ ਬਾਰੇ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਝਟਕਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ। ਕੋਈ ਝਟਕਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਅਤੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਟਰੌਮਾ ਲਈ ਸੀ। ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਇੱਥੇ ਕਈ ਟਰੌਮਾ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਇਹ ਅਜੀਬ ਸੀ ਕਿ ਕੋਈ ਝਟਕਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਹੋਰ ਟਰੌਮਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਹਰ ਵਾਰ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਝਟਕਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਾ। ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਟਰੌਮਾ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਥੋੜੇ ਥੋੜੇ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਪਰ ਹਰੇਕ ਟਰੌਮਾ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਕੁਝ ਬਚ ਗਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਅਜੀਬ ਸੀ ਕਿ ਹਾਲ ਹੀ ਦੇ ਤੂਫਾਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਟਰੌਮਾ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ 'ਤੇ ਕੋਈ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।
ਮੈਨੂੰ, ਜ਼ੀਰੋ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਮੈਂ ਟਰੌਮੈਟਿਕ ਯਾਦਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਕੋਈ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਪਰ ਟਰੌਮਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਨ ਵਾਲੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਅਜੇ ਵੀ ਉੱਥੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਕਈ ਵਾਰ ਉਹ ਯਾਦਾਂ ਗਹਿਰਾਈ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਯਾਦਾਂ ਉੱਪਰ ਆਉਣਾ ਅਜੇ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਬਹੁਤਾ ਬਦਲਿਆ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਪਰ, ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਉਹ ਯਾਦਾਂ ਉੱਪਰ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਪਰ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਜ਼ੀਰੋ" ਕਹਿਣਾ ਸ਼ਾਇਦ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਠੀਕ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਪਿਛਲੇ 10 ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਘੱਟ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਲਗਭਗ ਜ਼ੀਰੋ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਮੈਂ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਇਸ ਟਰੌਮਾ ਨੂੰ ਜਗਾ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ, ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਇਹ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਹੈ ਅਤੇ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਸਮੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਦਰਅਸਲ, ਯੋਗਾ ਵਿੱਚ, ਕਰਮ ਨੂੰ "ਸਮਸਕਾਰਾ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ "ਇੰਪਰੈਸ਼ਨ" ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਇੰਪਰੈਸ਼ਨ ਕਰਮ ਵਜੋਂ ਪੁਨਰਜਨਮ ਵਿੱਚ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਿਛਲੇ ਟਰੌਮਾ ਕਾਰਨ, ਇੱਕੋ ਜਿਹੀਆਂ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਿਛਲੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖਣ, ਯਾਨੀ "ਇੰਪਰੈਸ਼ਨ" ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖਣ ਕਾਰਨ, ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਵੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪਰ, ਜੇ ਟਰੌਮਾ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਦਾਅਰਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ "ਇੰਪਰੈਸ਼ਨ" ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਯਾਦਾਂ ਅਜੇ ਵੀ ਹਨ, ਪਰ "ਇੰਪਰੈਸ਼ਨ" ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਟਰੌਮਾ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਕਰਮ ਕਾਫ਼ੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਧੂ ਗੱਲ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਟਰੌਮਾ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਬੁਰਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਾਇਦ ਬਹੁਤ ਅਸੁਖਤ ਨਹੀਂ ਹੋਵੋਗੇ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਾਇਦ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਵੋਗੇ। ਪਰ, ਇਹ ਉਹੀ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਅਨਾਹਟਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਪੜ੍ਹਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ "ਹੰ" ਕਿਹਾ। ਪਰ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਬਹੁਤ ਵੱਖਰਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਅਨਾਹਟਾ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ, ਕਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਕਰਮ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਨ।
ਇਹ ਕਹਿਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਕੁਝ "ਖਿਆਲਾਂ" ਜਾਂ "ਅਲਾਸ" ਅਜੇ ਵੀ ਬਾਕੀ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਭਾਵੇਂ ਟਰੌਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਲਗਭਗ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਕਈ ਵਾਰ ਮੈਂ ਨੈਗੇਟਿਵ ਸੋਚਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਅਜੇ ਵੀ ਵਿਕਾਸ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਅਜਿਹਾ ਕੁਝ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕੰਟਰੋਲ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਵੀ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸੋਚਣ ਦੇ ਢੰਗ ਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, "ਓਹ, ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਨੈਗੇਟਿਵ ਸੋਚਣ ਦਾ ਢੰਗ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।" ਯਾਦਾਂ ਅਜੇ ਵੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਢੰਗ ਵੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਸੋਚਣ ਦੇ ਢੰਗ ਵੀ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹਨ, ਪਰ ਸਿਰਫ਼ "ਇੰਪਰੈਸ਼ਨ" ਹੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਹੈ ਅਤੇ ਟਰੌਮਾ ਲਗਭਗ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਸੋਚਣ ਦੇ ਢੰਗ ਦੇ ਢੰਗ ਨੂੰ ਬਦਲਣਾ ਅਜੇ ਵੀ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਪਰ, ਇਹ ਵੀ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਗਤੀ ਹੈ।
ਮਿਸਾਲ ਵਜੋਂ, ਦੂਜੇ ਕੁੰਡਲਨੀ ਅਨੁਭਵ ਵਿੱਚ, ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੀਆਂ ਦੋ ਲਾਈਨਾਂ ਉੱਪਰ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ, ਊਰਜਾ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਨਕਾਰਾਤਮਕਤਾ ਅਸਥਾਈ ਤੌਰ 'ਤੇ ਲਗਭਗ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਪਰ ਇਹ ਨਕਾਰਾਤਮਕਤਾ ਦਾ ਨਿਵారణ ਜੀਵਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਵਾਧੇ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸੀ। ਦੂਜੇ ਕੁੰਡਲਨੀ ਅਨੁਭਵ ਦੇ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ ਊਰਜਾ ਦਾ ਪੱਧਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਇਹ ਧীরে ਧীরে ਘੱਟ ਗਿਆ, ਪਰ ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਜੀਵਨ ਸ਼ਕਤੀ ਘੱਟ ਹੋਈ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਨਕਾਰਾਤਮਕਤਾ ਉਭਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ (ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਜੀਵਨ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਪੱਧਰ ਉੱਚਾ ਸੀ ਅਤੇ ਨਕਾਰਾਤਮਕਤਾ ਘੱਟ ਸੀ)। ਇਸ ਬਾਕੀ ਰਹੀ ਨਕਾਰਾਤਮਕਤਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਤੂਫਾਨ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਰਾਹੀਂ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਘਟਾਇਆ ਗਿਆ।
ਮਿਸਾਲ ਵਜੋਂ, ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਅਤੇ ਕਈ ਹੋਰ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਾਇਦ ਸਚਚਾਨੰਦ ਦੀ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਹੋਰ ਯੋਗਾ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਨਾਹਤਾ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਮਸ਼ਹੂਰ ਚੇਤਾਵਨੀ ਹੈ।
ਜੇਕਰ ਅਨਾਹਤਾ ਜਾਗਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੋਚ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ, ਚੰਗੀਆਂ ਅਤੇ ਬੁਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸਾਕਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ "ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ" ਬਾਰੇ ਤੰਤ੍ਰਿਕ ਵਿਆਖਿਆ ਜਾਪਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ, ਸਚਚਾਨੰਦ ਦੁਆਰਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਚੇਤਾਵਨੀ ਵੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਜੇਕਰ ਕੁੰਡਲਨੀ ਮਨੀਪੁਰ ਤੱਕ ਉੱਪਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਯੋਗਾ ਅਭਿਆਸਾਂ ਰਾਹੀਂ ਉੱਚਾ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਇਹ ਅਨਾਹਤਾ ਤੱਕ ਉੱਪਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਸੋਚ ਕਾਰਨ ਮੂਲਾਧਾਰ ਤੱਕ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਉੱਚਾ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
■ ਗਰਮੀ ਤੋਂ ਗਰਮਤਾ
ਦੂਜੇ ਕੁੰਡਲਨੀ ਅਨੁਭਵ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ "ਗਰਮੀ" ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਗਰਮੀ ਧীরে ਧীরে ਘੱਟ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਊਰਜਾ ਵਿੱਚ ਘਾਟ ਵਜੋਂ ਸਮਝ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਇਹ ਘੱਟ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਉੱਚਾ ਊਰਜਾ ਪੱਧਰ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਘੱਟ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸਦਾ ਮੁੱਖ ਕਾਰਨ "ਗਰਮੀ" ਸੀ, ਅਤੇ ਸਕਾਰਾਤਮਕਤਾ ਦੀ ਡਿਗਰੀ ਵੀ ਇੱਕ ਮਾਪਦੰਡ ਸੀ। ਇਹ ਗਰਮੀ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪੇਟ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ਼ਾਇਦ, ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਊਰਜਾ ਵਿੱਚ ਘਾਟ ਵੀ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਬਦਲਾਅ ਸਿਰਫ਼ ਇੰਨਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਬਲਕਿ ਊਰਜਾ ਦੀ ਗੁਣਵੱਤਾ ਵੀ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ "ਗਰਮੀ" ਤੋਂ "ਗਰਮਤਾ" ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਈ ਸੀ।
"ਯੋਗਾ ਐਂਡ ਮੈਡੀਟੇਸ਼ਨ" (ਇੰਡੋ ਕੇਈ ਓਕੂ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ ਗਈ) ਵਿੱਚ, ਮੂਲਾਧਾਰ ਤੋਂ ਮਨੀਪੁਰ ਤੱਕ "ਗਰਮੀ" ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਨਾਹਤਾ "ਗਰਮਤਾ" ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੁੱਧ ਤੋਂ ਸਹਸਰਾਰ ਤੱਕ "ਠੰਢ" ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਜਿਹਾ ਵਰਗੀਕਰਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੂਜਾ ਕੁੰਡਲਨੀ ਅਨੁਭਵ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਨੀਪੁਰ ਤੱਕ ਸੀ। ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੂਲਾਧਾਰ ਵਿੱਚ ਕੁੰਡਲਨੀ ਨੂੰ ਸਰਗਰਮ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਇਹ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਨੀਪੁਰ ਤੱਕ ਉੱਪਰ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਊਰਜਾ ਦਾ ਪੱਧਰ ਵਧਿਆ ਅਤੇ ਸਕਾਰਾਤਮਕਤਾ ਆਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮੈਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਊਰਜਾ ਅਨਾਹਤਾ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਪਰ ਜਾਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਊਰਜਾ ਅਨਾਹਤਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਯਾਦਾਂ ਦੇ ਗੂੜੇ ਵਿੱਚ ਦੱਬੀ ਹੋਈ ਨਕਾਰਾਤਮਕਤਾ ਉਭਰਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਊਰਜਾ ਦੇ ਵਾਧੇ ਨੂੰ ਰੋਕਦੀ ਸੀ। ਅਨਾਹਤਾ ਤੱਕ ਊਰਜਾ ਜਾਣਾ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਊਰਜਾ ਅਨਾਹਤਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
ਇਹ ਇਸ ਵਾਰ ਤੀਜੀ ਵਾਰ ਕੁਡਲਿਨੀ ਦੁਆਰਾ ਰੁਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਅਨਾਹਤਾ ਤੱਕ ਊਰਜਾ ਪਹੁੰਚੀ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਪਹਿਲੇ ਦੋ ਵਾਰ ਦੇ "ਗਰਮੀ" ਵਾਲੇ ਊਰਜਾ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੈ, ਇਸਦੇ ਬਜਾਏ, ਇਹ "ਗਰਮ" ਵਧੇਰੇ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਬੁਨਿਆਦੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਤਾਪਮਾਨ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਹੈ, ਸਰੀਰਕ ਤਾਪਮਾਨ ਨਹੀਂ। ਪਹਿਲੇ ਵਾਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਹ ਗਰਮ ਅਤੇ ਸੁਖਦ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਗਰਮੀ ਵੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਇੰਨਾ ਗਰਮ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇਸਨੂੰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਣਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ, ਇਸਨੂੰ "ਗਰਮ" ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸਥਾਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਖਰਾ, ਇਹ "ਗਰਮ" ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਛਾਤੀ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਕੇਂਦਰਿਤ ਹੈ।
■ ਸਮਾਂ-ਸੀਮਾ
ਪਿਛਲੇ ਫਾਰਮੈਟ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਮਾਂ-ਸੀਮਾ ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਕਰਾਂਗਾ।
- • 2015 ਜਨਵਰੀ: ਭਾਰਤ ਦੇ ਇੱਕ ਅਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਯੋਗਾ, 2 ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਦਾ ਰਿਹਾਇਸ਼ੀ ਕੋਰਸ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਰੁਕਾਵਟ।
• 2016 ਅਕਤੂਬਰ: ਜਪਾਨ ਦੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਯੋਗਾ ਦੁਬਾਰਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਹਰ ਹਫ਼ਤੇ ਇੱਕ ਵਾਰ, 90 ਮਿੰਟ।
• 2017 ਅਗਸਤ: ਯੋਗਾ ਦੀ ਬਾਰੰਬਾਰਤਾ ਵਧਾਈ, ਲਗਭਗ ਹਰ ਰੋਜ਼ 90 ਮਿੰਟ।
• 2017 ਅਕਤੂਬਰ: ਬੇਲੋੜੇ ਵਿਚਾਰ ਘੱਟ ਹੋਣ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਯੋਗਾ ਕਰਨ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਹੈਡਸਟੈਂਡ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਪਰ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਕਰਨਾ ਸੰਭਵ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
• 2017 ਨਵੰਬਰ: ਨਾਦਾ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣਨ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਯੋਗਾ ਲਗਾਤਾਰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕਰਨ ਤੋਂ ਲਗਭਗ 3 ਮਹੀਨਿਆਂ ਬਾਅਦ।
• 2018 ਜਨਵਰੀ: ਪਹਿਲਾ ਕੁਡਲਿਨੀ ਅਨੁਭਵ। ਮੂਲਾਧਾਰ ਦਾ ਇਲੈਕਟ੍ਰਿਕ ਸ਼ੌਕ ਅਤੇ ਭਰੂਹ ਦੇ ਉੱਪਰ, ਚਮੜੀ ਤੋਂ ਕੁਝ ਸੈਂਟੀਮੀਟਰ ਦੂਰ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ (ਅਜਨਾ ਚੱਕਰ?) ਊਰਜਾ ਦਾ ਧਮਾਕਾ। ਬਹੁਤ ਥੋੜੀ ਊਰਜਾ।
• 2018 ਨਵੰਬਰ: ਦੂਜਾ ਕੁਡਲਿਨੀ ਅਨੁਭਵ। ਕੁਡਲਿਨੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਉੱਪਰ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ 2 ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੀਆਂ ਲਾਈਨਾਂ ਉੱਪਰ ਆਈਆਂ ਹਨ। ਗਿਲ੍ਹੇ ਜਾਂ ਧੜ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਗਰਮੀ ਅਤੇ ਖੂਨ ਦਾ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਪਲਟਣਾ। ਬਹੁਤ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਹੋਣਾ। ਜਿਨਸੀ ਇੱਛਾ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈ, ਕੁਦਰਤੀ (ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ) ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ (ਵਿਰਾਗ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ) ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ (ਜਿਨਸੀ ਇੱਛਾ 10ਵੇਂ ਹਿੱਸੇ)। ਨੀਂਦ ਦਾ ਸਮਾਂ ਘੱਟ ਹੋਣਾ। ਆਵਾਜ਼ ਕੱਢਣਾ ਆਸਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
• 2019 ਜੁਲਾਈ: ਤੀਜਾ ਕੁਡਲਿਨੀ ਅਨੁਭਵ। (ਪੰਜ ਮੂਲ ਤੱਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ) "ਹਵਾ" ਦੀ ਊਰਜਾ ਦੁਆਰਾ ਬਣਿਆ ਇੱਕ ਭੂਚਾਲ ਕਮਰ ਤੋਂ ਸਿਰ ਤੱਕ ਉੱਪਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੀ ਲਾਈਨ ਨਹੀਂ। ਭੂਚਾਲ ਸਿਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਫੈਲਦਾ ਹੈ (ਸਿਰ ਦੇ ਉੱਪਰ ਅਤੇ ਅੱਗੇ-ਪਿੱਛੇ-ਖੱਬੇ-ਜਮ੍ਹਾਂ)। ਗਰਦਨ ਦੇ ਹੇਠਾਂ (ਦਹੀ?) ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹੀ ਗਰਮੀ ਅਤੇ ਖੂਨ ਦਾ ਪਲਟਣਾ। ਦਿਲ ਥਿਰ-ਥਿਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਅਨੁਭਵ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਬਦਲਾਅ ਨਹੀਂ। ਜਿਨਸੀ ਇੱਛਾ ਹੋਰ 10ਵੇਂ ਹਿੱਸੇ (ਦੂਜੇ ਕੁਡਲਿਨੀ ਅਨੁਭਵ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਵਿੱਚ 100ਵੇਂ ਹਿੱਸੇ)।
ਇਸ ਵਾਰ, ਮੈਨੂੰ ਇਸਦਾ ਕੁਝ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ, ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟੋਰਨੇਡੋ (ਭੂਚੱਪ) ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਾਇਦ ਸ੍ਰੀ ਸ਼ਿਵਾਨੰਦਾ ਜੀ ਜਿਸਦੇ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਵਧਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਧਿਆਨ ਰੱਖਦਿਆਂ ਇਸਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਅਜ਼ਮਾਉਣ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਇਸਦਾ ਖਾਸ ਤਰੀਕਾ ਇਹ ਹੈ: ਪਹਿਲਾਂ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਕਮਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹਵਾ ਜਾਂ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਓ। ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ, ਹੱਥਾਂ ਦੀਆਂ ਤਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਣ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰੋ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਹਿਲਾਉਣਾ, ਸਿਰਫ਼ ਹੱਥਾਂ ਦੀਆਂ ਤਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਣ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਨਾ। ਕਲਪਨਾ ਵਿੱਚ, ਹੱਥਾਂ ਦੀਆਂ ਤਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਮਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਕਮਰ ਦੇ ਸੱਜੇ, ਕਮਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਕਮਰ ਦੇ ਖੱਬੇ, ਇਸ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ, ਸੁਚਾਰੂ ਢੰਗ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਓ ਅਤੇ ਹਵਾ ਜਾਂ ਊਰਜਾ ਦਾ ਇੱਕ ਭੂਚੱਪ ਬਣਾਓ। ਲਗਭਗ 5 ਵਾਰ ਘੁੰਮਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਕਲਪਨਾ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਦੀ ਤਲ ਕਮਰ ਦੇ ਖੱਬੇ ਤੋਂ ਕਮਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ, ਹੱਥ ਦੀ ਤਲ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਅਤੇ ਸਿਰ ਦੇ ਉੱਪਰ ਤੱਕ ਲਿਜਾਓ, ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ, ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਹਵਾ ਦੇ ਭੂਚੱਪ ਨੂੰ ਹੱਥ ਦੀ ਤਲ ਨਾਲ ਇੱਕਠੇ ਉੱਪਰ ਲਿਜਾਉਣ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰੋ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕੁਝ ਠੰਡਾ ਤੁਹਾਡੇ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਰੀੜ੍ਹੀ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਸਿਰ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੱਕ ਫੈਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦਾ ਹੈ। ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੁਰੰਤ ਨਹੀਂ ਬਦਲਦੀਆਂ, ਪਰ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਮਸ਼ਹੂਰ ਧਿਆਨ ਦੀ "ਸੋ-ਹਾਨ" ਜਾਂ "ਸ਼ੋ-ਸ਼ੂ-ਤੀਅਨ" ਵਰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਇਹ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਸੀ।
■ ਗੈਰ-ਸ਼ਾਕਾਹਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਉੱਪਰ ਦੱਸੇ ਗਏ ਅਨੁਭਵ ਨੂੰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ "ਫੂਨੋ ਰਨ" ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦੀ ਹੈ, ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਮੇਰੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਾਕਾਹਾਰੀ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਖਾ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਸਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਹੁਣ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਕਾਹਾਰੀ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੈਂ ਸ਼ਾਕਾਹਾਰੀ ਭੋਜਨ ਖਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸ਼ਾਕਾਹਾਰੀ ਭੋਜਨ ਖਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਕਦੇ-ਕਦਾਈਂ ਮੀਟ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਰੀਰ ਦੀ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਵਿਗਾੜਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਅਹਿਸਾਸ ਨੂੰ ਘੱਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ਾਇਦ ਹਰ ਚੀਜ਼ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਸਰੀਰ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਾਕਾਹਾਰੀ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਨਾਲ ਪੋਸ਼ਕ ਤੱਤਾਂ ਦਾ ਸੰਤੁਲਨ ਵਿਗਾੜ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇੱਕ ਵਿਭਿੰਨ ਖੁਰਾਕ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਮਾਨਸਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਸ਼ਾਕਾਹਾਰੀ ਭੋਜਨ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਆਰੰਭਾ ਸਟੇਜ, ਅਨਾਹਤਾ ਚੱਕਰ ਦਾ "ਸਜਾਵਟ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਦੀ ਧੁਨੀ"।
[ ਫੂਨੋ ਰੂਨ ਦੇ ਤੂਫਾਨ ਦੇ ਤਜਰਬੇ ਤੋਂ 3 ਦਿਨ ਬਾਅਦ ]
■ ਆਰਲੰਬਾ ਸਟੇਜ
"ਯੋਗਾ ਮੁਖ ਸੰਸਾਰਿਕ ਗ੍ਰੰਥ (ਸਾਬੋਟਾ ਤਸੂਜੀ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ)" ਵਿੱਚ, ਹਟ ਯੋਗਾ ਪ੍ਰਦੀਪਿਕਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਲਿਖਿਆ ਹੈ:
4-69) [ਯੋਗਾ ਦੇ ਚਾਰ ਸਟੇਜ] ਆਰਲੰਬਾ, ਗਾਤਾ, ਪਾਰੀਚਾਯਾ, ਅਤੇ ਨਿਸਪਾਤੀ, ਸਾਰੇ ਯੋਗਾ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਸਟੇਜ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
4-70) [ਆਰਲੰਬਾ ਸਟੇਜ] ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਗ੍ਰੰਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਣ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਦੁਆਰਾ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦਿਲ ਦੇ ਖਾਲੀ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀ, ਲਗਾਤਾਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ, ਸਜਾਵਟ ਵਾਲੇ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵਾਲੀ ਅਨਹਤਾ ਚੱਕਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਗ੍ਰੰਤੀ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤਿੰਨ ਗ੍ਰੰਤੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗ੍ਰੰਤੀ ਅਨਹਤਾ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਇੱਕ ਗ੍ਰੰਤੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਗ੍ਰੰਤੀ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਇੱਕ ਬੁਨਿਆਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋਵੇਗਾ।
■ ਗ੍ਰੰਤੀ (ਗ੍ਰੰਥੀ, ਬੰਧਨ)
ਤਿੰਨ ਗ੍ਰੰਤੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਗ੍ਰੰਤੀ ਇੱਕ ਊਰਜਾ ਦਾ ਰੋਕ ਹੈ ਜਾਂ ਊਰਜਾ ਜੋ ਰੁਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਵਿੱਚ "ਆਤਮਿਕ ਬੰਧਨ" ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਰੋਕ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਊਰਜਾ ਵਗਣ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ "ਗ੍ਰੰਤੀ ਨੂੰ ਤੋੜਨਾ," "ਤੋੜਨਾ," "ਫੜਨਾ," ਜਾਂ "ਖੋਲ੍ਹਣਾ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਹੈ, ਬਲਕਿ ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਰੋਕ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
- ・ਬ੍ਰਹਮਾ ਗ੍ਰਾਂਤੀ: ਆਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਮੂਲਾਧਾਰ ਚੱਕਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। "ਮਿਲਚੋ ਯੋਗਾ (ਹੋਨਸ਼ਾਂ ਹਾਕੂ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ)" ਅਨੁਸਾਰ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਗ੍ਰਾਂਤੀ ਖੁੱਲ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੁਡਲਿਨੀ ਜਾਗਦੀ ਹੈ। ਮੂਲਾਧਾਰ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਇਹ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬਦਲਦਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਆਧੁਨਿਕ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਆਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੂਲਾਧਾਰ ਔਰਸ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ (ਮਰਦ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੱਖ)। ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਪਹਿਲਾਂ ਲਿਖੇ ਗਏ ਓਕਲਟਿਸਟਿਕ "ਚੱਕਰ" (ਸੀ.ਡਬਲਯੂ. ਰੀਡਬੀਟਰ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ) ਵਿੱਚ, ਇਹ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਮੂਲਾਧਾਰ ਸੈਕ੍ਰਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਸਾਹਿਤ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਿਆ ਸੀ ਕਿ "ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਕੁਡਲਿਨੀ ਸਵਾਦੀਸਤਾਨ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਇਹ ਮੂਲਾਧਾਰ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ," ਪਰ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੱਖਰਸ਼ਾਹ ਵਿੱਚ ਸਮਝਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਹ ਸਮਝਿਆ ਸੀ ਕਿ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਬਦਲ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੁਡਲਿਨੀ ਦੀ ਥਾਂ ਅੱਖਰਸ਼ਾਹ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਈ ਹੈ, ਪਰ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸਲ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਇੱਕ ਗਲਤ ਅਨੁਵਾਦ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਇੱਕ ਗਲਤ ਸੰਚਾਰ, ਅਤੇ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਥਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਾਮ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹੋਣ। ਯੋਗਾ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣਾ ਹੈ, ਪਰ "ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਮੂਲਾਧਾਰ" ਕਹਿਣਾ ਕਿਉਂ, ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਪਰ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਲੇਖਕ ਲਈ "ਪੁਰਾਣਾ" ਉਹ ਸਮਾਂ ਸੀ ਜਦੋਂ ਮੂਲਾਧਾਰ ਨੂੰ ਮੂਲਾਧਾਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਅਨੁਭਵ ਦੇ ਅਧਾਰ 'ਤੇ, ਕੁਡਲਿਨੀ ਸੈਕ੍ਰਮ ਜਾਂ ਟੇਲਬੋਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸੌਂਦਾ ਹੈ। "ਮਿਲਚੋ ਯੋਗਾ (ਹੋਨਸ਼ਾਂ ਹਾਕੂ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ)" ਅਨੁਸਾਰ, ਸਵਾਦੀਸਤਾਨ ਚੱਕਰ ਸੈਕ੍ਰਮ ਜਾਂ ਟੇਲਬੋਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਯੋਗਾ ਅਭਿਆਸੀ ਇਸਨੂੰ ਉਹੀ ਥਾਂ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਕੁਝ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਸਰੋਤ ਵੱਖਰੀ ਥਾਂ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਯੋਗਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਕੁਡਲਿਨੀ ਯੁੱਗ ਦੇ ਮੂਲਾਧਾਰ, ਜੋ ਕਿ ਆਧੁਨਿਕ ਸਵਾਦੀਸਤਾਨ ਹੈ, ਵਿੱਚ ਸੌਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਗ੍ਰਾਂਤੀ ਵੀ ਉੱਥੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਨਿੱਜੀ ਵਿਆਖਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸਦੇ ਹੋ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਗ੍ਰਾਂਤੀ ਮੂਲਾਧਾਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੂਲਾਧਾਰ ਔਰਸ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਥੱਕ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਵੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਅਜਿਹੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ। ਇਹ ਮੇਰੀ ਨਿੱਜੀ ਵਿਆਖਿਆ ਹੈ।
・ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਗ੍ਰਾਂਤੀ: ਆਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਅਨਾਹਤਾ ਚੱਕਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਇਹ "ਮਨੀਪਲਾ ਅਤੇ ਅਨਾਹਤਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ" ਹੈ, ਪਰ ਆਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਅਨਾਹਤਾ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੈ। ਹੁਣ, ਅਸੀਂ ਮੁੱਖ ਗੱਲ 'ਤੇ ਆ ਗਏ ਹਾਂ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਗ੍ਰਾਂਤੀ ਦੀ ਥਾਂ ਆਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਅਨਾਹਤਾ ਚੱਕਰ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰੀ (ਨਿੱਜੀ) ਵਿਆਖਿਆ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਗ੍ਰਾਂਤੀ (ਨੋਡ) ਖੁੱਲ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਗਰਮੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਖੂਨ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਗਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਇੱਕ ਅਨੁਮਾਨ ਹੈ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਗਰਮੀ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਗ੍ਰਾਂਤੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਗ੍ਰਾਂਤੀ "ਪਿੱਠ ਦੀ ਹੇਠਲੀ ਹਿੱਸੇ" ਵਿੱਚ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਹ ਥਾਂ ਹੈ ਜੋ ਪਿਛਲੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤੇ ਗਏ ਚੱਕਰ ਦੇ ਚਿੱਤਰ ਵਿੱਚ ਮਨੀਪਲਾ, ਅਨਾਹਤਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੁੱਡਾ ਚੱਕਰ ਦੇ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਬਿੰਦੂ ਵਜੋਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਇਹ "ਮਨੀਪਲਾ ਅਤੇ ਅਨਾਹਤਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ" ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਬਿਲਕੁਲ ਗਲਤ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਆਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਅਨਾਹਤਾ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਥਾਂ ਦੇ ਅਧਾਰ 'ਤੇ, ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਗਲਤ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਨਾਹਤਾ ਦਿਲ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਪਿੱਠ ਦਾ ਹੇਠਲਾ ਹਿੱਸਾ ਖੁਦ ਅਨਾਹਤਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਕਿ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਗ੍ਰਾਂਤੀ "ਪਿੱਠ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ" ਵਿੱਚ ਹੈ, ਇਹ ਆਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਣ ਵਾਲਾ "ਅਨਾਹਤਾ ਦੇ ਅੰਦਰ" ਹੋਣ ਨਾਲੋਂ ਵਧੇਰੇ ਸਹੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਬੇਸ਼ੱਕ, ਮੈਂ ਅਜਿਹੀ ਗੱਲ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ। ਇਹ ਇੱਕ ਅਨੁਮਾਨ ਹੈ। → ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
・ਰੁਦ੍ਰ ਗ੍ਰਾਂਤੀ: ਆਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਅਜਨਾ ਚੱਕਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਅਜੇ ਤੱਕ ਅਨੁਭਵ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਤੀਨਾਂ ਜੁਖਤਾਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਬਾਰੇ ਕਈ ਵਿਚਾਰ ਹਨ। ਧੜ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ, ਦਿਲ, ਅਤੇ ਭਵਿਖ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੇ ਤਿੰਨ ਥਾਵਾਂ, ਜਾਂ ਧੜ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ, ਪੇਟ, ਅਤੇ ਗਲੇ ਦੇ ਤਿੰਨ ਥਾਵਾਂ, ਜਾਂ ਛਾਤੀ, ਗਲਾ, ਅਤੇ ਭਵਿਖ ਦੇ ਤਿੰਨ ਥਾਵਾਂ।
ਇਸ ਵਾਰ ਦੇ "ਪਾਣੀ ਦੇ ਰੂਨ ਦੇ ਤੂਫਾਨ" ਵਿੱਚ, ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਇਹ ਮੰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਗਲੇ ਦੇ ਨੇੜੇ "ਗਲੇ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ (ਬਿਸ਼ਾਲ ਝੁੰਡੀ?)" ਵਿੱਚ ਗ੍ਰਾਂਟੀ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਇਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਅਸਿਸਟੈਂਟ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਗ੍ਰਾਂਟੀ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਮੰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ। ਗ੍ਰਾਂਟੀ ਬਾਰੇ ਕਈ ਵਿਚਾਰ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਬਹੁਤ ਗੁਝਿਆ ਹੈ।
■ ਅਨਾਹਟਾ ਚੱਕਰ ਦਾ "ਸਜਾਵਟਾਂ ਦੀ ਧੁਨੀ"
ਮੈਂ ਉੱਪਰ ਹਵਾਲਾ ਦਿੱਤਾ "ਯੋਗਾ ਮੁਖ ਸੰਸਾਰ (ਸਾਬੋਤਾ ਤਸੂਜੀ ਲਿਖੀ)" ਦੇ ਲੇਖਨ 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਕਿ "ਸਜਾਵਟਾਂ ਦੀ ਧੁਨੀ" ਬਾਰੇ ਹੈ।
ਮੇਰੇ ਲਈ, ਮੈਂ ਅਜੇ ਤੱਕ ਪੱਕਾ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਧাপে ਹਾਂ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਮੈਂ ਕੁਝ ਸਮਾਨਤਾਵਾਂ ਦੇਖੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ "ਸ਼ੁਸ਼ੁਸ਼ੁਸ਼ੁਸ਼ੁ" ਦੀ ਧੁਨੀ ਨੂੰ ਹਵਾ ਦੀ ਧੁਨੀ ਵਜੋਂ ਸਮਝਿਆ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਊਰਜਾ ਦੇ ਪ੍ਰਵਾਹ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਤੂਫਾਨ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਇਹ ਹਵਾ ਦੀ ਧੁਨੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਥੇ ਦਰਸਾਈ ਗਈ "ਸਜਾਵਟਾਂ ਦੀ ਧੁਨੀ" ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਸ ਧাপে, ਊਰਜਾ ਭਰਪੂਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉੱਚਤਮ ਗੁਣਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਵਿਕਸਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਤਜਰਬੇ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਇੰਨਾ ਬਦਲਾਅ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ। ਕੀ ਇਹ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇਗਾ? ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕੁন্ডਲਿਨੀ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਵਾਰੀ ਕੀਤੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕਾਫ਼ੀ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਹੁੰਦਾ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੈਂ ਅਜੇ ਵੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਲੋਕਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਨਾਈਟਿੰਗੇਲ ਜਾਂ ਮਦਰ ਟੈਰੇਸਾ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਜੇਕਰ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੀ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਵਿਕਸਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਗੱਲ ਹੋਵੇਗੀ। ਮੈਂ ਅਜੇ ਤੱਕ ਪੱਕਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਧাপে ਹਾਂ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।
■ ਯੋਗਾ ਦੇ ਚਾਰ ਧাপে ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਸੁਣੀਆਂ ਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਾਦਾ ਧੁਨੀਆਂ
"ਯੋਗਾ ਮੁਖ ਸੰਸਾਰ (ਸਾਬੋਤਾ ਤਸੂਜੀ ਲਿਖੀ)" ਦੇ ਅਧਾਰ 'ਤੇ, ਇਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ:
- ・ਆਰੰਭਾ ਸਟੇਜ: ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਗ੍ਰਾਂਤੀ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਈ ਹਾਲਤ। ਅਨਾਹਤਾ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ "ਸਜਾਵਟਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ" ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
・ਗਤਾ ਸਟੇਜ: ਵਿਸ਼ੁੱਡਾ ਚੱਕਰ ਐਕਟੀਵੇਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। "ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਉੱਚੇ ਆਨੰਦ ਦੀ ਭਵਿੱਖਵਾਨੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਮਿਸ਼ਰਿਤ ਧੁਨੀਆਂ ਅਤੇ ਢੋਲ ਦੀ ਧੁਨੀ, ਗਲੇ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।"
・ਪਰਿਚਾਯਾ ਸਟੇਜ: ਅਜਨਾ ਚੱਕਰ ਐਕਟੀਵੇਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। "ਭਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਇੱਕ ਮਰਦਲਾ (ਢੋਲ ਦੀ ਇੱਕ ਕਿਸਮ) ਦੀ ਧੁਨੀ ਬਹੁਤ ਸਪੱਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।"
・ਨਿਸਬਾਤੀ ਸਟੇਜ: ਰੂਦ੍ਰਾ ਗ੍ਰਾਂਤੀ (ਨੋਡ) ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਹਾਲਤ। "ਇੱਕ ਬਾਂਸੂਰੀ ਦੀ ਧੁਨੀ ਜਾਂ ਇੱਕ ਵਿਨਾ ਅਤੇ ਢੋਲ ਵਾਂਗ ਦੀ ਧੁਨੀ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।" ਇਸਨੂੰ ਰਾਜਾ ਯੋਗਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
■ ਅਰੰਭਕ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ "ਸਜਾਵਟ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਧੁਨੀ"
ਇਹ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਜੋ ਨਾਦਾ ਧੁਨੀ ਸੁਣੀ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਧਿਰ-ਧਿਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਜਾਵਟ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਦੂਰ ਹੈ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਸਮਝਾਂ ਤਾਂ ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਵੀ ਸੰਭਵ ਹੈ। ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਇੱਕ ਨਿਰੰਤਰ "ਪੀ" ਧੁਨੀ ਸੀ, ਪਰ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਧੁਨੀ ਬਹੁਤ ਧਿਰ-ਧਿਰ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਅਜੇ ਵੀ ਇੱਕ ਉੱਚ-ਫ੍ਰੀਕੁਐਂਸੀ ਧੁਨੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਇੱਕ "ਬੂਨ" ਧੁਨੀ ਵਾਂਗ ਧਿਰ-ਧਿਰ ਹੈ। ਇਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇੱਕ ਉੱਚ-ਫ੍ਰੀਕੁਐਂਸੀ ਧੁਨੀ 'ਤੇ ਇੱਕ ਧੁਨੀ ਹੈ ਜੋ ਇੱਕ ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਖਿਡੌਣਾ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਘੁੰਮਾਉਣ ਲਈ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਇਸਦੀ ਗਤੀ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਜਾਂ ਧੀਮਾ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ। ਖੈਰ, ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਇਸੇ ਧੁਨੀ ਨੂੰ "ਮਿੰਮਿਨਜ਼ੇਮੀ ਦਾ ਵੱਡਾ ਗੀਤ" ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਥੋੜੇ ਸਮੇਂ ਲਈ "ਮਿੰਮਿਨਜ਼ੇਮੀ" ਵਰਗੀ ਧੁਨੀ ਸੁਣੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਧੁਨੀ ਦੀ ਘਣਤਾ ਜਾਂ "ਮਿੰਮਿਨਜ਼ੇਮੀ" ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਇਸ ਤੋਂ ਕਈ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਸਿਰਫ਼ "ਮਿੰਮਿਨਜ਼ੇਮੀ" ਦੀ ਧੁਨੀ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਇੱਕ ਬੁਨਿਆਦੀ ਧੁਨੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਮੁਢਲੀ ਧੁਨੀ ਕਹਾਂਗਾ, 'ਤੇ "ਮਿੰਮਿਨਜ਼ੇਮੀ" ਜਾਂ "ਬੂਨ" ਧੁਨੀ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ "ਮਿੰਮਿਨਜ਼ੇਮੀ" ਦੀ ਧੁਨੀ ਦਾ ਆਵਾਜ਼ ਦਾ ਪੱਧਰ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਮੁਢਲੀ ਧੁਨੀ ਇੱਕ ਨਿਰੰਤਰ ਆਵਾਜ਼ 'ਤੇ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਉੱਪਰ "ਮਿੰਮਿਨਜ਼ੇਮੀ" ਦਾ ਵੱਡਾ ਗੀਤ ਜਾਂ "ਬੂਨ" ਧੁਨੀ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਘੱਟ ਆਵਾਜ਼ 'ਤੇ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ "ਮਿੰਮਿਨਜ਼ੇਮੀ" ਵਰਗੀ ਧੁਨੀ ਸੀ। ਇੱਕ ਉੱਚ-ਫ੍ਰੀਕੁਐਂਸੀ ਧੁਨੀ 'ਤੇ "ਮਿੰਮਿਨਜ਼ੇਮੀ" ਦਾ ਵੱਡਾ ਗੀਤ ਜਾਂ ਇੱਕ ਥੋੜ੍ਹੀ ਧੁਨੀ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਧਿਰ-ਧਿਰ ਧੁਨੀ ਹੈ, ਅਜਿਹੀ ਧੁਨੀ ਹੈ। ਧਿਰ-ਧਿਰ ਧੁਨੀ ਨੂੰ "ਸਜਾਵਟ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਧੁਨੀ" ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਹ ਧੁਨੀ ਇਸ ਵਾਰ ਦੇ ਤੂਫਾਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਂ ਬਾਅਦ ਨਹੀਂ ਬਦਲੀ ਗਈ ਹੈ, ਬਲਕਿ ਇਹ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਇਹ ਸਹੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਵਾਰ ਦੇ ਤੂਫਾਨ ਤੋਂ ਲਗਭਗ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਪਹਿਲਾਂ, ਤੱਕ ਇਹ ਧੁਨੀ ਧਿਰ-ਧਿਰ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਤੂਫਾਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਹ ਧੁਨੀ ਸਿਰਫ਼ ਉੱਚ-ਫ੍ਰੀਕੁਐਂਸੀ ਧੁਨੀ 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਵੀ ਅੰਦਾਨ ਲਗਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ "ਵਿਸ਼ਨੂ ਗ੍ਰਾਂਤੀ" ਟੁੱਟਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਇੱਕ ਧਿਰ-ਧਿਰ ਧੁਨੀ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਇਹ ਧੁਨੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਗਾਟਾ ਸਟੇਜ ਦੇ "ਤਾਦੋ" ਅਤੇ ਖੂਨ ਦੇ ਪਲਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼। ਧਿਆਨ ਦੀ ਗੁਣਵੱਤਾ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ।
[ ਫੇਂਗੂ ਰੂਨ ਦੇ ਤੂਫਾਨ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਤੋਂ 4 ਦਿਨ ਬਾਅਦ ]
■ "ਡੰਮੂ ਦੀ ਧੁਨੀ" ਦਾ ਪੜਾਅ
ਅਗਲੇ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ "ਡੰਮੂ ਦੀ ਧੁਨੀ" ਕਿਹੜੀ ਧੁਨੀ ਹੈ, ਇਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਪਰ ਤੂਫਾਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜੇਕਰ ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ "ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਦੀ ਧੁਨੀ" ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ "ਇਹ ਨਾਦਾ ਧੁਨੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਹ ਸਰੀਰ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੁਨੀ ਹੈ..." ਵਜੋਂ ਸਮਝ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਇਹ ਦਿਲ ਦੀ ਧੁਨੀ "ਡੰਮੂ ਵਰਗੀ ਧੁਨੀ" ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਪਰ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਹੈਰਾਨੀ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੂਫਾਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਾਹ ਲੈਣਾ ਆਸਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ ਸਮੇਂ ਛਾਤੀ ਖੁੱਲ੍ਹਦੀ ਹੈ, ਇਸਦਾ ਵੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਨਾਦਾ ਧੁਨੀ ਇੱਕ ਅੰਦਰੂਨੀ ਧੁਨੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਨਾਹਤਾ ਨਾਦਾ ਅਨਾਹਤਾ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਧੁਨੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਜੇਕਰ ਇਹ ਦਿਲ ਤੋਂ ਆ ਰਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਅਜੀਬ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਦਿਲ ਦੀ ਧੁਨੀ ਤੂਫਾਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਅਜੇ ਵੀ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਸਰੀਰ ਦੀ ਧੁਨੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਨਾਦਾ ਧੁਨੀ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਹ "ਗਲੇ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦੇ ਖਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ", ਪਰ ਧੁਨੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਥਾਂ ਛਾਤੀ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਜਾਪਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਹ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਜੇਕਰ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਸ਼ਾਇਦ ਮੇਰਾ ਝੂਠਾ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਹ ਯਕੀਨਨ ਧੁਨੀ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਗਲੇ ਵਿੱਚੋਂ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਧੜਕਣ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਕਿ ਮੈਂ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਧੁਨੀ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਧੜਕਣ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਧੁਨੀ ਕੰਨਾਂ ਨਾਲ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਰੀਰ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਦੀ ਧੁਨੀ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਵੱਖਰਾ ਅਨੁਭਵ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਹੀ "ਪੀ" ਧੁਨੀ ਤੋਂ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਉੱਚ-ਫ੍ਰੀਕਵੈਂਸੀ ਨਾਦਾ ਧੁਨੀ ਹੈ।
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਧੜਕਣ ਦੀ ਧੁਨੀ ਦੇ ਸਰੋਤ ਦੀ ਭਾਲ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਇਹ ਉਹੀ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿੱਥੇ, ਕੁਝ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ, "ਗਲੇ ਦੇ ਹੇਠਾਂ (ਮਹਾਂਸ਼ੂਨੀ?)", ਗਰਮੀ ਦੇ ਨਾਲ ਧੜਕਣ ਦੀ ਲਹਿਰ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਉੱਥੋਂ ਧੜਕਣ ਦੀ ਧੁਨੀ ਸਿਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਹ ਯਕੀਨ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਇਹ "ਡੰਮੂ ਵਰਗੀ ਧੁਨੀ" ਮੈਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਹਾਟ ਯੋਗਾ ਪ੍ਰਦੀਪਿਕਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਿਲੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਇੱਕ ਘੱਟ ਆਮ ਧੁਨੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ। ਕੀ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨੂੰ ਨਾਦਾ ਧੁਨੀ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਸ਼ਾਇਦ ਇਸਨੂੰ ਵਿਆਪਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਇਹ ਸਰੀਰ ਦੀ ਧੁਨੀ ਵਜੋਂ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਹ ਨਾਦਾ ਧੁਨੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
... ਅਚਾਨਕ, ਮੈਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਹਾਟਾ ਯੋਗਾ ਪ੍ਰਦੀਪਿਕਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਦਾ ਆਵਾਜ਼ ਹੈ, ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੰਨਾ ਹੀ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਅਜਿਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਸਨੂੰ ਸਰੀਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਜੋਂ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ ਮੈਂ ਨਾਦਾ ਆਵਾਜ਼ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹੋਰ ਲਚਕਦਾਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਇਸਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਖੈਰ, ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵਰਣਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾਦਾ ਆਵਾਜ਼ ਹੋਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਹੈ, ਪਰ ਸ਼ਾਇਦ ਕੁਝ ਅਪਵਾਦ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ।
■ ਧਿਆਨ ਦੀ ਗੁਣਵੱਤਾ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ
ਬਰਫੀਲੇ ਤੂਫਾਨ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕਾਫ਼ੀ ਧਿਆਨ ਘੱਟ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਧਿਆਨ ਆਉਂਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਥੱਲ੍ਹੇ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ ਸੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ,ਬਰਫੀਲੇ ਤੂਫਾਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ, ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਧਿਆਨ ਗਹਿਰਾ ਹੁੰਦਾ ਗਿਆ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਆਉਣ 'ਤੇ ਵੀ, "ਹਿਰਾਗਾਨਾ ਦੇ ਪਹਿਲੇ 2-3 ਅੱਖਰ" ਵਿੱਚ, ਧਿਆਨ ਧੂੜ 'ਤੇ ਲਿਖੇ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਜਿਹਾ ਹੋਣਾ ਆਮ ਸੀ ਕਿ ਧਿਆਨ ਇੱਕ ਵਾਕ ਵਜੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਧਿਆਨ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਕੇ ਧਿਆਨ, ਯਾਨੀ ਸੋਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਇਹ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਧਿਆਨ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੀ ਧਿਆਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉੱਪਰ ਦੱਸੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਧਿਆਨ ਦੇ ਕੁਝ ਅੱਖਰਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਇਹ ਖਿੰਡਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੀ ਇਸਨੂੰ ਧਿਆਨ ਦੀ ਗੁਣਵੱਤਾ ਨੂੰ ਡੂੰਘਾ ਕਰਨਾ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਧਿਆਨ ਦੀ ਇੱਕ ਠੀਕ ਜਿਹੀ ਗੁਣਵੱਤਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਭਾਵਨਾ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ। ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸ ਦੇਵਾਂ ਕਿ ਇਹ "ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਧਿਆਨ" ਲਈ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਕੁਝ ਧਿਆਨ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਮਾਂ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਧਿਆਨ ਬਹੁਤ ਜਲਦੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਸਾਰੇ ਠੋਸ ਤੌਰ 'ਤੇ 2-3 ਸਕਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਇਬ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਇਹ ਕਹਿਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਧਿਆਨ ਬਹੁਤ ਜਲਦੀ ਖਿੰਡਣ ਲੱਗ ਗਏ ਹਨ।
ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਹਾਲਤ ਹੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ "ਕੰਸਨਟ੍ਰੇਟ" ਹੋਣ ਦੀ ਹਾਲਤ ਹੈ। ਫਿਰ, ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ, ਮੈਨੂੰ ਧੁਨ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀ ਕਿ "ਦਾਰਾਨਾ"। ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਗਾਈਡ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੈ। ਇਹ "ਦਾਰਾਨਾ" (ਕੰਸਨਟ੍ਰੇਸ਼ਨ) ਯੋਗਾ ਸੂਤਰ ਦੇ ਅੱਠ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ "ਧਿਆਨ" ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਹੈ। ਜਾਪਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੱਕ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮੈਂ "ਦਾਰਾਨਾ" (ਕੰਸਨਟ੍ਰੇਸ਼ਨ) ਤੱਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਿਆ ਸੀ। ਸ਼ਾਇਦ ਮੈਂ ਜਿਸਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਯੋਗਾ ਸੂਤਰ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਦਾਰਾਨਾ, ਸਗੋਂ "ਪ੍ਰਾਟੀਯਹਾਰਾ" ਸੀ।
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ "ਦਾਰਾਨਾ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਸਮਾਧੀ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਨ", ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ "ਹਾਂ, ਸ਼ਾਇਦ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ" ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇੱਕ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੋਚਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਸ "ਦਾਰਾਨਾ" ਦੀ ਹਾਲਤ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਠੋਸ ਤੌਰ 'ਤੇ "ਗੂੜ੍ਹੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ", "ਧਿਆਨ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਰਹੇ ਹਨ", "ਧਿਆਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ", "ਧਿਆਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਗਹਿਰਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ" ਜਿਹੀ ਹਾਲਤ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਯਕੀਨ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਕੋਈ ਇਸਨੂੰ ਅਨੁਭਵ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ "ਦਾਰਾਨਾ" ਤੱਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ। ਹੁਣ ਤੱਕ, ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ "ਦਾਰਾਨਾ" ਨੂੰ ਇੱਕ ਬਿੰਦੂ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨਾ ਸਮਝਦਾ ਸੀ। ਯਕੀਨਨ, ਇਸ ਹਾਲਤ ਨੂੰ "ਇੱਕ ਬਿੰਦੂ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ" ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਕਹਿਣ ਨਾਲੋਂ ਕਿ ਮਨ ਇੱਕ ਬਿੰਦੂ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਠੀਕ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਮਨ ਦੇ ਧਿਆਨ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਮਨ ਥਰਥਰ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ, ਜਾਂ, ਜੇਕਰ "ਦਾਰਾਨਾ" ਦਾ ਮਤਲਬ ਅਜਿਹੀ ਹਾਲਤ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਨ ਥਰਥਰ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਤਮਾ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਥਰਥਰ ਨਹੀਂ ਰਹੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਹੈ ਜੋ ਧਿਆਨ (ਮਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ) ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਠੀਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਖੈਰ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਅਨੁਮਾਨ ਹੈ।
ਜੇ ਅਜਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਯੋਗਾ ਸੂਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਦਿਯਾਨਾ ਸ਼ਾਇਦ ਪੁਰਾਣੇ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੇ ਧਿਆਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਸੋਚਦਾ ਸੀ ਕਿ ਯੋਗਾ ਸੂਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਾਧੀ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਦੀ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਮਈ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦੀ ਹੈ... ਬੇਸ਼ੱਕ, ਆਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਮਾਧੀ ਤ੍ਰਿਮਈ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਹੈ, ਪਰ ਕੀ ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੰਪ੍ਰਦਾਇਆਂ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੱਖਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਕੀ ਇਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
- ・ਪ੍ਰਾਤੀਯਹਾਰਾ: ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਪੜਾਅ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿ ਅਣਚਾਹੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਨ ਆਉਣ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। (ਮੇਰਾ ਨਿੱਜੀ ਵਿਚਾਰ ਹੈ)। ਇਸ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਕਈ ਵਾਰ ਪਹਿਲੇ ਧਿਆਨ (ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਹਾਲਤ ਜਿੱਥੇ ਵਿਚਾਰ ਹਾਲੇ ਵੀ ਬਾਕੀ ਹਨ) ਜਾਂ ਦੂਜੇ ਧਿਆਨ (ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਹਾਲਤ ਜਿੱਥੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ) ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। (ਮੇਰਾ ਨਿੱਜੀ ਵਿਚਾਰ ਹੈ)। "ਜ਼ੋਨ" ਦੁਆਰਾ ਧਾਰਨਾ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਫੈਸਲਾ ਲੈਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਸੁਧਾਰ ਵੀ ਇੱਥੇ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ (ਕਿਉਂਕਿ ਜੇਕਰ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਧਾਰਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਏ ਤਾਂ ਵਿਚਾਰ ਵੀ ਰੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਸੀਮਾ ਹੈ)। ਮਨੀਪੂਰਾ ਚੱਕਰਾ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। (ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਲੇਖ ਲਿਖਿਆ ਸੀ)।
・ਦਾਰਨਾ: (ਮੇਰਾ ਨਿੱਜੀ ਵਿਚਾਰ ਹੈ) ਪਹਿਲੇ ਧਿਆਨ ਦੀ ਸਥਿਰਤਾ, ਦੂਜੇ ਧਿਆਨ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ। ਅਨਾਹਤਾ ਚੱਕਰਾ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ੁੱਡਾ ਚੱਕਰਾ ਵੀ ਸਰਗਰਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਇਸਦਾ ਅਰਥ "ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ" ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
・ਦੀਆਨਾ: ਸ਼ਾਇਦ ਅਜਿਨਾ ਚੱਕਰਾ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹੋਵੇ (ਮੈਂ ਇਸਦਾ ਅਨੁਭਵ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ)। ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਇਸਦਾ ਅਰਥ "ਧਿਆਨ" ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
・ਸਮਾਧੀ: ਪਰੰਪਰਿਕ ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਹੀ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਮਈ ਦੀ ਇੱਕਲੀ ਸਥਿਤੀ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ ਸਹਸ੍ਰਾਰਾ ਚੱਕਰਾ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹੋਵੇ (ਮੈਂ ਇਸਦਾ ਅਨੁਭਵ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ)।
ਇਹਨਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਥੋੜਾ ਅਸਾਨ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਹ ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਅਨੁਮਾਨ ਹੈ।
- • ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਧਿਆਨ:
ਪ੍ਰਾਤਿਆਹਾਰਾ ਵਿੱਚ 50% ਹੁਨਰ,
ਦਾਰਾਨਾ ਵਿੱਚ 20% ਹੁਨਰ,
ਦੀਆਨਾ ਵਿੱਚ 10% ਹੁਨਰ,
ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ 5% ਹੁਨਰ।
• ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਦਾ ਦੂਜਾ ਧਿਆਨ:
ਪ੍ਰਾਤਿਆਹਾਰਾ ਵਿੱਚ 80% ਹੁਨਰ,
ਦਾਰਾਨਾ ਵਿੱਚ 50% ਹੁਨਰ,
ਦੀਆਨਾ ਵਿੱਚ 30% ਹੁਨਰ,
ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ 20% ਹੁਨਰ।
• ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਦਾ ਤੀਜਾ ਧਿਆਨ:
ਪ੍ਰਾਤਿਆਹਾਰਾ ਵਿੱਚ 100% ਹੁਨਰ,
ਦਾਰਾਨਾ ਵਿੱਚ 80% ਹੁਨਰ,
ਦੀਆਨਾ ਵਿੱਚ 50% ਹੁਨਰ,
ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ 30% ਹੁਨਰ।
• ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਦਾ ਚੌਥਾ ਧਿਆਨ:
ਪ੍ਰਾਤਿਆਹਾਰਾ ਵਿੱਚ 100% ਹੁਨਰ,
ਦਾਰਾਨਾ ਵਿੱਚ 100% ਹੁਨਰ,
ਦੀਆਨਾ ਵਿੱਚ 80% ਹੁਨਰ,
ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ 50% ਹੁਨਰ।
ਇਹ, ਕਿਸੇ ਸਥਾਪਿਤ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਨੂੰ ਉਲਟਾਉਣ ਦਾ ਕੋਈ ਯਤਨ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਥਾਪਿਤ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਸੈਮਾਧੀ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਮੁਖੀ ਅਵਸਥਾ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰੂਨੀ ਅਨੁਭਵ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ ਕਿ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖੀ ਗਈਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਅੰਨ੍ਹੇਵਾਹ ਮੰਨਣ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਹਰੇਕ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਅਨੁਭਵ ਨਾਲ ਤੁਲ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਭਾਸ਼ਾ ਜਾਂ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਢਾਲਿਆ ਜਾਵੇ। ਉੱਪਰ ਲਿਖਿਆ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਨੂੰ ਡੂੰਘਾ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਭਾਸ਼ਾਈ ਰੂਪ ਹੈ। ਇਹ, ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੀ ਸਮੱਗਰੀ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਨ ਅਤੇ ਸਮਝ ਨੂੰ ਡੂੰਘਾ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਭਾਸ਼ਾਈ ਰੂਪ ਵੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸਥਾਪਿਤ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਸਥਾਪਿਤ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਹੀ ਰਹੇਗੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੱਚ ਨੂੰ ਏਕਤਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸਮਝ ਡੂੰਘੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਇਹ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਸਥਾਪਿਤ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਕੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਸਥਾਪਿਤ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵਿਦਵਾਨ ਜਾਂ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਸਮਝ ਸਥਾਪਿਤ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਕੋਈ ਸਮੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਧਿਆਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ।
■ ਸ਼ਕਤੀ-ਚਰਾਨਾ-ਮੁਦਰਾ
ਬਰਫੀਲੇ ਤੂਫਾਨ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਤੋਂ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਹਲਕੇ ਜਿਹੇ ਸ਼ਾਵਰ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਅਚਾਨਕ ਮੇਰੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, "ਸ਼ਕਤੀ-ਚਰਾਨਾ-ਮੁਦਰਾ ਕਰੋ।" ਇਹ ਕੀ ਸੀ... ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ "ਯੋਗਾ ਮੁਖ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਗ੍ਰੰਥ" (ਸਾਬੋਤਾ ਤਸੁਰੂਜੀ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ) ਵਿੱਚ ਗੇਰੰਡਾ ਸੰਹਿਤਾ (ਪੰਨਾ 73, ਅਧਿਆਇ 3, 49-59) ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਸੰਹਿਤਾ (ਪੰਨਾ 236, ਅਧਿਆਇ 4, 105-109) ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ, ਕੁন্ডਲਿਨੀ ਨੂੰ ਚਾਲੂ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਅਭਿਆਸ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਇਸਨੂੰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੀਵਨ ਲੰਬਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਯੋਗਾ ਵਿੱਚ "ਸ਼ਿੱਦੀ" (ਸਾਰੇ ਕਾਬਲ) ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਸਦੀ ਸਮੱਗਰੀ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਕਾਫ਼ੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਜਾਪਦਾ ਹੈ।
ਇਹ, "ਕੁੰਡਲਿਨੀ ਯੋਗਾ" (ਨਾਸੇ ਯਾਸੁਹਾਰੂ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ) ਵਿੱਚ ਵਿਸਤਾਰ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ (ਇਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੱਖਰਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਇੱਕੋ ਸਮੱਗਰੀ ਜਾਪਦਾ ਹੈ)। ਨਾਸੇ ਸੇਂਸੇ ਦੀ ਤਕਨੀਕ, ਮੁਲਾਬੰਦਾ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਉਸ ਕਿਤਾਬ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਿਆਂ, ਇਹ ਕਾਫ਼ੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਜਾਪਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ, ਸ਼ਾਇਦ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹਾਂ। ਇੱਕੱਲਾ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨਾ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਚੇਤਾਵਨੀ ਵੀ ਹੈ ਕਿ ਇਸਨੂੰ ਇੱਕੱਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
■ ਗਲੇ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ (ਮਹਾਂਸ਼ੂਈ?) ਅਤੇ "ਊਰਜਾ ਦਾ ਲੀਕੇਜ"
ਮੈਂ "ਕੁੰਡਲਿਨੀ ਯੋਗਾ" (ਨਾਸੇ ਯਾਸੁਹਾਰੂ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ) ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਿਆਂ, ਸ਼ਕਤੀ-ਚਰਾਨਾ-ਮੁਦਰਾ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਰੀੜ੍ਹ ਦੀ ਹੱਡੀ ਵਿੱਚ ਊਰਜਾ ਦੀ ਗਤੀ "ਊਰਜਾ ਦਾ ਲੀਕੇਜ" ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਮੇਰੇ ਕੇਸ ਵਿੱਚ, ਇਹ "ਗਤੀ" ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਗਲੇ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ (ਮਹਾਂਸ਼ੂਈ?) ਤੱਕ ਗਰਮੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਲਗਾਤਾਰ ਗਰਮ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕੋ ਗੱਲ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਾਂਗਾ।
ਇੰਟੀਗ੍ਰੇਟਿਡ ਚੱਕਰਾ ਅਤੇ "ਅੱਧ ਕਦਮ" (ਗ੍ਰਾਂਟੀ ਦੇ ਸਮਾਨ)।
[ਫੂਨੋ ਰੂਨ ਦੇ ਤੂਫਾਨ ਦੇ ਤਜਰਬੇ ਤੋਂ 5 ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ]
■ ਫਲਵਰ ਆਫ ਲਾਈਫ 'ਤੇ ਅਧਾਰਤ ਗ੍ਰਾਂਟੀ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ।
ਸਪਿਰਚੁਅਲ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਦੀ "ਫਲਾਵਰ ਆਫ ਲਾਈਫ, ਵਾਲੀਅਮ 2 (ਡ੍ਰਾਨਵਾਲੋ ਮਰਕੀਜ਼ੇਡੇਕ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ)" ਵਿੱਚ, ਸੰਭਵ ਤੌਰ 'ਤੇ ਗ੍ਰਾਂਟੀ ਦੇ ਸਮਾਨ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ "ਅਧ-ਕਦਮ" ਵਜੋਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਦੋ ਹਨ, ਜੋ ਕਿ "ਮਨੀਪਲਾ ਚੱਕਰ ਅਤੇ ਅਨਾਹਤਾ ਚੱਕਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ" ਅਤੇ "ਅਜਨਾ ਚੱਕਰ ਅਤੇ ਸਹਸਰਾਰਾ ਚੱਕਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ" ਹਰੇਕ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
"ਜਦੋਂ ਊਰਜਾ ਇਸ ਅਧ-ਕਦਮ (ਮਨੀਪਲਾ ਅਤੇ ਅਨਾਹਤਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ) ਨੂੰ ਲੱਭਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ (ਊਰਜਾ) ਦਿਲ, ਗਲੇ, ਹਿਪੋਥੈਲੇਮਸ ਅਤੇ ਪਾਈਨੀਲ ਗ੍ਰੰਥੀ ਵਿੱਚ ਵਗਦੀ ਹੈ। ਅਤੇ ਫਿਰ ਇਹ ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਕੰਡੇ ਜਾਂ ਅਧ-ਕਦਮ ਨਾਲ ਟਕਰਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਵਾਹ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਾਰ ਦਾ ਕੰਡਾ (ਅਧ-ਕਦਮ) ਪਿੱਛਲੇ ਸਿਰ ਅਤੇ ਹਿਪੋਥੈਲੇਮਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੈ।"
ਇੱਕ ਦਿਲਚਸਪ ਵਰਣਨ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਹਾਰਟ ਚੱਕਰ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੁੱਡਾ ਚੱਕਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਗਏ "ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ (ਵੋਇਡ)" ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਧਰੁਵ "ਇਸਤਰੀ" ਤੋਂ "ਮਰਦ" ਵਿੱਚ ਬਦਲਦਾ ਹੈ। ਮੂਲਾਧਾਰ ਤੋਂ ਔਰਤ ਦੀ ਊਰਜਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਅਨਾਹਤਾ ਤੱਕ ਇਹ ਔਰਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਹ "ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ (ਵੋਇਡ)" ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੁੱਡਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਰਦ ਧਰੁਵ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਥਾਨਕ ਤੌਰ 'ਤੇ, "ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ (ਵੋਇਡ)" ਅਤੇ "ਧਰੁਵ ਦਾ ਪਰਿਵਰਤਨ" ਅਤੇ "ਗਰਦਨ ਦੇ ਹੇਠਾਂ (ਦਹਸ਼ੀ?)" ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸਦਾ ਜਵਾਬ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਕਿਤਾਬ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਅਨੁਭਵ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦਿਆਂ, ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰਾਂਟੀ ਦੀ ਕੋਈ ਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਦੂਜੇ ਕੁਡਲਿਨੀ ਅਨੁਭਵ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੀਪਲਾ ਵਿੱਚ ਊਰਜਾ ਰੁਕ ਗਈ ਸੀ ਅਤੇ ਇਹ ਊਰਜਾ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਉੱਪਰ ਨਹੀਂ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਮਨੀਪਲਾ ਅਤੇ ਅਨਾਹਤਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਗ੍ਰਾਂਟੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਇੱਕ "ਕੰਡਾ (ਅਧ-ਕਦਮ)" ਹੈ, ਇਸ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਸ਼ਬਦਾਵਲੀ ਦਾ ਮਾਮਲਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ "ਅਨਾਹਤਾ ਦੇ ਅੰਦਰ" ਹੋਣ ਵਰਗਾ ਹੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਅਨਾਹਤਾ ਦੀ ਬਹੁਤੀ ਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਭਾਵਨਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਜੇਕਰ ਇਹ "ਅਨਾਹਤਾ ਦੇ ਅੰਦਰ" ਹੈ, ਤਾਂ ਗ੍ਰਾਂਟੀ ਟੁੱਟਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਅਨਾਹਤਾ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮਨੀਪਲਾ ਅਤੇ ਅਨਾਹਤਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਣਾ ਵਧੇਰੇ ਢੁਕਵਾਂ ਹੈ।
ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਰੂਹਾਨੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਿਕਸਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਮਨੀਪਲਾ ਤੱਕ ਹੀ ਜਿਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ "ਕੰਡੇ (ਅਧ-ਕਦਮ)" ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਅਨਾਹਤਾ ਤੋਂ ਅਜਨਾ ਤੱਕ ਰੂਹਾਨੀ ਜੀਵਨ ਜਿਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਚੱਕਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਅਨੁਭਵ ਨਾਲੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ ਵਧੇਰੇ ਢੁਕਵਾਂ ਹੈ।
ਚੱਕਰ ਅਤੇ "ਕੰਡੇ (ਅਧ-ਕਦਮ)" ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਕਿਤਾਬ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਹੈ ਕਿ "ਕੰਡੇ (ਅਧ-ਕਦਮ)" ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਰੂਹਾਨੀ ਵਿਕਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸਹੀ ਜਾਪਦਾ ਹੈ।
■ਇੰਟੈਗਰੇਟਿਡ ਚੱਕਰ
ਇਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, "ਮੈਡੀਟੇਸ਼ਨ ਐਂਡ ਮੰਤਰਾ (ਸਵਾਮੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ-ਦੇਵਾਨੰਦਾ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ)" ਅਤੇ "ਹਥਾ ਯੋਗਾ ਪ੍ਰਦੀਪਿਕਾ (ਹਥਾ ਯੋਗਾ ਪ੍ਰਦੀਪਿਕਾ, ਸਵਾਮੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ-ਦੇਵਾਨੰਦਾ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ)" ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹ ਧਾਰਨਾ ਸੀ ਕਿ "ਚੱਕਰ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਵਿਕਸਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ"। ਇੱਥੇ "ਵਾਲ (ਅੱਧਾ ਕਦਮ)" ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਬਹੁਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਗ੍ਰਾਂਤੀ ਵਜੋਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਗ੍ਰਾਂਤੀ ਨੂੰ ਤੋੜੇ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਵਿਕਾਸ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਕਿ "ਚੱਕਰ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਵਿਕਸਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਸਗੋਂ ਸਾਰੇ ਚੱਕਰ ਏਕੀਕ੍ਰਿਤ ਹੋ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ"। ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਇਹ "ਵਾਲ (ਅੱਧਾ ਕਦਮ)" ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਕੁਡਲਿਨੀ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਅਜਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਇਹ ਬੁਨਿਆਦੀ "ਵਾਲ (ਅੱਧਾ ਕਦਮ)" ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਭਾਵੇਂ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਕੁਡਲਿਨੀ ਦੌਰਾਨ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਊਰਜਾ "ਵਾਲ (ਅੱਧਾ ਕਦਮ)" ਤੋਂ ਪਾਰ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਸੀ। ਚੱਕਰਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜਨਾ ਜਾਂ ਏਕੀਕ੍ਰਿਤ ਹੋਣਾ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਭ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਬਦਲਣਾ, ਅਤੇ ਗ੍ਰਾਂਤੀ ਅਤੇ "ਵਾਲ (ਅੱਧਾ ਕਦਮ)" ਦਾ ਇਸ ਨਾਲ ਕੀ ਰਿਸ਼ਤਾ ਹੈ, ਇਹ ਅਜਿਹੀ ਗੱਲ ਹੈ ਜੋ ਤਜਰਬੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਮਝਣਾ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣਾ ਕਦੇ ਵੀ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਇੱਕ ਹੋਰ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਕਿਤਾਬ "ਲਾਈਟ ਬਾਡੀਜ਼ ਅਵੇਕਨਿੰਗ" ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇੱਕ ਖਾਸ ਪੜਾਅ (ਸੱਤਵਾਂ ਪੱਧਰ) 'ਤੇ, ਹਾਰਟ ਚੱਕਰ (ਅਨਾਹਤਾ ਚੱਕਰ) ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਦੂਜੇ ਚੱਕਰ ਵੀ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਚੱਕਰਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਰਲਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ "ਇੰਟੈਗਰੇਟਿਡ ਚੱਕਰ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ, ਪਿਨਾਇਲ ਗ੍ਰੰਥੀ ਅਤੇ ਹਿਪੋਥੈਲੇਮਸ ਵੀ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਜਿਸਦਾ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਉੱਪਰ ਦੱਸੇ ਗਏ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਗੱਲ ਨਾਲ ਏਕੀਕ੍ਰਿਤ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕੋ ਪੜਾਅ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਯੋਗਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਗ੍ਰਾਂਤੀ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੇ ਪੜਾਅ ਨੂੰ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੱਸਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਹਰੇਕ ਦਾ ਆਪਣਾ ਨਜ਼ਰੀਆ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਕੁਡਲਿਨੀ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਪੇਟ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਥਾਂ 'ਤੇ ਗਰਮੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਗਰਮ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਵੀ, ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ "ਇੰਟੈਗਰੇਟਿਡ ਚੱਕਰ" ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਕਿਹੜਾ ਚੱਕਰ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਮਨੀਪੁਰ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ ਦੀ ਗਰਮੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ "ਲਾਈਟ ਬਾਡੀਜ਼ ਅਵੇਕਨਿੰਗ" ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਗਏ "ਇੰਟੈਗਰੇਟਿਡ ਚੱਕਰ" ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੈ, ਅਤੇ "ਇੰਟੈਗਰੇਟਿਡ ਚੱਕਰ" ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਉਸ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਅਨਾਹਤਾ (ਹਾਰਟ) ਚੱਕਰ ਦੁਆਰਾ ਏਕੀਕ੍ਰਿਤ ਚੱਕਰ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ।
ਮਨੀਪੁਰ ਤੋਂ ਅਨਾਹਤਾ ਤੱਕ। "ਪਿਆਰ" ਦੀ ਭਾਵਨਾ। ਜਨਨਕਾਮ ਦੀ ਉੱਚਤਾ।
[ ਫੇਨੋ ਰੂਨ ਦੇ ਭੂਚੱਟ ਦੇ ਤਜਰਬੇ ਤੋਂ 6 ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ]
■ "ਮੂਲਾਧਾਰਾ, ਸਵਾਦੀਸਤਾਨਾ, ਮਨੀਪੁਰਾ" ਦੇ ਪੜਾਅ ਤੋਂ "ਅਨਾਹਤਾ, ਵਿਸ਼ੁੱਡਾ, ਅਜਨਾ" ਦੇ ਪੜਾਅ ਤੱਕ।
ਉੱਪਰ ਦੱਸੇ ਗਏ ਨੂੰ ਜੋੜਨ 'ਤੇ, ਇਹ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਅਨਾਹਤਾ, ਵਿਸ਼ੁੱਡਾ ਅਤੇ ਅਜਨਾ ਦੇ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਪੜਾਅ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਅਨਾਹਤਾ, ਵਿਸ਼ੁੱਡਾ ਅਤੇ ਅਜਨਾ ਤਿੰਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰੇਕ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵਿਕਸਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਇਸ ਲਈ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ, ਅਨਾਹਤਾ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ੁੱਡਾ ਅਤੇ ਅਜਨਾ (ਭਵਿਖਿਆ, ਪਿੱਛਲੇ ਸਿਰੇ, ਆਦਿ) ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਭੂਚੱਟ ਦੇ ਤਜਰਬੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਚਾਨਕ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸ਼ਾਇਦ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਤਿੰਨ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਹੋਣਗੇ।
■ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲੀ। "ਗਰਮੀ" ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ ਅਤੇ "ਗਰਮ" ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ। ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸਬੰਧ।
ਮੇਰੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਤਬਦੀਲੀ ਆਈ ਹੈ। ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਕੁਡਲਿਨੀ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਖੁਸ਼ੀ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਖੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਪਿਛਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਪਹਿਲਾ ਧਿਆਨ "ਖੁਸ਼ੀ" ਹੈ, ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਧਿਆਨ "ਸੋਚਣਾ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਰਾਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ", ਪਰ ਧਿਆਨ ਦੀ ਡੂੰਘਾਈ ਅਤੇ ਚੱਕਰ ਦੇ ਪੜਾਅ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਸਮਾਨਤਾ ਹੋਣਾ ਦਿਲਚਸਪ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਕੁਡਲਿਨੀ ਦੇ ਬਾਅਦ ਅਤੇ ਭੂਚੱਟ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇਹ ਪਹਿਲੇ ਧਿਆਨ ਵਰਗਾ ਸੀ ਅਤੇ "ਖੁਸ਼ੀ" ਸੀ, ਅਤੇ ਭੂਚੱਟ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਹ "ਸੋਚਣਾ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਰਾਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ" ਵਰਗੀ ਭਾਵਨਾ ਹੈ।
ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਕੁਡਲਿਨੀ ਦੇ ਬਾਅਦ, "ਮੂਲਾਧਾਰਾ, ਸਵਾਦੀਸਤਾਨਾ, ਮਨੀਪੁਰਾ" ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਸੀ, ਅਤੇ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਤੌਰ 'ਤੇ "ਖੁਸ਼ੀ" ਸੀ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਅਨਾਹਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੈ, ਵਿਸ਼ੁੱਡਾ ਅਤੇ ਅਜਨਾ ਇੰਨੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਪਰ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਅਤੇ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਇਹ "ਸ਼ਾਂਤ" ਹੈ, ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਮਿਰਰ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਾਫ਼ੀ ਆਮ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਕੁਡਲਿਨੀ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਤਬਦੀਲੀਆਂ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਸਨ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਚਿਹਰਾ ਕਾਫ਼ੀ ਆਮ ਹੈ। ਹਾਲੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਗਰਮੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਸ਼ਾਇਦ ਬਾਹਰੋਂ ਦੇਖਣ 'ਤੇ, ਪਹਿਲਾਂ, ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਕੁਡਲਿਨੀ ਦੇ ਬਾਅਦ ਅਤੇ ਭੂਚੱਟ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇਹ ਵਧੇਰੇ ਚਮਕਦਾਰ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਮਨੁੱਖੀਪਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਹਾਸੜ ਜਾਂ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਪਿਆਰ, ਇਹ ਮਨੀਪੁਰਾ ਦੁਆਰਾ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਨਾਹਤਾ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਹਾਸੜ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਪਿਆਰ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਭੂਚੱਟ ਦੇ ਬਾਅਦ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਇਹ ਦੂਜੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ "ਸੋਚਣਾ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਰਾਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ" ਵਰਗਾ ਹੈ, ਪਰ ਮਨੀਪੁਰਾ ਵਿੱਚ, ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਸਬੰਧ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਅਤੇ ਮਾੜਾ ਭਾਵਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ 'ਤੇ "ਸਹਿਮਤ" ਹੋਣਾ, ਹਾਸੜ ਨਾਲ ਠੀਕ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਪਿਆਰ, ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਭਾਵਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਅਨਾਹਤਾ ਵਿੱਚ, ਚੰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਮਾੜੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੋਵੇਂ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਬੁਰਾਈ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਸਥਿਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮਨੀਪੁਰਾ ਵਿੱਚ, ਦੂਜਿਆਂ ਲਈ ਹਮਦਰਦੀ ਅਤੇ ਮਦਦ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਉਦਾਸੀ ਕੰਮ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਅਨਾਹਤਾ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਜਾਂ ਉਦਾਸੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਨਹੀਂ ਚਲਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਬਲਕਿ ਇੱਕ ਗਹਿਰੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੋਂ ਇੱਕ ਅਪੀਲ ਜਾਂ ਮੰਗ ਨੂੰ ਸੰਚਾਰਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਲੋੜ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਮਦਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਹਰਕਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਜਿਹਾ ਅੰਤਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
■ ਜਿਨਸੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫਰਕ
ਪਿਛਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਕੁਡਾਲੀਨੀ ਵਿੱਚ, ਜਿਨਸੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਕਾਫ਼ੀ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਊਰਜਾ ਇੱਕ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਈ। ਜਿਨਸੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਮੂਲ ਊਰਜਾ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਬਲਕਿ ਇਸਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਣ ਲੱਗਿਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਕੁਝ ਜਿਨਸੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਬਾਕੀ ਸਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਿਨਸੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਕਾਫ਼ੀ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਭਾਵੇਂ ਇਸਨੂੰ ਕੰਟਰੋਲ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਜਿਨਸੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਕਈ ਵਾਰ ਹੇਠਲੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਡਿੱਗਣ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਹਰ ਵਾਰ, ਮੈਂ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਚੀਜ਼ਾਂ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਦਾ ਸੀ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਹੇਠਲੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਲਿਆਉਂਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਵਾਰ ਦੇ ਭੂਚੱਟ ਦੇ ਤਜਰਬੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਹੇਠਲੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਡਿੱਗਣ ਦੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਘੱਟ ਗਈ ਹੈ, ਜਾਂ ਇਹ ਕਿ ਜਿਨਸੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਖੁਦ ਇੱਕ ਉੱਚੇ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਬਦਲ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਕੁਡਾਲੀਨੀ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਜਿਨਸੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਕਾਫ਼ੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਇਸਨੂੰ ਗਣਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਜਿਨਸੀ ਇੱਛਾਵਾਂ 10 ਵਿੱਚੋਂ 1 ਹੋ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ, ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਊਰਜਾ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਵਧ ਗਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੰਦਰੁਸਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਸਮੇਂ, ਬਾਕੀ ਰਹੀਆਂ ਜਿਨਸੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਕੰਟਰੋਲ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ "ਸੰਭਾਵਨਾ" ਅਜੇ ਵੀ ਪੁਰਾਣੀ ਗੁਣਵੱਤਾ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਜਿਨਸੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਹੀ 10 ਵਿੱਚੋਂ 1 ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਭੂਚੱਟ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਬਾਕੀ ਰਹੀਆਂ ਜਿਨਸੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਗੁਣਵੱਤਾ ਵਿੱਚ ਵੀ ਬਦਲਾਅ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਜਿਨਸੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਉਸਦੀ ਗੁਣਵੱਤਾ ਪੁਰਾਣੀ ਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਜਿਨਸੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ, ਸ਼ਰੀਰਕ ਇੱਛਾਵਾਂ ਜਾਂ ਆਮ ਜਿਨਸੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਬਾਕੀ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਹੁਣ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਜਿਨਸੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਗੁਣਵੱਤਾ ਖੁਦ ਇੱਕ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਊਰਜਾ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਈ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ, ਜੇਕਰ ਹੁਣ ਜਿਨਸੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਊਰਜਾ ਦੀ ਸਰਗਰਮੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੋਵੇਗੀ। ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਣਾ ਕਾਫ਼ੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਮਤਲਬ, ਜਿਨਸੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।
ਗਣਨਾ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ:
- ・ਯੋਗਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਿਨਸੀ ਇੱਛਾ 150 ਸੀ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਕੰਟਰੋਲ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੀ।
・ਯੋਗਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਿਨਸੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਕੰਟਰੋਲ ਕਰਨਾ ਆਸਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਿਨਸੀ ਇੱਛਾ 100 ਸੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈ।
・ਦੂਜੀ ਵਾਰ, ਕੁਡਲਿਨੀ ਦੁਆਰਾ ਜਿਨਸੀ ਇੱਛਾ 10 ਤੱਕ ਘੱਟ ਗਈ।
・ਇਸ ਵਾਰ ਦੇ ਤੂਫਾਨ ਦੇ ਤਜਰਬੇ ਨਾਲ, ਜਿਨਸੀ ਇੱਛਾ 1 ਤੱਕ ਘੱਟ ਗਈ।
■ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ 'ਤੇ ਨਹੀਂ, ਪਰ "ਪਸੰਦ" ਕਰਨ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਦੂਜੇ ਕੁੰਡਲਨੀ ਸੈਸ਼ਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ "ਖੁਸ਼ੀ" ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਜਾਰੀ ਰਹੀ। ਇਸਨੂੰ ਪਿਆਰ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਿਅਕਤੀ ਪ੍ਰਤੀ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਬਲਕਿ ਇਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਪ੍ਰਤੀ ਪਿਆਰ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਬਾਹਰੋਂ ਇਹ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਇਹ ਮੁਸਕਾਨ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਕਈ ਵਾਰ ਗਲਤਫਹਿਮੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ "ਖੁਸ਼ੀ" ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗੂੜ੍ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਬਲਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਕਾਫ਼ੀ ਸ਼ਾਂਤ ਖੁਸ਼ੀ ਸੀ, ਪਰ ਇਸ ਵਿੱਚ "ਗਰਮੀ" ਸੀ। ਅਜਿਹੇ ਹੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਭੇਦਭਾਵ ਦੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੇਰਾ ਆਪ ਦਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮੂਲਭੂਤ ਗੱਲ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਰਤਾਰਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕਰਨ ਵਰਗੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਤ ਵਾਲੀ ਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਪਰ, ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਇਹ ਭਾਵਨਾ ਧੀਮੀ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ "ਖੁਸ਼ੀ" ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਭਾਵਨਾ ਬਣ ਗਈ ਜੋ ਵਿੱਚ ਘੱਟ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸੰਤੁਲਨ ਗੁਆ ਬੈਠਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਹਾਲਤ ਖਰਾਬ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਇਸ ਵਾਰੀ ਬਾਰੀਸ਼ ਕਾਰਨ ਇਸ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਬਦਲਾਅ ਆਇਆ।
ਇਸ ਵਾਰੀ ਬਾਰੀਸ਼ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, "ਪਸੰਦ" ਕਰਨ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਜਾਰੀ ਰਹੀ। ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ "ਗਰਮ" ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ "ਗਰਮ" ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਇਹ "ਪਸੰਦ" ਹੈ, ਪਰ ਇਸਦੇ ਕੋਈ ਖਾਸ ਟੀਚੇ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਇਹ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਭਾਵਨਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਉੱਲਸਾਸ ਵਿੱਚ ਹਾਂ। ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਉੱਲਸਾਸ ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੇਰਾ ਮਨ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ, "ਕੀ ਇਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਹੈ? ਇਸ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਭਾਵਨਾ ਦਾ ਟੀਚਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?" ਮੈਂ ਅਕਸਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰਨ ਦੀ ਆਦਤ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਇਸ "ਪਸੰਦ" ਕਰਨ ਦੇ ਕੋਈ ਖਾਸ ਕਾਰਨ ਹਨ। ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ, ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ, ਬੱਸ ਇਸਦੇ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਇਹ ਕਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, "ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ," ਪਰ ਯਕੀਨਨ, ਮੈਂ ਇਹ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਧਰਤੀ ਬਹੁਤ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ "ਪਸੰਦ" ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਭਾਵਨਾ ਕਿਸੇ ਖਾਸ ਚੀਜ਼ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ "ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ" ਕਹਿਣਾ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਅਜੀਬ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਿਆਰ ਜਾਂ "ਪਸੰਦ" ਕਰਨ ਵਰਗੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ "ਪਸੰਦ" ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਸ਼ਾਇਦ ਪਰਿਵਾਰਕ ਪਿਆਰ ਵਰਗਾ ਕੁਝ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੇੜੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਭਾਵਨਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਭਾਵਨਾ ਹੈ ਜੋ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਜਾਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਇਸਦੇ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ। ਮੈਂ ਬਾਰੀਸ਼ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਿਰਫ਼ ਕੁਝ ਦਿਨ ਹੀ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਨਿਰੀਖਣ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਸ਼ਾਇਦ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਕ "ਆਦਤ" ਅਜੇ ਵੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਇਸ ਭਾਵਨਾ ਦਾ ਕੋਈ ਟੀਚਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ "ਮਨ" ਉਸ "ਟੀਚੇ" ਦੀ ਭਾਲ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਧੀ ਧੀ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਟੀਚਿਆਂ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰਨ ਤੋਂ ਥੱਕ ਜਾਵੇਗਾ ਜਾਂ ਇਸਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਇਹ "ਪਸੰਦ" ਕਰਨ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਵੇਗਾ। ਹੁਣ ਇਹ ਇੱਕ ਅੰਤਰਗੁਣਿਤ ਦੌਰ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੇਰਾ ਮਨ ਉੱਲਸਾਸ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਸ ਟੀਚੇ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਕਿਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਰਿਹਾ। "ਪਸੰਦ" ਕਰਨ ਦਾ ਟੀਚਾ ਨਾ ਤਾਂ "ਦਿਲ" ਹੈ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਮੇਰਾ ਮਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਿਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਰਿਹਾ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਲਈ ਧਿਆਨ ਧਰਨ ਵਰਗੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਧੀ ਧੀ ਕਰਕੇ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਹੁਣੇ ਹੀ ਉਸ ਧਿਆਨ ਦੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ ਹਾਂ ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਇੱਕ ਅੰਤਰਗੁਣਿਤ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਾਂਗ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ।
■ ਆਪਣੀ ਅੰਤਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣਾ
ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਭੂਚੱਬੂ ਦੇ ਤਜਰਬੇ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਰਾਤ ਜਾਂ ਉਸੇ ਦਿਨ ਦੀ ਸਵੇਰ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਬਿਮਾਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਇਹ ਗੱਲ ਹਵਾ ਦੇ ਰੂਨ ਅਤੇ ਭੂਚੱਬੂ ਨਾਲ ਕਿੰਨਾ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਇੱਕੋ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਲਿਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਉੱਪਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਮੇਰੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਤੱਕ ਕੁਝ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਅਨੁਭਵ ਹੈ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ-ਕਦਾਈਂ ਬਾਹਰ ਜਾਣ ਵੇਲੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਮੈਂ ਬਾਹਰ ਕਿਸੇ ਅਣਦੇਖੀ ਭਾਰੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਸੀ। ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਹਲਕਾ ਸ਼ਾਵਰ ਲੈਣ ਨਾਲ ਇਹ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ ਵੀ ਇਹ ਅਨੁਭੂਤੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮੈਂ ਬਿਸਤਰੇ ਵਿੱਚ ਲੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਹ ਸੋਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਕਿ ਇਹ ਕੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਇਹ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ "ਸ਼ਾਇਦ" ਸੀ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਆਈ ਜਿਸਦੀ ਲੰਬਾਈ ਮੇਰੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਦੇ ਗਲੇ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਤੱਕ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਦੀ ਲਤ ਜਾਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਸੁਣਿਆ-ਬਿਆਨਾ ਜੀਵ ਸੀ। ਫਿਰ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਤਸਵੀਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨੂੰ "ਪੀਸ" ਦੇ ਆਕਾਰ ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਅੰਗਲੀ ਅਤੇ ਮੱਧਮੈਂਗਲੀ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਮੋੜਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਲਤਾਂ ਜਿਹੀ ਚੀਜ਼ ਫਸ ਗਈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਰਾਹਤ ਮਿਲੀ। ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਭਾਰੀਅਤਾ ਅਚਾਨਕ ਘੱਟ ਗਈ ਅਤੇ ਤਣਾਅ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਯਕੀਨਨ ਸੱਚ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ ਕੋਈ ਊਰਜਾ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਖਿੱਚੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਅੱਜਕੱਲ੍ਹ ਰੂਹਾਨੀਅਤ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਾਰੇ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲੇ ਪਹਿਲੂਆਂ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਅਨੁਭਵ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਅਣਜਾਣ ਵਸਤੂਆਂ ਕਾਫ਼ੀ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਲਤਾਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢਣ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਕਾਫ਼ੀ ਰਾਹਤ ਮਿਲੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਇਹ ਵੀ ਜਾਂਚ ਕੀਤੀ ਕਿ ਕੀ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੁਝ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਫਸੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਪਤਲੇ ਸੂਤ ਵਰਗੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਫਸੇ ਇੱਕ ਚਿਪਕਣ ਵਾਲੇ ਜਾਲ ਵਰਗੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾਫ਼ ਕੀਤਾ। ਬਾਹਰ ਕੱਢਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਤਸਵੀਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਥਾਂ ਦੇ ਜ਼ਖਮ ਨੂੰ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਸਤਹ ਸਮਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਤਸਵੀਰ ਸੀ, ਪਰ ਤਣਾਅ ਅਚਾਨਕ ਘੱਟ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਇਸੇ ਗੱਲ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਮਨੋਬਲ ਬਹੁਤ ਬਦਲ ਗਿਆ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸ਼ਾਇਦ ਇੱਕ "ਪਲੇਸਬੋ" ਸੀ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਇਸਦਾ ਮਾਨਸਿਕ ਅਸਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਠੀਕ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ। ਰੂਹਾਨੀਅਤ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਤੋਂ, ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਅਣਜਾਣ, ਅਲੌਕਿਕ ਜੀਵ ਜੋ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਫੜਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਿਅਕਤੀ ਤੋਂ ਊਰਜਾ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਇੱਕ "ਪਾਈਪ" ਲਗਾ ਦਿੱਤੀ ਹੋਵੇ। ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਲੋਕ ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਇਸ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਪਰ ਰੂਹਾਨੀਅਤ ਵਿੱਚ "ਟੈਕਨੀਕ" ਬਹੁਤ ਖਤਰਨਾਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ ਵਧਾਉਂਦੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲੇ ਰੂਹਾਨੀ ਗੁਰੂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਇਹ ਦੁਨੀਆਂ ਬਹੁਤ ਖਤਰਨਾਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਇੱਕ "ਟੈਕਨੀਕ" ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਰੂਹਾਨੀ ਵਿਕਾਸ ਇੱਕੋ ਜਿਵੇਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਇਸ ਲਈ ਇੱਥੇ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਬੁਰਾਈਆਂ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਕਿ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਹਨ।
ਧਿਆਨ ਦੀ ਗੰਭੀਰਤਾ। ਕੀ ਇਹ ਧਿਆਨ ਵੱਲ ਹੈ?
[ ਫੇਂਗੂ ਰੂਨ ਦੇ ਤੂਫਾਨ ਦੇ ਤਜਰਬੇ ਤੋਂ 7 ਦਿਨ ਬਾਅਦ ]
■ ਧਿਆਨ ਦੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ। ਕੀ ਇਹ ਧਿਆਨ ਹੈ?
ਉੱਪਰ ਦੱਸੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੂਫਾਨ ਦੇ ਤਜਰਬੇ ਦੇ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ, ਧਿਆਨ ਦੀ ਗੁਣਵੱਤਾ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ ਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਹੋਰ ਗੰਭੀਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਇੱਕ ਹਫ਼ਤੇ ਬਾਅਦ ਹੋਰ ਬਦਲਾਅ ਹੋਇਆ। ਤੂਫਾਨ ਦੇ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ, ਅਜੇ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਆ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਉਹ "ਹਿਰਾਗਾਣਾ ਦੇ 3 ਅੱਖਰ" ਵਿੱਚ ਵਿਗਾਸਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਅਲੋਪ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਧਿਆਨ ਦੀ ਗੁਣਵੱਤਾ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਿਆ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਸਤਹ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਹਵਾ ਲਗਭਗ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਦੇ-ਕਦਾਈ, ਅਮੇਨਬੋ (ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਯਕੀਨ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਹ ਸਮਝਿਆ ਜਾਵੇਗਾ? ਇਹ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਕੀੜਾ ਹੈ ਜੋ ਪਾਣੀ ਦੀ ਸਤਹ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ) ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਏ ਗਏ ਲਹਿਰਾਂ ਵਰਗੇ ਲਹਿਰਾਂ ਫੈਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕਿਉਂਕਿ ਕੀ ਬਦਲਾਅ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਸਨੂੰ ਅਸਾਨੀ ਨਾਲ "ਧਿਆਨ ਹੋਰ ਗੰਭੀਰ ਹੋ ਗਿਆ" ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵਧਾਇਆ ਗਿਆ, ਇਸਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨ 'ਤੇ, ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ "ਅੰਤਰ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ" ਸੀ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਚਾਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖਣ ਨਾਲ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾਂ ਪੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਸਮੇਂ, ਵਿਚਾਰਾਂ 'ਤੇ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ, ਉਹ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਉੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਨਾਦਾ ਧੁਨ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਵਿਚਾਰ ਉੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਜਦੋਂ "ਅੰਤਰ" ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਭਵਿਖ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਸਿਰ ਦੇ ਕਰੂਟ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਝਰਨਾਹਟ ਵਾਲਾ ਅੰਤਰ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ, ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, ਵਿਚਾਰ "ਹਿਰਾਗਾਣਾ ਦੇ 3 ਅੱਖਰ" ਵਿੱਚ ਖਿੰਡਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਅਲੋਪ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਹਫ਼ਤਾ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਧਿਆਨ ਦੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਹੈ, ਪਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਵਿਚਾਰ "ਹਿਰਾਗਾਣਾ ਦੇ 3 ਅੱਖਰ" ਵਿੱਚ ਖਿੰਡਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਹ ਦੇਖਣ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੀਜ਼ਾਂ ਅਜ਼ਮਾਈਆਂ ਕਿ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਖਿੰਡਰ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹੜੀਆਂ ਸ਼ਰਤਾਂ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ "ਅੰਤਰ" ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ ਖਿੰਡਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਤੂਫਾਨ ਦੇ ਤਜਰਬੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਅੰਤਰ ਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਵਿਚਾਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੰਡਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸਦੇ ਲਈ ਕੁਝ ਸ਼ਰਤਾਂ ਹੋਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੂਫਾਨ ਦੇ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ, ਮੈਨੂੰ "ਗਲੇ ਦੇ ਹੇਠਾਂ (ਬਿਗ?)" 'ਤੇ ਪਲਸ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਸੀ, ਪਰ ਧੁੱਕ-ਧੁੱਕ ਕੇ ਇਹ ਸਥਾਨ ਉੱਚਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਹਫ਼ਤੇ ਬਾਅਦ, ਮੈਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਕੰਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਅਤੇ ਭਵਿਖ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਲਸ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਭਵਿਖ ਵਿੱਚ ਪਲਸ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਹੀ, ਮੈਨੂੰ ਸਿਰ ਦੇ ਕਰੂਟ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਭਾਵਨਾ ਵੀ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇਹ ਊਰਜਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਭਵਿਖ ਵਿੱਚ ਪਲਸ ਅਤੇ ਕਰੂਟ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੀ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਵਿਚਾਰ ਖਿੰਡਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਹੈ।
ਅਤੇ, ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ, ਮੈਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਖਿੰਡਦਾ ਦੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਧੀ ਧੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਚਾਰ-ਵਿਚਾਰ ਰਹਿਤ ਸਮਾਂ ਧীরে ਧীরে ਵਧਣ ਲੱਗਾ। ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਸਤਹ ਵਰਗਾ ਸੀ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਹਵਾ ਨਹੀਂ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮੇਰਾ ਚੇਤਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਭਰੂ ਦੇ ਧੜਕਣ ਨੂੰ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ... ਅਚਾਨਕ, ਕਿਸੇ ਜਗ੍ਹਾ ਤੋਂ, ਮੇਰੀ ਚੇਤਨਾ ਉੱਠੀ। "ਇਹ ਧਿਆਨ ਹੈ..." "(ਇਹ) ਧਿਆਨ ਹੈ"। ਧਿਆਨ ਯੋਗਾ ਸੂਤਰ ਦਾ ਇੱਕ ਪੜਾਅ ਹੈ, ਅਤੇ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਇਸਦਾ ਅਨੁਵਾਦ "ਧਿਆਨ" ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਇੱਕ ਤੰਗ ਅਰਥ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਲੋਕ ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਬੈਠ ਕੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਨ ਵਜੋਂ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇੱਥੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਧਿਆਨ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਮਾਨਸਿਕ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਨ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਠਹਿਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਸ਼ਾਇਦ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਇਸ ਅਸਲ ਅਰਥ ਵਿੱਚ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ। "ਧਿਆਨ" ਵਿਆਪਕ ਅਰਥ ਵਿੱਚ ਸਮਾਧੀ ਦਾ ਵੀ ਹਵਾਲਾ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਥੇ ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਹ ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕਈ ਗਲਤੀਆਂ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਸਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਅਨੁਮਾਨ ਵਜੋਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਅੰਤਰ-ਅੰਦਰੂਨੀ ਅਨੁਭਵਾਂ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕੁੱਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਸਹੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਵਾਰ, ਮੈਂ "ਸੰਵੇਦਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣ" ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਓਰੀਜਨਲ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਦੇ ਵਿਪਾਸਨਾ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਸੀ। ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਵਿਪਾਸਨਾ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ "ਸੰਵੇਦਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ" ਬਹੁਤਾ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਜੇ ਇਸਦਾ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਇਸ ਵਾਰ ਸੋਚਿਆ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਸਦੇ ਲਈ ਕੁਝ ਠੋਸ ਸ਼ਰਤਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।
■ ਧੜਕਣ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਸਿਰ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ
ਇੱਕ ਹਫ਼ਤਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਗਏ "ਕੰਨ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਧੁਨੀ ਸੁਣਨ" ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਅਜੇ ਵੀ ਬਾਕੀ ਹੈ, ਪਰ ਧੁਨੀ ਦਾ ਸਰੋਤ "ਗਰਦਨ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ" ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਉੱਪਰ, ਸਿਰ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਧੁਨੀ ਕੰਨ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਤੋਂ ਆ ਰਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਧੜਕਣ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਸਿਰ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਗ੍ਰਾਂਟੀ (ਅੱਧਾ ਕਦਮ, ਕੰਧ, ਗ੍ਰੰਥੀ) ਨੂੰ ਤੋੜੇ ਬਿਨਾਂ, ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਐਡਜਸਟਮੈਂਟ ਵਾਲਵ ਵਜੋਂ ਵਰਤਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
[ ਫੇਨੋ ਰੂਨ ਦੇ ਤੂਫਾਨ ਦੇ ਤਜਰਬੇ ਤੋਂ 8 ਦਿਨ ਬਾਅਦ ]
■ ਗ੍ਰਾਂਟੀ (ਅਧਕਾਂ, ਕੰਧ, ਗ੍ਰੰਥੀ) ਇੱਕ ਰੈਗੂਲੇਟਿੰਗ ਵਾਲਵ ਹੈ
ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ, ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਵਿਚਾਰ ਆਇਆ ਕਿ ਗ੍ਰਾਂਟੀ ਇੱਕ ਰੈਗੂਲੇਟਿੰਗ ਵਾਲਵ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਇਸਦਾ ਕੋਈ ਤੰਗ ਸੰਬੰਧ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਥੋੜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਚੈੱਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹਾਂਗਾ। ਉਸ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਇੱਕ ਰੈਗੂਲੇਟਿੰਗ ਵਾਲਵ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਸਦਾ ਮੁਢਲਾ ਕੰਮ ਓਰਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੀਮਾ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਹੈ। ਉੱਪਰਲਾ (ਅਨਾਹਤਾ~ਅਜਨਾ) ਓਰਾ ਇਸਦੇ ਅੰਦਰ ਮਿਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹੇਠਲਾ (ਮੂਲਾਧਾਰ~ਮਨੀਪੁਰਾ) ਓਰਾ ਇਸਦੇ ਅੰਦਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਉੱਪਰ (ਅਨਾਹਤਾ ਆਦਿ) ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਓਰਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਗ੍ਰਾਂਟੀ (ਅਨਾਹਤਾ ਅਤੇ ਮਨੀਪੁਰਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ) ਰਾਹੀਂ ਹੇਠਾਂ (ਮੂਲਾਧਾਰ~ਮਨੀਪੁਰਾ) ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਉਲਟ, ਹੇਠਾਂ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਹਲਕੀ ਊਰਜਾ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਗ੍ਰਾਂਟੀ ਰਾਹੀਂ ਉੱਪਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਹਰ ਇੱਕ ਥਾਂ 'ਤੇ ਢੁਕਵੇਂ ਓਰਾ ਨੂੰ ਬਣਾਈ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਰੈਗੂਲੇਟਿੰਗ ਵਾਲਵ ਇੱਕ ਫਿਲਟਰ ਵਾਂਗ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਹਰੇਕ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਓਰਾ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੇਕਰ ਇਹ ਰੈਗੂਲੇਟਿੰਗ ਵਾਲਵ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਓਰਾ ਉੱਪਰ ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰੇਕ ਲਈ ਢੁਕਵੇਂ ਵੇਵਲੈਂਥ ਨੂੰ "ਪੈਦਾ" ਕਰਨਾ ਜਾਂ "ਬਣਾਈ ਰੱਖਣਾ" ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ ਮਿਲੇ ਸਮਝ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਹੈ।
ਹਟ ਯੋਗਾ ਵਿੱਚ, ਗ੍ਰਾਂਟੀ (ਗ੍ਰੰਥੀ) ਨੂੰ "ਤੁੱਟਣਾ" ਜਾਂ "ਖੋਲ੍ਹਣਾ" ਮੁਢਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ, ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਰਹੱਸਵਾਦ ਦੇ ਧਰਮਾਂ ਅਤੇ "ਜਾਦੂ" ਵਜੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਗ੍ਰਾਂਟੀ ਨੂੰ "ਤੁੱਟਣਾ" ਹੀ ਮੁਢਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਕਈ ਵਾਰ "ਅਨਾਹਤਾ ਸ਼ੌਕ" ਵਾਂਗ ਝਟਕਾ ਵੀ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ, ਕਈ ਵਾਰ ਓਰਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇੱਕ ਖਰਾਬ ਓਰਾ ਹੇਠਾਂ (ਮੂਲਾਧਾਰ~ਮਨੀਪੁਰਾ) ਤੋਂ ਉੱਪਰ (ਅਨਾਹਤਾ~ਅਜਨਾ) ਤੱਕ ਸਿੱਧਾ ਚੜ੍ਹ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਗੜਬੜੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਉਲਟ, ਜੇਕਰ ਉੱਪਰਲਾ (ਅਨਾਹਤਾ~ਅਜਨਾ) ਓਰਾ ਹੇਠਾਂ (ਮੂਲਾਧਾਰ~ਮਨੀਪੁਰਾ) ਤੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਉੱਚ-ਦਰਜੇ ਦੀ ਰਹੱਸਵਾਦੀ ਊਰਜਾ ਘੱਟ-ਦਰਜੇ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਰਹੱਸ ਬਣਦਾ ਹੈ ਜੋ ਝਲਕ ਵਿੱਚ ਅਦਭੁਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉੱਚ ਸਮਝ ਅਤੇ ਅਧਿਆਤਮਕਤਾ 'ਤੇ ਅਧਾਰਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸ਼ਰੀਰ ਅਤੇ ਮਨ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਥੱਕਾ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਅਤੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਲਈ ਤਬਾਹਕੁਨ ਨਤੀਜੇ ਲਿਆ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਤਾਜ਼ਾ ਅਧਿਆਤਮਕ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗ੍ਰਾਂਟੀ ਨੂੰ ਤੋੜਨਾ ਜਾਂ ਖੋਲ੍ਹਣਾ ਬਹੁਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਜਾਂ ਇਸਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ। ਇਹ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗ੍ਰਾਂਟੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ "ਤੋੜਨ" ਜਾਂ "ਖੋਲ੍ਹਣ" ਦੀ ਥਾਂ, ਇਸਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਇਸ ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ ਮਿਲੀ ਸਮਝ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਮਝ ਮੇਰੇ ਤੂਫਾਨ ਦੇ ਤਜਰਬੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੋਈ ਹਾਲਤਾਂ ਦੇ ਨਿਰੀਖਣ 'ਤੇ ਅਧਾਰਤ ਹੈ।
ਇਹ ਦੱਸਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਯੋਗਾ ਵਿੱਚ "ਨਾਡੀ" (ਊਰਜਾ ਦੇ ਰਸਤੇ) ਜਿਹੜੇ ਬੰਦ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਬੰਦ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਣਾ ਪਵੇਗਾ, ਇਹ ਇੱਕ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਲੱਗਦੀ ਹੈ ਪਰ ਇਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੱਖਰਾ ਅਨੁਭਵ ਹੈ। ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਐਡਜਸਟਮੈਂਟ ਵਾਲਵ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਸਦੀ ਢਾਂਚਾ ਕੰਪਲੈਕਸ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਹੋਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸਦੇ ਢਾਂਚੇ ਦੀ ਕੰਪਲੈਕਸਤਾ ਹੀ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਲਈ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਸਫਾਈ ਅਤੇ ਰੱਖ-ਰਖਾਅ ਕਰਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਕਿ ਐਡਜਸਟਮੈਂਟ ਵਾਲਵ ਖਰਾਬ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਬਦੀਲ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਇਹ ਕਦੇ ਵੀ ਢੁਕਵਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਖੈਰ, ਮੈਂ ਅਜਿਹੀ ਕੋਈ ਵਿਆਖਿਆ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਨੋਟ ਵਜੋਂ ਲਿਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਦੱਸਾਂਗਾ।
■ ਹਠ ਯੋਗਾ ਵਿੱਚ, "ਬਾਸਟ੍ਰਿਕਾ" ਸਾਹ ਲੈਣ ਦੀ ਤਕਨੀਕ ਦੀ ਵਰਤੋਂ "ਗ੍ਰਾਂਤੀ" ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਨ ਲਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਹਠ ਯੋਗਾ ਪ੍ਰਦੀਪਿਕਾ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, "ਗ੍ਰਾਂਤੀ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਨ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਬਾਸਟ੍ਰਿਕਾ ਹੀ ਹੈ।" ਬਾਸਟ੍ਰਿਕਾ ਇੱਕ ਖਤਰਨਾਕ ਸਾਹ ਲੈਣ ਦੀ ਤਕਨੀਕ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ "ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਕੋਈ ਤਜਰਬੇਕਾਰ ਗੁਰੂ ਨਿਗਰਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਬਾਸਟ੍ਰਿਕਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।" ਇਹ ਉੱਪਰ ਦੱਸੇ ਗਏ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਿਆਂ ਬਿਲਕੁਲ ਸਹੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਫੰਕਸ਼ਨ ਹੈ ਜੋ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰਹੱਸਮਈ ਵਿਕਾਸ (?) ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਆਮ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ਜੋ ਇਸ ਤਕਨੀਕ ਵਿੱਚ ਮੁਹਾਰਤ ਹੋਵੇ।
■ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਊਰਜਾ ਦਾ ਵਾਧਾ
ਟੋਰਨੇਡੋ ਦੇ 8 ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ (13 ਜੁਲਾਈ, 2019), ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਮੂਲਾਧਾਰ ਦੇ ਅੰਤਰਲੇਹੂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਝਰਨਾਹਟ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਦਾ ਗੁਣਾ ਹੇਠੋਂ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਇਹ ਧੁੱਕੀ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਰੀੜ੍ਹੀ ਦੇ ਨਾਲ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਛਾਤੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਇਸਦੇ ਉੱਪਰ ਜਾਣ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਮੈਂ ਇੱਕ ਸਖ਼ਤ ਟਿਊਬ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਫੈਲਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਦਬਾਅ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਅਨਾਹਤਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰੁਕ ਗਿਆ, ਪਰ ਇਸਦੇ ਬਾਅਦ, ਮੇਰੀ ਛਾਤੀ, ਮੇਰੇ ਉੱਪਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਅੱਧ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਗਰਮੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ। ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਰਮੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਮੇਰੇ ਪੇਟ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਇਹ ਮੇਰੀ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਇਹ ਗਰਮੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਟੋਰਨੇਡੋ ਦੇ ਬਾਅਦ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ "ਗਰਮੀ" ਨਾਲੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜ਼ਿਆਦਾ "ਗਰਮੀ" ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ਾਇਦ ਦੂਜੇ ਕੁਡਲਿਨੀ ਦੇ ਬਾਅਦ ਦੀ ਗਰਮੀ ਅਤੇ ਟੋਰਨੇਡੋ ਦੇ ਬਾਅਦ ਦੀ "ਗਰਮੀ" ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ ਦੋ ਨਾਲ ਵੰਡਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।
■ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਖਰਾਸ਼ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਘੱਟ ਗਈ
ਟੋਰਨੇਡੋ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਅਕਸਰ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਖਰਾਸ਼ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਮੇਰਾ ਵਿਸ਼ੁੱਡਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥோੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ħ ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥோੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ħoðrha ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍હા ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ڌੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا ਥੋੜ੍ھا
■ ਕੁন্ডਾਲੀਨੀ ਨੂੰ "ਉੱਚਾ" ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਅਤੇ ਦਾਇਰਾ
ਹਟ ਯੋਗਾ ਪ੍ਰਦੀਪਿਕਾ ਵਰਗੇ ਯੋਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁন্ডਾਲੀਨੀ ਨੂੰ "ਉੱਚਾ" ਕਰਨ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਇਸਦੇ ਸਮਾਂ ਅਤੇ ਉੱਚਾ ਕਰਨ ਦੇ ਦਾਇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੰਪ੍ਰਦਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫਰਕ ਲੱਗਦਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈ। ਮੁੱਖ ਗੱਲਾਂ ਇਹ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ:
• ਗ੍ਰਾਂਤੀ ਨੂੰ ਤੋੜਨਾ ਹੈ ਜਾਂ ਰੱਖਣਾ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਵਰਤੋਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਣਾ ਹੈ?
• ਕੁন্ডਾਲੀਨੀ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਕਿੰਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ?
• ਕੁন্ডਾਲੀਨੀ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰਨ ਦਾ ਦਾਇਰਾ ਕਿੱਥੋਂ ਕਿੱਥੋਂ ਤੱਕ ਹੈ?
ਹਟ ਯੋਗਾ ਸਿਸਟਮ ਵਿੱਚ, "ਗ੍ਰਾਂਤੀ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ," "ਕੁন্ডਾਲੀਨੀ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਕੁਝ ਮਿੰਟਾਂ ਤੋਂ ਕੁਝ ਘੰਟਿਆਂ ਤੱਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ," ਅਤੇ "ਕੁন্ডਾਲੀਨੀ ਨੂੰ ਮੂਲਾਧਾਰ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਅਜਨਾ ਜਾਂ ਸਹਸਰਾਰਾ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਿਆਂ, ਸਹਸਰਾਰਾ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਕੁন্ডਾਲੀਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਜਾਪਦਾ ਹੈ। ਕਲਾਸੀਕਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਚਨ ਰਹੱਸਵਾਦ ਦੇ ਸੰਪ੍ਰਦਾਵਾਂ ਅਤੇ ਜਾਦੂ ਵਰਗੇ ਸੰਪ੍ਰਦਾਵਾਂ ਵੀ ਯੋਗਾ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਾਫ਼ੀ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀਆਂ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸਦੇ ਉਲਟ, ਕੁਝ ਰੂਹਾਨੀ ਸੰਪ੍ਰਦਾਵਾਂ (ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਥੀਓਸੋਫੀ) ਵਿੱਚ, "ਗ੍ਰਾਂਤੀ ਨੂੰ ਤੋੜਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ," "ਕੁন্ডਾਲੀਨੀ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਕੁਝ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੋਂ ਕੁਝ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ," ਅਤੇ "ਕੁন্ডਾਲੀਨੀ ਨੂੰ ਮੂਲਾਧਾਰ ਤੋਂ ਮਨੀਪੁਰ ਤੱਕ ਦੇ ਪੜਾਅ ਅਤੇ ਅਨਾਹਤਾ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਦੇ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ ਵੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਵੱਖਰੀਆਂ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਸੰਭਾਵਨਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੰਪ੍ਰਦਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਫ਼ੀ ਭਿੰਨਤਾਵਾਂ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਹੀ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਇਹ ਇੱਕ ਆਮ ਦਿਸ਼ਾ ਹੈ।
■ ਸੰਪ੍ਰਦਾਵ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਅਸਥਿਰਤਾ
ਹਟ ਯੋਗਾ ਸਿਸਟਮ ਦੇ ਯੋਗੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਕੁਝ ਬਹੁਤ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹਨ, ਪਰ ਕੁਝ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਥ੍ਰੈਸ਼ਹੋਲਡ ਵੀ ਘੱਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ ਉੱਪਰ ਦੱਸੇ ਗਏ ਗ੍ਰਾਂਤੀ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਤੋਂ ਦੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਗ੍ਰਾਂਤੀ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੀਪੁਰ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਸੁਚੇਤ ਅਨਾਹਤਾ ਇੱਕਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਅਸਥਿਰਤਾ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਗ੍ਰਾਂਤੀ ਤੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੂਲਾਧਾਰ ਦੀ ਹੇਠਲੀ ਊਰਜਾ ਅਜਨਾ ਤੱਕ ਵਹਿ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਭਾਵੇਂ ਸੁਚੇਤਤਾ ਵਿਕਸਤ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਹੈ, ਮੂਲਾਧਾਰ ਦੀ ਊਰਜਾ ਅਜਨਾ ਤੱਕ ਵਹਿ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਜਨਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਊਰਜਾ ਦੇ ਪੱਖੋਂ ਮੂਲਾਧਾਰ ਅਤੇ ਅਜਨਾ ਵਿੱਚ ਸੁਹੱਪਣ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਮੂਲਾਧਾਰ ਦੀ ਊਰਜਾ ਨਾਲ ਅਜਨਾ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨਾ ਗਲਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਜਨਾ ਜਾਂ ਅਨਾਹਤਾ ਦੀ ਉੱਚੀ ਊਰਜਾ ਮਨੀਪੁਰ ਵਿੱਚ ਵਹਿ ਸਕਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਰੂਹਾਨੀ ਸਮਰੱਥਾਵਾਂ ਜਾਂ ਜਾਦੂ ਵਰਗੇ ਉਪਯੋਗਾਂ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਜਿਹੀਆਂ ਚਮਤਕਾਰੀਆਂ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਇਸਦਾ ਨਤੀਜਾ ਅਕਸਰ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਅਸਥਿਰਤਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਲਈ, ਗ੍ਰਾਂਤੀ ਨੂੰ ਤੋੜੇ ਬਿਨਾਂ, ਜਾਦੂ ਜਾਂ ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੇ, ਸਫਾਈ ਅਤੇ ਮੁਢਲੇ ਸਿਧਾਂਤਾਂ 'ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਦਿਆਂ, ਹਰੇਕ ਪੜਾਅ 'ਤੇ ਮਾਨਸਿਕ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
■ "ਮੂਲਾਧਾਰ ਅਤੇ ਅਜਨਾ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ" ਦੇ ਰਹੱਸ ਦਾ ਹੱਲ ਹੋ ਗਿਆ?
ਮਸ਼ਹੂਰ ਸਵਾਮੀ ਸਚਚਾਨੰਦ ਦੀ ਇੱਕ ਵਿਆਖਿਆ "ਮਿਲਚੋ ਯੋਗਾ (ਹੋਨਸ਼ਾਂ ਹਾਕੋ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ)" ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਅਨੁਸਾਰ "ਮੂਲਾਧਾਰ ਅਜਨਾ ਨਾਲ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ"। ਇਸਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਨਾਲ ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਮੁੱਖ ਨਾਡੀ, ਸੁਸ਼ੁਮਨਾ, ਇਦਾ ਅਤੇ ਪਿੰਗਲਾ, ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜੁੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਪਰ ਜੇ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਚੱਕਰ ਵੀ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜੁੜੇ ਹੋਣਗੇ, ਇਸ ਲਈ ਮੂਲਾਧਾਰ ਅਤੇ ਅਜਨਾ ਹੀ ਕਿਉਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਹਨ? ਇਸ ਵਿਆਖਿਆ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਕੁਡਲਿਨੀ ਜਾਗਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮੂਲਾਧਾਰ ਐਕਟੀਵੇਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਅਜਨਾ ਐਕਟੀਵੇਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਵਾਮੀ ਸਚਚਾਨੰਦ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਦੇ ਅਧਾਰ 'ਤੇ, ਅਜਨਾ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਕਰਨ ਲਈ, ਪਹਿਲਾਂ ਮੂਲਾਧਾਰ ਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਓਹੀ ਵਿਧੀ ਹੈ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਾਸਤ੍ਰਿਕਾ ਵਰਗੀਆਂ ਤਕਨੀਕਾਂ ਨਾਲ ਗ੍ਰਾਂਤੀ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਯਕੀਨ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਗ੍ਰਾਂਤੀ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਮੂਲਾਧਾਰ ਦੀ ਊਰਜਾ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਜਨਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇਗੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੂਲਾਧਾਰ ਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਕਰਨਾ ਅਜਨਾ ਦੇ ਜਾਗਰੂਕ ਹੋਣ ਦੀ ਤਕਨੀਕ ਵਿੱਚ ਸਿੱਧਾ ਤੌਰ 'ਤੇ ਲਾਗੂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਗ੍ਰਾਂਤੀ ਤੋੜੀ ਨਹੀਂ ਗਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੂਲਾਧਾਰ ਨੂੰ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਐਕਟੀਵੇਟ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਇਹ ਅਜਨਾ ਦੇ ਜਾਗਰੂਕ ਹੋਣ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੁੜੇਗਾ।
ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਅਨਾਹਤਾ ਐਕਟੀਵੇਟ ਹੋਈ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ, ਊਰਜਾ ਮੂਲਾਧਾਰ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਅਨਾਹਤਾ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਿਉਂਕਿ ਅਨਾਹਤਾ ਅਤੇ ਅਜਨਾ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਮੂਲਾਧਾਰ ਨੂੰ ਐਕਟੀਵੇਟ ਕਰਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਜ਼ाहਰ ਹੈ, ਮੈਂ ਅਜਨਾ ਨੂੰ ਅਜੇ ਤੱਕ ਜਾਗਰੂਕ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਅਨੁਮਾਨ ਹੈ।
■ ਕੁਡਲਿਨੀ ਦਾ ਠੀਕਾਨਾ
ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਕੁਡਲਿਨੀ ਦਾ ਠੀਕਾਨਾ ਰੀੜ੍ਹ ਦੀ ਹੱਡੀ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ, ਢਿੱਡੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੁਡਲਿਨੀ ਜਾਗਰੂਕ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਸਦਾ ਠੀਕਾਨਾ ਵੀ ਬਦਲ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਬਾਰੇ ਵਿਸਥਾਰ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੁਪਤ ਵਿਧੀ ਹੈ, ਪਰ "ਚੱਕਰ" (ਸੀ.ਡਬਲਿਊ. ਰੀਡਬੀਟਰ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ) ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹੇਠਾਂ ਦਿੱਤੇ ਵਰਣਨ ਤੋਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਗਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਧਿਆਨ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵੇਲੇ, ਕੁਡਲਿਨੀ ਨੂੰ ਮੂਲਾਧਾਰ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਕੁਝ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਇਸਨੂੰ ਦਿਲ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਇਸਨੂੰ "ਕੁਡਲਿਨੀ ਦਾ ਕਮਰਾ" ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਸਾਹਿਤ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵੀ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਕੁਡਲਿਨੀ ਛੇਤੀ ਵਾਲੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਕੁਡਲਿਨੀ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਇਹ ਸ਼ਾਇਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਬਾਰੇ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕੁਡਲਿਨੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਾਗਰੂਕ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ "ਸੱਪ ਦੀ ਅੱਗ" ਦੀ ਊਰਜਾ ਜਮ੍ਹੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇਗੀ।
ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੋਈ ਵਿਆਖਿਆ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਥੇ ਵੀ ਕਾਫ਼ੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ।
• ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ (ਜਿਹੜੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਡਲਿਨੀ ਜਾਗ ਨਹੀਂ ਪਈ ਹੈ), ਕੁਡਲਿਨੀ ਧਨੁਸ਼ਕੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
• ਜਦੋਂ ਕੁਡਲਿਨੀ ਜਾਗ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੁਡਲਿਨੀ ਧਨੁਸ਼ਕੋਸ਼ ਤੋਂ ਧੌਤੀ ਤੱਕ ਧীরে ਧীরে ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਰਹਿਣ ਲੱਗਦੀ ਹੈ (ਇਸਦਾ ਮੇਰਾ ਅੰਤਰਗ੍ਰਹਿਣ ਹੈ)।
• ਕੁਡਲਿਨੀ ਦਾ ਰਿਹਾਇਸ਼ ਅਜੇ ਵੀ ਉੱਚਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ (ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਗ੍ਰਾਂਤੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ), ਇਹ ਅਨਾਹਤਾ ਚੱਕਰ (ਹਾਰਟ ਚੱਕਰ) ਵਿੱਚ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਰਹਿਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ (ਇਸਦਾ ਮੇਰਾ ਅੰਤਰਗ੍ਰਹਿਣ ਹੈ)।
ਇੱਥੇ "ਉੱਥੇ ਰਹਿਣਾ" ਦਾ ਮਤਲਬ ਧਿਆਨ ਜਾਂ ਯੋਗਾ ਅਭਿਆਸ ਦੌਰਾਨ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਵੀ 24 ਘੰਟੇ ਉੱਥੇ ਊਰਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕੁਡਲਿਨੀ ਊਰਜਾ ਅਭਿਆਸ ਦੌਰਾਨ ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ ਘੁੰਮ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਊਰਜਾ ਉੱਪਰ ਦੱਸੇ ਗਏ ਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੰਪ੍ਰਦਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰਾ ਹੋਵੇ। ਜੇਕਰ ਗ੍ਰਾਂਤੀ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੂਲਾਧਾਰ ਜਾਂ ਧੌਤੀ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹੀ ਰਹੇਗਾ, ਪਰ ਮੈਂ ਗ੍ਰਾਂਤੀ ਨੂੰ "ਤੋੜਨ" ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਅਨੁਮਾਨ ਹੈ।
■ ਕੀ ਗ੍ਰਾਂਤੀ "ਤੋੜੀ" ਜਾਂਦੀ ਹੈ? ਕੀ ਇਸਦਾ "ਬੰਧਨ" ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਮੈਂ ਯੋਗਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਬਾਸਤ੍ਰਿਕਾ ਵਰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲੇ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇੰਨਾ ਕੁਝ ਸਮਝ ਲਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਬਾਸਤ੍ਰਿਕਾ ਵਰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗ੍ਰਾਂਤੀ ਨੂੰ "ਤੋੜਨ" ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਜੇਕਰ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਕਾਰਜ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ...।
ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਗ੍ਰਾਂਤੀ ਨੂੰ ਤੋੜਨ (ਬੰਧਨ ਖੋਲ੍ਹਣ) ਬਾਰੇ "ਹੈ" ਕਿਹਾ, ਪਰ ਇਹ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿਸ਼ੇ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਅਸਲੀ ਅਰਥ ਅੱਖਰਸ਼ਾਹ ਵਿੱਚ "ਬੰਧਨ ਖੋਲ੍ਹਣਾ" ਹੀ ਹੋਵੇ। ਸ਼ਾਇਦ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨੇ ਇਸਦਾ ਗਲਤ ਅੰਤਰਗ੍ਰਹਿਣ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ "ਤੋੜਨਾ" ਕਿਹਾ। ਅਜਿਹਾ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਅਨੁਮਾਨ ਹੈ।
ਸ਼ਾਇਦ ਗੁਰੂ ਇਹ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਨਿਗਰਾਨੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਗਲਤੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਤੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸੰਪ੍ਰਦਾਇ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੋਵੇ।
ਉਨਾਜੀ ਕਿਹਲੇ (ਡਾਹੀ?) ਅਤੇ ਗਰਦਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਅਤੇ ਥਾਲ ਵਰਗਾ ਥਾਂ (ਬੋਨੂ ਕੁਬੋ)।
[ ਫੂਨੋ ਰੂਨ ਦੇ ਤੂਫਾਨ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਤੋਂ 9~11 ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ]
■ ਗਰਦਨ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ (ਦਾਈਚੂ?) ਅਤੇ "ਗਰਦਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ" ਅਤੇ "ਬੋਨੋ ਕੁਬੋ"
ਕੁੱਝ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ, ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਦਾ ਸਥਾਨ ਗਰਦਨ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ (ਦਾਈਚੂ?) ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਉੱਪਰ, ਗਰਦਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਚਲਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਅੱਜ ਦੇਖਿਆ ਤਾਂ, ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪਹਿਚਾਉਣ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਠੀਕ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਪਰ ਗਰਦਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਦੀ ਗਰਮੀ ਅਜੇ ਵੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਨਹੀਂ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ, ਪਰ ਸਿਰ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਵਰਗੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਅਹਿਸਾਸ ਅਜੇ ਵੀ ਜਾਰੀ ਹੈ। ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਕੁਡਾਲੀਨੀ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਝੂਰੀ ਬੋਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਖੂਨ ਦੀ ਧੜਕਣ ਵੀ ਅਸਥਾਈ ਸੀ, ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ ਵੀ ਇਹ ਅਸਥਾਈ ਜਾਪਦਾ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਗਰਮੀ ਜਾਰੀ ਰਹੀ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਵਾਰ ਵੀ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਗਰਮ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਇਸ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਉੱਪਰ, "ਬੋਨੋ ਕੁਬੋ" ਜਾਂ "ਦਾਈਕੋ" ਜਿਹੀ ਥਾਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਗਰਮੀ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਉੱਥੇ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਗਲਤੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।
■ ਸ਼ਕਤੀਪੈਡ
ਮੈਡਿਟੇਸ਼ਨ ਦੌਰਾਨ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਰਾਹੀਂ ਸਿੱਖਿਆ ਗਿਆ। "ਕੁਝ ਯੋਗਾ ਦੇ ਸੰਪ੍ਰਦਾਇਆਂ ਵਿੱਚ, ਗੁਰੂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਗਿਰਦ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀਪੈਡ (Shakti Pat) ਦਿੰਦੇ ਹਨ (ਗੁਰੂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਗਿਰਦ ਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲੀ ਰੱਖ ਕੇ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਊਰਜਾ ਭੇਜਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਜੋ ਰੂਹਾਨੀ ਵਿਕਾਸ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ। ਕੁਝ ਸੰਪ੍ਰਦਾਇਆਂ ਵਿੱਚ ਇਸਨੂੰ ਇਨੀਸ਼ੀਏਸ਼ਨ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ)। ਕੁਝ ਸੰਪ੍ਰਦਾਇਆਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਲਈ ਇੱਕ ਸ਼ਰਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਾਗਿਰਦ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਕੁਝ ਸੰਪ੍ਰਦਾਇਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸ਼ਾਗਿਰਦ ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਸ਼ਰਤ ਹੋਵੇ, ਸ਼ਕਤੀਪੈਡ ਲਗਭਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੁਡਾਲੀਨੀ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਹੁਤੇ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਮੂਲਾਧਾਰ ਦੇ ਕੁਡਾਲੀਨੀ ਦੇ ਅਨੁਭਵ (ਮੇਰੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਕੁਡਾਲੀਨੀ) ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਹਾਲ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਾਗਿਰਦ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਗਿਰਦ ਦੀ ਹਾਲਤ ਖਰਾਬ ਹੋਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਗੁਰੂ ਦੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਅਤੇ ਦੇਖਭਾਲ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਗੁਰੂ ਆਪਣੀ ਰੂਹਾਨੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਨਿਗਰਾਨੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੂਰ ਤੋਂ ਸ਼ਾਗਿਰਦ ਦੀ ਹਾਲਤ ਦਾ ਪਤਾ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਹਾਲਤ ਖਰਾਬ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਰੂਹਾਨੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੂਰ ਤੋਂ ਜਾਂ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸ਼ਾਗਿਰਦ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਪਿਛੋਕੜ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇਸਦਾ ਕਾਰਨ ਵੀ ਇਹ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਸ ਵਾਰ, ਕਾਰਨ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਕਦਮਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਅਜਿਹਾ ਖ਼ਤਰਾ ਘੱਟ ਹੈ। ਮੂਲਾਧਾਰ ਦੇ ਕੁਡਾਲੀਨੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਗ੍ਰਾਂਤੀ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਅਨਾਹਤਾ ਦਾ ਪੜਾਅ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਦਮਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਖ਼ਤਰਾ ਘੱਟ ਹੈ। ਇਹ (ਮੇਰੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਦੇਵਤੇ) ਤਿੱਬਤੀ ਵਿਧੀ ਹੈ। ਸ਼ਕਤੀਪੈਡ ਤੇਜ਼ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੇ ਕਦਮਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਲੱਗਦੀਆਂ। (ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਰਾਏ ਵਿੱਚ) ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ, ਸ਼ਕਤੀਪੈਡ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਮਾਂ ਲੈਣਾ ਵਧੀਆ ਹੈ।" ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਅਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਨੋਟ ਕਰ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਮੌਕਾ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸਾਹਿਤ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਾਂਗਾ।
■ ਅਨਾਹਤਾ ਦੀ ਝਨਝਨਾਹਟ
ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ, ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੇ ਅਨਾਹਤਾ ਖੇਤਰ ਦੀ ਚਮੜੀ 'ਤੇ ਝਨਝਨਾਹਟ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸਟੈਟਿਕ ਬਿਜਲੀ ਹੋਵੇ। ਅਜਿਹਾ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਅਜੀਬ ਹੈ। ਮੈਂ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
■ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਝਨਝਨਾਹਟ
ਇਸ ਸਵੇਰ ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ, ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਸਟੈਟਿਕ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਝਨਝਨਾਹਟ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਖੱਟੇ ਵਾਲ਼ੇ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜ਼ਿਆਦਾ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਜਿਹਾ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਭਾਵੁਕਤਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਧਿਆਨ ਠੀਕ ਹੈ। "ਇੰਟੀਗਰੇਟਿਡ ਚੱਕਰਾ" ਅਤੇ ਮਾਨਿਪਰਾ। ਵਿਪਾਸਨਾ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਚਾਰ ਸ਼ਾਮਨ ਫਲ।
[ ਫੂਨੋ ਰੂਨ ਦੇ ਭੂਚੱਟ ਦੇ ਤਜਰਬੇ ਤੋਂ 12 ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ]
■ ਮੇਜੇ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰਤਾ
ਭੂਚੱਟ ਦੇ ਤਜਰਬੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਕਈ ਵਾਰ ਮੇਜੇ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨ 'ਤੇ ਸਥਿਰਤਾ ਦੀ ਘਾਟ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਪਿਛਲੇ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨਾ ਵਧੇਰੇ ਸਥਿਰ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਦੇ ਉੱਪਰਲੇ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਵੀ ਅਜਿਹੀ ਹੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਸਥਿਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਭੂਚੱਟ ਦੇ ਤਜਰਬੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੇਜੇ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਦੇ ਉੱਪਰਲੇ ਹਿੱਸੇ, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਸਥਿਰ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਹੁਣ, ਮੈਂ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪਿਛਲੇ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੋਚਦਾ। ਭੂਚੱਟ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਨਿਪਲਾ (Manipura) ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਅਨਾਹਤਾ (Anahata) ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੈ। ਭੂਚੱਟ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਪਿਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਹੋਣ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ, ਮੈਂ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪਿਛਲੇ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਵੀ ਕੁਝ ਹੁੰਦਾ ਹੋਇਆ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਪਿਛਲੇ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਸਧਾਰਨ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਮੇਜੇ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।
■ "ਇਨਟੀਗਰੇਟਿਡ ਚੱਕਰਾ" ਅਤੇ ਮੈਨਿਪਲਾ
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ "ਇਨਟੀਗਰੇਟਿਡ ਚੱਕਰਾ" ਬਾਰੇ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਅਨਾਹਤਾ 'ਤੇ ਕੇਂਦਰਿਤ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਕੁਂਡਲਿਨੀ ਦੇ ਬਾਅਦ ਮੈਨਿਪਲਾ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਚੱਕਰਾਂ ਬਾਰੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਅਧਿਆਪਕ ਅਨੁਭਵ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਇਹ ਮੈਨਿਪਲਾ 'ਤੇ ਕੇਂਦਰਿਤ ਸੀ, ਪਰ ਇਸਨੂੰ "ਇਨਟੀਗਰੇਟਿਡ ਚੱਕਰਾ" ਕਿਹਾ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਅਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਵੱਖਰਾ ਅਨੁਭਵ ਸੀ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਚੱਕਰਾਂ ਦੀ ਲੋੜ 'ਤੇ ਸਵਾਲ ਉਠਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਗਲਤਫਹਿਮ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਖੇਤਰ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਿਆਂ, (ਸ਼ਾਇਦ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਗਾਈਡ ਤੋਂ), ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਮਿਲੀ ਅਤੇ "ਕੁੰਡਲਨੀ ਦੇ ਦੂਜੇ ਉਦਘਾਟਨ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ, ਓਰਾ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਸੀ" ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇੱਕ ਵਿਆਖਿਆ ਅਤੇ "ਸ਼ਿੰਟੋ ਦੀ ਰਹੱਸਮਈ (ਯਾਮਾ ਸ਼ੀਨ ਕਿਓ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ)" ਵਿੱਚ "ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ (ਓਰਾ) ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ" ਦਾ ਚਿੱਤਰ ਮੇਰੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਆਇਆ। ਉਸ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, "ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਸਰੀਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਬੇਤਰਤੀਬ ਤੌਰ 'ਤੇ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨਾ ਹੀ 'ਤਨਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨਾ' ਹੈ।"
ਉਸ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਜੋ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਰੂਹਾਨੀਵਾਦ ਵਿੱਚ ਹਨ ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ "ਮਜ਼ਬੂਤ ਅਨੁਭੂਤੀ" ਹੋਣ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਓਰਾ ਨੂੰ ਢਿੱਲਾ ਢੰਗ ਨਾਲ ਛੱਡ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਓਰਾ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਨਾਲ ਬੇਤਰਤੀਬ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਕਾਰਨ ਉਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ "ਮਜ਼ਬੂਤ ਅਨੁਭੂਤੀ" ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਅਤੇ ਇਹ ਇੱਕ "ਖ਼ਤਰਨਾਕ" ਸਥਿਤੀ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ "ਸਿਖਲਾਈ" ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਸਿਖਲਾਈ ਦੁਆਰਾ, ਓਰਾ (ਆਤਮਾ) ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੇਂਦਰ (ਪੇਟ) ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਜੇ ਮੈਂ ਕੁੰਡਲਨੀ ਦੇ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਅਤੇ "ਇਹ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ" ਜਿਹਾ ਗਲਤ ਧਾਰਨਾ ਰੱਖਦਾ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਓਰਾ ਵੀ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਢਿੱਲਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਓਰਾ ਸਰੀਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਓਰਾ ਪੇਟ ਵਿੱਚ "ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ" ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਪਰ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਮੈਂ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਇਸਨੂੰ ਓਰੇ ਦੇ ਘੱਟ ਫੈਲਣ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ ਹੈ। ਕੁੰਡਲਨੀ ਦੇ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ ਓਰਾ ਫੈਲਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਸਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਓਰੇ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਚੱਕਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਾਲੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਣਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਗ੍ਰਾਂਤੀ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਅਨਾਹਟਾ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ "ਇਕੀਕ੍ਰਿਤ ਚੱਕਰ" ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਸਮਝਿਆ।
■ "ਮਨ" ਸੀਮਤ ਅਤੇ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤ ਸੀ। ਤਾਂ, "ਮੈਂ" ਵੀ ਸੀਮਤ ਅਤੇ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋਣ ਦਾ ਕੀ ਅਰਥ ਹੈ?
ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਕਾਫ਼ੀ ਜਲਦੀ "ਮਨ" ਨੂੰ "ਹੇਰਾਗਾਨਾ ਦੇ 3 ਅੱਖਰ" ਦੇ ਆਕਾਰ ਵਿੱਚ "ਖ਼ਿਆਲਾਂ" ਵਿੱਚ ਟੁੱਟਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਸ਼ਾਇਦ "ਮਨ" ਦੇ ਸੀਮਤ ਅਤੇ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋਣ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨਾ ਸੀ। ਪਹਿਲਾਂ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਪਵਿੱਤਰ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗਿਆਨ ਸੀ ਕਿ "ਮਨ" ਸੀਮਤ ਅਤੇ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ "ਮਨ" ਆਤਮਾ (ਯੋਗਾ ਜਾਂ ਵੇਦ ਵਿੱਚ ਆਰਟਮਾਨ) ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹੈ। ਇਸ ਵਾਰ, ਮੈਂ "ਮਨ" ਦੇ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ, ਯਾਨੀ "ਖ਼ਿਆਲਾਂ" ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ "ਸੋਚ" ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੇ ਅਤੇ ਅਲੋਪ ਹੁੰਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਮੈਂ "ਮਨ" ਬਾਰੇ ਜੋ ਗਿਆਨ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ "ਅਨੁਭਵ" ਕੀਤਾ। ਇਸਦੇ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਵਿੱਚੋਂ "ਮਨ" ਪ੍ਰਤੀ ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਦਾ "ਅਟੈਚਮੈਂਟ" ਜਾਂ "ਰਹੱਸ" ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ "ਸਪਸ਼ਟ" ਹੋ ਗਿਆ। ਸ਼ਾਇਦ, ਸਿਰਫ਼ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ "ਖ਼ਿਆਲਾਂ" ਨੂੰ ਅਲੋਪ ਹੁੰਦੇ ਦੇਖਣਾ ਕਾਫ਼ੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਅਨੁਭਵ ਹੋਇਆ ਕਿ ਇਹ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਗ੍ਰਾਂਤੀ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਧਾਰਨਾ (ਕਨਸੈਂਟ੍ਰੇਸ਼ਨ) ਨਾਲ ਦੇਖਣਾ ਅਤੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨਾ ਦੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੱਲਾਂ ਹਨ।
ਇਸ ਨਾਲ, ਇਹ ਧਿਆਨ ਧਾਰਨ ਰਾਹੀਂ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ ਕਿ ਮਨ ਸੀਮਤ ਅਤੇ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਪਰ, ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਧਾਰਨ ਦਾ ਰਸਤਾ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਅੱਗੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਮੈਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਦੇਖੀਆਂ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਅਗਲਾ ਕਾਰਜ "ਮੈਂ" ਦੀ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਨੂੰ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਸਿੱਧਾ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। "ਗੋਟੂ ਕੋ ਡਾਡਗੇ" (ਫੁਜਿਮੋਟੋ ਅਕਿਰੂ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ) ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, "ਮੈਂ ਧਾਰਦਾ ਸੀ ਕਿ 'ਮੈਂ' ਹਾਂ, ਪਰ ਇਹ ਇੱਕ ਗਲਤੀ ਸੀ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ 'ਮੈਂ' ਵੀ, ਇੱਕ ਅਲੁਪ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਮਨ ਅਤੇ ਅਨੁਭੂਤੀ ਦਾ ਲਗਾਤਾਰ ਰੂਪ ਸੀ।" ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਗੱਲ ਹੈ ਜੋ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵਿੱਚ ਅਕਸਰ ਦੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਹਾਲੇ ਤੱਕ "ਮਨ ਦੀ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ" ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਪੱਧਰ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਵਾਰ ਪੜ੍ਹਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ "ਮਨ ਦੀ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ" ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਹੁਣ, "ਮਨ ਦੀ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ" ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਸ਼ਰਤ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹੋਰ ਸ਼ਰਤਾਂ ਦੀ ਵੀ ਲੋੜ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਇੱਕ ਸ਼ਰਤ ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਧਿਆਨ ਹੈ ਜੋ "ਮੈਂ ਕੀ ਹਾਂ?", "ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ?" ਵਰਗੇ ਸਵਾਲਾਂ 'ਤੇ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਹੈ। ਰਾਮਨਾ ਮਹਾਮੁਨਿ ਇਸ ਬਾਰੇ ਅਕਸਰ ਸਵਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉੱਥੇ ਹੋਰ ਸੰਕੇਤ ਮਿਲ ਸਕਣ। ਇੱਕੋ ਕਿਤਾਬ ਨੂੰ ਵੀ, ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਬਦਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੁਬਾਰਾ ਪੜ੍ਹਨਾ ਦਿਲਚਸਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਨਵੇਂ ਖੋਜ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।
■ ਗਰਦਨ ਦੇ ਹੇਠਲੇ (ਦਹੀ?) ਵਾਲੇ ਪਲਸ ਅਤੇ ਗਰਮਾਹਟ ਲਗਭਗ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਹੈ
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਲਿਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਗਰਦਨ ਦੇ ਹੇਠਲੇ (ਦਹੀ?) ਵਾਲੇ ਪਲਸ ਅਤੇ ਗਰਮਾਹਟ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਜ਼ਮਾਨੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ, ਗਰਦਨ ਦੇ ਪਿੱਛਲੇ ਵਾਲੇ ਪਲਸ ਅਤੇ ਗਰਮਾਹਟ ਲਗਭਗ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਹ ਅਜੇ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਗਰਮਾਈ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਾਕੀ ਹੈ।
■ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ "ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ" ਵਾਲਾ ਧਿਆਨ (ਵਿਪਸਸਨਾ ਧਿਆਨ)
ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਧਿਆਨ ਖਤਮ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਅਜਿਹਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਝੰਜਲੀ ਦੇ ਸਿੱਧਾ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੀਆਂ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ "ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ" ਵਾਲਾ ਧਿਆਨ (ਧਿਆਨ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਜਾਂ ਜਿਸਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ) (ਵਿਪਸਸਨਾ ਧਿਆਨ) ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਕੋਈ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਝੰਜਲੀ ਜਾਂ ਝੰਜਲੀ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦੇ ਸਮੇਂ ਆਪਣੇ ਮਨ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਮੈਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਹਿਲ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੋਈ ਝੰਜਲੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਗਤੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਸੀ ਕਿ ਵਿਪਸਸਨਾ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਚੀਜ਼ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਦੇਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸਾਹ, ਵਿਚਾਰ ਜਾਂ ਸੰਵੇਦਨਾ। ਪਰ, ਅਜਿਹੇ ਝੰਜਲੀ-ਰਹਿਤ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਗਤੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਵਿਆਪਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਉਦਾਹਰਨ ਲਈ, ਮੈਂ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਇਸ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਲਈ, ਮੈਂ ਗਹਿਰੀ ਦਮ ਲੈਦਾ ਹਾਂ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਾਹ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਤਾਂ ਜੋ ਝੰਜਲੀ ਠੱਪ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਝੰਜਲੀ ਨੂੰ ਠੱਪ ਰੱਖਦਿਆਂ, ਆਪਣੇ ਸਾਹ ਦੇ ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਅਜਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜੀਬੀ ਅਹਿਸਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਇਹ ਬਹੁਤ ਹਲਕਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰੇਕ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਇੱਕ ਪਤਲਾ "ਆਊਰਾ" ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਮੇਰੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਇੰਨੀ ਡੂੰਘੀ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਰੱਖ ਸਕਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਅਵਸਥਾ ਜਲਦੀ ਹੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ, ਕੋਨੇ ਤੋਂ ਕੋਨੇ ਤੱਕ ਸਾਰੇ ਹਰਮੋਟ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਾਲੇ ਇੱਕ ਧਿਆਨ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦਿਲਚਸਪ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ, ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਸਰੀਰ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਧਿਆਨ ਹੈ। ਜ਼ाहਰ ਹੈ ਕਿ, ਮੈਂ ਹਾਲੇ ਤੱਕ ਆਪਣੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਭਾਵਨਾ, ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਸਕਦਾ।
■ ਚਤੁਹਸ਼੍ਰਾਵਨ ਫਲ
"ਗਿਆਨ ਦੇ ਪੌੜੀਆਂ (ਫੁਜੀਮੋਟੋ ਅਕਿਰੂ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ)" ਵਿੱਚ, ਥੇਰਵਾਦ ਬੁੱਧ ਧਰਮ 'ਤੇ ਅਧਾਰਤ ਗਿਆਨ ਦੇ 4 ਪੜਾਅ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਤੋਂ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਉਧਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
- ・ਯੋੁਰੂਕਾ (yoruka) ਦੀ ਅਣ-ਥਿਰਤਾ ਬਾਰੇ ਜਾਣਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, "ਮੈਂ", "ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ", "ਮੇਰੇ ਪਰਿਵਾਰ", ਅਤੇ "ਮੇਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ" ਵਰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਦੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਹੋਣ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਭਾਸ਼ਣ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਦੁਨੀਵੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਅਤੇ ਕ੍ਰੋਧ, ਅਜੇ ਵੀ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹਨ।
・ਇਚੀਰਾਇਕਾ (ichiraika) ਵਿੱਚ, ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਜੇ ਵੀ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਕ੍ਰੋਧ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਤੁਰੰਤ "ਠੀਕ ਹੈ। ਇਹ ਇੰਨਾ ਹੀ ਹੈ" ਵਰਗੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ, ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਅਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵੱਡੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਰੰਤ "ਠੀਕ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਇਸਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ" ਅਜਿਹਾ ਸੋਚ ਕੇ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰੋਧ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਚੀਕਣਾ ਜਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਕੂੜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਵਰਗੇ ਤੀਬਰ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਸਿਰਫ਼ "ਠੀਕ ਹੈ। ਇਹ ਇੰਨਾ ਹੀ ਹੈ" ਕਹਿ ਕੇ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
・ਫੁਗੇਨਕਾ (fugenka) ਵਿੱਚ, ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਭੁੱਖ ਲੱਗਣ ਵਰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਬਾਕੀ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਅਤੇ ਦਿਲ ਨਹੀਂ ਹਿਲਦਾ। ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਲੋਕ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਮਾਹਿਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। "ਮੈਂ" ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਅਜੇ ਵੀ ਬਾਕੀ ਹੈ।
・ਅਰਾਹਨਕਾ (arakan-ka) ਵਿੱਚ, "ਮੈਂ" ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। "ਮੈਂ" ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਭਰਮ ਅਤੇ ਗਲਤੀ ਸੀ। "ਮੈਂ" ਦੇ ਖਤਮ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰਾ ਅਵਸਥਾ ਹੈ।
- ・ਯੂਰੂਕਾ ਮੇਰਾ ਬੁਨਿਆਦੀ ਥੰਮ੍ਹ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਜਨਮਿਆ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਹਾਲਤ ਨਾ ਹੋਣ ਬਾਰੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੋਚਿਆ। ਜਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਤਣਾਅ ਦੇ ਕਾਰਨ ਬਿਮਾਰ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਹਾਲਤ ਖਰਾਬ ਹੋ ਗਈ, ਪਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਂ ਇਸ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। (ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਮੈਨੂੰ ਇਸਨੂੰ 'ਯੂਰੂਕਾ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਇਹ ਜਾਣਨ ਦਾ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਸੀ)।
・ਇੱਕਾਰੂਕਾ ਮੈਨੂੰ ਕੁਨਡਲਿਨੀ ਦੇ ਦੂਜੇ ਗੇੜ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਰਗੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਹੈ।
・ਫੁਰੂਕਾ ਇਸ ਵਾਰ ਦੇ ਤੂਫਾਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੇਰੀ ਹਾਲਤ ਵਰਗੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਹੈ। ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਿਨਸੀ ਇੱਛਾ।
・ਅਰਾਹਨ ਫਲ ਵਿੱਚ, "ਮੈਂ" ਬਾਰੇ ਰਹੱਸਾਂ ਨੂੰ ਸੁਲਝਾਉਣਾ ਅਜੇ ਵੀ ਇੱਕ ਚੁਣੌਤੀ ਹੈ।
ਗੈਰ-ਜ਼ਰੂਰੀ ਵਿਚਾਰ ਘੱਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ "ਹੁਣ" ਵਿੱਚ ਜੀਣਾ।
[ ਫੂਨੋ ਰੂਨ ਦੇ ਤੂਫਾਨ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਤੋਂ 15 ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ]
■ "ਹੁਣੇ ਜੀਣਾ" ਅਤੇ "ਅਪ੍ਰੇਖਿਆਵਾਂ" ਦਾ ਆਪਸੀ ਸਬੰਧ
ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਹੁਣੇ ਜੀਣਾ" ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਹਾਲਤ ਜਿੱਥੇ ਮਨ ਇੱਕ ਸਾਫ਼ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਰਗਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਸ਼ਾਂਤ ਪਾਣੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹਵਾ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਇਸਦਾ ਕਾਰਨ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਅਪ੍ਰੇਖਿਆਵਾਂ ਅਕਸਰ ਮਨ ਨੂੰ "ਪਿਛਲੇ" ਜਾਂ "ਭਵਿੱਖ" ਵਿੱਚ ਖਿੱਚ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਲੋਕ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਉਮੀਦਾਂ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਪਿਛਲੇ ਯਾਦਾਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ "ਅਪ੍ਰੇਖਿਆਵਾਂ" ਅਤੇ "ਹੁਣ" ਦਾ ਕੋਈ ਸਿੱਧਾ ਸਬੰਧ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਪਹਿਲਾਂ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ, ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਵਿਪਸਨਾ ਧਿਆਨ (ਅਵਲੋਕਨ ਧਿਆਨ) ਵੀ ਇਸੇ ਗੱਲ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ "ਹੁਣੇ" ਜੀ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਅਵਲੋਕਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਅਵਲੋਕਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅਪ੍ਰੇਖਿਆਵਾਂ ਘੱਟ ਹੋਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਅਪ੍ਰੇਖਿਆ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ "ਹੁਣ" ਜੀ ਰਹੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਹਰ ਇੱਕ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਅਵਲੋਕਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਂ ਆਰਾਮ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ। ਇਸਦੇ ਉਲਟ, ਜਦੋਂ ਅਪ੍ਰੇਖਿਆਵਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ "ਹੁਣ" ਨਹੀਂ ਜੀ ਰਹੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਹਰ ਇੱਕ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਅਵਲੋਕਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਂ ਆਰਾਮ ਬਹੁਤੀ ਨਹੀਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ। "ਹੁਣੇ ਜੀਣਾ" ਅਤੇ "ਅਪ੍ਰੇਖਿਆਵਾਂ" ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਸਬੰਧ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਇੱਕ ਆਮ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਅਧਿਆਤਮਕ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ "ਹੁਣੇ ਜੀਣਾ" ਕਿੰਨਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ। ਬੇਸ਼ੱਕ, ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਅਪ੍ਰੇਖਿਆਵਾਂ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਸੀ ਕਿ "ਮੈਂ ਹੁਣੇ ਜੀ ਰਿਹਾ ਹਾਂ", ਪਰ ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ "ਹੁਣ" ਦਾ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ "ਮੌਕਾ" ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਵਾਰ, "ਇੱਕ ਲਾਈਨ" ਵਾਂਗ, "ਮੈਂ 10 ਸਕਿੰਟਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਮੇਂ ਲਈ 'ਹੁਣ' ਵਿੱਚ ਜੀ ਰਿਹਾ ਹਾਂ" ਅਜਿਹੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਸੀ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਤੂਫਾਨ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਜਿਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੂਫਾਨ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਹ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਹੈ ਜੋ ਅਧਿਆਤਮਕ ਤੌਰ 'ਤੇ "ਹੁਣੇ ਜੀਣਾ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਇਹ ਸਮਾਂ ਕਿੰਨਾ ਚਿਰ ਚੱਲੇਗਾ, ਜਾਂ ਇਹ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਪਰ ਮੈਂ ਅਜੇ ਵੀ "ਹੁਣ" ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਹੈ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਵਲੋਕਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਕਿ "ਮੈਂ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਵ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ"। ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ "ਉਮੀਦ" ਇੱਕ ਅਪ੍ਰੇਖਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇ ਤੁਸੀਂ "ਹੁਣੇ" ਜੀ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਉਸ ਮਹਿਸੂਸ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ ਹੈ।
"ਲਾਈਟ ਬਾਡੀ ਦੇ ਜਾਗਰਣ" ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇੱਕ ਖਾਸ ਪੜਾਅ (ਸੱਤਵਾਂ ਪੱਧਰ) 'ਤੇ, ਤੁਸੀਂ "ਹੁਣ" ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹੋ।
ਇਸ ਕਰਮ-ਗੇਮ ਵਿੱਚ, ਤੁਹਾਡਾ ਮਾਨਸਿਕ ਸਰੀਰ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਜੀ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ "ਜੇ ਅਜਿਹਾ ਹੁੰਦਾ" ਜਿਵੇਂ ਜੀ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਡਾ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਸਰੀਰ ਪਿਛਲੇ ਵਿੱਚ ਜੀ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਉਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ, ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਅਨੁਭਵ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ। ਲਾਈਟ ਬਾਡੀ ਦੇ ਸੱਤਵੇਂ ਪੱਧਰ 'ਤੇ, ਤੁਸੀਂ "ਹੁਣ" ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁਹਾਵਣਾ ਹੈ।
ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਗਏ ਸੱਤਵੇਂ ਪੱਧਰ ਵਰਗਾ ਹੀ ਮੈਂ ਹਾਲਾਤ ਵਿੱਚ ਹਾਂ। ਇਹ ਪੱਧਰ ਅਨਾਹਤਾ ਚੱਕਰ ਦੇ ਸਰਗਰਮ ਹੋਣ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦਾ ਪੜਾਅ ਹੈ। ਇਸ ਲਿਖਤ ਵਿੱਚ "ਮਾਨਸਿਕ ਸਰੀਰ" ਨੂੰ ਭਵਿੱਖ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਅਤੇ ਉਮੀਦਾਂ ਵਜੋਂ, ਅਤੇ "ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਸਰੀਰ" ਨੂੰ ਪਿਛਲੇ ਟਰੌਮਾ ਵਜੋਂ ਸਮਝਣ ਨਾਲ ਇਹ ਬਹੁਤ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਭਵਿੱਖ ਦੀਆਂ ਉਮੀਦਾਂ ਅਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਨਾਲ ਵਰਤਮਾਨ ਵਿੱਚ ਜੀਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਿਛਲੇ ਟਰੌਮਾ ਕਾਰਨ ਵੀ ਵਰਤਮਾਨ ਵਿੱਚ ਜੀਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਣ ਨਾਲ ਇਹ ਵਧੇਰੇ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਇਸ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਕੋਈ "ਵਰਤਮਾਨ" ਵਿੱਚ ਜੀਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਦਿਲਚਸਪ ਪੜਾਅ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਹਿਣ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੋਈ ਝਿਜਕ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਇਸ ਪੜਾਅ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਹਾਂ।
ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਧਿਆਨ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਬਦਲਾਅ ਆਇਆ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਧਿਆਨ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਰਣਾਂ ਨੂੰ ਘੱਟ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਸੁੱਖ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਣਾ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਦੀ ਵਰਤੋਂ "ਵਰਤਮਾਨ" ਵਿੱਚ ਜੀਣ ਲਈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਇਸਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਜੋ ਕੋਈ ਵਰਤਮਾਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜੀ ਰਿਹਾ, ਉਹ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਰਤਮਾਨ ਵਿੱਚ ਜੀਣ ਲਈ ਠੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਬੇਸ਼ੱਕ, ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਗਾ ਧਿਆਨ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਬਲਕਿ ਇਸਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਜਾਂ ਇਸਦੇ ਵਰਤੋਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੋਰ ਤੱਤ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਇਹ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਸੀ ਜੋ "ਤਾਬੂਫ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ" ਦੇ ਤਜ਼ਰਬੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ (ਮੇਰੇ ਲਈ) ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੀ।
"ਲਾਈਟ ਬਾਡੀ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ" ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਨੂੰ "ਕੁੱਝ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਹੁਣ ਇਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹਾਂ।" ਇਹ "ਵਰਤਮਾਨ" ਵਿੱਚ ਜੀਣਾ ਵੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ (ਸਪਿਰਿੱਟ) ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਣਾ ਵੀ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਮਾਗ ਨਾਲ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਕਿਤੇ ਨਾ ਕਿਤੇ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅਨਾਹਤਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ, ਮੈਂ "ਵਰਤਮਾਨ" ਵਿੱਚ ਜੀਣਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ (ਸਪਿਰਿੱਟ) ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਣਾ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਸਮਝਣ ਲੱਗਿਆ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਅਸਲ ਊਰਜਾ ਦੀ ਹਾਲਤ ਅੰਤ ਵਿੱਚ "ਇਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਈ" ਹੈ। "ਵਰਤਮਾਨ" ਵਿੱਚ ਜੀਣਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ (ਸਪਿਰਿੱਟ) 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਜੀਣਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਡੂੰਘਾਈ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਗਏ ਸੱਤਵੇਂ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਮੈਂ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਇਸਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨ ਲੱਗਿਆ, ਅਜਿਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।
"ਕੰਜਿਓ ਕੁਮੇ" ਦਾ ਮਤਲਬ।
[ ਫੇਂਗੂ ਰੂਨ ਦੇ ਤੂਫਾਨ ਦੇ ਤਜਰਬੇ ਤੋਂ 16 ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ]
■ ਰੂਹਾਨੀ ਅਨੁਭਵ ਵਿੱਚ "ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ" ਦਾ ਅਰਥ
ਤੂਫਾਨ ਦੇ 4 ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਤੋਂ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ ਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਭਮਰ ਵਿੱਚ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਸੰਵੇਦਨਾਵਾਂ ਦਾ ਪੜਤਾਲ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਗੈਰ-ਜਰੂਰੀ ਵਿਚਾਰ "ਹਿਰਾਗਾਣਾ ਦੇ 2-3 ਅੱਖਰ" ਵਿੱਚ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਅੱਜ, ਲਗਭਗ ਕੋਈ ਗੈਰ-ਜਰੂਰੀ ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਸੰਵੇਦਨਾਵਾਂ ਦਾ ਪੜਤਾਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਧਿਆਨ ਲਗਾ ਕੇ ਰਿਹਾ, ਜੋ ਕਿ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ (30 ਸਕਿੰਟ ਤੋਂ ਕੁਝ ਮਿੰਟ?) ਚੱਲਿਆ। ਸਮਾਂ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸਦਾ ਕਾਰਨ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਗਿਣਦਾ ਹਾਂ ਜਾਂ ਮੰਤਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸਮਾਂ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ "ਸੰਵੇਦਨਾਵਾਂ" ਦਾ ਪੜਤਾਲ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੌਰਾਨ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਗੈਰ-ਜਰੂਰੀ ਵਿਚਾਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਧਿਆਨ ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਗੈਰ-ਜਰੂਰੀ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਸਮਾਂ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ। ਇਹ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਧਿਆਨ ਦਾ ਮੁੱਖ ਤੱਤ "ਸੰਵੇਦਨਾ" ਹੈ, ਅਤੇ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ, "ਸ਼ਾਂਸ" ਨੂੰ "ਸੰਵੇਦਨਾ ਨਾਲ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ (ਪੜਤਾਲ ਕਰਨਾ)" ਮੁੱਖ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਹੀ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸੰਵੇਦਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪੜਤਾਲ ਧਿਆਨ ਦੇ "ਗਹਿਰੇ" ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਹੀ, ਧਿਆਨ ਦੇ "ਅਸਲ" ਪੱਧਰ 'ਤੇ, ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ "ਮਨ" ਗੈਰ-ਜਰੂਰੀ ਵਿਚਾਰ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਦੋਂ "ਮਨ" ਅਸਲ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਦੁੱਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਗੈਰ-ਜਰੂਰੀ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਗੈਰ-ਜਰੂਰੀ ਵਿਚਾਰ "ਹਿਰਾਗਾਣਾ ਦੇ 1 ਅੱਖਰ" ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਗੈਰ-ਜਰੂਰੀ ਵਿਚਾਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ "ਕੜਵੀ" ਸੰਵੇਦਨਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਗੈਰ-ਜਰੂਰੀ ਵਿਚਾਰ "ਹਿਰਾਗਾਣਾ ਦੇ 0.5 ਅੱਖਰ" ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਧਿਆਨ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਵਿੱਚ ਹੋਣ 'ਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਧਿਆਨ ਸਿਰਫ਼ ਪੜਤਾਲ 'ਤੇ ਹੀ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਘੱਟ ਜਾਂਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ "ਮਨ" ਦੀਆਂ ਕਠੋਰ ਸੰਵੇਦਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਦਿਲਚਸਪੀ ਘੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ, ਇਹ ਇਸ ਲਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਧਿਆਨ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੰਖੇਪ ਸੰਵੇਦਨਾਵਾਂ 'ਤੇ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਨਾਲੋਂ ਕਠੋਰ ਮਨ ਦੀ ਗਤੀ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ ਆਰਾਮ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਇਹ ਖੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੱਖਰਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਆਰਾਮ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਧਿਆਨ "ਸੰਵੇਦਨਾਵਾਂ" ਦਾ ਪੜਤਾਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਇੱਕ "ਸੰਖੇਪ" ਸੰਵੇਦਨਾ ਹੈ, ਅਤੇ "ਮਨ" ਦੀ ਗਤੀ ਇੱਕ "ਕਠੋਰ" ਸੰਵੇਦਨਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ "ਮਨ" ਅਤੇ "ਧਿਆਨ" ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੇ ਫਰਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਇਸ "ਸੰਖੇਪ ਸੰਵੇਦਨਾ" ਅਤੇ "ਕਠੋਰ ਸੰਵੇਦਨਾ" ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦਾ ਫਰਕ ਬਹੁਤ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ਾਇਦ ਰੂਹਾਨੀਅਤ ਵਿੱਚ ਅਕਸਰ "ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ" ਦਾ ਅਰਥ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ "ਸੰਖੇਪ ਧਿਆਨ" ਗੈਰ-ਜਰੂਰੀ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ "ਮਨ ਨਾਲ ਸੁਣਨ" ਜਾਂ "ਮਨ ਨਾਲ ਸੋਚਣ" ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਹੋਰ ਮੂਲ "ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ" ਦੀ ਸੰਵੇਦਨਾ ਹੈ।
ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਦਿਲ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ "ਸੁਣਨਾ (ਰਿਸਾਈਵ)" ਅਤੇ "ਸੋਚਣਾ (ਟਰਾਂਸਮਿਟ)" ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਪਰ ਇਸ ਸਮੇਂ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੰਖੇਪ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ, ਸਿਰਫ਼ "ਅਹਿਸਾਸ ਕਰਨਾ (ਰਿਸਾਈਵ)" ਹੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਦਿਲ ਵਿੱਚ "ਟਰਾਂਸਮਿਟ" ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ "ਰਿਸਾਈਵ" ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਅਹਿਸਾਸਾਂ ਨੂੰ "ਟਰਾਂਸਮਿਟ" ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਇਹ ਅਜੇ ਤੱਕ ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਬੈਠ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ "ਅਹਿਸਾਸਾਂ ਨੂੰ ਟਰਾਂਸਮਿਟ" ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਮੈਂ "ਅਹਿਸਾਸ ਕਰਨਾ (ਰਿਸਾਈਵ)" ਨੂੰ ਹੋਰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
■ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ "ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ" ਅਤੇ ਇਸ ਵਾਰ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਫਰਕ
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ "ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ" ਬਾਰੇ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਕਾਫ਼ੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਚਿੰਤਾਵਾਲਾ ਸਮਾਂ ਸੀ। (ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੰਖੇਪ) ਚੇਤਨਾ ਅਤੇ (ਮੋਟਾ) ਦਿਲ, ਦੋਵੇਂ ਹੀ "ਕੁੱਲ" ਦਬਾਏ ਹੋਏ ਸਨ ਅਤੇ ਰੋਕੇ ਗਏ ਸਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਅਸਥਾਈ ਤੌਰ 'ਤੇ ਆਰਾਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਸ ਵਾਰ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੰਖੇਪ ਚੇਤਨਾ ਚਲਦੀ ਰਹੀ, ਅਤੇ ਭਾਵੇਂ ਦਿਲ ਲਗਭਗ ਰੁਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਇਰਾਦੇ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ "ਕੁੱਲ" ਦਬਾਉਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਉੱਠਦੀਆਂ ਅਤੇ ਨਹੀਂ ਉੱਠਦੀਆਂ, ਅਜਿਹੇ ਤੁਰੰਤ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਹਿਸਾਸਤੌਰ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ "ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਕੈਟਾਲਿਸਟ" ਦੇ ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦਿਲ ਦੀ ਗਤੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਸਥਿਤੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ (ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਵਿੱਚ ਮੋਟੇ) ਦਿਲ ਦੀ ਗਤੀ 'ਤੇ ਹੀ ਧਿਆਨ ਦੇਈਏ, ਤਾਂ ਇਹ "ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ" ਵਰਗੀ ਲੱਗ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਚੇਤਨਾ ਦੁਆਰਾ ਦਬਾਈ ਨਹੀਂ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਵਾਰ, "ਚੇਤਨਾ" ਚਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ "ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ" ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਸ਼ਾਇਦ ਇਸਨੂੰ ਵਿਪਾਸਨਾ ਧਿਆਨ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਮੇਰੇ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਵਿਪਾਸਨਾ ਧਿਆਨ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਰਮਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੱਖਰਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਸਨੂੰ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਿਪਾਸਨਾ ਧਿਆਨ ਕਿਹਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵੱਖਰਾ ਹੈ।
ਦਿਲ ਅਤੇ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਵਿਸਤਾਰ।
[ ਫੇਂਗੂ ਰੂਨ ਦੇ ਭੂਚੱਟ ਦੇ ਤਜਰਬੇ ਤੋਂ 17 ਦਿਨ ਬਾਅਦ ]
■ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਵਿਸਤਾਰ? ਰੌਸ਼ਨੀ ਦਾ ਵਿਸਤਾਰ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤੀ?
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸਾਹ ਵਰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਹਿਲਾਏ ਬਿਨਾਂ ਨਿਰੀਖਤ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਵਿਸਤਾਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਛਾਤੀ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ "ਗੁੱ" ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਹੈ। ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਚੇਤਨਾ ਹੋਰ ਵੀ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ। ਇਸਨੂੰ "ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਵਿਸਤਾਰ" ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਇਸਨੂੰ "ਰੌਸ਼ਨੀ ਦਾ ਵਿਸਤਾਰ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤੀ" ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
■ ਮਨ ਦੀ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਬਾਰੇ ਵਧੇਰੇ ਜਾਣਕਾਰੀ
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, "ਮਨ ਦੀ ਸੀਮਤਤਾ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ," ਉਸਨੂੰ ਥੋੜਾ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਵਾਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਗ੍ਰਾਂਤੀ ਤੋਂ ਪਾਰ, ਅਨਾਹਤਾ (ਦਿਲ) ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨਗੀ ਨਾਲ, ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ "ਚੇਤਨਾ" ਕਿਹਾ ਜਾਣ ਵਾਲਾ, ਮਨ ਦੇ ਅੱਧ ਤੋਂ ਲਗਭਗ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਚੇਤਨਾ ਝਲਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ, "ਚੇਤਨਾ" "ਮਨ" ਨੂੰ ਨਿਰੀਖਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ "ਮਨ" (ਦਿਲ ਨਾਲ) ਅਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਨਾਹਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨਗੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, "ਚੇਤਨਾ" ਸਪਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਸੀ ਅਤੇ "ਮਨ" "ਚੇਤਨਾ" ਨਾਲੋਂ ਵਧੇਰੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ "ਮਨ" ਨੂੰ ਨਿਰੀਖਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ 'ਤੇ, "ਨਿਰੀਖਣ ਵਾਲਾ" (ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ) "ਚੇਤਨਾ" ਧੁੰਦਲਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਅਨਾਹਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨਗੀ ਨਾਲ, "ਨਿਰੀਖਣ (ਦੇਖਣ)" ਵਾਲੀ "ਚੇਤਨਾ" ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਸ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ "ਮਨ" ਨੂੰ ਨਿਰੀਖਣ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਈ।
■ ਅਨਾਹਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨਗੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਵਿਪਸਨਾ ਧਿਆਨ (ਨਿਰੀਖਣ ਧਿਆਨ) ਅਤੇ ਸਮਾਥਾ ਧਿਆਨ (ਧਾਰਨਾ ਧਿਆਨ) ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ?
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਿਪਸਨਾ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਸਮਾਥਾ ਧਿਆਨ ਦੀਆਂ ਬੁਨਿਆਦੀਆਂ ਇੱਕੋ ਜੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਬਾਰੇ "ਗਿਆਨ ਦੇ ਪੌੜੀਆਂ (ਫੁਜਿਮੋਟੋ ਅਕਿਰ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ)" ਵਿੱਚ ਵੀ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬਾਹਰੀ ਤਰੀਕਾ ਅਤੇ ਲੋੜੀਂਦੀ ਧਾਰਨਾ ਲਗਭਗ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਫਰਕ ਕਿੱਥੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਫਰਕ ਅਨਾਹਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨਗੀ ਦੇ ਪੜਾਅ 'ਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਹ ਗੱਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੰਪ੍ਰਦਾਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਵੱਖਰੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਯੋਗਾ-ਸੰਬੰਧੀ ਧਿਆਨ (ਜਿਸਨੂੰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਮਾਥਾ ਧਿਆਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ), ਵੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਵਿਪਸਨਾ ਧਿਆਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ, ਇੱਕ ਆਮ ਗੱਲ ਵਜੋਂ, ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੰਪ੍ਰਦਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਦੀਆਂ ਤਕਨੀਕਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਨਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਹੈ।
■ ਕੀ ਮਨ ਨਾਲ ਨਿਰੀਖਣ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ ਨਿਰੀਖਣ ਕਰਨਾ ਹੈ।
ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਉੱਪਰ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਅਨਾਹਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨਗੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, "ਚੇਤਨਾ" ਧੁੰਦਲੀ ਸੀ ਅਤੇ ਨਿਰੀਖਣ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਵੀ ਮੈਂ ਵਿਪਸਨਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ "ਮਨ" ਨਾਲ "ਸੰਵੇਦਨਾ" ਨੂੰ ਨਿਰੀਖਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਇਹ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਅਤੇ, ਅਨਾਹਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨਗੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, "ਚੇਤਨਾ" "ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ" (ਨਿਰੀਖਣ ਵਾਲਾ) ਬਣ ਗਿਆ। ਇਹ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਫਰਕ ਹੈ।
"ਦਿਲ" ਨਾਲ ਦੇਖਣਾ, ਇਹ ਕਾਫ਼ੀ ਗੁੰਝਲਦਾਰ (ਅਥਵਾ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਗੈਰ-ਮੁੱਖ?) ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਇੰਨੇ ਹੀ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਹ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਸਰੀਰ ਦੇ ਕਿਸੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਵੇਦਨਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ "ਚੇਤਨਾ" ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਝਟਕਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਬਜਾਏ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ "ਦਿਲ" ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਕਰਨੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ "ਛੂਹਿਆ," "ਦੂਰ," "ਚਕ ਚਕ," ਜਾਂ "ਸਾਵਸਾਵ" ਵਰਗੇ "ਅਣਗ ਵਰਗੇ" ਵਿਚਾਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਕਿਉਂਕਿ "ਦਿਲ" ਦੀਆਂ ਗਤੀਆਂ ਲਈ ਊਰਜਾ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਊਰਜਾ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਬਲਕਿ, ਜੇ "ਦਿਲ" ਵੀ "ਦੇਖਣ ਵਾਲੀ" ਚੀਜ਼ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇਗਾ। ਜੇ "ਚੇਤਨਾ" ਨਾ ਸਿਰਫ਼ "ਸੰਵੇਦਨਾਵਾਂ" ਬਲਕਿ "ਦਿਲ" ਨੂੰ ਵੀ ਦੇਖਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੰਵੇਦਨਾਵਾਂ ਦੀ ਗਤੀ ਅਤੇ "ਦਿਲ" ਦੀਆਂ ਸੂਖਮ ਗਤੀਆਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦੇਖ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਆਮ ਸੰਵੇਦਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਅਜੀਬੀ ਸੰਵੇਦਨਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ "ਦਿਲ" ਨੂੰ ਉਸ ਤੱਕ ਦੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਇਹ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਬਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੇਖਣਾ ਕਿ ਕਿਹੜੀ ਸੰਵੇਦਨਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ ਅਤੇ "ਦਿਲ" ਉਸ ਸੰਵੇਦਨਾ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਝ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਹ "ਵਿਪਸਸਨਾ" ਧਿਆਨ ਹੈ। "ਸੰਵੇਦਨਾ" "ਜਿਵੇਂ ਹੈ" ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ, ਅਤੇ "ਦਿਲ" "ਅર્થ" ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ "ਜਿਵੇਂ ਹੈ (ਸੰਵੇਦਨਾ)" ਨੂੰ ਬਦਲਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਸਿਰਫ਼ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ "ਦਿਲ" ਦੁਆਰਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ "ਅર્થ" ਨੂੰ ਬਦਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ, ਯੋਗਾ ਵਿੱਚ, "ਦਿਲ" ਇੱਕ "ਸਾਧਨ" ਹੈ, ਨਾ ਕਿ "ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ" (ਅਥਵਾ "ਅੰਤਰਾਲੇਖਣ ਕਰਨ ਵਾਲਾ"). ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਯੋਗਾ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਦਿਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਹੀਂ ਹੈ," ਪਰ ਆਮ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ, ਮਨੋਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਵਿੱਚ, ਅਜਿਹਾ ਕਹਿਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ ਕਿ "ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਮੈਂ ਹੀ ਹਾਂ," ਇਸ ਲਈ ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਗੜਬੜ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। "ਵਿਪਸਸਨਾ" ਧਿਆਨ (ਅੰਤਰਾਲੇਖਣ ਧਿਆਨ) ਵਿੱਚ, ਲੋਕ "ਅੰਤਰਾਲੇਖਣ" ਸ਼ਬਦ ਨਾਲ ਗੁੰਮ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਹ ਗਲਤੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਕਿ "ਮੈਂ (ਜੋ ਕਿ "ਦਿਲ" ਹੁੰਦਾ ਹੈ) ਅੰਤਰਾਲੇਖਣ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ," ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਅੰਤਰਾਲੇਖਣ "ਚੇਤਨਾ" ਦੁਆਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰ, ਲੋਕ "ਦਿਲ" ਨੂੰ "ਦਿਲ ਅਤੇ ਚੇਤਨਾ" ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਅਰਥ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਸਦੇ ਅਧਾਰਤ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਥੇ, ਅਸੀਂ "ਦਿਲ" ਨੂੰ ਇੱਕ "ਸਾਧਨ" ਵਜੋਂ ਲਿਖ ਰਹੇ ਹਾਂ ਜੋ "ਅਣਗ ਵਰਗੇ" ਵਿਚਾਰਾਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ "ਚੇਤਨਾ" ਹੈ।
■ "ਇਕੀਕ੍ਰਿਤ ਚੱਕਰ" ਅਤੇ "ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਨ" ਦੀ ਭਾਵਨਾ
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰ ("ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ", "ਦੂਜੀ ਵਾਰ") "ਇਕੀਕ੍ਰਿਤ ਚੱਕਰ" ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਪਰ ਅਜਿਹੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਕਈ ਵਾਰ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਚੱਕਰਾਂ ਬਾਰੇ ਆਪਣੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
- ・ਕੁੰਡਲਿਨੀ ਦਾ ਦੂਜਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਚੱਕਰਾਂ ਦੀ ਲਗਭਗ ਕੋਈ ਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਹੇਠਲੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਕੋਈ ਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ, ਧਿਆਨ ਜਾਂ ਮੰਤਰ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਭਮਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਝਿੜਕਣ ਜਾਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਜਿੜਕਣ ਵਾਲਾ ਅਨੁਭੂਤ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਮੂਲਾਧਾਰ ਵਿੱਚ ਕਈ ਵਾਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਝਟਕਾ ਜਾਂ ਝਿੜਕਣ ਵਾਲੀ ਭਾਵਨਾ ਹੁੰਦੀ ਸੀ (ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਣਾਯਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ)। ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਧੁੰਦਲਾ ਅਨੁਭੂਤ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਤਾਂ ਗਲੇ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਝਿੜਕਣ ਵਰਗੀ ਭਾਵਨਾ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਇਸ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ, ਇਸਨੂੰ "ਚੱਕਰਾਂ ਬਾਰੇ (ਲਗਭਗ) ਨਹੀਂ ਜਾਣਨ" ਦੀ ਹਾਲਤ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
・ਕੁੰਡਲਿਨੀ ਦੇ ਦੂਜੇ ਅਨੁਭਵ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਗਰਮਾਇਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਇਹ ਬਹੁਤ ਗਰਮ ਸੀ। ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਹੇਠਲੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਗਰਮੀ ਸੀ, ਪਰ ਮੂਲਾਧਾਰ ਤੋਂ ਅਨਾਹਤਾ ਤੱਕ, ਸਾਰੇ ਹਿੱਸੇ ਬਰਾਬਰ ਗਰਮ ਸਨ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਹਾਲਤ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਔਰਾ ਬਾਹਰ ਵੱਲ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਵੀ, ਮੈਂ "ਚੱਕਰਾਂ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ" ਸੀ।
・ਧੀ ਧੀ ਤੱਕ, ਗਰਮੀ ਘੱਟ ਗਈ, ਅਤੇ ਇਸ ਵਾਰ ਹੋਏ "ਬਰਫੜੇ" ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਨਾਲ, ਇਹ "ਗਰਮ" ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਨਾਹਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਧ ਗਿਆ। ਇੱਥੋਂ ਹੀ, ਅਖੀਰਕਾਰ ਅਨਾਹਤਾ ਅਤੇ ਮਨੀਪੁਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦਾ ਫਰਕ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੋਣ ਲੱਗਾ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਅਨਾਹਤਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਿੱਚ ਵਧਣ ਨਾਲ, ਜਿਸਨੂੰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ "ਇਨਟੀਗਰੇਟਿਡ ਚੱਕਰ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਧীরে धीरे ਹੋਰ ਚੱਕਰਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਨ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਹ ਚੱਕਰਾਂ ਦੇ ਫਰਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਨਾ ਹੈ, ਬਲਕਿ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਕਿਸਮ ਦੀ ਹਾਰਮੋਨੀ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਚੱਕਰ ਇਕੱਠੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਚੱਕਰ ਜ਼ਰੂਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ (ਮੇਰੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ), ਜਦੋਂ ਚੱਕਰਾਂ ਦੇ ਫਰਕ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਾਫ਼ੀ ਜਲਦੀ "ਇਨਟੀਗਰੇਟਿਡ ਚੱਕਰ" ਵਜੋਂ ਇਕੱਠੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੁਬਾਰਾ ਚੱਕਰਾਂ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਲੱਗੇਗਾ...।
ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੈਜੀਟੇਰੀਅਨ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ ਦੇ ਤੂਫਾਨ ਦੇ ਤਜਰਬੇ ਤੋਂ ਕੁਝ ਮਹੀਨਿਆਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਮੈਂ ਲਗਭਗ ਕੋਈ ਮੀਟ ਨਹੀਂ ਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਵੈਜੀਟੇਰੀਅਨ ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਪੋਸ਼ਣ ਸੰਬੰਧੀ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਮੀਟ ਅਤੇ ਮੱਛੀ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਲਿਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਲਗਭਗ 2 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਮੈਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਮੀਟ ਖਾਣਾ ਘਟਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਚਿਕਨ ਨੂੰ ਪਹਿਲ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਲਗਭਗ 1 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਮੀਟ ਖਾਣ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਹੋਰ ਘੱਟ ਹੋਣ ਲੱਗੀ, ਅਤੇ ਪਿਛਲੇ ਕੁਝ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਲਗਭਗ ਕੋਈ ਮੀਟ ਹੀ ਨਹੀਂ ਖਾ ਰਿਹਾ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਜਪਾਨ ਵਿੱਚ, ਮਸਾਲਿਆਂ, ਸੂਪ ਅਤੇ ਸੋਇਆ ਸਾਸ ਵਿੱਚ ਮੱਛੀ ਵਰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਸਖ਼ਤ ਵੈਜੀਟੇਰੀਅਨ ਬਣਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੁੱਖ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਸੀ ਕਿ "ਮੈਨੂੰ ਮੀਟ ਖਾਣ ਨਾਲ ਬੁਰਾ ਲੱਗਣ ਲੱਗਾ ਹੈ।" ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਤਾਜ਼ਾ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਾਫ਼ੀ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਮੀਟ ਖਾਣ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਘਟਾ ਦਿੱਤੀ।
ਮੈਨੂੰ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪੋਰਕ (ਸੂअर ਦਾ ਮਾਸ) ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਪੋਸ਼ਣ ਲਈ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਮਿਸੋ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਖਾ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਲਗਭਗ ਖਾਣਾ ਹੀ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਪੋਸ਼ਣ ਲਈ ਗਊ ਦਾ ਮਾਸ ਵੀ ਖਾ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸੁਆਦੀ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸੁਆਦੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਗਊ ਦੇ ਮਾਸ ਦੇ ਸਟੇਕ ਵਰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖਾਣ ਦੀ ਵੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਮੈਂ ਹਾਲ ਹੀ ਤੱਕ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਚਿਕਨ ਖਾ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਇਸਦੀ ਮਾਤਰਾ ਕਾਫ਼ੀ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ ਮੈਨੂੰ ਮੀਟ ਤੋਂ ਵੱਧ ਇਸਦੇ ਸਾਸ ਦਾ ਸੁਆਦ ਪਸੰਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਸੁਆਦੀ ਅਤੇ ਮਹਿੰਗੀਆਂ ਬਾਰਬਿਕਿਊ ਦੁਕਾਨਾਂ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਅਜਿਹੀ ਚੀਜ਼ ਖਾਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਜ਼ाहਰ ਹੈ, ਸ਼ਾਇਦ ਮਹਿੰਗੀਆਂ ਬਾਰਬਿਕਿਊ ਦੁਕਾਨਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸੁਆਦੀ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਵੈਜੀਟੇਰੀਅਨ ਖਾਣੇ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਵਾਰ ਦਾ ਤੂਫਾਨ ਇੱਕ ਸਪੱਸ਼ਟ ਸੀਮਾਬਿੰਦੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਮੀਟ ਖਾਣ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਘੱਟ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਚਤ ਸੀਮਾ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਇਸ ਵਾਰ ਦਾ ਤੂਫਾਨ ਦਾ ਤਜਰਬਾ ਹੋਇਆ। ਤੂਫਾਨ ਦੇ ਤਜਰਬੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਲਗਭਗ ਕੋਈ ਮੀਟ ਖਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਮੀਟ ਮਿਲਦਾ ਸੀ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਰੈਸਟੋਰੈਂਟ ਵਿੱਚ ਖਾਣਾ ਖਾ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਹ ਖਾ ਲੈਂਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਵਿੱਚ ਮੀਟ ਖਾਣ ਦੀ ਕੋਈ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਇਹ ਵੀ ਇੱਕ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਭੋਜਨ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਾਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਨਹੀਂ ਰਹੀ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਯੋਗੀ ਵਾਂਗ "ਚਾਵਲ ਅਤੇ ਲੂਣ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪਦਾਰਥ" ਹੀ ਨਹੀਂ ਖਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਇੰਨਾ ਵੀ ਸਾਦਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ।
ਜ਼ੇਨ ਦੇ ਦਸ ਗਊ ਦੇ ਚਿੱਤਰ ਵਿੱਚੋਂ "ਸ਼ਰੀਰ ਅਤੇ ਮਨ ਦਾ ਵਿਛੋੜਾ" ਤੋਂ ਓਗ ਸੂਤਰ ਅਤੇ ਉਪਨੀਸ਼ਦ ਤੱਕ।
■ ਜ਼ੇਨ ਦੇ ਦਸ ਗਊ ਦੇ ਚਿੱਤਰ "ਸ਼ਿਨਜਿੰਡਾਟਸੁਰਾਕੁ"
"ਗੋਟੂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲੇ ਦਸ ਗਊ ਦੇ ਚਿੱਤਰਾਂ 'ਤੇ ਧਿਆਨ" (ਕੋਯਾਮਾ ਇਕੂ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ) ਵਿੱਚ, ਇਹ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ:
ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਮਨ ਦਾ ਵਿਗਾਸ ਉਦੋਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦੀ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਰਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੰਵੇਦਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਖੇਤਰ ਹਾਲੇ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਕ ਵਿਲੱਖਣ ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਕਾਰਨ ਲਗਭਗ ਕੋਈ ਵੀ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤ ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਅਨੁਭਵ ਵਰਗਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਾਂਤ ਝਰਨੇ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਸਤਹ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹੋ। ਅੰਦਰ, ਕੋਈ ਤੂਫਾਨ ਨਹੀਂ ਹੈ ਅਤੇ ਕੋਈ ਲਹਿਰ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਚੇਤਨਾ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ।
ਇਹ ਬਹੁਤ ਮਿਲਦਾ-ਜੁਲਦਾ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਲਿਖਿਆ ਸੀ। ਜਾਪਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਪੜਾਅ 'ਤੇ ਹਾਂ। ਇਹ ਤੀਜੇ ਚਿੱਤਰ "ਕੈਨ ਗਊ" ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹਾ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ:
ਪਰ, ਅਸਲ ਮਨ ਦਾ ਵਿਗਾਸ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਬਣਾਉਣ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਬਲਕਿ ਯੋਗਾ ਸੂਤਰ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਮਨ ਦੀ ਕਾਰਜਕਲਾਪ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਹੈ। (ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਹਿੱਸਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ) ਇਹ "ਕਾਈ ਗਊ ਗੁਈਕਾ" ਤੋਂ "ਬੋਤਸੂ ਜੋਨਿਨ" ਤੱਕ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਹੈ।
ਮੈਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਇਹ ਅੰਤਿਮ ਸਥਿਤੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝੀ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਸੀ ਕਿ ਪਹਿਲਾ ਗੱਲ ਯੋਗਾ ਸੂਤਰ ਵਿੱਚ "ਮਨ ਦੀ ਕਾਰਜਕਲਾਪ ਦਾ ਖਤਮ" ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰਵਾਇਆ ਕਿ ਮੇਰੀ ਵਰਤਮਾਨ ਸਥਿਤੀ ਅਜੇ ਅੱਧੇਰੀ ਹੈ।
■ ਜ਼ੇਨ ਦੇ ਦਸ ਗਊ ਦੇ ਚਿੱਤਰ ਅਤੇ ਯੋਗਾ ਸੂਤਰ-ਉਪਨੀਸ਼ਦ ਦੀ ਤੁਲਨਾ
ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਵੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।
- ・(ਜ ਦਸ ਗਊ ਦਾ ਚਿੱਤਰ) ਦਿਮਾਗ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ = (ਯੋਗਾ ਸੂਤਰ) ਦਿਮਾਗ ਦੀ ਕਾਰਜਕਲਾ ਦੀ ਥਮਤ = (ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਬੁੱਧ ਧਰਮ) ਥਮਤ
・(ਜ ਦਸ ਗਊ ਦਾ ਚਿੱਤਰ) ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ = (ਯੋਗਾ ਸੂਤਰ) ਸ਼ੁੱਧ ਨਿਰੀਖਕ ਦੀ ਉਪਲਬਧੀ (ਅਸਲ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ) = (ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਬੁੱਧ ਧਰਮ) ਨਿਰੀਖਣ
・(ਜ ਦਸ ਗਊ ਦਾ ਚਿੱਤਰ) ਗਊ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ~ ਗਊ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ = (ਯੋਗਾ ਸੂਤਰ) ਅਸਲ ਆਤਮਾ ਦੀ ਇਕਲੌਤਾ ਥਾਪਨਾ = (ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਬੁੱਧ ਧਰਮ) ਵਾਪਸ ਆਉਣਾ
・(ਜ ਦਸ ਗਊ ਦਾ ਚਿੱਤਰ) ਗਊ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਣਾ = (ਉਪਨੀਸ਼ਦ) ਅਸਲ ਆਤਮਾ ਦਾ ਵਿਛੋੜਾ = (ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਬੁੱਧ ਧਰਮ) ਵਾਪਸ ਆਉਣਾ
・(ਜ ਦਸ ਗਊ ਦਾ ਚਿੱਤਰ) ਗਊ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਣਾ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਬਣ ਜਾਣਾ = (ਉਪਨੀਸ਼ਦ) ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਸਿਧਾਂਤ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹੋਣਾ = (ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਬੁੱਧ ਧਰਮ) ਵਾਪਸ ਆਉਣਾ
・(ਜ ਦਸ ਗਊ ਦਾ ਚਿੱਤਰ) ਗਊ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਣਾ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਬਣ ਜਾਣਾ = (ਉਪਨੀਸ਼ਦ) ਗੰਦ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋਣਾ = (ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਬੁੱਧ ਧਰਮ) ਸ਼ੁੱਧ
・(ਜ ਦਸ ਗਊ ਦਾ ਚਿੱਤਰ) ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਗਊ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਣਾ = (ਉਪਨੀਸ਼ਦ) ਮੌਤ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋਣਾ = (ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਬੁੱਧ ਧਰਮ) ਸ਼ੁੱਧ
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਯੋਗਾ ਸੂਤਰ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਯੋਗਾ ਸੂਤਰ ਦਾ ਅੰਤਿਮ ਟੀਚਾ "ਮਨ ਦੀ ਕਾਰਜਾਂ ਦਾ ਠਹਿਰਾਅ" ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਅੰਤਿਮ ਟੀਚਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਵੇਦਾਂਤਾ ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਵੇਦਾਂਤਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵੀ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਯੋਗਾ ਸੂਤਰ ਹੀ ਸਹੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਲੋਕ ਯੋਗਾ ਸੂਤਰ ਦੇ ਅਗਲੇ ਪੜਾਅ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ।
ਮੈਂ ਯੋਗਾ ਸੂਤਰ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਗਏ "ਮਨ ਦੀ ਕਾਰਜਾਂ ਦੇ ਠਹਿਰਾਅ" ਦਾ ਅਧਾਰਤ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ "ਅਗਲਾ ਕਦਮ ਕੀ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?", ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਰਸਤਾ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ।
■ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਅਤੇ ਅਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਵਿਛੋੜਾ, ਔਬਜੈਕਟ ਅਤੇ ਸਵੈ
"ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੇ ਦਸ ਗਊਆਂ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿਧੀ" (ਸਮੋਸ਼ੀ ਇਚੀਓ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ ਗਈ) ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, "ਕੀ ਅਸੀਂ ਮਨ ਨਾਲ ਜਾਂ ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ ਨਿਰੀਖਣ ਕਰਦੇ ਹਾਂ?", ਇਸਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ:
ਯੋਗਾ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਠਹਿਰਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਉਹ "ਇੱਛਾ" ਹੈ, "ਚੇਤਨਾ" ਨਹੀਂ। ਕਿਉਂਕਿ "ਚੇਤਨਾ" ਇੱਛਾ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਖੇਤਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਯੋਗਾ ਦੀਆਂ ਤਕਨੀਕਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਠਹਿਰਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਚੇਤਨਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਕੋਈ ਹੋਂਦ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਇਹ ਚੇਤਨਾ ਵਿਅਕਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸਮੁੱਚੇ ਨਾਲ ਵੀ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਸੇ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਸਮੁੱਚੇ ਨਾਲ ਇੱਕਤਾ ਅਤੇ ਸੰਘਣਤਾ, ਯਾਨੀ ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਖੁੱਲ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਯੋਗਾ ਇੱਛਾ ਅਤੇ "ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਪੜਾਅ ਦੀ ਚੇਤਨਾ" ਨੂੰ ਟੀਚਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਪਨਿਸ਼ਦ "ਵਿਅਕਤੀ" ਤੋਂ ਪਰੇ, ਇੱਕ ਗਹਿਰੇ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਟੀਚਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਇੱਕ ਦਿਲਚਸਪ ਵਰਣਨ ਹੈ। ਇਸ "ਇੱਛਾ" ਅਤੇ "ਚੇਤਨਾ" ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਇਸ ਲੇਖਕ ਦੁਆਰਾ ਘੜੀ ਗਈ ਹੈ। ਉੱਚੇ ਪੜਾਅ ਨਾਲ ਜੋੜਨ 'ਤੇ, ਇਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ, "ਇੱਛਾ" ਅਤੇ "ਚੇਤਨਾ" ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਵੀ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਯੋਗਾ ਸੂਤਰ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ: "(ਮੱਧ ਵਿੱਚ) ਜਦੋਂ ਔਬਜੈਕਟ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਵੈ ਗੁਆਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਸਮਾਧੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਡਾ. ਸਾਬੋਟਾ ਨੇ ਇਸਨੂੰ "ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਸਥਿਤੀ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਭੁਲਿਆ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਔਬਜੈਕਟ ਹੀ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਹਾਜ਼ਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।"
ਮੈਂ ਉੱਪਰ ਦਿੱਤੇ ਅਸਲ ਲੇਖ ਦੀ ਭਾਲ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਯੋਗਾ ਮੁਖ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਗ੍ਰੰਥ (ਡਾ. ਸਾਬੋਟਾ ਤਸੁਰੂਜੀ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ ਗਈ) ਦੇ ਯੋਗਾ-ਸੂਤਰ 3-3 ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਹੈ। ਇਹ ਸਮਾਧੀ ਦੀ ਵਿਆਖਨਾ ਵਜੋਂ ਦਰਜ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ "ਇੱਛਾ" ਅਤੇ "ਚੇਤਨਾ" ਨਾਲ ਜੁੜਨਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਥੋੜ੍ਹਾ ਅਜੀਬ ਸੀ। ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਸਮਾਧੀ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ "ਸਵੈ ਅਤੇ ਔਬਜੈਕਟ ਦਾ ਇੱਕ ਹੋਣਾ" (ਦੋਹਰੀਤਾ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ) ਵਜੋਂ ਮੰਨੀ ਸੀ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਗੱਲ ਸੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਮਾਧੀ (ਦੀ ਇੱਕ ਕਿਸਮ) ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਇਸਦਾ ਅਨੁਭਵ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਿਹਾ। ਸਮਾਧੀ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਕਾਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਪਤਾ ਲਗਾਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਹੜਾ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਲਿਖਤਾਂ ਤੋਂ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰੱਖੇ ਕਿਤਾਬਾਂ ਦੀ ਮੁੜ-ਪੜ੍ਹਤ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਪਹਿਲੀ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸਵੈ ਅਤੇ ਔਬਜੈਕਟ ਦੀ ਦੋਹਰੀਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਧীরে ਧীরে ਇਹ ਦੋਹਰੀਤਾ ਰਹਿਤ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਸਮਾਧੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਉੱਚਾ ਟੀਚਾ ਸਮਝਦਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਸਮਾਧੀ ਦੇ ਬੁਨਿਆਦੀ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ।
ਮੈਂ "ਦਿਲ" ਅਤੇ "ਚੇਤਨਾ" ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਇਸਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਦੇ ਕਈ ਤਰੀਕੇ ਹਨ।
ਲੋਕ ਅਕਸਰ "ਵਸਤੂਪੂਰਵਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ" ਸ਼ਬਦ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਵਰਤਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਇਹ "ਵਸਤੂਪੂਰਵਕ" ਸ਼ਬਦ ਯੋਗਾ ਜਾਂ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਦੇ ਸੰਕੀਨ ਅਰਥ ਵਿੱਚ ਇਸ ਕਿਸਮ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਜੋ ਇਸ ਸੰਕੀਨ "ਵਸਤੂਪੂਰਵਕਤਾ" ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਹੋਣਗੇ। ਜੇਕਰ "ਵਸਤੂਪੂਰਵਕਤਾ" ਦਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਰਥ ਤਕਨੀਕੀ ਅਤੇ ਤਰਕਸ਼ੀਲ ਹੈ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਵਰਤੇ ਗਏ ਸੰਕੀਨ "ਵਸਤੂਪੂਰਵਕਤਾ" ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਇਹ ਬਹੁਤ ਦਿਲਚਸਪ ਹੈ। ਖੈਰ, ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘਾਈ ਨਾਲ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਿਵਾਦ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ "ਵਸਤੂ", "ਸਬਜੈਕਟ", "ਵਸਤੂਪੂਰਵਕਤਾ" ਅਤੇ "ਸਬਜੈਕਟਿਵਿਟੀ" ਵਰਗੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਉੱਪਰ ਦਿੱਤੇ ਹਵਾਲੇ ਵਿੱਚ ਕੀ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਤਰਕਸ਼ੀਲ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਹੈ? ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ "ਜਵਾਬ" ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਅੰਦਾਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਕਿ "ਉਹ ਕੀ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ", ਪਰ ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਇਹ ਇੱਕ ਥੋੜ੍ਹਾ ਔਖਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਹੈ।
■ ਸਾਹ ਦੇ "ਅਵਲੋਕਨ" ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ "ਸਾਹ ਦਾ ਅਵਲੋਕਨ" ਬਾਰੇ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਅੰਸ਼-ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਕਾਫ਼ੀ ਦੇਰ ਪਹਿਲਾਂ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ "ਸਾਹ ਦਾ ਅਵਲੋਕਨ" ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ, ਮੈਂ "ਦਿਲ" ਨਾਲ "ਸ਼ਵਾਸ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹਾਂ" ਜਾਂ "ਨਿਕਾਲ ਰਿਹਾ ਹਾਂ", ਜਾਂ ਧੁਨੀਮਿਮਿਟਿਕ ਧੁਨੀਆਂ "ਸੂ" ਜਾਂ "ਹਰ" ਨਾਲ "ਦਿਲ ਦੀ ਆਵਾਜ਼" ਕੱਢ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ "ਅਵਲੋਕਨ" ਨਹੀਂ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦਾ ਮਿਸ਼ਰਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਪੁਰਾਣੇ ਲੇਖਾਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਗੜਬੜ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਕਾਫ਼ੀ ਦੇਰ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਮਨ ਦੁਆਰਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨੂੰ "ਅਵਲੋਕਨ" ਕਰਨਾ ਸਮਝਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ "ਸਾਹ ਦਾ ਅਵਲੋਕਨ" ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ "ਚੇਤਨਾ" ਨਾਲ ਅਵਲੋਕਨ ਕਰਨਾ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉੱਪਰ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, "ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਹਿਲਾਏ ਬਿਨਾਂ ਸਾਹ ਦੀ ਗਤੀ ਦਾ ਅਵਲੋਕਨ ਕਰਦੇ ਹੋ", ਤਾਂ ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਸਾਹ ਦੀ ਗਤੀ ਨੂੰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਬਿਆਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਸਗੋਂ ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ "ਚੇਤਨਾ" ਨਾਲ (ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਲਗਭਗ ਹਿਲਾਏ ਬਿਨਾਂ) ਸਾਹ ਦਾ ਅਵਲੋਕਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ। ਇਹ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਫਰਕ ਹੈ। ਇਸ "ਚੇਤਨਾ" ਦੀ ਕਾਰਵਾਈ ਨੂੰ "ਇਹੋਸਾਂਸ ਕਰਨਾ" ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
■ ਯੋਗਾ ਸੂਤਰ ਵਿੱਚ ਸਮਾਧੀ
ਮੈਂ ਕੁਝ ਕਿਤਾਬਾਂ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
- ・ਯੋਗਾ ਸੂਤਰ 3 ਅਧਿਆਇ 1~3) "ਧਾਰਨਾ (ਧਾਰਨਾ) ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਮਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਥਾਂ, ਟੀਚੇ ਜਾਂ ਵਿਚਾਰ 'ਤੇ ਜੋੜਨਾ। ਧਿਆਨ (ਧਿਆਨ) ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਉਸ ਟੀਚੇ ਪ੍ਰਤੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ 흐름। ਸਮਾਧੀ (ਸਮਾਧੀ) ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਇਹ ਧਿਆਨ (ਧਿਆਨ) ਖੁਦ ਹੀ ਅਲੋਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਟੀਚੇ ਦੀ ਹੀ ਚਮਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।" ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਤੱਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਯਾਨੀ, ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਦਾ ਟੀਚਾ। ਪਰ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਤਾਂ ਟੀਚਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪਰ ਦੋਵੇਂ ਨਹੀਂ। ਉੱਥੇ "ਮੈਂ ਇਸ ਅਤੇ ਉਸ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ" ਜਿਹੀ ਕੋਈ ਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। "ਇੰਟੀਗ੍ਰਲ ਯੋਗਾ (ਪਟੰਜਲੀ ਦੇ ਯੋਗਾ ਸੂਤਰ) (ਸਵਾਮੀ ਸਚਿਦਾਨੰਦ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ)"
・ਯੋਗਾ ਸੂਤਰ 3 ਅਧਿਆਇ 1~3) "ਧਾਰਨਾ (ਧਾਰਨਾ) ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਮਨ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਖਾਸ ਟੀਚੇ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨਾ। ਉਸ ਟੀਚੇ ਬਾਰੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਆਮ 흐름 ਨੂੰ ਧਿਆਨ (ਧਿਆਨ) ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ ਸਿਰਫ਼ ਅਰਥ ਨੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਸਮਾਧੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਰੂਪ, ਯਾਨੀ ਬਾਹਰੀ ਹਿੱਸਾ, ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਕਿਤਾਬ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਧীরে ਧীরে ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਉਸ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਭਾਵਨਾ, ਯਾਨੀ ਅਜਿਹਾ ਅਰਥ ਜੋ ਬਿਲਕੁਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਸਫਲ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਧਿਆਨ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਸਮਾਧੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। "ਰਾਜ ਯੋਗਾ (ਸਵਾਮੀ ਵਿਵੇਕਾਨੰਦ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ)"
・ਯੋਗਾ ਸੂਤਰ 3 ਅਧਿਆਇ 1~3) "ਧਾਰਨਾ (ਧਾਰਨਾ) ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਮਨ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਖਾਸ ਥਾਂ 'ਤੇ ਜੋੜਨਾ। ਸ਼ਾਂਤ ਧਿਆਨ (ਸ਼ਾਂਤ ਧਿਆਨ) ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਇੱਕੋ ਥਾਂ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨਾ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸ਼ਾਂਤ ਧਿਆਨ (ਸ਼ਾਂਤ ਧਿਆਨ) ਬਾਹਰੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਧਿਆਨ ਦੇ ਟੀਚੇ 'ਤੇ ਹੀ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਹੋਂਦ ਨੂੰ ਗੁਆ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਸਮਾਧੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਪੱਖੋਂ, ਇਹ ਅਜਿਹੀ ਅਵਸਥਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਹੋਂਦ ਨੂੰ ਭੁਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਟੀਚੇ ਹੀ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। "ਯੋਗਾ ਮੁਢਲੇ ਗ੍ਰੰਥ (ਸਾਬੋਟਾ ਤਸੂਜੀ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ)"
・ਯੋਗਾ ਸੂਤਰ 3 ਅਧਿਆਇ 1~3) "ਮਨ (ਮਨ) ਅਤੇ ਸ਼ੈਲੀ (ਸ਼ੈਲੀ) ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸ਼ੁੱਧ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ 흐름 ਨੂੰ ਧਿਆਨ (ਧਿਆਨ) ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ, ਮਨ (ਮਨ) ਧਿਆਨ ਦੇ ਟੀਚੇ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿचलित ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਕੋਈ ਹੋਰ ਵਿਚਾਰ ਮਨ (ਮਨ) ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਜਦੋਂ ਵਿਅਕਤੀ ਅਤੇ ਟੀਚੇ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਅਲੋਪ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਅਰਥ ਹੀ ਬਚਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਸਮਾਧੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਸਮਾਧੀ ਧਿਆਨ ਦੇ ਟੀਚੇ ਦੇ ਸਾਰ ਨਾਲ ਮਨ (ਮਨ) ਨੂੰ ਜੋੜਦੀ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨਾ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। "Meditation and Mantra (ਸਵਾਮੀ ਵਿਸ਼ਨੂ-ਦੇਵਾਨੰਦ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ) ਤੋਂ ਅਨੁਵਾਦ"
- • "ਇਹ ਜਾਂ ਤਾਂ 'ਲੱਖਤ' ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ 'ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ', ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਇੱਕ ਹੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।" ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ "ਧਿਆਨ" ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ "ਧਿਆਨ" ਦੀ "ਕਿਰਿਆ" ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ "ਸੁਭਜਾ ਸੱਖਣਾ" ਜਾਂ "ਮਨ ਦੀ ਗਤੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ" ਇਸਨੂੰ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਯੋਗਾ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੀਆਂ ਤਿੰਨਾਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਅਕਸਰ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ "ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ" / "ਦੇਖਿਆ ਜਾਣ ਵਾਲਾ" (ਵਸਤੂ) / "ਦੇਖਣਾ" (ਕਿਰਿਆ) ਦੇ ਤਿੰਨ ਸੈੱਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਜੇਕਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਇੱਕ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
• "ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ," ਇਸਨੂੰ ਮਨ ਦੀ ਰੁਕਾਵਟ ਅਤੇ ਅਨੁਸਰਣਾਂ ਦੀ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
• "ਸਿਰਫ਼ ਅਰਥ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ" ਨੂੰ "ਜਾਗਰੂਕਤਾ" ਅਤੇ "ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ" ਦੇ ਸਮਾਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
• "ਸਿਰਫ਼ ਵਸਤੂ ਹੀ ਬਣਨਾ" ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ "ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨਾਲ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ," ਅਤੇ "ਇਹ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇਹ ਖੁਦ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ," ਇਸਨੂੰ "ਮਨ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ (ਰੁਕ ਗਿਆ ਹੈ)" ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਜੋਂ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
• "ਜਦੋਂ ਸੁਭਜਾ ਦੀ ਹੋਂਦ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹੋ," ਇਸਨੂੰ ਸੁਭਜਾ ਬਣਨ ਵਾਲੇ "ਮਨ" ਦੀ ਗਤੀ ਦੇ ਖਤਮ ਹੋਣ ਵਜੋਂ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। "ਜਦੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਵਸਤੂ ਹੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ," ਇਸਨੂੰ "ਜਾਗਰੂਕਤਾ" ਨਾਲ "ਮਹਿਸੂਸ" ਕਰਨ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਜੋਂ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
• "ਜਦੋਂ ਸੁਭਜਾ ਅਤੇ ਵਸਤੂ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਅਰਥ ਹੀ ਬਚਦਾ ਹੈ," ਇਸ ਵਿੱਚ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ "ਜਾਗਰੂਕਤਾ" ਸ਼ਬਦ ਗੁੰਮਰਾਹ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਇਸਦੇ ਅਸਲ ਅਰਥ 'ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਇਸਨੂੰ "ਮਨ ਦੀ ਗਤੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨਾਲ ਅਰਥ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ" ਵਜੋਂ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, "ਇਹ ਧਿਆਨ ਦੀ ਵਸਤੂ ਦੇ ਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮਨ (ਮਾਈਂਡ) ਨੂੰ ਜੋੜਨ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਸ਼ੁੱਧ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੈ।" ਵੀ ਗੁੰਮਰਾਹ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸਨੂੰ "ਧਿਆਨ ਦੀ ਵਸਤੂ ਦੇ ਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨੂੰ ਜੋੜਨ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼। ਇਸਦੀ ਸ਼ੁੱਧ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਮਨ ਰੁਕ ਗਿਆ ਹੈ।" ਵਜੋਂ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਪੱਛਮੀ ਮਨ ਅਤੇ ਅਣਜਾਗਰੂ ਚੇਤਨਾ।
■ ਪੱਛਮੀ "ਮਨ"
ਪਿਛਲੇ ਦਿਨੀਂ "ਮਨ" ਅਤੇ "ਚੇਤਨਾ"
https://w-jp.net/2019/1560/ ਦਾ ਇਹ ਅਗਲਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ "ਮਨ" ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਹ ਸਿੱਝੇ ਹੋਏ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਅਣਦੇਖੀ ਚੇਤਨਾ (ਅਵਚੇਤਨਾ) ਸ਼ਾਮਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਕਈ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਗਹਿਰੇ ਮਾਨਸਿਕ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਅਣਦੇਖੀ ਚੇਤਨਾ (ਅਵਚੇਤਨਾ) ਨੂੰ ਵੀ "ਮਨ" ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਗੜਬੜ ਹੈ। ਉਦਾਹਰਨ ਲਈ, ਪਿਛਲੇ ਦਿਨੀਂ
https://w-jp.net/2019/1560/ ਵਿੱਚ ਹਵਾਲਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਯੋਗਾ ਸੂਤਰ ਦੇ ਅਧਿਆਇ 3, ਸ਼ਲੋਕ 1-3 ਵਿੱਚ, "ਮਨ" ਸ਼ਬਦ ਅਣਦੇਖੀ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਅਰਥ ਵਿੱਚ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕੁਝ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਦਾਹਰਨ ਲਈ, ਓਸ਼ੋ ਰਾਜਨੀਸ਼, ਆਮ ਮਨ (ਸਿੱਝੇ ਹੋਏ ਚੇਤਨਾ) ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਅਣਦੇਖੀ ਚੇਤਨਾ (ਅਵਚੇਤਨਾ) ਨੂੰ "ਨੋ-ਮਾਈਂਡ" ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਵੱਖਰੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਰਤੇ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਇਹ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਸਪੱਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ, ਪਰ ਇਹ ਗੜਬੜ ਉਦੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕੋ "ਮਨ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੈਂ ਪਿਛਲੇ ਦਿਨੀਂ ਜੋ ਲੇਖ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਵਰਤੇ ਗਏ ਸਨ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਮੁਆਫ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਪਿਛਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ "ਮਨ" ਦਾ ਅਰਥ ਸਿੱਝੇ ਹੋਏ ਚੇਤਨਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਪਿਛਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ "ਚੇਤਨਾ (ਅਨੁਭਵ ਕਰਨ)" ਦਾ ਅਰਥ ਅਣਦੇਖੀ ਚੇਤਨਾ (ਅਵਚੇਤਨਾ) ਸੀ। ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਸਿੱਝੇ ਹੋਏ ਚੇਤਨਾ ਅਤੇ ਅਣਦੇਖੀ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਲਿਖਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਮਾਨਸਿਕ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ। ਇਹ ਇੱਕ ਮੁਸ਼ਕਲ ਗੱਲ ਹੈ। ਆਦਰਸ਼ਕ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਏਕੀਕ੍ਰਿਤ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
■ ਗੈਲੈਕਸੀ ਰੇਲਵੇ 999
ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ ਕਿ ਗੈਲੈਕਸੀ ਰੇਲਵੇ 999 ਵਿੱਚ "ਮਨ" ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ, ਕਾਵਿ ਸੰਬੰਧੀ ਵਿਆਖਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਕਾਵਿ ਵਿਆਖਿਆ ਅਣਦੇਖੀ ਚੇਤਨਾ (ਅਵਚੇਤਨਾ) ਦੇ "ਮਨ" ਬਾਰੇ ਸੀ।
■ ਮਨ ਅਤੇ "ਇੱਕ ਮਨ"
ਮਾਨਸਿਕ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਦੇ ਯੁੰਗ ਨੇ ਸਿੱਝੇ ਹੋਏ ਚੇਤਨਾ ਅਤੇ ਅਣਦੇਖੀ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮੁੱਖ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਿਤਾਬ "ਈਸਟਰਨ ਮੈਡੀਟੇਸ਼ਨਜ਼" (C.G. Jung ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ ਗਈ) ਵਿੱਚ ਇਸਦਾ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਕੀਤਾ ਹੈ:
"ਮਨ" ਬਾਰੇ ਗਿਆਨ ਜੋ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਵਿਆਪਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਇਹ ਸਿੱਝੇ ਹੋਏ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ "ਆਮ" ਮਨ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
"ਇੱਕ ਮਨ" ਸ਼ੁੱਧ ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ ਹੈ, ਇਸਦਾ ਕੋਈ ਅਧਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇੰहीं ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨ ਵੀ, ਆਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਖਾਲੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। (ਇੱਕ ਥਾਂ ਛੱਡੀ ਗਈ ਹੈ) ਸੱਚੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ, ਮਨ ਬਣਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਇਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। (ਇੱਕ ਥਾਂ ਛੱਡੀ ਗਈ ਹੈ) ਜਿਹੜੇ ਪਾਠਕਾਂ ਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਸ਼ੱਕ ਹੈ ਕਿ ਅਣਦੇਖੀ ਚੇਤਨਾ (ਅਵਚੇਤਨਾ) ਅਤੇ "ਇੱਕ ਮਨ" ਇੱਕ ਹੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਹ ਅਧਿਆਇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ੰਕਿਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਯੁੰਗ, ਯੋਗਾ ਵਿੱਚ ਆਟਮਾਨ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾਨ ਵਾਂਗ, ਜਿਸਨੂੰ "ਅਤਮਾ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨੂੰ "ਮਨ" ਜਾਂ "ਇੱਕ ਮਨ" ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰ "ਮਨ" ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰ "ਇੱਕ ਮਨ" ਕਹਿਣਾ, ਇਹ ਗੱਲ ਥੋੜੀ ਭੁਲੇਖੇ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਅਤੇ, "ਮਨ" ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਨੂੰ ਹੇਠ ਲਿਖੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ:
ਦਿਲ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਨਾਮ।
ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਕਈ ਨਾਮ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ।
ਕੁਝ ਲੋਕ ਇਸਨੂੰ "ਮਨ ਦੀ ਆਤਮਾ" ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕੁਝ ਲੋਕ ਇਸਨੂੰ "ਅਟਮਾਨ" ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਥੋੜ੍ਹੇ ਲੋਕ ਇਸਨੂੰ "ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਦਾ ਸਾਰ" ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯੋਗਾ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ ਇਸਨੂੰ "ਗਿਆਨ" ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕੁਝ ਲੋਕ ਇਸਨੂੰ "ਪਰਿਗਿਆਤਮਿਕ ਗਿਆਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦਾ ਤਰੀਕਾ" (ਪ੍ਰਾਜੁਨਿਆ ਪਰਮੀਤਾ) ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕੁਝ ਲੋਕ ਇਸਨੂੰ "ਬੁੱਧ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ" ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕੁਝ ਲੋਕ ਇਸਨੂੰ "ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਤੀਕ" ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕੁਝ ਲੋਕ ਇਸਨੂੰ "ਇੱਕਲੋ ਬੀਜ" ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕੁਝ ਲੋਕ ਇਸਨੂੰ "ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ" (ਧਰਮਦਾਰੂ) ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕੁਝ ਲੋਕ ਇਸਨੂੰ "ਸਭਨੂੰ ਥੱਲੇ" ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਇਸਨੂੰ ਹੋਰ ਨਾਮ ਵੀ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇੱਕ ਕੁਝ ਨਾਮ ਅਜਿਹੇ ਹਨ ਜੋ ਥੋੜੇ ਵੱਖਰੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਦੱਸਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਯੁੰਗ ਨੇ ਇੱਕ ਪੱਛਮੀ ਵਿਅਕਤੀ ਵਜੋਂ ਏਸ਼ੀਆ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਕੁੱਝ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦਿਲਚਸਪ ਹੈ।
ਦੇਵਤਾ ਤੋਂ ਮੁਆਫੀ ਮੰਗਣ ਲਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀ ਹੈ?
■ "ਮੈਂ" ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਦੇ ਘੱਟ ਹੋਣ ਨਾਲ "ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਤੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ" ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ
ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ "ਮਾਫੀ ਦੇ ਧਿਆਨ" ਬਾਰੇ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮੁੱਖ ਵਿਅਕਤੀ "ਮੈਂ" ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਧਿਆਨ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ "ਮੈਂ" ਮਾਫ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹਾਲਾਂਕਿ, "ਮੈਂ" ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਦੇ ਘੱਟ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਲ, (ਮੈਂ) "ਮੈਂ ਮਾਫ ਕਰਦਾ ਹਾਂ" ਵਾਲੇ ਧਿਆਨ ਤੋਂ, (ਦੇਵਤਾ) "ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰੋ" ਵਾਲੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕੁਦਰਤੀ ਬਦਲਾਅ ਆਇਆ ਹੈ।
ਟੋਰਨੇਡੋ ਦੇ ਤਜਰਬੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, "ਮੈਂ" ਦੀ ਭਾਵਨਾ (ਅਹੰਕਾਰ) ਅਜੇ ਵੀ ਕਾਫ਼ੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਧਿਆਨ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ "ਮੈਂ" ਮਾਫ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹੁਣ, ਕਿਉਂਕਿ "ਮੈਂ" ਦੀ ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਘੱਟ ਗਈ ਹੈ, "ਮੈਂ" ਮਾਫ ਕਰਨਾ ਅਜੀਬ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ "ਦੇਵਤਾ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰੋ" ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਤਰਕਪੂਰਨ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਬਲਕਿ ਇਹ ਕਿ "ਕਿਹੜਾ" ਵਧੇਰੇ "ਉਚਿਤ" ਹੈ। ਉਚਿਤ ਸ਼ਬਦ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉੱਠਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਿਅਕਤੀ (ਜਾਂ ਇੱਕ ਨਿੱਜੀ ਦੇਵਤਾ) 'ਤੇ ਨਿਰਭਰਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਬਲਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਭਾਵਨਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਅਹੰਕਾਰ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਾਫੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਹੰਕਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ "ਮੈਂ ਮਾਫ ਕਰਦਾ ਹਾਂ" ਕਾਫ਼ੀ ਹੋਵੇ।
ਮਸੀਹੀ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਮਾਫੀ ਮੰਗਣ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਸ਼ਾਇਦ ਇਸ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਅਹੰਕਾਰ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਹੀ ਮਾਫੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦਾ ਅਸਲ ਅਰਥ ਸਮਝਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਦੇਵਤਾ ਤੋਂ ਮਾਫੀ ਮੰਗਣਾ, ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦਾ ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਾ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਅਜਿਹਾ ਕਿਹੜਾ ਹੋਰ ਕੋਣ ਹੈ ਜਿਸ ਤੋਂ ਮੈਂ ਮਾਫੀ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕਿਸੇ ਖਾਸ ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਕੋਈ ਤਸਵੀਰ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਮੈਂ ਬੱਸ "ਦੇਵਤਾ" ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਸ਼ਾਇਦ, ਇਸਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾਨ, ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ, ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ, ਆਦਿ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਲਈ, "ਦੇਵਤਾ" ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੇਰੇ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਜੇਕਰ ਇਹ ਕੋਈ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੀ, ਉਸ ਗੱਲ ਲਈ ਜਿਸਦੀ ਮੈਂ ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਦੇਵਤਾ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਸੋਚ ਸਕਦਾ। ਜ਼ाहिर ਹੈ, ਕੁਝ ਲੋਕ "ਸੰਰੱਖਕ ਆਤਮਾ", "ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ", "ਅਮੇਤੇਰਾਸੂ", "ਈਸੁ", ਜਾਂ "ਅੱਲਾ" ਵਰਗੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਸਭ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਅਹੰਕਾਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਮਾਫੀ ਦੇ ਧਿਆਨ ਕਰਵਾਉਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਤੀ ਡਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੇ, ਜੋ ਕਿ ਮਸੀਹੀ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਕ ਖਰਾਬ ਆਦਤ ਵਾਂਗ ਹੋਵੇਗਾ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਜੇਕਰ ਅਸਲ ਅਰਥ ਅਜਿਹਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਹੈ ਜੋ ਕਿ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਖਤਮ ਹੋਣ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉੱਥੇ ਕੋਈ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੀ ਹੈ (ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਸ਼ਾਂਤੀ" ਸ਼ਬਦ ਵੀ ਅਜੀਬ ਲੱਗਦਾ ਹੈ)। ਜੇਕਰ ਇਸਨੂੰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਇੱਕ ਵੱਖਰਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਭਾਵਨਾ ਹੈ ਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਮੈਂ ਦੁਬਾਰਾ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਦੇਵਤਾ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਅਹੰਕਾਰ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਦਾ ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਤੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨਾ ਹੀ ਹੈ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਦਾ ਮਾਮਲਾ ਹੈ।
ਬਿਤਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸਮਾਂ ਵੇਖਦਿਆਂ, ਪਿਛਲੇ ਵੱਡੇ ਟਰੌਮਾ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, "ਮੈਂ" ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ 'ਤੇ ਮੁਆਫ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਧਿਆਨ ਧਾਰਨਾ ਨਾਲ ਕਾਫ਼ੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਨੂੰ ਅਧਾਰ ਵਜੋਂ, ਹਾਲੇ ਵੀ ਬਾਕੀ ਰਹੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਘਟਨਾਵਾਂ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ਼ ਕਰਨ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਹੀ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ। ਸ਼ਾਇਦ, ਜੇ ਕੋਈ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਘੱਟ "ਮੈਂ" ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਇੱਥੇ "ਦੇਵ" ਸ਼ਬਦ ਬ੍ਰਹਮਾਨੀ ਅਰਥ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਅਸਲੀਅਤ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਦੇਵ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੰਨਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੇਵ ਇੱਕ "ਮਨੁੱਖ" ਹੈ, ਜਾਂ, ਦੇਵ ਕਿਸੇ ਹੋਰ "ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ" ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਹੋਂਦ ਹੈ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਨਿਰਪੱਖ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਦੇਵ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਉਲਟ ਹੈ। ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ "ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਲਈ ਦੇਵ ਤੋਂ ਮਦਦ ਲਓ ਅਤੇ ਛੋਟੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਖੁਦ ਹੱਲ ਕਰੋ," ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇੱਥੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਦੇਵ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਦੇਵ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇੱਥੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਬਲਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਧਿਆਨ ਧਾਰਨਾ ਜਾਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਨੂੰ "ਮੈਂ" ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਜਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਤੋਂ ਬਦਲ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਦਾ ਸਾਰ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦਾ ਸਾਰ "ਮੁਆਫੀ" ਹੈ, ਅਤੇ ਕਿਉਂਕਿ ਸੱਚਾਈ ਵਿੱਚ ਕੋਈ "ਮੈਂ" ਜਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ "ਮੈਂ" ਇੱਕ ਭਰਮ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਕੁਦਰਤੀ ਹੈ ਕਿ ਜੇ "ਮੈਂ" ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ "ਮੈਂ ਮੁਆਫ ਕਰਾਂਗਾ" ਹੋਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਜੇ "ਮੈਂ" ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ "ਦੇਵ (ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਾਂ) ਮੁਆਫ ਕਰੇਗਾ" ਹੋਵੇਗਾ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਗਲਤ ਸਮਝਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਇੱਕ ਨੈਤਿਕ ਸਮੱਸਿਆ ਬਣ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਗਲਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ "ਮੈਂ ਮੁਆਫ ਕਰਾਂਗਾ," ਤਾਂ ਉਹ ਸੋਚ ਸਕਦਾ ਹੈ "ਮੈਂ ਮੁਆਫ ਕਰਾਂਗਾ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਕੁਝ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।" ਹਾਲਾਂਕਿ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਕਾਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਤੁਸੀਂ ਖੁਦ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਨਤੀਜੇ ਭੋਗੋਗੇ। ਇਸ ਜੋਖਮ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਿਆਂ, ਇੱਥੇ ਜੋ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਇਹ ਹੈ ਕਿ "ਮੈਂ" ਦੀ ਘਟਨਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੇਵ ਪ੍ਰਤੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਭਰੀ।
■ "ਪਸੰਦ" ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਠੱਲ ਗਈ
ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ "ਪਸੰਦ" ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਧীরে ਧীরে ਠੱਲ ਗਈ। ਇਹ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਿਛਲੇ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦੇ ਉਤਰਾਅ-ਚੜ੍ਹਾਅ ਬਾਰੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਪਛਤਾਵਾ (ਜਾਂ ਕੀ ਇਹ ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਦੀ "ਅਟੈਂਚਮੈਂਟ" ਹੈ?) ਵੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਵੀ ਠੀਕ ਹੈ। ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ ਵੀ, "ਖੁਸ਼ੀ" ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਲਗਭਗ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਕੀ ਮੈਂ ਅਗਲੇ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ?
■ "ਪਸੰਦ" ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਤੀਜਾ ਧਿਆਨ, ਚੌਥਾ ਧਿਆਨ
"ਅਨਲਾਈਟਨਮੈਂਟ ਦੇ ਟਰੇਡ (ਫੁਜੀਮੋਟਾ ਅਕਿਰੂ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ)" ਦੇ ਅਧਾਰ 'ਤੇ, ਇਹ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਤੀਜੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ, "ਖੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ (ਸ਼ੇ) ਮਨ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਹਾਲੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।" ਚੌਥੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ, "ਆਖਰੀ ਬਚੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਬੇਸ਼ੱਕ ਬੇਹੱਦ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਥਕਾਵਟ, ਖੁਸ਼ੀ, ਚਿੰਤਾ ਆਦਿ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਮਨ ਇੱਕ ਅਸਲ ਸ਼ਾਂਤ (ਸ਼ੇ) ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਮਨ ਇਸ ਸ਼ਾਂਤ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪਛਾਣਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਾਗਰੂਕਤਾ (ਨੇਨ) ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।" ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੀ "ਪਸੰਦ" ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਠੱਲ ਗਈ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਜਾਂ ਤਾਂ ਤੀਜੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਹਾਂ ਜਾਂ ਚੌਥੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ।
"ਗੋਰੀ ਦੇ ਕਦਮ (ਫੁਜੀਮੋਟੋ ਅਕੀ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ)" ਇੱਕ ਥੇਰਾਵਾਦ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਦੀ ਕਿਤਾਬ ਹੈ, ਪਰ ਤਿੱਬਤ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਦੀ "ਦਲਾਈ ਲਾਮਾ ਵਿਵੇਕ ਦੀ ਅੱਖ ਖੋਲ੍ਹਣਾ" ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਸਦੇ ਸਮਾਨ ਗੱਲਾਂ ਲਿਖੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਤੀਜੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ "ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਸੁਖ (ਸ਼ੇ)" ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਸ਼ਾਇਦ ਤੀਜੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ "ਕੁੱਝ ਗੱਲਾਂ ਦੀ ਘਾਟ" ਵਰਗੀ ਭਾਵਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
"ਦਲਾਈ ਲਾਮਾ ਵਿਵੇਕ ਦੀ ਅੱਖ ਖੋਲ੍ਹਣਾ" ਅਨੁਸਾਰ, ਚੌਥੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ "ਚਾਰ ਅਸੀਮਿਤ ਮਨ (ਚਾਰ ਮੁਲਿਆੰਗ ਹਿਰ)" ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
- • ਦਿਆਲਤਾ ਦਾ ਦਿਲ (ਜਿ)
• ਦਿਆਨਾ ਦਾ ਦਿਲ (ਹੀ)
• ਦੂਜਿਆਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਦਿਲ (ਕੀ)
• ਸ਼ਾਂਤਮਈ ਦਿਲ (ਸ਼ਾ)
■ "ਜਗਤ ਨਾਲ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨਾ" ਬਾਰੇ ਵਧੇਰੇ ਜਾਣਕਾਰੀ
ਕੁੱਝ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ "ਅਨੁਭਵ ਕਰਨਾ" ਬਾਰੇ ਵਧੇਰੇ ਜਾਣਕਾਰੀ।
"ਜਗਤ ਨਾਲ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨਾ" ਅਤੇ "(ਪੰਜ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ) ਚਮੜੀ ਨਾਲ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨਾ" ਦੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ। ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਜਿਸਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਪਹਿਲੇ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ।
■ ਆਟਮੈਨ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?
ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ, ਮੈਂ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹੇ "ਜਗਤ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਲਈ ਦਸ ਗਊਆਂ ਦੀ ਤਸਵੀਰਾਂ ਵਾਲੀ ਧਿਆਨ ਵਿਧੀ (ਓਯਾਮਾ ਇਚਿਓ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ)" ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਧਿਆਨ ਦੀ ਦਸ ਗਊਆਂ ਦੀ ਤਸਵੀਰ "ਸ਼ਰੀਰ ਅਤੇ ਮਨ ਦਾ ਵਿਛੋੜਾ" ਤੋਂ "ਸੱਚੇ ਨਿਰੀਖਕ (ਸੱਚਾ ਆਟਮੈਨ)" ਦੇ ਆਉਣ ਤੱਕ, ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਟਮੈਨ (ਸੱਚਾ ਨਿਰੀਖਕ) ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਇਹ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਇਹ ਛਾਤੀ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹੈ, ਪਰ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਜ਼ਰੂਰ ਇੱਕ "ਗਰਮ" ਅਹਿਸਾਸ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਕਿ ਇਹ ਆਟਮੈਨ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਅਹਿਸਾਸ ਨਾਲ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਇਹ ਛਾਤੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੋਂ ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਥੋੜੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੱਕ ਉੱਪਰ ਹੈ? ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਅੱਗੇ, ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਓਵਰਲੈਪ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਕ ਗੋਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ? ਇੱਕ ਅੰਡਾਕਾਰ, ਜੋ ਕਿ ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੋਂ ਛਾਤੀ ਦੇ ਥੋੜੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੱਕ ਹੈ। ਖੈਰ, ਇਹ ਅਜੇ ਵੀ ਦੇਖਣਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਅਜੇ ਤੱਕ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਲੱਭ ਲਿਆ ਹੈ।
ਕੁੰਡਲਿਨੀ ਅਨਾਹਤਾ ਤੱਕ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਹੈ। ਆਟਮਾਨ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?
■ ਕੁন্ডਾਲੀਨੀ ਅਨਾਹਤਾ ਤੱਕ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਗਈ
ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ "ਪਵਨ ਦੇ ਰੂਨ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ" ਦੇ ਤਜਰਬੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਨਾਹਤਾ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਉਹ ਹਾਲਤ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ "ਕੁন্ডਾਲੀਨੀ ਅਨਾਹਤਾ ਤੱਕ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਗਈ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਕੁন্ডਾਲੀਨੀ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਤਜਰਬਾ ਹੋਇਆ ਜਿਸਨੂੰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕੁন্ডਾਲੀਨੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਵਾਰ ਦੇ ਭੂਮਿਕਾ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਅਨਾਹਤਾ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ, "ਗਰਮੀ" ਮੁੱਖ ਸੀ, ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ, "ਹਵਾ" ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਹੋਇਆ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਊਰਜਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਫਰਕ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਕੁন্ডਾਲੀਨੀ ਯੋਗਾ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਕੁন্ডਾਲੀਨੀ ਨੂੰ ਕੁਝ ਮਿੰਟਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਕੁਝ ਘੰਟਿਆਂ ਤੱਕ ਦੇ ਅਭਿਆਸਾਂ ਨਾਲ ਮੂਲਾਧਾਰ ਤੋਂ ਅਨਾਹਤਾ ਤੋਂ ਪਰੇ ਅਜਨਾ ਜਾਂ ਸਹਸਰਾਰਾ ਤੱਕ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਬਾਰੇ ਲਿਖਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਛੋਟੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਕੁন্ডਾਲੀਨੀ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦੇ ਅਭਿਆਸਾਂ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਪਤਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਬਾਰੇ ਪੜ੍ਹਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਤਜਰਬੇ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਏਨੇ ਛੋਟੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਕੁন্ডਾਲੀਨੀ ਦੀ ਅਜਿਹੀ ਗਤੀ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਕੁন্ডਾਲੀਨੀ ਦੀ "ਗਰਮੀ" ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਅਨਾਹਤਾ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਊਰਜਾ ਦੀ ਇੱਕ ਵੱਖਰੀ ਕਿਸਮ ਹੈ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ, ਕੀ ਇਹ ਸਹੀ ਹੈ?
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇੱਥੇ "ਕੁন্ডਾਲੀਨੀ ਅਨਾਹਤਾ ਤੱਕ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਗਈ" ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮਤਲਬ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਕੁন্ডਾਲੀਨੀ ਦਾ "ਠਹਿਰਾਅ" ਮੂਲਾਧਾਰ (ਜਾਂ ਮਨੀਪੁਰਾ) ਤੋਂ ਅਨਾਹਤਾ ਤੱਕ ਚਲਾ ਗਿਆ (ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ), ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸਨੂੰ ਸ਼ਾਇਦ "ਕੁন্ডਾਲੀਨੀ ਅਨਾਹਤਾ ਤੱਕ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਗਈ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੰਪ੍ਰਦਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਸੰਪ੍ਰਦਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਕੁন্ডਾਲੀਨੀ ਦੇ ਠਹਿਰਾਅ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ ਨੂੰ "ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹਨਾ" ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ।
ਸਿਰਫ਼ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹਨਾ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਊਰਜਾ ਦੀ ਗੁਣਵੱਤਾ ਵੀ "ਗਰਮੀ" ਤੋਂ "ਗਰਮ" ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਈ ਹੈ।
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦਿਨ ਦਾ ਲੇਖ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਦੇਖੋਗੇ ਕਿ ਇਹ ਗੱਲਾਂ "ਸੌਂਦੇ ਸਮੇਂ" ਵਾਪਰ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਇਸ ਲਈ ਜੋ ਲੋਕ ਇਸਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ਾਇਦ "ਹੇ। ਇਹ ਅਸਲ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਹ ਤਾਂ ਸੁਪਨਾ ਹੈ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੋਚ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਯੋਗਾ ਅਤੇ ਅਧਿਆਤਮਕਤਾ ਦੇ ਪਹਿਲੂ ਤੋਂ, ਸੁਪਨਾ ਵੀ ਇੱਕ ਠੋਸ ਗੱਲ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਲਈ, ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਹੋਏ ਤਜਰਬੇ ਦਾ ਅਸਲ ਜ਼ਿੰਦਗੀ 'ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪੈਣਾ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਹੈ।
■ ਮਾਫ਼ੀ ਦੇ ਧਿਆਨ ਦਾ ਅਗਲਾ ਹਿੱਸਾ
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ "ਮਾਫ਼ੀ ਦਾ ਧਿਆਨ" ਲਿਖਿਆ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਇਹ ਅਗਲਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਇਹ "(ਮੈਂ) 'ਮਾਫ਼ੀ ਦਾ ਧਿਆਨ' ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ" (ਸੰਬੰਧਿਤ ਲੇਖ)।
ਫਿਰ ਇਹ "(ਦੇਵਤਾ ਤੋਂ) 'ਮਾਫ਼ੀ ਮੰਗਣ' ਦਾ ਧਿਆਨ" (ਸੰਬੰਧਿਤ ਲੇਖ) ਬਣ ਗਿਆ।
ਅੱਜ, ਇਹ ਮਾਫ਼ੀ ਦਾ ਧਿਆਨ (ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਿਸ਼ੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ) "ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ" ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਿਆ।
ਇਹ "ਮੈਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ" ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਇਹ "ਕਿਸੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ" ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਬੱਸ, ਇਹ "ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੈ" ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਿਆ ਹੈ।
ਆਰਟੀਕਲ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਥੰਮ੍ਹ ਦੀ ਵੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਥੰਮ੍ਹ ਜੋੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ "ਸੂਰਜ ਦੁਆਰਾ ਮਨਜ਼ੂਰ" ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। "ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੁਆਰਾ ਮਨਜ਼ੂਰ" ਦੀ ਬਜਾਏ "ਸੂਰਜ ਦੁਆਰਾ ਮਨਜ਼ੂਰ" ਵਧੇਰੇ ਵਧੀਆ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਮੈਂ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜੋੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨ ਲਈ ਕੁਝ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਵੇਗਾ: "ਇਹ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਹੋਂਦ ਵਿੱਚ ਹੈ," "ਸੂਰਜ ਦੁਆਰਾ ਹੋਂਦ ਵਿੱਚ ਹੋਣਾ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੈ," "ਜੇਕਰ ਸੂਰਜ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਤਾਂ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਹੋਂਦ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੂਰਜ ਦੁਆਰਾ ਉਸਦੀ ਹੋਂਦ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਬਹੁਤ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਹੋਂਦ ਵਿੱਚ ਹੋਣਾ ਹੀ ਸੂਰਜ ਦੁਆਰਾ ਹੋਂਦ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈਣਾ ਹੈ। ਇਹ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਆਗਿਆ ਹੈ।
■ ਆਟਮਨ ਕੀ ਕਰੂਸ ਦੇ ਢੰਗ ਦਾ ਹੈ?
ਕੱਲ੍ਹ ਦੇ "ਆਟਮਨ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?" (ਸੰਬੰਧਿਤ ਲੇਖ) ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਜਾਰੀ ਹੈ।
ਮੈਂ ਅੱਜ ਵੀ ਆਟਮਨ ਦੀ ਭਾਲ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਇਹ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈ, ਪਰ ਇਸਦਾ ਢੰਗ "ਕਰੂਸ" ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਕਰੂਸ ਦੇ ਢੰਗ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਰੌਸ਼ਨੀ ਹੈ। ਕਰੂਸ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹਨੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਅਜੇ ਤੱਕ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਿਆ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਹੋਰ ਵੇਖਾਂਗਾ।
■ ਤੀਜਾ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਚੌਥਾ ਧਿਆਨ
ਕੱਲ੍ਹ ਦੇ ਤੀਜੇ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਚੌਥੇ ਧਿਆਨ ਬਾਰੇ ਗੱਲਬਾਤ ਜਾਰੀ ਹੈ।
ਇਹ ਲਗਭਗ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ "ਸ਼ਾਕਯਮੁਨੀ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ (ਨਕਾਮੁਰਾ ਗੇਨ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ)" ਵਿੱਚ ਤੀਜੇ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਚੌਥੇ ਧਿਆਨ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੈ।
ਤੀਜਾ ਧਿਆਨ: "ਇਹ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਆਰਾਮ ਵਿੱਚ ਹੈ।"
ਚੌਥਾ ਧਿਆਨ: "ਇਹ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਉਦਾਸੀ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਨਾ ਖੁਸ਼ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਦਾਸ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਦੁਆਰਾ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।"
ਇਹ ਤੱਕ ਤਾਂ ਲਗਭਗ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਕੱਲ੍ਹ ਦੇ ਅਬੀਦੰਮਾ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਵਿੱਚ, ਚੌਥਾ ਧਿਆਨ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਬਲਕਿ ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਕੁਝ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਥੇ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਅਸਲੀ ਲੇਖ ਵਿੱਚ, ਚੌਥਾ ਧਿਆਨ ਗਿਆਨ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਇਹ ਅਸਲੀ ਲੇਖ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਬੁੱਧ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਹ ਸਹੀ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬੁੱਧ ਆਪਣੇ ਗੱਲਬਾਤ ਦੇ ਸਾਥੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣੀ ਗੱਲਬਾਤ ਬਦਲਦੇ ਸਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਸਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੰਨਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਪਰ ਇਹ ਦਿਲਚਸਪ ਹੈ ਕਿ ਚੌਥਾ ਧਿਆਨ ਇੱਥੇ ਗਿਆਨ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪਿੱਛੇ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਅਤੇ ਭਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਧੜਕਨ। ਰੂਦ੍ਰਾ ਗ੍ਰਾਂਤੀ ਹਿਲਾਇਆ ਗਿਆ।
■ ਪਿੱਛੇ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਅਤੇ ਭਰੂਹ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਧੜਕਨ
ਸਵੇਰੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿੱਛੇ ਦੇ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਇੱਕ ਪੈਡ ਲਗਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਧੜਕਨ, ਪਲਸ ਦੀ ਗਤੀ ਤੋਂ ਲਗਭਗ ਦੋ ਗੁਣਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਮੇਰੀ ਭਰੂਹ ਵੀ ਉਹੀ ਗਤੀ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਕੰਪ ਰਹੀ ਸੀ।
ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਧੜਕਨ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਜਾਂਚ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ "ਪਿੱਛੇ ਦੇ ਹਿੱਸੇ" ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਧੜਕਨ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਧੜਕਨ, ਪਲਸ ਦੀ ਗਤੀ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਲਸ ਦੀ ਦੋਹਰੀ ਗਤੀ ਨਾਲ ਧੜਕਨ, ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਅਤੇ ਭਰੂਹ ਵਿੱਚ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਤਿੰਨ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਕשר ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰੇ ਹਨ। ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਦੇਖ ਰਹੀ ਹਾਂ।
■ ਅੱਜ ਦਾ ਮਾਫੀ ਦਾ ਧਿਆਨ
ਪਹਿਲਾਂ, ਮਾਫੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਬਦਲਾਅ ਲਿਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਅੱਜ ਇਹ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਸ ਨਾਲ ਕੋਈ ਖਾਸ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਇਹ ਬੱਸ ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਧਿਆਨ ਸੀ।
■ ਜਾਗਣਾ
ਕੁਂਡਲਨੀ ਅਨੁਭਵ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਗਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਗੀ। ਪਰ, ਕੱਲ੍ਹ ਅਤੇ ਅੱਜ, ਮੈਂ ਕਾਫ਼ੀ ਆਮ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਾਗੀ। ਕੀ ਇਹ ਮਾਫੀ ਦੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ? ਜਾਂ, ਕੀ ਇਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਹੈ? ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਦੇਖ ਰਹੀ ਹਾਂ।
[2020/11/18 ਅੱਪਡੇਟ]
ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਇਹ ਉਹ ਤਜਰਬਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਰੂਦ੍ਰਾ ਗ੍ਰਾਂਤੀ (ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ) ਖੁੱਲ੍ਹਿਆ ਸੀ?
ਸਮਾਤਾ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਵਿਪਸਸਨਾ ਧਿਆਨ ਅਤੇ "ਇੱਛਾ" ਅਤੇ "ਚੇਤਨਾ"।
■ ਇਸ ਗਲਤੀ ਕਾਰਨ ਕਿ "ਦਿਲ ਇੱਕ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗਾ ਹੈ", ਕੀ ਵਿਪੱਸਨਾ ਧਿਆਨ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ?
ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਹਵਾਲਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ "ਸ਼ੱਕਯਾਮੁਨੀ ਬੁੱਧ ਦਾ ਜੀਵਨ (ਨਕਾਮੁਰਾ ਗੇਨ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ)" ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਦੇ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਚੌਥੀ ਧਿਆਨ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਹੈ। ਧਿਆਨ ਦਾ ਇਹ ਰੂਪ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਮਾਥਾ ਧਿਆਨ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਇਸਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਬੀਦੱਮਾ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਵਰਗੀਆਂ ਧਾਰਮਿਕ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਵਿਪੱਸਨਾ ਧਿਆਨ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਧਿਆਨਮੁੱਖ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਬੁੱਧ ਨੇ ਚੌਥੀ ਧਿਆਨ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਇਹ ਇੱਕ ਅਨੁਮਾਨ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਵੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬੁੱਧ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਵਿਪੱਸਨਾ ਧਿਆਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ। ਇਹ ਬਹੁਤ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਕ ਪਹਿਲੂ ਇਹ ਹੈ ਕਿ "ਮਨ" ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਵੱਖਰੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਇਸਦਾ ਅਰਥ ਵੀ ਵੱਖਰਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਜੇਕਰ ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਮਨ" ਸਿਰਫ਼ "ਜ਼ਾਹਿਰ ਝਾੜ (ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤਰਕਸ਼ੀਲ ਸੋਚ ਦਾ ਸਤਹ ਪੱਧਰ)" ਹੈ, ਤਾਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸੇ ਕਾਰਨ ਨਾਲ ਸਮਾਥਾ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਵਿਪੱਸਨਾ ਧਿਆਨ ਦੀਆਂ ਦੋ ਧਾਰਨਾਵਾਂ ਬਣੀਆਂ ਹਨ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਬੁੱਧ ਦੁਆਰਾ "ਮਨ" ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਸਿਰਫ਼ "ਜ਼ਾਹਿਰ ਝਾੜ" ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ "ਗੁਪਤ ਝਾੜ" ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ "ਗੁਪਤ ਝਾੜ" 'ਤੇ ਕੇਂਦਰਿਤ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਸਮਾਥਾ ਜਾਂ ਵਿਪੱਸਨਾ ਵਰਗੀਆਂ ਧਾਰਨਾਵਾਂ ਅਸੰਭਵ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।
■ ਸਮਾਥਾ ਧਿਆਨ, ਵਿਪੱਸਨਾ ਧਿਆਨ, "ਇੱਛਾ" ਅਤੇ "ਜਾਗਰੂਕਤਾ"
ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਬਹੁਤ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
| ਇੱਛਾ (ਜ਼ਾਹਿਰ ਝੱਖ)। | ਸ਼ਰੀਰ ਅਤੇ ਮਨ ਦਾ ਅਲੱਗ ਹੋਣਾ। | ਜਾਣਕਾਰੀ (ਅਚੇਤ ਮਨ)। | |
| 1 | ਹੈ। | ਕੋਈ ਨਹੀਂ (ਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ)। | ਨਹੀਂ (ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ)। |
| 2 | ਹੈ/ਨਹੀਂ | ਹੁੰਦਾ ਹੈ (ਸੰਭਵ) | ਹੈ। |
• ਅਣਜਾਣ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ "ਵਿਪਸਸਨਾ ਧਿਆਨ" ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਪਿਛਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ "ਸ਼ਰੀਰ ਅਤੇ ਮਨ ਦਾ ਵਿਛੋੜਾ" ਹੋਣ ਨਾਲ ਅਣਜਾਣ ਚੇਤਨਾ ਸਤਹ 'ਤੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਪੜਾਅ 'ਤੇ ਹੀ ਵਿਪਸਸਨਾ ਧਿਆਨ ਸੰਭਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਅਣਜਾਣ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਵਿਪਸਸਨਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਵਿਪਸਸਨਾ ਧਿਆਨ ਦਾ ਰੂਪ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਅਣਜਾਣ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨਾਲ ਵਿਪਸਸਨਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਸ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਵਿਪਸਸਨਾ ਧਿਆਨ ਵਰਗੀ ਧਿਆਨ ਹੈ। ਹਾਲ ਹੀ ਦੇ ਟਰਮਜ਼ ਵਿੱਚ, ਇਸਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਅੰਦਾਨ ਹੈ ਕਿ ਬੁੱਧ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਇਸਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਇੱਕ ਅਨੁਮਾਨ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਖੁਦ ਧਿਆਨ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਧਿਆਨ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਣਜਾਣ ਚੇਤਨਾ ਠੱਪ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਇਸ ਲਈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕਈ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, "ਧਿਆਨ ਸਿਰਫ਼ ਸਮਾਤਾ ਧਿਆਨ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮਨ ਠੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਅਸਥਾਈ ਆਰਾਮ ਹੈ," ਇਸਦਾ ਅਰਥ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਹੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ। ਪਿਛਲੇ ਹਵਾਲੇ ਵਾਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਯੋਗਾ ਵਿੱਚ ਜੋ ਠੱਪ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਉਹ "ਇੱਛਾ" ਹੈ, ਨਾ ਕਿ "ਚੇਤਨਾ"। ਮੈਂ ਇਹ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹਾਂਗਾ ਕਿ, "ਧਿਆਨ ਸਮਾਤਾ ਧਿਆਨ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇੱਛਾ ਠੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ "ਸ਼ਰੀਰ ਅਤੇ ਮਨ ਦਾ ਵਿਛੋੜਾ" ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਚੇਤਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਚੇਤਨਾ ਅਜੇ ਨਹੀਂ ਹੈ (ਜਾਂ ਇਹ ਧੁੰਦਲਾ ਹੈ)।" ਜਦੋਂ ਵੀ ਇਹ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ "ਇੱਛਾ" ਠੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਪਰ ਜੇਕਰ "ਸ਼ਰੀਰ ਅਤੇ ਮਨ ਦਾ ਵਿਛੋੜਾ" ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸੇ ਸਮੇਂ "ਚੇਤਨਾ" ਵੀ ਚਲ ਰਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਵਿਪਸਸਨਾ ਧਿਆਨ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਕੀ ਉਸ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਸਮਾਤਾ ਧਿਆਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਜਾਂ ਵਿਪਸਸਨਾ ਧਿਆਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਜਟਿਲ ਹੈ।
ਜੇਕਰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ "ਇੱਛਾ" ਨੂੰ ਠੱਪ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ "ਚੇਤਨਾ" ਨਹੀਂ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ (ਸ਼ਰੀਰ ਅਤੇ ਮਨ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ), ਤਾਂ ਇਸਨੂੰ ਸਮਾਤਾ ਧਿਆਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ "ਚੇਤਨਾ" ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ (ਸ਼ਰੀਰ ਅਤੇ ਮਨ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ), ਤਾਂ ਇਸਨੂੰ ਵਿਪਸਸਨਾ ਧਿਆਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਠੀਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਅਜਿਹੀ ਕਿਸਮ ਦੀ ਵੰਨਗੀ ਬਾਰੇ ਕਦੇ ਸੁਣਿਆ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਧਿਆਨ ਦੀ ਰਵਾਇਤੀ ਵੰਨਗੀ ਵਿੱਚ, ਭਾਵੇਂ "ਇੱਛਾ" ਨਾਲ ਨਿਰੀਖਣ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ (ਰੂਪ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ), ਇਸਨੂੰ ਵੀ ਵਿਪਸਸਨਾ ਧਿਆਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ "ਚੇਤਨਾ" ਨਾਲ ਨਿਰੀਖਣ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਹੀ ਵਿਪਸਸਨਾ ਧਿਆਨ ਕਿਹਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਧਿਆਨ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਿਪਸਸਨਾ ਧਿਆਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਹੁਣ ਵਰਤੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਸ਼ਬਦਾਵਲੀ ਹੈ, ਜੇਕਰ "ਇੱਛਾ" ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਮਾਥਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ "ਚੇਤਨਾ" ਚਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਵਿਪਾਸਨਾ ਧਿਆਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਪਰ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਸਮਾਥਾ ਧਿਆਨ ਕਹਿੰਦਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਹੈ ਜੋ ਬੁੱਧ ਦੇ ਧਰਮ ਦੇ ਮੂਲ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖੇ ਬੁੱਧ ਦੇ ਧਿਆਨ ਬਾਰੇ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਆਸਾਨ ਹੈ ਕਿ ਬੁੱਧ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਲਈ "ਚੇਤਨਾ" ਚਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਮਾਥਾ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ, "ਇੱਛਾ" ਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ "ਚੇਤਨਾ" ਨਾਲ ਨਿਰੀਖਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵਿਪਾਸਨਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਮੇਰਾ ਅੰਦਾਨ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਬਦਾਵਲੀਆਂ ਬੁੱਧ ਜੀ ਖੁਦ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਬਾਅਦ ਦੀਆਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਅਤੇ "ਚੇਤਨਾ" ਕੀ ਹੈ ਇਸਨੂੰ ਅਨੁਭਵ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਸਿਰਫ਼ "ਇੱਛਾ" ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਬੁੱਧ ਦੇ ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਮਾਥਾ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਵਿਪਾਸਨਾ ਧਿਆਨ ਦੀ ਵੰਨਗੀ ਬਣ ਗਈ। ਇਹ ਇੱਕ ਅੰਦਾਨ ਹੈ, ਬੇਸ਼ੱਕ। ਅੰਦਾਨ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਸਮਾਥਾ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਵਿਪਾਸਨਾ ਧਿਆਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰਲੀ ਵੰਨਗੀ, ਅੱਜ ਦੇ ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।
ਸੱਤ ਜਾਗਰਣ ਦੇ ਸਹਾਇਕ (ਸੱਤ ਜਾਕ ਸ਼ਾ), ਅਤੇ ਜੁੜਾਅ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ, ਲਾਲਚ ਦਾ ਅੰਤ, ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਦਾ ਖਾਤਮ।
ਮੈਂ ਇਹ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਅੱਗੇ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਖੋਜ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਸੰਕੇਤ "ਬੁੱਧ ਦੇ ਸ਼ਾਂਤ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ (ਟਿਕ-ਨੱਟ-ਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ)" ਵਿੱਚ ਛਪੀ ਵਿਪੱਸਨਾ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਇੱਕ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਮਿਲਿਆ। ਇਹ ਆਨੰਦ ਸ਼੍ਰੀ ਦੁਆਰਾ ਪੁੱਛੇ ਗਏ ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਢੰਗ ਵਿੱਚ ਹੈ।
"ਕੀ ਅਜਿਹੀ ਕਿਸਮ ਦੀ ਧਾਰਮਿਕ ਅਭਿਆਸ ਹੈ ਜਿਸਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ, ਚਾਰ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ (ਚਾਰ ਧਿਆਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ, ਸੰਵੇਦਨਾ, ਮਨ ਅਤੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਧਾਰਨਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ) ਅਤੇ ਸੱਤ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੇ ਤੱਤ (ਸੱਤ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਸਹਾਇਕ) ਅਤੇ ਦੋ ਕਾਰਕ, ਜੋ ਕਿ ਵਿਵੇਕ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਹਨ, ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਣ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇ?"
... (ਇੱਕ ਥਾਂ ਛੱਡੀ ਗਈ ਹੈ) ... ਜਦੋਂ "ਊਰਜਾ (ਪ੍ਰਯਤਨ)" ਦਾ ਕਾਰਕ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ "ਖੁਸ਼ੀ" ਦੇ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੇ ਤੱਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦਾ ਇੱਕ ਰਸਤਾ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਸਪੱਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਪਹਿਲੇ ਧਿਆਨ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੈ। ਇਹ ਕਿਤਾਬ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਿਪੱਸਨਾ ਧਿਆਨ ਵਜੋਂ ਅੰਤਰਾਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਇਹ ਮੰਨ ਲਵਾਂ ਕਿ ਵਿਪੱਸਨਾ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਸਮਾਥ ਧਿਆਨ ਬਹੁਤੇ ਹੱਦ ਤੱਕ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਇਸ ਵਰਣਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਕੜੀ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਨਿੱਜੀ ਅੰਤਰਗ੍ਰਹਿਣ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਸਮਝਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ ਹੈ।
(ਇੱਕ ਥਾਂ ਛੱਡੀ ਗਈ ਹੈ) ਜਦੋਂ "ਸ਼ਾਂਤੀ" ਦਾ ਕਾਰਕ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਮਨ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ "ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਧਿਆਨ (ਧਰਮ)" ਦੇ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੇ ਤੱਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦਾ ਇੱਕ ਮਾਰਗ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਵੀ ਸਪੱਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਦੂਜੇ ਧਿਆਨ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੈ।
(ਇੱਕ ਥਾਂ ਛੱਡੀ ਗਈ ਹੈ) ਜਦੋਂ "ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਧਿਆਨ" ਦਾ ਕਾਰਕ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਲੋਭ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ "ਸ਼ਾਂਤੀ (ਛੇੜਨਾ)" ਦੇ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੇ ਤੱਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦਾ ਇੱਕ ਮਾਰਗ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਵੀ ਸਪੱਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਤੀਜੇ ਧਿਆਨ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੈ।
"ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਉੱਚ ਗੁਣਵੱਤਾ ਵਾਲਾ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਸੰਵੇਦਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਵੇਦਨਾਵਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਨ ਦੀਆਂ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਨ ਦੀਆਂ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਰਣਨ ਵਿੱਚ ਵਰਣਨ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੱਤ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੇ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਹ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ ਦੇ ਪਾਲਣ ਕਰਦਾ ਹੈ।"
"ਆਨੰਦ, ਇਹ ਚਾਰ ਧਿਆਨਾਂ ਦੀ ਧਾਰਮਿਕ ਅਭਿਆਸ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਸੱਤ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੇ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਪਾਲਣ ਲਈ ਹੈ।"
ਇਸਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਕਿ ਤੀਜੇ ਧਿਆਨ (ਜੋ ਕਿ ਸਪੱਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ) ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਚਾਰ ਧਿਆਨ (ਸਰੀਰ, ਸੰਵੇਦਨਾ, ਮਨ ਅਤੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਧਾਰਨਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਜਾਗਰੂਕਤਾ) ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬੇਸ਼ੱਕ, ਇਹ ਉਸ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਵਿਪੱਸਨਾ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਸਮਾਥ ਧਿਆਨ ਲਗਭਗ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ।
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਨੰਦ "ਸੰਝ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ" ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ "ਅਨੰਦ" ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
"ਸੱਤ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀ ਦੁਆਰਾ ਸਮਝ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ?"
ਬੁੱਧ ਨੇ ਅਨੰਦ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।
"ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਭਿੱਖੁ (ਮਰਦ ਸੰਨਿਆਸੀ) ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੇ ਇੱਕ ਕਾਰਕ, ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਲਗਾਵ ਨੂੰ ਛੱਡਣ 'ਤੇ, ਭੋਖੇਪਣ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ 'ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵੱਲ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਚੇਤਨਾ, ਜੋ ਕਿ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦਾ ਇੱਕ ਕਾਰਕ ਹੈ, ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੁਆਰਾ, ਉਹ ਸਾਫ਼ ਸਮਝ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਵੇਗਾ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਭਿੱਖੁ, ਲਗਾਵ ਨੂੰ ਛੱਡਣ 'ਤੇ, ਭੋਖੇਪਣ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ 'ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਹੋਰ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੇ ਕਾਰਕਾਂ - ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ, ਉਤਸ਼ਾਹ, ਖੁਸ਼ੀ, ਸ਼ਾਂਤ, ਧਿਆਨ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੇ ਕਾਰਕਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੁਆਰਾ, ਸਾਫ਼ ਸਮਝ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਵੇਗਾ।"
ਪਿਛਲੇ ਲੇਖਾਂ (1, 2, 3) ਵਿੱਚ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਚੌਥੀ ਧਿਆਨ ਦੀਆਂ ਸ਼ਰਤਾਂ ਇਸ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਵੱਖਰੀਆਂ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਇਸਨੂੰ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੰਤਰਾਲ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਮੰਨਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਤੀਜੀ ਧਿਆਨ ਤੱਕ ਇਹ ਕਾਫ਼ੀ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਚੌਥੀ ਧਿਆਨ ਹੀ ਵੱਖਰੀ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਰਹੱਸ ਹੈ। ਇਸ ਫਰਕ ਨੂੰ ਰੱਖ ਕੇ ਵੀ, ਇੱਥੇ ਮੁੱਖ ਗੱਲ "ਲਗਾਵ" ਅਤੇ "ਭੋਖੇਪਣ" ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਇਹ "ਫਨਨ" ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਤਰਕਸੰਗਤ ਹੈ ਕਿ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਫਨਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਨਾਲ ਫਨਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਬੁੱਧ ਜੋ ਦੱਸ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਦੀ ਧਾਰਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇਸ ਬੁੱਧ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੀਜੀ ਧਿਆਨ ਦੀਆਂ ਸ਼ਰਤਾਂ ਤੱਕ, ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ "ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੇ ਕਾਰਕ, ਸੱਤ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੇ ਸਹਾਇਕ" ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਇਹਨਾਂ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੇ ਕਾਰਕਾਂ (ਸੱਤ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੇ ਸਹਾਇਕ) ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨ (ਜਾਂ ਚੌਥੀ ਧਿਆਨ?) ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
"ਗਿਆਨ ਦੇ ਝਰਨੇ (ਫੁਜਿਮੋਟੋ ਅਕਿਰੂ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ)" ਦੇ ਅਧਾਰ 'ਤੇ, ਅਬੀਦਨਮ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਚੌਥੀ ਧਿਆਨ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਦੇ ਮੂਲ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਜਿਹੇ ਵਾਕ ਵੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ ਜੋ ਚੌਥੀ ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਵਾਂਗ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਵਿਆਖਨਾ ਵਾਲੇ ਪੁਸਤਕਾਂ ਨਾਲੋਂ, ਮੂਲ ਗ੍ਰੰਥ ਵਧੇਰੇ ਸਾਫ਼ ਅਤੇ ਸਧਾਰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਗਿਆਨ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਧਾਰਨ ਚੀਜ਼ ਹੈ।
ਸ਼ਾਇਦ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ "ਗਿਆਨ" ਜੋ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਮਤਲਬ ਚੌਥੀ ਧਿਆਨ ਵਰਗਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਦਸ ਗਊਆਂ ਦੀ ਤਸਵੀਰ, ਯੋਗਾ ਸੂਤਰ ਅਤੇ ਉਪਨੀਸ਼ਦ ਦੇ ਪੜਾਵਾਂ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਇਸ ਗੱਲ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਕਿ ਚੌਥੀ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਕੁਝ ਹੈ, ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਚੌਥੀ ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਹੀ ਗਿਆਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ।
ਬੇਸ਼ੱਕ, ਇੱਥੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਚੌਥੀ ਧਿਆਨ, ਸਿਰਫ਼ ਸਮਾਧ ਧਿਆਨ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ ਧਿਆਨ ਦਾ ਚੌਥਾ ਧਿਆਨ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਮਨ ਅਤੇ ਰੂਪ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ "ਇੱਛਾ" (ਜਾਗਰੂਕ ਚੇਤਨਾ) ਠਹਿਰਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ "ਜਾਣਕਾਰੀ" (ਅਧੀਨ ਚੇਤਨਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਆਟਮਾਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ) ਉੱਭਰਦੀ ਹੈ।
■ ਮੁਆਫ ਕਰਨੀ ਦਾ ਧਿਆਨ
ਇਹ ਪਿਛਲੇ ਦਿਨ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ।
"ਮੁਆਫ ਕਰਨੀ" ਦੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ ਦੀ ਇੱਕ ਲੜੀ ਹੈ, ਪਰ ਆਖਰੀ "ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਮੁਆਫ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ" ਤੋਂ "ਸੂਰਜ ਦੁਆਰਾ ਠੀਕ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ" ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਿਆ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਹੀ ਠੀਕ ਹੋਣਾ ਹੋਵੇ?
ਦਿਨ ਵੇਲੇ ਇਹ ਗੱਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਇਹ "ਤਾਰਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਠੀਕ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ" ਵਰਗਾ ਅਨੁਭਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਬਦਲਾਅ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਨ: "(ਮੈਂ) ਮੁਆਫ ਕਰਦਾ ਹਾਂ" → "(ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ) ਮੁਆਫ ਕਰੋ" → "(ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ) ਮੁਆਫ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ" → "(ਸੂਰਜ ਨੂੰ) ਮੁਆਫ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ" → (ਦਿਨ ਵੇਲੇ) "(ਸੂਰਜ ਦੁਆਰਾ) ਠੀਕ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ" ਅਤੇ (ਰਾਤ ਵੇਲੇ) "(ਤਾਰਿਆਂ ਦੁਆਰਾ) ਠੀਕ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ"।
ਤੰਦ੍ਰੀ ਅਤੇ ਮਨ ਦੀ ਵਿਛੋੜੀ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚਕਾਰ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ।
ਅੱਜ ਸਵੇਰੇ, ਮੈਂ ਸਾਹ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਸੰਵੇਦਨਾਵਾਂ ਦਾ ਪੜਤਾਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਦੇਖਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਕੀ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਲਾਲਚ ਕਿਸੇ ਥਾਂ 'ਤੇ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਫਿਰ, ਅਚਾਨਕ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਮੇਰੇ ਪੈਰ ਦੀ ਸੰਵੇਦਨਾ ਲਗਭਗ ਅੱਧ ਤੋਂ ਘੱਟ ਗਈ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਉਹ ਸੰਵੇਦਨਾ ਰਹੀ ਕਿ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਮੇਰੇ ਪੈਰ 'ਤੇ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਮੇਰੇ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਪਰ ਸੰਵੇਦਨਾ ਘੱਟ ਗਈ ਸੀ। ਇਸਨੂੰ "ਸਰੀਰ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਗਾਇਬ ਹੋਣ ਦੀ ਸੰਵੇਦਨਾ" ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਸੰਵੇਦਨਾਵਾਂ ਬਹੁਤੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ, ਮੇਰਾ ਧਿਆਨ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਸਰੀਰ ਦਾ ਕੋਈ ਹਿੱਸਾ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਸਰੀਰ ਬਾਰੇ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤਾਂ "ਗਾਇਬ ਹੋਣ ਦੀ ਸੰਵੇਦਨਾ" ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਇਸ ਲਈ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸਾਹ ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਦਾ ਪੜਤਾਲ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਅਜਿਹਾ ਹਿੱਸੇ-ਹਿੱਸੇ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਸਾਹ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਨੱਕ ਜਾਂ ਫੇਫੜਿਆਂ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਸੀ। ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਕਿ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸਰੀਰ ਦੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੰਵੇਦਨਾ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਸੀ। ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਚਮੜੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਉਦੋਂ ਹੀ ਧਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਚਮੜੀ 'ਤੇ ਕੋਈ ਸੰਵੇਦਨਾ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਪਰ ਅੱਜ ਸਵੇਰੇ, ਮੈਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਤਲੀ ਸੰਵੇਦਨਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਇੱਕ "ਆਊਰਾ" ਵਰਗੀ ਚੀਜ਼ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਰਹੀ ਹੈ। ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਮੇਰੇ ਪੈਰ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਧੁੰਦਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਅਲੋਪ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਸਿਰਫ਼ ਉੱਥੇ "ਆਊਰਾ" ਪਤਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਾਂ ਉੱਥੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਇੱਕ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ "ਊਰਜਾ" ਦਾ ਅਸੰਤੁਲਨ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
"ਗੋਟੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲੇ ਦਸ ਬੈਲ (ਦਸ ਧਿਆਨ)" (ਕੋਯਾਮਾ ਇਕੂ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ) ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, "ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਤਬਦੀਲੀ ਸਰੀਰ ਦਾ ਅਲੋਪ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਥਾਂ 'ਤੇ ਘੱਟਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੱਕਣਾ ਮਨ ਦੀ ਕਾਰਜਾਂ ਦੇ ਠਹਿਰਾਉਣ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।"
ਇਹ ਉਸ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਧਰ ਲਿਆਇਆ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਜੋ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਉਸਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਠੀਕ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਾਂਗਾ। ਇਹ ਬੈਠ ਕੇ ਕਰਨਾ ਆਸਾਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਬੈਠਣ 'ਤੇ ਹੀ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਆਮ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੰਵੇਦਨਾਵਾਂ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਦੇਵਾਂਗਾ ਅਤੇ ਦੇਖਾਂਗਾ। ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, "ਸਰੀਰ" ਦਾ ਤਬਦੀਲੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ "ਮਨ" ਦਾ ਤਬਦੀਲੀ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਲਈ, ਇਹ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਜੇਕਰ ਸਰੀਰ ਤਬਦੀਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨ ਵੀ ਤਬਦੀਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕే ਸਮੇਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਜੇਕਰ ਸਰੀਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਤਬਦੀਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਤਬਦੀਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਮਨ ਥੋੜ੍ਹਾ ਤਬਦੀਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਰੀਰ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਤਬਦੀਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕਠੇ ਤਬਦੀਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਕੀ ਅਜਿਹਾ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਸਰੀਰ ਪਹਿਲਾਂ ਤਬਦੀਲ ਹੋਵੇਗਾ? ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਖੈਰ, ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਵੀ ਦੇਖਾਂਗਾ।
■ ਦਿਮਾਗ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਿਛੋੜਨ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੰਬੰਧ
ਇਹ ਪਿਛਲੇ ਦਿਨ ਦੀ ਗੱਲ ਦੀ ਜਾਰੀ ਹੈ। ਕਿਤਾਬਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੀ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅਨੁਭਵ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਦਿਮਾਗ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਿਛੋੜਨ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੰਬੰਧਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਹੋਰ ਕਿਧਰੇ ਨਹੀਂ ਸਮਝਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਇੱਕ ਨੋਟ ਵਰਗਾ ਹੈ।
- • ਸਟੈਪ 1 (ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ): ਮਨ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਿਗਾੜ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ (ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਸਿੱਝੇ ਹੋਏ ਚੇਤਨਾ ਦੁਆਰਾ) ਸਮਾਤਾ ਧਿਆਨ ਜਾਂ ਮਨ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਿਗਾੜ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ (ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਸਿੱਝੇ ਹੋਏ ਚੇਤਨਾ ਦੁਆਰਾ) ਵਿਪਾਸਨਾ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਬੁਨਿਆਦੀ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਬੁਨਿਆਦੀ ਨਿਰੀਖਣ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਨਾ।
• ਸਟੈਪ 2: ਮਨ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਿਗਾੜ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ (ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਸਿੱਝੇ ਹੋਏ ਚੇਤਨਾ ਦੁਆਰਾ) ਸਮਾਤਾ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਪਹਿਲਾ ਧਿਆਨ (ਮਨ ਅਜੇ ਵੀ ਚਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬੁਨਿਆਦੀ ਧਿਆਨ ਦੁਆਰਾ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਹੈ)।
• ਸਟੈਪ 3: ਮਨ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਿਗਾੜ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ (ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਸਿੱਝੇ ਹੋਏ ਚੇਤਨਾ ਦੁਆਰਾ) ਸਮਾਤਾ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਦੂਜਾ ਧਿਆਨ (ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਇੱਕਜੁੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸੱਚੀ ਮਤਲਬ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੈ)।
• ਸਟੈਪ 4: ਮਨ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਿਗਾੜ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ ਤੀਜਾ ਧਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਵਚੇਤਨਾ (ਗੁਪਤ ਚੇਤਨਾ) ਦੁਆਰਾ ਵਿਪਾਸਨਾ ਧਿਆਨ ਸੰਭਵ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
• ਸਟੈਪ 5: (ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ) ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ... ਮੇਰਾ ਅੰਦਾਨ ਹੈ ਕਿ ਮਨ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਿਗਾੜ ਦੀ ਪੂਰੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨਾਲ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਸਿੱਝੇ ਹੋਏ ਚੇਤਨਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਚੌਥਾ ਧਿਆਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਵਚੇਤਨਾ (ਗੁਪਤ ਚੇਤਨਾ) ਦੁਆਰਾ ਵਿਪਾਸਨਾ ਧਿਆਨ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਪਾਸਨਾ ਧਿਆਨ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਤੋਂ, ਇਹ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਵਿਪਾਸਨਾ ਧਿਆਨ ਹੈ, ਪਰ ਪਿਛਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਸਮਾਤਾ ਧਿਆਨ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਤੋਂ, ਇਹ ਚੌਥਾ ਧਿਆਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਸਲ ਸਥਿਤੀ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਮੂਲ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਬੁੱਧ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਚੌਥਾ ਧਿਆਨ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਚੌਥਾ ਧਿਆਨ ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਗਿਆਨ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਵਿਪਾਸਨਾ ਧਿਆਨ ਵੱਖਰੇ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਬਲਕਿ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਹਨ।
ਇਹ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਮਾਤਾ ਧਿਆਨ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦਾ ਮੰਨਣਾ ਹੋਵੇ ਕਿ "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਧਿਆਨ ਦੱਸੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਚੌਥੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੋਗੇ ਅਤੇ ਮੋਕਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋਗੇ...", ਜਦੋਂ ਕਿ ਵਿਪਾਸਨਾ ਧਿਆਨ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ ਬੁਨਿਆਦੀ ਧਿਆਨ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਨਿਰੀਖਣ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਮੋਕਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ..."। ਘੱਟੋ-ਘੱਟ, ਮੇਰੀ ਸਮਾਤਾ ਅਤੇ ਵਿਪਾਸਨਾ ਦੋਵਾਂ ਬਾਰੇ ਬੁਨਿਆਦੀ ਸਮਝ ਇਹ ਹੈ। ਪਰ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬੁੱਧ ਨੇ ਅਜਿਹੀ ਕੋਈ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਨਹੀਂ ਬਣਾਈ, ਅਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਧਾਰਨ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹੋਣਗੇ। ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ, "ਜੇ ਤੁਸੀਂ 'ਇੱਛਾ' (ਜਾਗਰੂਕ ਚੇਤਨਾ) ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮਨ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ (ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ) 'ਜਾਣਕਾਰੀ' (ਅਵਚੇਤ ਚੇਤਨਾ/ਆਟਮਾਨ) ਉੱਭਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇ ਤੁਸੀਂ 'ਜਾਣਕਾਰੀ' (ਅਵਚੇਤ ਚੇਤਨਾ/ਆਟਮਾਨ) ਨਾਲ ਨਿਰੀਖਣ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਮੋਕਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।"
■ ਮਨ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ (ਮਨ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ) ਸਮਾਤਾ ਧਿਆਨ
ਤੁਲਨਾ ਲਈ, ਆਓ ਮਨ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ (ਮਨ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ) ਸਮਾਤਾ ਧਿਆਨ ਬਾਰੇ ਸੋਚੀਏ।
- ・ਸਟੈਪ 1 (ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ): ਉੱਪਰ ਵਰਗਾ।
・ਸਟੈਪ 2: ਉੱਪਰ ਵਰਗਾ। ਪਹਿਲਾ ਧਿਆਨ।
・ਸਟੈਪ 3: ਉੱਪਰ ਵਰਗਾ। ਦੂਜਾ ਧਿਆਨ।
・ਸਟੈਪ 4: ਕੀ ਤੀਜਾ ਧਿਆਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਨ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਵਿਛੋੜਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ (ਮਨ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ), ਸੰਭਵ ਹੈ?
・ਸਟੈਪ 5: ਕੀ ਚੌਥਾ ਧਿਆਨ ਵੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਨ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਵਿਛੋੜਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ (ਮਨ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ), ਸੰਭਵ ਹੈ?
■ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਦਿਮਾਗ ਦੇ ਵਿਛੜਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ (ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਦਿਮਾਗ ਦੇ ਵਿਛੜਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ) ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ ਧਿਆਨ
ਤੁਲਨਾ ਲਈ, ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਦਿਮਾਗ ਦੇ ਵਿਛੜਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ (ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਦਿਮਾਗ ਦੇ ਵਿਛੜਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ) ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ ਧਿਆਨ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੇ ਹਾਂ। ਇਸ ਹਾਲ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਈਸ਼ਵਰ ਅਤੇ ਸਿੱਧਿਮਤ ਧਿਆਨ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਨਿਰੀਖਣ ਹੈ। ਇਸ ਹਾਲ ਵਿੱਚ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਦਿਮਾਗ ਦਾ ਵਿਛੜਨਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਹੈ (ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਦਿਮਾਗ ਦੇ ਵਿਛੜਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ), ਅਵਚੇਤਨ ਧਿਆਨ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰੀਖਣ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਹੈ।
- ・ਪਹਿਲਾ ਕਦਮ (ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ): ਉੱਪਰ ਜਿਵੇਂ ਹੈ।
・ਪਹਿਲਾ ਕਦਮ: ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਇਸਨੂੰ ਵਿਪਾਸਨਾ ਧਿਆਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਮਨ ਅਤੇ ਸਿੱਝੇ ਹੋਏ ਚੇਤਨਾ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਨਿਰੀਖਣ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਜੇਕਰ ਧਿਆਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਿਸੇ ਹੱਦ ਤੱਕ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਪਹਿਲੇ ਧਿਆਨ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ ਹੈ।
・ਪਹਿਲਾ ਕਦਮ: ਪਹਿਲੇ ਕਦਮ ਵਰਗਾ ਹੀ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਧਿਆਨ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਦੂਜੇ ਧਿਆਨ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਾ ਸਕੇ।
・ਪਹਿਲਾ ਕਦਮ: ਕੀ ਤੀਜਾ ਧਿਆਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਨ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਵਿਛੋੜਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ (ਮਨ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ), ਸੰਭਵ ਹੈ?
・ਪਹਿਲਾ ਕਦਮ: ਕੀ ਚੌਥਾ ਧਿਆਨ ਵੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਨ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਵਿਛੋੜਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ (ਮਨ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ), ਸੰਭਵ ਹੈ?
ਮੈਂ ਹਰੇਕ ਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਅਧਿਐਨ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਮਾਤਾ ਜਾਂ ਵਿਪੱਸਨਾ ਵਰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦੇਣ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਹਰੇਕ ਕਦਮ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਣਾ ਬਿਹਤਰ ਹੈ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਬੁੱਧ ਦੇ ਅਸਲ ਲਿਖਤਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਵਰਗੀਕਰਨ 'ਤੇ ਬਹੁਤਾ ਜ਼ੋਰ ਦਿੰਦੇ ਸਨ। ਬੁੱਧ ਦੇ ਧਿਆਨ ਬਾਰੇ ਬਿਆਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਿਪੱਸਨਾ ਦੇ ਪਹਿਲੂਆਂ ਨੂੰ ਪਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬੁੱਧ ਦੇ ਵਿਪੱਸਨਾ ਧਿਆਨ ਦੇ ਵਰਣਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਧਿਆਨ ਦੇ ਪਹਿਲੂਆਂ ਨੂੰ ਪਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਵਿਪੱਸਨਾ ਦੇ ਅਨੁਆਈਆਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ "ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਧਿਆਨ ਹੈ, ਪਰ ਇਸਦੇ ਲਈ ਕਿਸੇ ਪੱਧਰ ਤੱਕ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ।" ਮੇਰਾ ਵਿਚਾਰ ਹੈ ਕਿ ਸਾਮਾਤਾ ਧਿਆਨ ਜਾਂ ਵਿਪੱਸਨਾ ਧਿਆਨ ਵਰਗੇ ਭੇਦਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੂਜੇ ਧਿਆਨ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਤੱਕ, ਸਾਮਾਤਾ (ਧਿਆਨ) ਧਿਆਨ 80% ਅਤੇ ਵਿਪੱਸਨਾ (ਧਿਆਨ) ਧਿਆਨ 20% ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਸਕੋ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਤੀਜੇ ਧਿਆਨ ਪੱਧਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਿਪੱਸਨਾ ਧਿਆਨ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਵਧਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਸੰਪ੍ਰਦਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਮਾਤਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਵਿਪੱਸਨਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸਦਾ ਤਰਕ ਅਜਿਹਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਸ ਸੰਪ੍ਰਦਾ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਇਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਉਮੀਦ ਹੈ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਇਸ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲੇਗਾ। ਜੇਕਰ ਸਾਮਾਤਾ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਵਿਪੱਸਨਾ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲੀ ਲਈ ਕਿਸੇ ਪੱਧਰ ਤੱਕ ਧਿਆਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਮਾਤਾ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਵਿਪੱਸਨਾ ਧਿਆਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਤਬਦੀਲੀ ਵਿੱਚ ਕਈ ਮਹੀਨਿਆਂ ਜਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਦਸ ਗਊ ਦਾ ਚਿੱਤਰ ਅਤੇ ਨਾਦਾ ਧੁਨੀ।
ਕਈ ਸੰਸਕਰਣਾਂ ਹੋਣੀਆਂ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਕਈ ਹਿੱਸੇ ਉਧਰ ਲਏ ਗਏ ਹਨ।
■ਪਹਿਲਾ ਚਿੱਤਰ "ਜਿੰਗਿਊ"
ਪੁੱਛਦਾ ਹੋਇਆ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਗਊ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ, ਸਿਰਫ਼ ਉੱਡਣ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪੁੱਛਦਾ ਹੋਇਆ, ਗਊ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ, ਸਗੋਂ ਗਰਮੀਆਂ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਉੱਡਣ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
("ਸਾਂਜ਼ੇਨ ਨਿਊਮਨ (ਓਮੋਰੀ ਸੋਕੀਨ ਲਿਖਿਆ)" ਤੋਂ)
■ਪਹਿਲਾ ਚਿੱਤਰ "ਜਿੰਗਿਊ"
(ਪਿਛਲਾ ਹਿੱਸਾ) ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਮਨ ਦੋਵੇਂ ਥੱਕ ਗਏ ਸਨ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਮਪਲ ਦੇ ਰੁੱਖ 'ਤੇ ਝੀਂਝੂਣੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ।
("ਗੋਟੂ ਨੀ ਤੋ ਤੋਕੂ ਤੇਨ ਜੁਟੋ ਮੇਦੋਹੋ (ਕੋਯਾਮਾ ਇਕੂ ਲਿਖਿਆ)" ਤੋਂ)
■ਪਹਿਲਾ ਚਿੱਤਰ "ਜਿੰਗਿਊ"
(ਪਿਛਲਾ ਹਿੱਸਾ) ਮੇਰੀ ਊਰਜਾ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਗਊ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਰਾਤ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਝੀਂਝੂਣੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ।
("ਕਿਊਕਿਊ ਨੋ ਤਾਬੀ (ਓਸ਼ੋ ਲਿਖਿਆ)" ਤੋਂ)
■ਤੀਜਾ ਚਿੱਤਰ "ਕੇਨਗਿਊ"
ਨੀਲੇ ਵਿਲੱਖਣ ਧਾਗੇ ਦੇ ਰੰਗ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਵਸੰਤ ਦਿਨ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਠੀਕ ਰੂਪ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਗਰਜਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਗਊ ਦੀ ਛਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਉਸਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧੀਏ।
("ਸਾਂਜ਼ੇਨ ਨਿਊਮਨ (ਓਮੋਰੀ ਸੋਕੀਨ ਲਿਖਿਆ)" ਤੋਂ)
■ਤੀਜਾ ਚਿੱਤਰ "ਕੇਨਗਿਊ"
ਆਵਾਜ਼ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਦੁਆਰ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ "ਦੇਖਣ" ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਉਸਦੇ ਸਰੋਤ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹੋ।
(ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ) ਇੱਕ ਉਗੁਈਸ (ਕੁੱਕੂ) ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
(ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ) ਉਸ ਗਊ ਦੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸਿੰਗਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।
("ਗੋਟੂ ਨੀ ਤੋ ਤੋਕੂ ਤੇਨ ਜੁਟੋ ਮੇਦੋਹੋ (ਕੋਯਾਮਾ ਇਕੂ ਲਿਖਿਆ)" ਤੋਂ)
■ਤੀਜਾ ਚਿੱਤਰ "ਕੇਨਗਿਊ"
ਮੈਂ ਇੱਕ ਉਗੁਈਸ (ਕੁੱਕੂ) ਦੀ ਗੀਤ ਸੁਣਦਾ ਹਾਂ।
(ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ) ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਸੁਣਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉਸਦੇ ਸਰੋਤ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੰਦਰੀਆਂ ਇੱਕਠੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੋਂ ਵੀ ਦਾਖਲ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਗਊ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹੋ।
("ਕਿਊਕਿਊ ਨੋ ਤਾਬੀ (ਓਸ਼ੋ ਲਿਖਿਆ)" ਤੋਂ)
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਂਝੀ ਗੱਲ "ਝੀਂਝੂਣੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼" ਅਤੇ "ਉਗੁਈਸ (ਕੁੱਕੂ) ਦੀ ਆਵਾਜ਼" ਹੈ। ਭਾਰਤ ਦੇ ਕਈ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਪੰਛੀ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਨਾਈਟਿੰਗੇਲ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਜਪਾਨੀ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਸੋਚੀਏ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਗੁਈਸ (ਕੁੱਕੂ) ਹੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਕੁੱਝ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਨਾਦਾ ਆਵਾਜ਼ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਹਵਾਲੇ ਦਿੱਤੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ 7 ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਬਿਲਕੁਲ "ਨਾਈਟਿੰਗੇਲ (ਕੁੱਕੂ ਵਰਗਾ ਪੰਛੀ) ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼" ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕਠੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਧਾਰਨਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੀਜੇ ਚਿੱਤਰ "ਕੇਨਗਿਊ" ਵਿੱਚ "ਉਗੁਈਸ (ਕੁੱਕੂ) ਦੀ ਆਵਾਜ਼" ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਨਾਦਾ ਆਵਾਜ਼ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਇੱਕ ਹੋਰ ਪਾਸੇ, ਪਹਿਲੇ ਚਿੱਤਰ "ਜਿੰਗਿਊ" ਵਿੱਚ "ਝੀਂਝੂਣੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼" ਦਾ ਕੋਈ ਸਿੱਧਾ ਜ਼ਿਕਰ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਰਿਕਾਰਡ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਜੋ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀ ਸੀ (ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਸੀ) ਉਹ "ਚੀ-ਚੀ-ਚੀ-ਚੀ-ਚੀ" ਵਰਗੀ ਉਗੁਈਸ (ਕੁੱਕੂ) ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ "ਜ਼ੋਕੂ ਯੋਗਾ ਕੋਨਕੋ ਕਿਊਡਨ (ਸਾਬੋਟਾ ਤਸੁਰੂਜੀ ਲਿਖਿਆ)" ਸਮੇਤ ਕਈ ਕਿਤਾਬਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਲਾਜ਼ਮੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹੀ 7 ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਇਸ ਲਈ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ "ਝੀਂਝੂਣੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼" ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਣਾਈ ਦੇ।
"ਸਿੱਟੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼" ਇੱਕ ਨਾਦਾ ਆਵਾਜ਼ ਹੈ ਇਸ ਬਾਰੇ ਮੈਨੂੰ ਯਕੀਨ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਇਸ ਲਈ, ਸੰਭਾਵਨਾ ਹੈ ਕਿ "ਸਿੱਟੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼" ਵੀ ਇੱਕ ਨਾਦਾ ਆਵਾਜ਼ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਇਸਦਾ ਫੈਸਲਾ ਮੁਲਤੋ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੀਜੀ ਤਸਵੀਰ "ਦੇਖਣਾ (ਕੇਨਗਿਊ)" ਵਿੱਚ "ਚਿੜੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼" ਨੂੰ (ਅਜੇ ਮੇਰੇ ਨਜ਼ਰੀਏ ਤੋਂ) ਇੱਕ ਨਾਦਾ ਆਵਾਜ਼ ਮੰਨਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਇਸਦੇ ਲਈ, ਮੈਂ ਉੱਪਰ ਹਵਾਲਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹ ਨਹੀਂ ਲਿਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਦਾ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਹਨ।
ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਕਵਿਤਾ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਜੋ ਇਸਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਉਹ "ਜ਼ੇਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂਆਤ (ਓਮੋਰੀ ਸੋਗੇਨ ਲਿਖਿਆ)" ਦੀ ਤੀਜੀ ਤਸਵੀਰ "ਦੇਖਣਾ (ਕੇਨਗਿਊ)" ਦੇ ਵਰਣਨ ਵਿੱਚ ਸੀ।
"ਰਾਤ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਪੰਛੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਦੇ ਹੋ ਜੋ ਨਹੀਂ ਗਾਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਪਿਤਾ ਹੈ ਜੋ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਹੈ" (ਇੱਕ ਗੋਲੂ ਜ਼ੇਨ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰੀ)। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ "ਸਾਰੇ ਗਊ ਹਨੇਰੇ ਰਾਤ" ਵਿੱਚ ਹਿਰਨ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ "ਮੂਲ ਨੂੰ ਮਿਲਣਾ" ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਨਾਲ ਜੁੜਨਾ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। (ਇਹ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ)। "ਦੇਖਣਾ" ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਇਸ ਮੂਲ ਨੂੰ ਮਿਲਣਾ, ਯਾਨੀ ਆਪਣੀ ਤੱਥ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਸ ਪੜਾਅ 'ਤੇ, ਭਾਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹੋ, ਪਰ ਇਹ ਧੁੰਦ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗਊ ਦੀ ਛਾਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਕੋ ਦੇਖਣ ਦਾ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੱਖਰਾ ਅਨੁਭਵ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਸਭ ਬਹੁਤ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਗੱਲਾਂ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਲੋਕ ਇਸ ਬਾਰੇ ਜਾਣਦੇ ਹੋਣ, ਪਰ ਇਸਨੂੰ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵਿੱਚ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪਿਛਲੇ ਦਿਨੀਂ ਦਸ ਗਊਆਂ ਦੀ ਤਸਵੀਰ, ਯੋਗਾ ਸੂਤਰ ਅਤੇ ਉਪਨੀਸ਼ਦਾਂ 'ਤੇ ਕੀਤੀ ਗਈ ਚਰਚਾ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਗੱਲ ਸਾਂਝੀ ਹੈ ਕਿ ਤੀਜੀ ਤਸਵੀਰ "ਦੇਖਣਾ (ਕੇਨਗਿਊ)" ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਸੁਭਾਅ ਜਾਂ ਆਟਮਾਨ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੇ ਪੜਾਅ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਹ ਵੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦਸ ਗਊਆਂ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਦੇ ਕਈ ਰੂਪ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਕੁਝ ਇਸ ਨਾਲ ਮੇਲ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੇ। ਤੀਜੀ ਤਸਵੀਰ ਦੇ ਵਰਣਨ ਵਿੱਚ "ਗਊ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਸਕਦੇ" ਜਾਂ "ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ" ਇਹ ਵੀ ਇੱਕ ਆਮ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਪੜਾਅ 'ਤੇ ਆਟਮਾਨ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ।