ਸਪਿਰਚੁਅਲ ਵਿੱਚ, "ਹਾਈਅਰ ਸੈਲਫ" ਸ਼ਬਦ ਨਿਊ ਏਜ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਹੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਪਰ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਈਅਰ ਸੈਲਫ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੁਝ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਅਜਿਹਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ "ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਕਿ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਹਾਈਅਰ ਸੈਲਫ ਨਾ ਹੋਵੇ!" ਵਰਗੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਇਸ ਗੱਲ ਬਾਰੇ ਹੈ:

ਦੇਵਦੂਤਾਂ ਵਰਗੇ, ਜਾਂ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਵਿਕਸਤ ਹੋਏ ਏਲੀਅਨ, ਜਾਂ ਰੇਮਰੀਆ ਦੇ ਯੁੱਗ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਆਤਮਾਵਾਂ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉੱਚੇ ਪੱਧਰਾਂ 'ਤੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਛਵੀ ਨੂੰ ਉੱਚੇ ਅਤੇ ਨੀਵੇਂ ਪੱਧਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ, ਨੀਵੇਂ ਪੱਧਰ ਦੀ "ਆਪਣੀ" ਛਵੀ ਨੂੰ ਇਸ ਧਰਤੀ ਦੇ ਤੀਜੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਉੱਚੇ ਪੱਧਰ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹਾਈਅਰ ਸੈਲਫ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ, ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਕੋਲ ਤੀਜੀ ਅੱਖ, ਭਵਿੱਖ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਜਾਂ ਰਿਮੋਟ ਵਿਊਇੰਗ ਵਰਗੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹੋਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀਆਂ, ਜੋ ਕਿ ਬਹੁਤ ਅਜੀਬ ਹੈ... ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਹੁਣ ਇੱਕ ਨੀਵੇਂ ਸੈਲਫ (ਲੋਅਰ ਸੈਲਫ) ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਹਾਈਅਰ ਸੈਲਫ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੈ! ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਮਿਲਦਾ ਹੈ! ਹਾਈਅਰ ਸੈਲਫ ਮੈਨੂੰ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ! ਅਜਿਹੀ ਹੀ ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਕੁਝ ਲੋਕ ਥ੍ਰੋਨ ਸੋਲ (ਗਰੁੱਪ ਸੋਲ) ਜਾਂ ਰੱਖਿਆ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਨੂੰ ਹਾਈਅਰ ਸੈਲਫ ਵਾਂਗ ਗਲਤ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਥ੍ਰੋਨ ਸੋਲ (ਗਰੁੱਪ ਸੋਲ) ਨੂੰ ਹਾਈਅਰ ਸੈਲਫ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਸਿੱਧੇ ਥ੍ਰੋਨ ਸੋਲ (ਗਰੁੱਪ ਸੋਲ) ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਉਸਦਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਜ਼ੋਰ ਕੇ ਹਾਈਅਰ ਸੈਲਫ ਕਹਿਣਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੱਖਰਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।

ਇਸ ਲਈ, ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਹਾਈਅਰ ਸੈਲਫ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਗਲਤਫਹਿਮੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਇਹ ਉਹ ਲੋਕ ਹਨ ਜੋ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਅਤੇ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਤਰੱਕੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਹ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਜੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਧਰਮ ਦੇ ਮਨੁੱਖ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਭੁੱਖੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ, ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਤੋਂ ਲੰਘਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਵਜੋਂ ਹੁੰਗਾਰਾ ਸਿੱਖਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ... ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਜੋ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਅਤੇ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਹ ਲੋਕ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਈਅਰ ਸੈਲਫ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਹ ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਬੇਸ਼ਕੀ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਥ੍ਰੋਨ ਸੋਲ (ਗਰੁੱਪ ਸੋਲ) ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬੇਸ਼ਕੀ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਵੱਖਰਾ ਓਰੀਜਿਨ (ਮੁੱਢ) ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਗੱਲ ਹੈ ਜੋ ਗਲਤਫਹਿਮੀ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਉੱਚੇ ਅਤੇ ਨੀਵੇਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਿਸਮ ਦੀ ਉੱਤਮਤਾ ਨਹੀਂ ਦਰਸਾਉਂਦੀ, ਸਗੋਂ ਇਹ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਇੱਕ ਅਸਲੀ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਸੰਪੂਰਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਹੀ ਆਮ ਗੱਲ ਹੈ। ਦੇਵਦੂਤਾਂ, ਜਾਂ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਵਿਕਸਤ ਹੋਏ ਏਲੀਅਨ, ਜਾਂ ਰੇਮਰੀਆ ਦੇ ਲੋਕ ਵੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਰਸਤਾ ਤੈਅ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਹਨ।

ਇਸ ਲਈ, ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ "ਹਾਈਅਰ ਸੈਲਫ" ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੁਝ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ "ਹਾਈਅਰ ਸੈਲਫ" ਨਹੀਂ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ "ਆਪਣੇ ਹਾਈਅਰ ਸੈਲਫ ਨਾਲ ਜੁੜੋ!" ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੁੱਛ ਸਕਦੇ ਹਨ, "ਇਹ ਕੀ ਹੈ?" (ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ)। ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ, ਉਹ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ, "ਤੁਸੀਂ ਹਾਈਅਰ ਸੈਲਫ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਪਰ ਇਹਨਾਂ ਰੂਹਾਨੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਹਨ!" ਕਦੇ-ਕਦੇ ਇਹ ਵੀ ਸਹੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਮਝਦੇ ਹੋ ਕਿ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ "ਹਾਈਅਰ ਸੈਲਫ" ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੁਝ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰੂਹਾਨੀ ਗੱਲਾਂ ਕਿਵੇਂ ਕਰਨੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਬੁਨਿਆਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਉਸ 'ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਤਰੀਕਾ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਜੋ ਵੀ ਲਿਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।

ਜਿਹੜੇ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ "ਹਾਈਅਰ ਸੈਲਫ" ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮ ਵਿੱਚ "ਲੋਅਰ ਸੈਲਫ" ਅਤੇ "ਹਾਈਅਰ ਸੈਲਫ" ਦੇ ਮੇਲਣ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਸਮਰੱਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਤਾਂ, ਇਹ ਅਜਿਹਾ ਕਿਉਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ? ਇਸਦਾ ਕਾਰਨ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਤਿੰਨ-ਅਯਾਮੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਉੱਚੇ ਪੱਧਰ ਤੋਂ ਇਸਨੂੰ ਦੇਖਦੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਤਿੰਨ-ਅਯਾਮੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਦੇ। ਇਸ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਵੱਖ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕਣ।

ਤਾਜ਼ਾ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ, ਅਜਿਹਾ ਅਨੁਭਵ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਕਿਸ਼ਤੀ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਦਿਨ ਇਹ ਸਭ ਇੱਕਜੁੱਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ? ਪਰ ਅਜੇ ਇਹ ਸਪੱਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਕਈ ਵਾਰ ਮੇਰੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਹਾਈਅਰ ਸੈਲਫ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਕਸਰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਹਾਈਅਰ ਸੈਲਫ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਹੋਨਸ਼ਾਨ ਹਾਕੂ ਸਨ ਦਾ ਇੱਕ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਇਹ ਲਿਖਿਆ ਸੀ:

ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਬਾਹਰ ਇੱਕ "ਅਸਲੀ ਆਪ" ਜਿਹੀ ਚੀਜ਼ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਬੈਠੀ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਕਦੇ-ਕਦਾਨ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅਸਲੀ ਆਪ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਸਲੀ ਆਪ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋ ਸਕੋ।
"ਲਿੰਗਿਕ ਵਿਕਾਸ ਅਤੇ ਗੋਤ੍ਰ (ਹੋਨਸਾਮ ਹਾਕੋ ਲਿਖਿਆ)"

ਇਹ ਇਸ ਵਰਗਾ ਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਜੋ ਮੈਂ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਕਈ ਵਾਰ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਇਸ ਚਿੱਤਰ ਨਾਲੋਂ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਕਈ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ, ਬਲਕਿ ਇਹ ਉੱਪਰ ਤੋਂ ਉਤਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਇਸਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਇਹ ਰੌਸ਼ਨੀ ਅਤੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਰੰਗ ਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਬਹੁਤ ਸਪੱਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਇਹ ਸੁਨਹਿਰੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਥੋੜਾ ਜਿਹਾ ਛਾਂ ਜਾਂ ਪਰਦੇ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਥੋੜੀ ਥੱਲ੍ਹੀ ਸੀ। ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਇਹ ਪਰਦਾ ਹੋਰ ਵੀ ਮੋਟਾ ਸੀ, ਛਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਥੱਲ੍ਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਦੇਖਣਾ ਔਖਾ ਸੀ। ਕਈ ਵਾਰ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਥੱਲ੍ਹੀ ਛਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਜਦੋਂ ਮੇਰੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਥੱਲ੍ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

■ ਸੇਂਡੋ ਦੀ "ਸ਼ੁਟਜਿਨ" ਦੀ ਕਲਾ
ਸੇਂਡੋ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਲਾ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ "ਸ਼ੁਟਜਿਨ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਵਰਗੀ ਹੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੱਖਰਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਸਭਿਆਚਾਰ ਅਤੇ ਧਰਮਾਂ ਦੇ ਫਰਕਾਂ ਕਰਕੇ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਇੱਕੋ ਹੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

"ਦੇਸ਼ਿਨ" ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਕਲਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਨ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬਣੇ "ਯੋ ਸ਼ਿੰਗੇਨ" ਦੇ ਇੱਕ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਕਈ ਥਾਈਂ ਭੇਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
"ਗੁਪਤ ਵਿਧੀ! ਸੁਪਰ ਪਾਵਰ ਸੈਨਡੋ ਦਾ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ (ਕਾਟੋ ਸੋਈਚੀਰੋ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ)।"

ਮੈਂ ਅਜਿਹੀ ਕਿਸੇ ਕਲਾ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ, ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਮੈਂ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਸਦੇ ਲਈ ਮਨ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਮੈਂ "ਸੋ-ਹਮ" ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਕਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਮਨ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਵੀ ਠੀਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਕੁਛ ਵਾਰ ਮੇਰਾ ਹਾਈਅਰ ਸੈਲਫ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਅਜੇ ਵੀ ਇਸਨੂੰ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।

■ ਇਹ ਗੁਰੂ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਯੋਗ ਦੇ ਕੁਝ ਧਰਮਾਂ, ਜ਼ੇਨ ਜਾਂ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਦੇ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਬਣਾ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਜਿਹੇ ਕਲਪਨਾ ਧਿਆਨ ਵੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਂ ਅਜਿਹਾ ਕੋਈ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਅਤੇ ਮੂੰਹ ਦੇ ਉੱਪਰ ਦੇ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਅਚਾਨਕ ਮੈਨੂੰ ਮੂੰਹ ਦੇ ਉੱਪਰ ਕੁਝ "ਹੁੰਦਾ" ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਦਿਖਾਈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਹ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸ਼ਾਇਦ ਮੇਰਾ ਹਾਈਅਰ ਸੈਲਫ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਅਨੁਭੂਤੀ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਕਿਹਾ।
ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਕਲਪਨਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰੇਰਣਾਵਾਂ ਮਿਲੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਪਿਛਲੇ ਲੇਖ "ਹਾਈਅਰ ਸੈਲਫ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਨਾ ਵਾਲੇ" ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ, ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਮੈਂ ਇਸ ਹਾਈਅਰ ਸੈਲਫ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਕਲਪਨਾ ਹੋਵੇ। ਜਾਂ, ਇਹ ਸ਼ਾਇਦ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੇ ਸਮਰੱਥ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਕੁਛ ਵਾਰ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਇਸਦੇ ਕਾਰਨ ਕੋਈ ਤਬਦੀਲੀ ਨਹੀਂ ਆਈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਾਂਗਾ।

ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਦੇ ਤੀਜੇ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਥੋੜੀ ਧੁਨ ਵਿੱਚ, "ਓਓਓ ਸਾਨ" ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ ਪੁਕਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ, ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ, ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰ ਲਗਭਗ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਹਨ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਹਾਲਤ ਜਾਰੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਪੱਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੁਣਿਆ।

ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰ ਮੈਨੂੰ ਪੁਕਾਰਦੀ ਰਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਇੰਨੀ ਸਪੱਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਏਲੀਅਨਾਂ ਨਾਲ ਚੈਨਲਿੰਗ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ, ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਸਪੱਸ਼ਟ ਅਤੇ ਸਟੀਕ ਮਾਨਸਿਕ ਲਹਿਰਾਂ ਸੁਣਦਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਜਮਾਤੀ ਏਲੀਅਨਾਂ ਨਾਲ ਚੈਨਲਿੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਇੱਕ ਖਾਸ ਖੇਤਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਚੈਨਲਿੰਗ ਨੂੰ ਸੁਣ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇੱਕ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਾਲੀ ਸਪੀਕਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਾਨਸਿਕ ਲਹਿਰਾਂ ਇੱਕ ਖਾਸ ਖੇਤਰ ਤੱਕ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਸਨ। ਮੈਂ ਉਸ ਮਾਨਸਿਕ ਲਹਿਰ ਦੇ ਚੈਨਲ ਨੂੰ ਨਕਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੋਏ ਬਿਨਾਂ ਵੀ ਏਲੀਅਨਾਂ ਨਾਲ ਚੈਨਲਿੰਗ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਸ਼ਾਇਦ ਏਲੀਅਨਾਂ ਕੋਲ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਹੈ ਜੋ ਮਾਨਸਿਕ ਲਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਟੈਲੀਪੈਥੀ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਮਸ਼ੀਨ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ, ਕੋਈ ਵੀ ਬਹੁਤ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਟੈਲੀਪੈਥੀ ਦੁਆਰਾ ਚੈਨਲਿੰਗ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਾਨਸਿਕ ਲਹਿਰ ਮੇਰੇ ਆਮ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲੋਂ 1.5 ਗੁਣਾ ਤੋਂ 2 ਗੁਣਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਪੱਸ਼ਟ ਅਤੇ ਸਟੀਕ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਜਿਹੀ ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਮੌਜੂਦ ਹੈ ਜੋ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਟੈਲੀਪੈਥੀ ਕਰਨ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਹੇਠ ਲਿਖੇ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ:

• ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਅਤੇ ਸਪੱਸ਼ਟਤਾ ਨੂੰ 1 ਮੰਨ ਕੇ,
• ਏਲੀਅਨ ਟੈਕਨੋਲੋਜੀ ਦੁਆਰਾ ਟੈਲੀਪੈਥੀ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਅਤੇ ਸਪੱਸ਼ਟਤਾ ਨੂੰ 1.5 ਤੋਂ 2 ਮੰਨ ਲਓ।
• ਇਸ ਵਾਰ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਛੋਟੀ ਆਵਾਜ਼ ਲਗਭਗ 0.3 ਹੈ।

ਗਾਈਡ ਤੋਂ ਜਾਣਕਾਰੀ ਮਿਲੀ ਕਿ ਟੈਲੀਪੈਥੀ ਅਤੇ ਚੈਨਲਿੰਗ ਦੇ ਦੋ ਪ੍ਰਕਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

• ਜਦੋਂ ਔਰਾ ਸੰਪਰਕ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ। ਇਹ "ਸੰਵੇਦਨਾ", "ਸ਼ਬਦ (ਗ਼ਲਤਫ਼ਹਿਮ, ਵਿਚਾਰ)", ਅਤੇ "ਤਸਵੀਰ" ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਿਸ਼ਰਣ ਰਾਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਇਹ "ਇੰਸਪੀਰੇਸ਼ਨ" ਵਜੋਂ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
• ਜਦੋਂ ਮਨ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਭੇਜੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ "ਸ਼ਬਦ (ਗ਼ਲਤਫ਼ਹਿਮ, ਵਿਚਾਰ)" ਰਾਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। "ਸੰਵੇਦਨਾ" ਘੱਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ "ਇੰਸਪੀਰੇਸ਼ਨ" ਵਾਲੀ ਸੰਵੇਦਨਾ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਟੈਲੀਪੈਥੀ ਅਤੇ ਚੈਨਲਿੰਗ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਹਨਾਂ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਮਨ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਸੰਭਾਵਨਾ ਹੈ ਕਿ "ਤਸਵੀਰ" ਲਗਭਗ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਜਾਂ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਉੱਚ ਪੱਧਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ (ਮੈਨੂੰ ਅਜੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਚਿੰਤਾ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ)।

ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਗਾਈਡ ਤੋਂ ਜਾਣਕਾਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪਹਿਲੇ "ਇੰਸਪੀਰੇਸ਼ਨ" ਰਾਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਔਰਾ ਸੰਪਰਕ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲੇਖ ਦੀ ਸਮੱਗਰੀ ਵੀ ਇਸੇ "ਇੰਸਪੀਰੇਸ਼ਨ" ਰਾਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।

ਅੱਜ ਸਵੇਰੇ "ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਛੋਟੀ ਆਵਾਜ਼" ਦੂਜੇ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਮਨ ਦੀ ਲਹਿਰ ਸੀ।

ਮਨ ਦੀ ਲਹਿਰ, ਤਸਵੀਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਰੱਸੀ ਦੇ ਇੱਕ ਸਿਰੇ ਤੋਂ ਝਾੜੀ ਗਈ ਰੱਸੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਕੰਪਨ ਟਰੰਕ ਵਿੱਚ ਫੈਲਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ, ਇਹ ਹਾਰੀ ਪੋਟਰ ਦੇ ਜਾਦੂਈ ਛੜੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਣ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਕੋਈ ਜਾਦੂ ਉੱਡਦਾ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਕੰਪਨ ਹੀ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਦੂਜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਉਦਾਹਰਨ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਤੁਹਾਪਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਪਿਆਰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਪ੍ਰਤੀ ਨਫ਼ਰਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਿਰਦਰਦ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਮਨ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਹਨ।

ਮਨ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਔਰਾ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਈ ਗਈ ਰੱਖਿਆ ਨੂੰ ਵੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਛੋੜ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਚੰਗਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨਫ਼ਰਤ ਨਾ ਕਰਾਓ। ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਘੱਟ ਧਿਆਨ ਖਿੱਚਣ ਵਾਲਾ ਜੀਵਨ ਜਿਉਣਾ ਚੰਗਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

■ਮੀਟਿੰਗ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਜਾਂ ਦੂਜੇ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਨਹੀਂ
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਟੈਲੀਪੈਥੀ ਅਤੇ ਚੈਨਲਿੰਗ ਦੀ ਇਸ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੀਟਿੰਗ ਵਿੱਚ, ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਥੀ ਕੋਲ ਕੋਈ ਵੀ ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਔਰਾ ਸੰਪਰਕ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਿਸ਼ਰਿਤ ਔਰਾ ਵਿੱਚ "ਆਪਣੇ" ਜਾਂ "ਦੂਜੇ" ਦਾ ਕੋਈ ਭੇਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਜੇਕਰ ਇਹ ਔਰਾ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਵਿਚਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਥੀ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਉਸਦਾ ਵਿਚਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਇਹ ਕਿਸਦਾ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਬਜਾਏ, ਇਹ ਅਕਸਰ ਅਧੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਕੋ ਇੰਸਪੀਰੇਸ਼ਨ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਮਿళ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਮਝ ਵਜੋਂ ਠਹਿਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਯਕੀਨਨ, ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਇਸ 'ਤੇ ਵਧੇਰੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿ ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਵਿਚਾਰ ਹੈ, ਪਰ ਔਰਾ ਮਿళ ਜਾਣ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਤੁਹਾਡਾ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਥੀ ਦਾ ਕੋਈ ਭੇਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਮੀਟਿੰਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜੇਕਰ ਔਰਾ ਮਿళ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੇ ਵਿਚਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ... ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਨਤੀਜੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਵैया ਜਾਂ ਬਿਆਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਨਹੀਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੁੰਦੇ।

ਇਸ ਲਈ, ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ, ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਸਟਾਰਟਅੱਪ ਦੇ ਸੀਈਓ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ "ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਿਚਾਰ ਹੈ" ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ੇਅਰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰੱਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਕੁਝ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਦਾ ਲਾਭ ਉਠਾਉਣਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ ਅਜਿਹੀਆਂ ਕੁਝ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹੋਣ ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਹੋਣ, ਪਰ ਕੀ ਅਜਿਹਾ ਕੋਈ ਸਟਾਰਟਅੱਪ ਹੈ ਜੋ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਮੀਟਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਸਲਾਹ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ? ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਸਟਾਰਟਅੱਪ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ "ਫ੍ਰੀਰਾਇਡਰ" ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ ਜੋ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ "ਚੋਰੀ" ਕਰਨਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸ਼ਕਤੀ ਰੱਖਣਾ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਉਪਯੋਗ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਕਰਜ਼ੇ ਵੀ ਬਣ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਇੱਕ ਮਸ਼ਹੂਰ ਕਹਾਣੀ ਹੈ ਕਿ ਐਪਲ ਦੇ ਸਟੀਵ ਜੌਬਜ਼ ਨੇ ਲਿਸਟਿੰਗ ਦੇ ਸਮੇਂ ਹੋਰ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ੇਅਰ ਵੰਡਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਸਟੀਵ ਵੋਜ਼ਨੀਅਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ੇਅਰ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤੇ। ਸਟੀਵ ਜੌਬਜ਼ ਇੱਕ ਕੈਰਿਸਮੈਟਿਕ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵਿਅਕਤੀ ਵਜੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਇਹ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਇੱਕ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਇਸ ਨਫ਼ਰਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੈਂਸਰ ਹੋ ਗਿਆ ਜਾਂ ਉਹ ਛੇਤੀ ਮਰ ਗਏ। ਜ਼ाहਰ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਕਲਪਨਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਯਕੀਨ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਸੱਚਾਈ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ ਸਟੀਵ ਜੌਬਜ਼ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸੁਪਨੇ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਸਮੇਰੀ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਯੋਗਾ ਸੂਤਰ 4 ਅਧਿਆਇ 1-3 ਸ਼ਲੋਕ ਹਨ।

4 ਅਧਿਆਇ 1-3 ਸ਼ਲੋਕ) ਧਾਰਨਾ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ, ਮਨ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਖਾਸ ਚੀਜ਼ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨਾ। ਉਸ ਚੀਜ਼ ਬਾਰੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਧਾਰਾ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਅਰਥ ਨੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਸਮੇਰੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। "ਰਾਜ ਯੋਗਾ (ਸਵਾਮੀ ਵਿਵੇਕਾਨੰਦ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ)"

ਇਹ ਸਮੇਰੀ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ, ਜੋ ਕਿ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਪਰ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਇੱਕ ਰਹੱਸਮਈ ਸ਼ਬਦ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਧਾਰਨਾ (ਕੇਂਦਰਿਤ), ਧਿਆਨ (ਮੈਡੀਟੇਸ਼ਨ), ਅਤੇ ਸਮੇਰੀ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਹੋਣ, ਪਰ ਇਹ ਵੀ ਇੱਕ ਰਹੱਸਮਈ ਸ਼ਬਦ ਹੈ।

ਹਾਲਾਂਕਿ, ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸਮੇਰੀ ਅਤੇ ਸਮਯਮ 'ਤੇ ਓਰਾ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਇਹ ਬਹੁਤ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੇਰਾ ਇੱਕ ਅਨੁਮਾਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਿਸੇ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਸ 'ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰੋਸਾ ਨਾ ਕਰੋ।

ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਪ੍ਰਤਿਆਹਾਰ (ਸੈਂਸਰੀ ਕੰਟਰੋਲ) ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।

■ ਪ੍ਰਤਿਆਹਾਰ (ਸੈਂਸਰੀ ਕੰਟਰੋਲ)
ਇਸਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸੰਵੇਦਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਪੰਜ ਇੰਦਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈਣਾ ਹੈ। ਯੋਗਾ ਸੂਤਰ ਦੇ ਅੱਠ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਇਹ ਪ੍ਰਤਿਆਹਾਰ (ਸੈਂਸਰੀ ਕੰਟਰੋਲ) ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰੂਨੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।

ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਓਰਾ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਤੋਂ ਦੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ "ਓਰਾ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਕਰਨਾ" ਹੈ। ਜਦੋਂ ਓਰਾ ਸਥਿਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇਹ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੈਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਹਾਲ ਵਿੱਚ, ਓਰਾ ਜੋ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਓਰਾ ਜਾਂ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਓਰਾ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬੇਤਰਤੀਬ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਇਕੱਠੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਓਰਾ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਅਣਚਾਹਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬਾਹਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਰਹੇ।

■ ਧਾਰਨਾ (ਕੇਂਦਰਿਤ)
ਓਰਾ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਤੋਂ, ਇਹ "ਓਰਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਖਾਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ" ਹੈ।

■ ਧਿਆਨ (ਮੈਡੀਟੇਸ਼ਨ)
ਜਦੋਂ ਧਾਰਨਾ (ਕੇਂਦਰਿਤ) ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸਥਿਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਧਿਆਨ (ਮੈਡੀਟੇਸ਼ਨ) ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ "ਓਰਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਖਾਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸਥਿਰ ਰੱਖਣਾ" ਹੈ। ਮੈਡੀਟੇਸ਼ਨ ਦੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਠੋਸ ਚੀਜ਼, ਵਿਅਕਤੀ ਜਾਂ ਘਟਨਾ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ "ਲੱਖਤ" ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ "ਓਰਾ ਨੂੰ ਫੈਲਾਉਣਾ ਅਤੇ ਉਸ ਟੀਚੇ ਨਾਲ ਜੋੜਨਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣਾ" ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

■ ਸਮੇਰੀ (ਤ੍ਰਿਪਤੀ)
ਉੱਪਰ ਦਿੱਤੇ ਯੋਗਾ ਸੂਤਰ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, "ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਅਰਥ ਨੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਸਮੇਰੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਓਰਾ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਤੋਂ, ਇਸਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਜਦੋਂ ਦੋ ਓਰਾ, ਇੱਕ ਜਿਸਦਾ ਰੂਪ ਹੈ 'ਵਿਅਕਤੀ' ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਜਿਸਦਾ ਰੂਪ ਹੈ 'ਆਪ', ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਰੂਪ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਓਰਾ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ 'ਅਰਥ' ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਅਰਥ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਮੇਰੀ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਓਰਾ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਸਵਾਲ ਉੱਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਔਰਾ ਦਾ ਸੰਪਰਕ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਲਈ ਸਿੱਖਿਆ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਨਾਲ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਸਵਾਲ ਉੱਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਸਮਾਧੀ" ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਕਿਉਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਸ਼ਾਇਦ, ਇਹ ਇਸ ਲਈ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ "ਇਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਖਦਾ"। ਆਮ ਲੋਕ ਜਦੋਂ ਔਰਾ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਗਾੜੀ ਵਿਚਾਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਵਿਗਾੜੀ ਵਿਚਾਰ ਵਜੋਂ ਹੀ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ "ਸਮਾਧੀ" ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।

ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਢੁਕਵੇਂ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਔਰਾ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਔਰਾ ਦੀ ਸਮੱਗਰੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਇੱਕ ਪੂਰਨ ਸ਼ਰਤ ਵਜੋਂ, ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ "ਸਮਾਧੀ" ਵਿੱਚ "ਅਰਥ" ਉੱਪਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।

ਹਾਲਾਂਕਿ, "ਸਮਾਧੀ" ਦੀਆਂ ਕਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਭੁਲੇਖਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਸਮੇਂ, "ਸਮਾਧੀ" ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਹਿਲੂਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨਾ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਇੱਥੇ, ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ ਕਿ ਔਰਾ ਦਾ ਸੰਪਰਕ "ਸਮਾਧੀ" ਦੇ ਸਮਾਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

■ ਸਾਮਯਾਮ (ਸੰਯਮ)
ਉੱਪਰ ਦੱਸੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਾਮਯਾਮ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਧਾਰਨਾ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਸਮਾਧੀ ਇੱਕే ਸਮੇਂ ਹੋਣਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ ਔਰਾ ਦੇ ਪੱਖੋਂ ਸਮਝਣ 'ਤੇ, ਇਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ:

ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇਹ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ:
ਸ਼ੁੱਧਤਾ
ਪ੍ਰਤਿਆਹਾਰ (ਸੰਵੇਦਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ): ਔਰਾ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਕਰਨਾ

ਸਾਮਯਾਮ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਇੱਕే ਸਮੇਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ:
ਧਾਰਨਾ: ਔਰਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨਾ।
ਧਿਆਨ: ਔਰਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਫੈਲਾਉਣਾ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਟੀਚੇ 'ਤੇ ਧੱਕਣਾ ਤਾਂ ਜੋ ਟੀਚੇ ਬਾਰੇ "ਸੋਚਿਆ" ਜਾ ਸਕੇ।
* ਸਮਾਧੀ: ਸੰਪਰਕ ਕੀਤੇ ਔਰਾ ਤੋਂ "ਅਰਥ" ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ।

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਣ ਨਾਲ, ਹਰੇਕ ਦੀ ਆਪਣੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਭੂਮਿਕਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਸਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਅਜਿਹੀ ਸਮਝ, ਜੋ ਕਿ ਯੋਗਾ ਸੂਤਰ ਦੇ ਅਸਲ ਅਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਔਰਾ ਦੀ ਸਮਝ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ, ਹੋਰ ਡੂੰਘਾਈ ਨਾਲ ਸਮਝੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਮੈਂ ਦੁਬਾਰਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਕਿਸੇ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪੜ੍ਹਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਬਲਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ ਹੈ।

ਹੁਣ, ਜੇਕਰ ਸਾਮਯਾਮ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਯੋਗਾ ਸੂਤਰ ਦਾ ਹੇਠਾਂ ਦਿੱਤਾ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ:

3-5) (ਸਾਮਯਾਮ ਦੁਆਰਾ) ਗਿਆਨ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ("ਰਾਜ ਯੋਗਾ" - ਸਵਾਮੀ ਵਿਵੇਕਾਨੰਦ ਦੁਆਰਾ)।

ਜੇਕਰ "ਸਾਮਯਾਮ" ਅਜਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਜ਼ਰੂਰ "ਗਿਆਨ" ਲਿਆ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸ਼ਰਤ ਵਜੋਂ, ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਔਰਾ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਥਿਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਔਰਾ ਨੂੰ ਸੁਤੰਤਰ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਹੀ, ਔਰਾ ਦੀ ਸੰਵੇਦਨਾ ਵਿੱਚ ਸੁਧਾਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਔਰਾ ਦੀ ਸਮੱਗਰੀ ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ, "ਸਾਮਯਾਮ" ਸੰਭਵ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਕਿ "ਸਾਮਯਾਮ" ਦੁਆਰਾ "ਗਿਆਨ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ" ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਵੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਅਤੇ, ਯੋਗ ਸੂਤਰ ਅਨੁਸਾਰ, "ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਮੋਟੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਧਰਿਆਉਣ ਲਈ ਧੋਕਾਧੜੀ ਨਾਲ, ਧੋਕਾਧੜੀ ਨੂੰ ਧੋਕਾਧੜੀ ਨਾਲ ਵਧਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਵੀ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਿਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਆਰਾ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨਾ ਸੌਖੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਸੰਵੇਦਨਾਵਾਂ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਧੋਕਾਧੜੀ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।

ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਮਯਾਮ ਦੇ ਰਹੱਸ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਸਾਫ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਅਨੁਮਾਨ ਹੈ।

ਸੰਬੰਧਿਤ ਲੇਖ: ਸਾਮਯਾਮ ਦਾ ਰਹੱਸ (ਸੰਯਾਮ, ਸ੍ਰੋਜ)।

ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ, ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜੋ ਮੇਰੇ ਨਾਮ ਨਾਲ "◯◯ ਸਨ" ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਅਚਾਨਕ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਕਰਨ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਇਸਦੀ ਧੁਨ ਇੰਨੀ ਸੁੰਦਰ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ।

ਮੈਂ ਅਜੇ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਪਰਿ, ਇੱਕ ਦੂਤ, ਇੱਕ ਰੱਖਿਆ ਕਰਤਾ, ਇੱਕ ਹਾਈਅਰ ਸੈਲਫ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਹੈ। ਪਰ, ਇੰਨੇ ਸ਼ੁੱਧ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਮੇਰੇ ਇਸ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਇਹ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੋਂ ਇੱਥੇ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਇਸਦਾ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।

ਇਸਦੇ ਨਾਮ ਤੋਂ, ਇਹ ਔਰਤ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਇੱਕ ਹਾਈਅਰ ਸੈਲਫ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਇੱਕ ਪਰਿ ਹੋਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਕ ਦੂਤ ਜਾਂ ਇੱਕ ਰੱਖਿਆ ਕਰਤਾ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਮੇਰੀ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਦੂਤ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਤਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਆਵਾਜ਼ ਔਰਤ ਵਰхий ਸੀ, ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹਾਈਅਰ ਸੈਲਫ ਦਾ ਕੋਈ ਲਿੰਗ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਹਾਈਅਰ ਸੈਲਫ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।

ਕੁਛ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਆਖਰੀ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹਰ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਾਦ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਡਿਜ਼ਨੀ ਦੀ ਲਾਈਵ-ਐਕਸ਼ਨ ਸਿੰਡਰੇਲਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੀਨ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਿੰਡਰੇਲਾ ਅਕਾਪੇਲਾ ਵਿੱਚ ਗਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਉਸ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਸਾਫ਼ ਆਵਾਜ਼ ਹੈ।

ਮੈਂ ਅਜੇ ਵੀ ਇਸਦਾ ਧਿਆਨ ਰੱਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।

ਹੁਣ ਤੱਕ, ਮੈਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਤੋਂ ਹੀ ਪੁਕਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਇਹਨਾਂ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਪੁਕਾਰ ਤੋਂ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਮੇਰੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਮੈਂ ਅਜੇ ਵੀ ਕਿੰਨਾ ਦੂਰ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਅਜੇ ਵੀ ਇੱਕ ਖਰਾਬ ਔਰਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ। ਉਸ ਉੱਚ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਆਵਾਜ਼ ਦੀ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਧੁਨ ਵੀ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਸ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮੇਰਾ ਧਿਆਨ ਖਿੱਚ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੱਕ ਯੋਗਾ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਹੈ।

ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਇਸ ਆਵਾਜ਼ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ "ਦੇਵ ਆਤਮਾ" ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਹਾਂ (ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਸਦੀ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ)।

ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਇੱਥੋਂ ਇੱਕ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਔਰੇ ਨੂੰ ਇਸ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਬਦਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਸ਼ਾਇਦ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋਵੇਗਾ।

ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਨਿਆ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ "ਪਾਵਰ ਸਪੌਟ" ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੰਭਵ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਘਟਨਾ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਘੱਟ ਆਬਾਦੀ ਵਾਲੇ ਪੇਂਡੂ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕੋਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ...

ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਗੱਲ ਹੈ ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਕਈ ਲੋਕ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਇੰਨਾ ਹੀ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ।

ਤਾਜ਼ਾ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, "ਪਾਵਰ ਸਪਾਟ" ਦੀ ਬਹੁਤ ਚਰਚਾ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਈ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ "ਪਾਵਰ ਸਪਾਟ" ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸੇਡੋਨਾ। ਅਜਿਹੇ "ਪਾਵਰ ਸਪਾਟ" ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਲਈ ਥਾਵਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਪਰ, ਜੇਕਰ ਲੋਕ ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਆਮ ਯਾਤਰਾ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ "ਅਪਵਿਤਰਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡਣ" ਜਾਂ "ਕੋਈ ਮੰਗ ਕਰਨ" ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ "ਪਾਵਰ ਸਪਾਟ" ਵਿੱਚ ਨੀਵੇਂ ਪੱਧੇ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਜਾਂ ਊਰਜਾਵਾਂ ਜਮ੍ਹਾਂ ਹੋਣ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਥਾਂ ਬੇਹੂਦ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

"ਪਾਵਰ ਸਪਾਟ" ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਊਰਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਭੂਗੋਲਿਕ ਅਤੇ ਚੁੰਬਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਇੱਥੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਈ ਗਈ ਚੁੰਬਕੀ ਊਰਜਾ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। "ਪਾਵਰ ਸਪਾਟ" ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਲੋਕ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ "ਪਾਵਰ ਸਪਾਟ" 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ।

ਕੁਲ ਮਹਿਣ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸਭ ਸੰਤੁਲਨ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਭੂਗੋਲਿਕ ਚੁੰਬਕੀ ਊਰਜਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੇਕਰ ਲੋਕ ਜੋ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਸਮੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਪਰ, ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਵੀ ਆ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜੋ ਧਿਆਨ ਜਾਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਥਾਂ ਬੇਹੂਦ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਅਮਰੀਕਾ ਵਰਗੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਕੁਦਰਤ ਬਹੁਤ ਥੋੜੀ ਹੈ ਅਤੇ ਲੋਕ ਘੱਟ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਇਹ ਸਮੱਸਿਆ ਓਨੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਪਰ ਜਪਾਨ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਗੱਲ ਹੈ ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਅਕਸਰ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਸ਼ਹੂਰ "ਪਾਵਰ ਸਪਾਟ" ਬੇਹੂਦ ਹਨ। "ਪਾਵਰ ਸਪਾਟ" 'ਤੇ ਜਾਣ ਨਾਲ, ਕਈ ਵਾਰ ਲੋਕ ਹੋਰ ਵੀ ਅਪਵਿਤਰ ਹੋ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਅਜਿਹੇ ਬੇਹੂਦ "ਪਾਵਰ ਸਪਾਟ" ਨਾਲੋਂ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ "ਪਾਵਰ ਸਪਾਟ" ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਘਰ ਦੇ ਮਾਹੌਲ ਨੂੰ ਸੁਧਾਰਨਾ ਬਹੁਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ।

ਜਾਂ ਹਾਲਾਂਕਿ, ਭੂਗੋਲਿਕ "ਪਾਵਰ ਸਪਾਟ" ਬਹੁਤ ਆਕਰਸ਼ਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਬਦਲਾਵਾਂ।

ਇਹ ਅਜਿਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦਾ ਇੱਕ ਪੱਟ "ਜੀਭ" ਵਾਂਗ ਸਿਰ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਤੋਂ ਫੈਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।

ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦਾ ਪੱਟ ਸਿਰ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇੱਕ ਪਾਸੇ, ਜਦੋਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦਾ ਪੱਟ ਫੈਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਥਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਉਸ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੇ ਪੱਟ ਦੇ ਸਿਰੇ ਰਾਹੀਂ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਖੈਰ, ਰੌਸ਼ਨੀ ਬਾਰੇ ਕਹਿਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਧੁੰਦਲਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਇੱਕ ਸੂਖਮ ਲਾਈਨ ਵਾਂਗ ਫੈਲਦਾ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਸਿਰੇ 'ਤੇ ਸੰਵੇਦਨਾ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸੰਵੇਦਨਾ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸਿਰਫ ਸਿਰੇ ਦੀ ਸੰਵੇਦਨਾ ਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੀ ਲਾਈਨ ਫੈਲਣ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਰ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।

■ ਗੋਪੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਅਨੁਭਵ
ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਕਿਤਾਬ ਦੀ ਯਾਦ ਆਈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੇ ਹੀ ਅਨੁਭਵਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਚੀਜ਼ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਹ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੇ ਅੰਗੂਠੇ ਹਨ ਜੋ ਲਗਾਤਾਰ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੇ ਕੰਮਕਾਜ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਅੰਗੂਠੇ ਰੁਕੁਨਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨਸਾਂ ਰਾਹੀਂ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਇਹ ਦਿਲ, ਜਿਗਰ ਅਤੇ ਪੇਟ ਵਰਗੇ ਅੰਗਾਂ ਤੱਕ ਫੈਲਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। (ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਹਿੱਸਾ) ਮੈਂ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਇਹ ਅੰਗੂਠੇ, ਜੋ ਕਿ ਜਟਿਲ ਨਸਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵਿਗਾੜ ਜਾਂ ਮੋੜ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। "ਕੁੰਡਲਿਨੀ (ਗੋਪੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ)"

ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਇੰਨਾ ਸਪੱਸ਼ਟ ਅਹਿਸਾਸ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕਾਫ਼ੀ ਸਮਾਨ ਹੈ।

ਮੇਰੇ ਗਰੁੱਪ ਸੋਲ ਵਿੱਚ ਕਈ ਓਰਾਕਲ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਕਾਫ਼ੀ ਪੁਰਾਣੇ ਜੀਵਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ।

...ਕੁਝ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਸਨੂੰ ਸੁਪਨਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਦੇਖੇ ਕੁਝ ਅਨੁਭਵਾਂ ਬਾਰੇ ਲਿਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।

■ ਸਪੇਨ ਦੇ ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬੀ ਤੱਟ ਦੇ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਇੱਕ ਔਰਤ ਓਰਾਕਲ
ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਥਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਸੰਭਾਵਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੁਰਸਿਆ (Murcia) ਜਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਹ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਓਰਾਕਲ ਦੀ ਦੁਕਾਨ ਚਲਾਉਂਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਚਲਾਉਂਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ "ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਬਾਲ" ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਭਵਿੱਖ ਦੱਸਦੀ ਸੀ। ਇਹ ਸੰਭਾਵਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੱਧਕਾਲੀਨ ਸਮਾਂ ਸੀ, ਸੰਭਾਵਤ ਤੌਰ 'ਤੇ 15ਵੀਂ ਸਦੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਖੋਜਾਂ ਦੇ ਯੁੱਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸੀ।

ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕੁਦਰਤੀ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਬਾਲ ਵਾਜਬ ਕੀਮਤਾਂ 'ਤੇ ਉਪਲਬਧ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਪਹਿਲਾ ਜੋ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਬਾਲ ਵਰਤਿਆ, ਉਸਦਾ ਵਿਆਸ ਲਗਭਗ 15 ਸੈਂਟੀਮੀਟਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਜੋ ਉੱਚ-ਗ్రేਡ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਬਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਉਸਦਾ ਵਿਆਸ ਲਗਭਗ 20 ਤੋਂ 25 ਸੈਂਟੀਮੀਟਰ ਸੀ। ਇਹ ਕੁਦਰਤੀ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਵਿੱਚ ਥੋੜੇ ਜਿਹੇ ਕ੍ਰੈਕ ਸਨ, ਪਰ ਇਹ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਬਾਲ ਸੀ।

ਉਹ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਬਾਲ ਵਿੱਚ ਧੱਕ ਕੇ ਦੇਖਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖ ਦੇਖਦੀ ਸੀ।
ਉਹ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ 'ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਰਫ਼ਲ ਵਾਲੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਭਵਿੱਖ ਦੱਸਦੀ ਸੀ।

ਜਦੋਂ ਉਹ ਭਵਿੱਖ ਦੱਸਦੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਗਾਹਕ ਨੂੰ ਉਸ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਸੀ ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਉਹ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਤਸਵੀਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਕੁੰਜੀ ਵਜੋਂ ਵਰਤ ਕੇ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਭਵਿੱਖ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀ ਸੀ।

ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ, ਉਸਨੇ ਅਜਿਹੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਾਰੇ ਭਵਿੱਖ ਦੱਸਿਆ:

ਇੱਕ ਬੈਗ ਜੋ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਹੈ। → ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਘਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਸਥਿਤ ਇੱਕ ਸਟੋਰ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਵਾਲੇ ਪਾਸੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਰ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਉੱਚੇ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਦੁਆਰਾ ਛੁਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। → ਇਹ ਉਸਦੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅੰਤ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਕਾਫ਼ੀ ਯਕੀਨ ਨਾਲ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਯਕੀਨ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੇ ਉਹ ਗਲਤ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਗਲੀ ਭਵਿੱਖਕਥਨ ਸੈਸ਼ਨ ਨੂੰ ਅੱਧੇ ਕੀਮਤ 'ਤੇ ਕਰੇਗੀ। ਬੇਸ਼ੱਕ, ਉਹ ਸਹੀ ਸੀ। ਜਾਪਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਣ ਅਤੇ ਗਾਹਕ ਦੁਆਰਾ ਬੈਗ ਲੱਭਣ ਤੱਕ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ "ਰੀਮੋਟ ਵਿਊ" ਰਾਹੀਂ ਦੇਖਿਆ ਸੀ।
ਇੱਕ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਦੀ ਵਿਆਹ ਬਾਰੇ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਭਵਿੱਖ ਦੱਸਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ। → ਇਹ ਨਾ ਚੰਗਾ ਸੀ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਬੁਰਾ, 60% ਅਨੁਕੂਲਤਾ। ਉਹ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਉਸਦਾ ਭਵਿੱਖਕਥਨ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਇਹ ਭਵਿੱਖਕਥਨ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਬਾਲ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਇਹ "ਰੀਮੋਟ ਵਿਊ" ਦਾ ਇੱਕ ਰੂਪ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦੇਖ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਅਸਲ ਵਿਆਹ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਕੁਝ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਅਤੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਝਗੜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਉਸਨੇ 60% ਅਨੁਕੂਲਤਾ ਦਾ ਅੰਕੜਾ ਦਿੱਤਾ।

ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਬਾਲ ਹੁਣ ਬਹੁਤ ਢਿੱਠ ਕੀਮਤ 'ਤੇ ਵਿਕਦਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਇਹ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ।

■ ਇੱਕ ਓਰਾਕਲ ਜਿਸਨੂੰ ਭਵਿੱਖਕਥਨ ਦੀਆਂ ਸੀਮਾਵਾਂ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ
ਇਹ ਉਸੇ ਜੀਵਨ ਬਾਰੇ ਹੈ ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ, ਉਸਨੂੰ ਭਵਿੱਖਕਥਨ ਦੀਆਂ ਸੀਮਾਵਾਂ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ।

ਇਸ ਵਾਰ ਬਣੀਆਂ ਦੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਭਵਿਸ਼్యਵਾਨੀਆਂ ਇਹ ਹਨ:

• ਰਿਮੋਟ ਵਿਊ ਵਰਗੀ ਪਿਛਲੀ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਭਵਿਸ਼ਯਵਾਨੀ (ਉੱਪਰਲੀ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਗੋਲੇ ਦੀ ਭਵਿਸ਼ਯਵਾਨੀ ਅਤੇ ਇਸਦੀ ਕਿਸਮ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਹੈ)।
• ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ "ਆਊਟ-ਆਫ-ਬੌਡੀ" (out-of-body) ਹੋ ਕੇ ਵਿਸਥਾਰ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤੀ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਭਵਿਸ਼ਯਵਾਨੀ।

ਮੈਂ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖ ਨੂੰ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਾਫ਼ੀ ਸਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਸਮਝ ਇਹ ਸੀ ਕਿ "ਭਾਵੇਂ ਭਵਿਸ਼ਯਵਾਨੀ ਸਹੀ ਹੋਵੇ, ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾ ਜੀਵਨ ਬਿਹਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" ਪਹਿਲੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਿਮੋਟ ਵਿਊ ਵੀ ਕਾਫ਼ੀ ਸਟੀਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਵੀ ਵਿਸਥਾਰ ਵਿੱਚ "ਨਜ਼ਦੀਕ" ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਇੱਕ ਵਧੇਰੇ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਸਮਝ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਪਹਿਲੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਦੂਜੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਾਫ਼ੀ ਸਟੀਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਾਉਂਸਲਿੰਗ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਤੋਂ, ਇਹ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਸਹੀ ਹੋਣਾ" ਇੰਨਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਬਲਕਿ, ਇਹ ਗੱਲ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਹੀ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਜੇਕਰ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਸ਼ੈਲੀ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਰਿਮੋਟ ਵਿਊ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇਣਾ ਉਸਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਦਖਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਭਵਿਸ਼్యਵਾਨੀ ਕਰਵਾਉਣ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਬਾਰੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਸੁਣ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਹੈਰਾਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ... ਇੰਨਾ ਹੀ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ ਲਿਆਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਭਵਿਸ਼్యਵਾਨੀ ਨਹੀਂ ਕਰਵਾਉਂਦੇ। ਮੇਰਾ ਅਨੁਭਵ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਰਿਮੋਟ ਵਿਊ ਰਾਹੀਂ ਪਿਛਲੇ ਜਾਂ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇਣ ਨਾਲ ਵੀ, ਇਹ ਜਾਣਕਾਰੀ ਸਲਾਹ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਬਹੁਤੀ ਮਦਦਗਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।

ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਭਾਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਪਿਛਲਾ ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਜਾਂ ਭਵਿੱਖ ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਗੱਲਾਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਜੀਵਨ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ, ਅਸਲ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਦਿੱਖ, ਜਾਂ ਦਿਲ ਅਤੇ ਅਸਲੀ ਆਤਮਾ (ਆਟਮਾਨ) ਦੀ ਸਮਝ। ਇਹੀ ਗੱਲਾਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਨ, ਅਤੇ ਭਾਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਭਵਿਸ਼్యਵਾਨੀ ਰਾਹੀਂ "ਚੀਟ" ਕਰੋ, ਪਰ ਇਸ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤਾ ਵਿਕਾਸ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।

ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਰਿਮੋਟ ਵਿਊ ਦੀ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਵਿਕਾਸ ਲਈ ਤਾਂ ਫਾਇਦੇਮੰਦ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਰਿਮੋਟ ਵਿਊ ਨੂੰ ਹੀ ਬਹੁਤਾ ਮਹੱਤਵ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਬਲਕਿ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਹੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ। ਰਿਮੋਟ ਵਿਊ ਰਾਹੀਂ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਜਾਣਨਾ, ਉਸਦਾ ਬਹੁਤਾ ਮਹੱਤਵ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।

ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਅਜਿਹੇ ਸਮਰੱਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਰਹਿਣਾ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਧਰਨਾ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨਾ, ਜਾਂ ਅਧਿਆਤਮਕ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨਾ ਬਿਹਤਰ ਹੈ। ਇਹ ਗ੍ਰੁੱਪ ਸੋਲ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਜੀਵਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਤੋਂ ਮਿਲਿਆ ਇੱਕ ਸਬਕ ਹੈ।

■ ਗ੍ਰੁੱਪ ਸੋਲ ਅਤੇ ਰੀਇੰਕਾਰਨੇਸ਼ਨ (पुनर्जन्म) ਬਾਰੇ
ਗ੍ਰੁੱਪ ਸੋਲ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਆਤਮਾ ਅਜੇ ਵੀ ਉਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਯਾਨੀ ਉਸ ਰੀਇੰਕਾਰਨੇਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰੁੱਪ ਸੋਲ ਨਾਲ ਮੇਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਹੀ, ਕੁਝ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਆਤਮਾ ਪਹਿਲਾਂ ਗ੍ਰੁੱਪ ਸੋਲ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਗ੍ਰੁੱਪ ਸੋਲ ਤੋਂ ਆਤਮਾ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਸਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਇਹ ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਗੱਲ ਹੈ।

ਮੇਰੇ ਇਸ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਰੁਕਾਵਟ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਇਸ ਸਮੇਂ ਤੱਕ, ਕੋਈ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਇਹ ਯੋਜਨਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹੈ।

ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹੋਣੀਆਂ ਖਤਰਨਾਕ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਮੇਰੇ ਗਰੁੱਪ ਸਾਊਲ ਦੇ ਇੱਕ ਮੈਂਬਰ ਨੂੰ ਨਾਜ਼ੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਅਗਵਾ ਕਰਕੇ ਜੇਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਧੋਖਾਧੜੀ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਲੜਾਈ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਲਈ ਮਜ਼ਦੂਰ ਲਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਧੋਖਾਧੜੀ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਬਚਣ ਤੋਂ ਰੋਕਣ ਲਈ, ਉਸਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਇੱਕ ਰਿੰਗ ਲਗਾਈ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਰਿੰਗ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਖੋਪੜੀ ਨੂੰ ਪੇਚਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਲਿੰਕ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ જਦੋਂ ਉਹ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, તો જહેમ સૌંડા સી, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा सी, तो जहेम सौंडा

ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਸਮਰੱਥ ਲੋਕਾਂ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਵੀ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ।

ਕਿਉਂਕਿ ਅਜਿਹੇ ਬੇਹੱਦ ਅਣਗਰੇਜ਼ ਲੋਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸਮਰੱਥ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਤਸੀਹੇ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਸਮਰੱਥ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਛੁਪੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸਮਰੱਥਾ ਦੇ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਮਰੱਥਾ ਨੂੰ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਜਾਂ ਹਾਈਅਰ ਸੈਲਫ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਅਜਿਹੇ ਖਤਰਨਾਕ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ।

ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਜੇਕਰ ਸਮਰੱਥ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਸਮੂਹ ਇੱਕਠੇ ਹੋ ਕੇ ਬੁਰਾਈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਉਸਦਾ ਵਿਰੋਧ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਅਜਿਹੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਸਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ। ਪਰ ਉਸ ਸਮੇਂ, ਇਹ ਇੱਕ ਗੰਦੀ ਲੜਾਈ ਹੋਵੇਗੀ। ਦੋਵਾਂ ਧਿਰਾਂ ਲਈ ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਹ ਹੈਰੀ ਪੌਟਰ ਵਰਗਾ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਬਹੁਤੀ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੱਧਕਾਲੀਨ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਖਬਰਾਂ ਸੁਣੀਆਂ ਸਨ।

... ਪਰ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸੁਪਨਾ ਹੈ।

■ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਸੰਪੂਰਨ ਹੈ
ਮਨੁੱਖ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਚੰਗਿਆਈ ਅਤੇ ਬੁਰਾਈ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਫੈਸਲਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਸੰਪੂਰਨ ਹੈ। ਇਹ ਸਫਲ ਵੀ ਸੰਪੂਰਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਅਸਫਲ ਵੀ ਸੰਪੂਰਨ ਹੈ। ਮਨੁੱਖੀ ਵਿਵੇਕ ਨਾਲ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਚੰਗਿਆਈ ਅਤੇ ਬੁਰਾਈ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਅਤੇ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਸੰਪੂਰਨ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਦਾ ਪਤਾ ਲਗਾਉਣ ਲਈ ਕਿਸੇ ਦੀ ਭਵਿੱਖਵਾਣੀ ਕਰਨੀ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਨਤੀਜਾ ਸਫਲਤਾਪੂਰਵਕ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਸੰਪੂਰਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਸਫਲਤਾ ਵੀ ਸੰਪੂਰਨ ਹੈ।

ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਗਰੁੱਪ ਸਾਊਲ ਦੇ ਇੱਕ ਭਵਿੱਖਵਾਣੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਗਾਹਕਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਗੁਆ ਦਿੱਤੀ ਹੈ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ ਕਿ ਭਵਿੱਖਵਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕੀ ਚੰਗਾ ਹੈ।" ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਸੰਭਾਵਨਾ ਦੀ ਗੱਲ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਸਹੀ ਹੋਵੇਗੀ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਸਹੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਹੀ ਹੈ। ਅਕਸਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਗਾਹਕਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਠੇਸ ਪਹੁੰਚੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਗਾਹਕ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਬਾਰੇ ਚਿੰਤਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੋਈ ਵਿਕਲਪ ਚੁਣ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵਿਕਲਪਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਨੂੰ ਚੁਣ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਸੰਪੂਰਨ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਕਰਨੀ ਹੈ, ਤਾਂ "ਪਛਤਾਵਾ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਕਲਪ" ਚੁਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਆਜ਼ਾਦ ਹਨ। ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਭਾਵੇਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪਛਤਾਵਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਸੰਪੂਰਨ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਕਲਪ ਚੁਣਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਕਲਪ ਚੁਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਪਛਤਾਵਾ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਕਿਉਂਕਿ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਕਲਪ ਨਹੀਂ ਚੁਣਦਾ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ। ਵਿਕਲਪਾਂ ਦਾ ਇੱਕ "ਖੁਸ਼ੀ" ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਭਵਿੱਖਵਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਕਿਹੜਾ ਵਿਕਲਪ ਤੁਹਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰੇਗਾ?" ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਪਛਤਾਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਵਿਕਲਪ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਖੁਸ਼ੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਕੁਝ ਸਿੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਪਛਤਾਵਾ ਨਾ ਕਰਵਾਏ। ਜੇਕਰ ਅਜਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਭਵਿੱਖਵਾਣੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ।

ਕਾਉਂਸਲਿੰਗ ਜਾਂ ਕੰਸਲਟਿੰਗ ਦੇ ਬੁਨਿਆਦੀ ਨਿਯਮ ਵਜੋਂ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਾਉਂਸਲਰ ਜਾਂ ਕੰਸਲਟੈਂਟ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ "ਪੁਸ਼ਟੀ" ਕਰਨ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਯਾਦ ਰੱਖੋ ਕਿ ਫੈਸਲਾ ਲੈਣ ਦਾ ਮਾਪਦੰਡ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਡਾ ਹੀ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਤੁਸੀਂ ਖੁਦ ਜਾਣਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋ, ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਿਅਕਤੀ ਤੋਂ ਰਾਏ ਲੈਣਾ ਚੰਗਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਸਮੁੱਚੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਬਿਹਤਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਮਝ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਇਹ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਫੈਸਲਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਿਅਕਤੀ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਭਵਿਸ਼ਖਵਾਣੀ ਨੂੰ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਇੱਕ ਕੰਸਲਟੈਂਟ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਭਾਅ ਵੀ ਕਾਫ਼ੀ ਵੱਖਰਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

■ ਹਾਈਅਰ ਸੈਲਫ ਦੁਆਰਾ "ਦੇਖਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ" ਦੀ ਭਾਵਨਾ
ਸਵੇਰ ਦੇ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਤੇ ਖਾਣਾ ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਨੂੰ 10 ਸਕਿੰਟਾਂ ਲਈ ਹਾਈਅਰ ਸੈਲਫ ਦੁਆਰਾ "ਦੇਖਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ" ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਹੋਈ। ਇਸ ਭਾਵਨਾ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਮੇਰੀ ਜਾਗਰੂਕ ਚੇਤਨਾ ਅਤੇ ਹਾਈਅਰ ਸੈਲਫ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਇੱਕਠੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਹਾਈਅਰ ਸੈਲਫ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵਹਿ ਰਹੀ ਸੀ।

ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਗੱਲ ਸੀ ਜੋ ਅਕਸਰ ਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ "ਅਹਾ, ਇਹ ਫਿਰ ਤੋਂ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।"

ਇਹ ਸਮਾਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਿਆ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਜਲਦੀ ਹੀ ਕੁਝ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।

■ ਛਾਤੀ ਤੋਂ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਗਣ ਦੀ ਭਾਵਨਾ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਲਗਭਗ 9 ਵਜੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ, ਮੈਨੂੰ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਭਾਵਨਾ ਹੋਈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਥੋੜ੍ਹੇ ਦੇ ਨਦੀ ਦੇ ਤਲ ਤੋਂ ਸਾਫ਼ ਪਾਣੀ ਵਗ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਹਰ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਲਹਿਰ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਬੰਦ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਿਆ।

ਇਹ ਭਾਵਨਾ, ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ "ਰੌਸ਼ਨੀ" ਹੈ, ਪਰ ਰੌਸ਼ਨੀ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੁਆਰਾ ਰੋਕੀ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਸੀ।

ਮੈਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਰ ਢੁਕਵਾਂ ਉਪਮਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਇਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਉਲਟੀ ਹੋਣ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਲਟੀ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਖਰਾਬ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ, ਜੋ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਉਹ ਰੌਸ਼ਨੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਰੌਸ਼ਨੀ ਅੰਦਰੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਇਸਦੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਰੁਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਉਲਟੀ ਹੋਣ ਵਰਗੀ ਭਾਵਨਾ ਵਜੋਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਰੌਸ਼ਨੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ, ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਸੀ ਜੋ ਥੱਪੜੀ ਵਾਲੀ ਸੀ।

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਧਣ ਲੱਗੀ, ਅਤੇ ਥੋੜੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਮੇਰੀ ਚੇਤਨਾ ਥੋੜ੍ਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੋਣ ਲੱਗੀ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਮੈਂ ਪਿਆਸਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਰੈਕਲਾਈਨਿੰਗ ਚੇਅਰ 'ਤੇ ਲੇਟ ਗਿਆ।

■ ਮੂਲਾਧਾਰ ਦਾ ਐਕਟੀਵੇਸ਼ਨ
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਰੈਕਲਾਈਨਿੰਗ ਚੇਅਰ 'ਤੇ ਲੇਟ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਚੇਤਨਾ ਹੋਰ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੋਣ ਲੱਗੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਅਧੂਰੇ ਜਾਗਣ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹਲਕੇ ਸੁਨੂੰ ਦੇ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਔਰਾ ਢਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਚੇਤਨਾ ਸਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਹੀ ਲੇਟ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਥੋੜੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਸੌਂ ਗਿਆ।

ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ, ਲਗਭਗ ਇੱਕ ਘੰਟਾ ਬਾਅਦ, ਬਾਹਰ ਭਾਰੀ ਬਾਰਸ਼ ਨਾਲ ਇੱਕ ਤੂਫਾਨ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ ਅਤੇ ਜਾਗ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮੇਰੀ ਚੇਤਨਾ ਵਾਪਸ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਇੱਕ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਪੜ੍ਹ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਵਿੱਚ, ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਸਨ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਭੁੱਲ ਗਿਆ।

ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਅਜੇ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਔਰਾ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਚਾਨਕ, ਮੈਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਮੇਰੇ ਪਿੱਠ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ, ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਨਸਾਂ ਧੱਕ-ਧੱਕ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਪਿੱਠ ਦੇ ਧੱਕ-ਧੱਕ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਧੜਕਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਸੁਣ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਜਾਗਿਆ, ਤਾਂ ਸੱਜਾ ਪਾਸਾ ਧੱਕ-ਧੱਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਖੱਬਾ ਪਾਸਾ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਧੱਕ-ਧੱਕ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੇ ਮੂਰਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਝਟਕਾ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਮੇਰੇ ਮੂਰਤ ਦੀ ਭਾਵਨਾ, ਇੱਕ ਝਟਕਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇੱਕ ਇਲੈਕਟ੍ਰਿਕ ਚਾਰਜ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਪਾਸੇ (ਉੱਪਰ ਜਾਂ ਹੇਠਾਂ) ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਪੂਰੇ ਮੂਰਤ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਫਿਰ, ਪੂਰੇ ਢੇਰ ਵਿੱਚ, ਇਲੈਕਟ੍ਰਿਕ ਚਾਰਜ ਧੁਮ-ਧਮ ਕਰਕੇ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ।

ਇਸ ਵੇਲੇ, ਸਿਰਫ਼ ਪਿੱਠ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਾਰੀ ਰੀੜ੍ਹ ਦੀ ਹੱਡੀ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕਮਰ ਅਤੇ ਗਰਦਨ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਖੂਨ ਦੇ ਧੜਕਣ ਨਾਲ ਧੜਕਣ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਧ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਇਹ "ਸੁਸ਼ੁਮਨਾ" ਦੇ ਨਾਲ ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ।

ਧੀ ਧੀ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਢਕ ਰਹੀ ਧੁੰਦਲੀ ਊਰਜਾ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਸੁਚੇਤਨਤਾ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ। ਖੂਨ ਦੇ ਧੜਕਣ ਵੀ ਠਹਿਰਾ ਗਏ।

ਮੈਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰ ਖੂਨ ਦੀ ਇਹ ਗਿਣਤੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ ਹੈ, ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਕੁਡਲਿਨੀ ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਕਮਰ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਖੂਨ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਅਨਾਹਤਾ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਗਰਦਨ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਖੂਨ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਅਨੁਭਵ ਸੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਸੌਂ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਇਸਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਸਮਾਂ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ, ਇਹ ਪਿਛਲੇ ਦੋ ਵਾਰਾਂ ਨਾਲੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਘੱਟ ਸੀ।

ਮੈਂ ਅਨੁਮਾਨ ਲਗਾਇਆ ਕਿ ਇਹ ਸੰਭਾਵਤ ਤੌਰ 'ਤੇ "ਮੂਲਾਧਾਰ" ਸੀ। ਇਸ ਵਾਰ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਅਨੁਭਵ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਸਥਾਨ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਇਹ "ਮੂਲਾਧਾਰ" ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ "ਮੂਲਾਧਾਰ" ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲ ਸੀ, ਪਰ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਇਹ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੇ ਕੇਸ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲੀ ਕੁਡਲਿਨੀ ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲ ਹੋਣ 'ਤੇ "ਸਵਾਦੀਸਤਾਨਾ" ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ "ਮਨੀਪੁਰਾ" ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਫਿਰ "ਅਨਾਹਤਾ" ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹੋ ਗਈ।

ਕੁਡਲਿਨੀ ਬਾਰੇ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ "ਮੂਲਾਧਾਰ" ਵਿੱਚ ਸੌਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ "ਮੂਲਾਧਾਰ" ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਕੁਝ ਦੱਸਣਾਂ ਮੁਤਾਬਕ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ "ਬ੍ਰਹਮ ਗ੍ਰਾਂਤੀ" ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਕੁਡਲਿਨੀ "ਸਵਾਦੀਸਤਾਨਾ" ਵਿੱਚ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਕੁਡਲਿਨੀ ਰੀੜ੍ਹ ਦੀ ਹੱਡੀ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ, ਯਾਨੀ ਧੂੜੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸੌਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸਨੂੰ "ਸਵਾਦੀਸਤਾਨਾ" ਵਿੱਚ ਸੌਂਦਾ ਮੰਨਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਤਰਸਤ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਪਹਿਲੀ ਕੁਡਲਿਨੀ ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲ ਹੋਣ 'ਤੇ "ਸਵਾਦੀਸਤਾਨਾ" ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਮੰਨਣਾ ਵਧੇਰੇ ਠੀਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਕੇਸ ਵਿੱਚ, ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲ ਹੋਣ ਦਾ ਕ੍ਰਮ "ਸਵਾਦੀਸਤਾਨਾ" → "ਮਨੀਪੁਰਾ" → "ਅਨਾਹਤਾ" ਅਤੇ "ਵਿਸ਼ੁੱਡਾ" (ਥੋੜ੍ਹਾ) → "ਮੂਲਾਧਾਰ" ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ ਕਿ ਪਿਛਲੇ "ਹੀਲਿੰਗ ਫੇਅਰ" ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਚੱਕਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਲਈ ਇੱਕ ਸਲਾਹਕਾਰ ਕੋਲ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ "ਮੂਲਾਧਾਰ", "ਅਜੀਨਾ" ਅਤੇ "ਸਹਸਰਾਰਾ" ਅਜੇ ਵੀ ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ "ਅਜੀਨਾ" ਅਤੇ "ਸਹਸਰਾਰਾ" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਯਕੀਨ ਸੀ, ਪਰ "ਮੂਲਾਧਾਰ" ਬਾਰੇ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ। ਇਸ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ ਇਸ ਗੱਲ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।

ਮੈਂ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਅਗਲਾ "ਅਜੀਨਾ" ਹੋਵੇਗਾ, ਪਰ ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ "ਮੂਲਾਧਾਰ" ਆਇਆ, ਇਹ ਇੱਕ ਆਸਚਰਯਕਾਰੀ ਗੱਲ ਸੀ।

■ਮੂਲਾਧਾਰਾ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ "ਧਰਤੀ", "ਗੰਧ"
ਮੂਲਾਧਾਰਾ ਦੇ ਸਰਗਰ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਗੰਧ ਪ੍ਰਤੀ ਵਧੇਰੇ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਕਮਰੇ ਦੀ ਬੁਰੇ ਗੰਧ ਵਾਲੀ ਭਾਵਨਾ ਬਾਰੇ ਚਿੰਤਾ ਕਰਨ ਲੱਗਿਆ ਹਾਂ। ਹੋਂਸਾਨ ਹਿਰੋਸ਼ੀ ਨੇ ਇਸ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹੇਠ ਲਿਖੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕਿਹਾ ਹੈ:

ਪੁਰਾਣੇ ਯੋਗਾ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੂਲਾਧਾਰਾ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ। ਇਸ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਦਾ ਗੁਣ "ਗੰਧ" ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੂਲਾਧਾਰਾ, ਧਰਤੀ, ਗੰਧ, ਅਤੇ ਗੰਧ ਦੀ ਅੰਗ, ਨੱਕ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ। "ਮਿਲਚੋ ਯੋਗਾ (ਹੋਂਸਾਨ ਹਿਰੋਸ਼ੀ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ)"

ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਅੱਜ ਸਵੇਰੇ ਤੱਕ ਮੈਨੂੰ ਕਮਰੇ ਦੀ ਗੰਧ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਕਮਰੇ ਦੀ ਗੰਧ ਬਾਰੇ ਚਿੰਤਾ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਅਗਰਬੱਤੀ ਜਾਂ ਅਰੋਮਾ ਆਇਲ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੇਰਾ ਇਸਦਾ ਖਪਤ ਵਧਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਹੈ।

ਖੈਰ, ਇਹ ਚਿੰਤਾ ਸਿਰਫ ਹੁਣੇ ਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਅਨਭਵ ਕਰਨਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਮੈਂ ਅਜੀਬ ਗੰਧ ਪ੍ਰਤੀ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵਧੇਰੇ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਦੀ ਗੰਧ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਬਿਮਾਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਬੁਰਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਅਰੋਮਾ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਾਂਗਾ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਰੂਮ ਸਪਰੇਅ ਨਾਲ ਇਸਨੂੰ ਹੱਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ।

ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗੀਆਂ ਗੰਧਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਲੱਗਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਥੱਕਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।

■ ਸੁਆਦ
ਗੰਧ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੁਆਦ ਵੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਸੁਆਦ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਖਾਰ ਜਾਂ ਧੂੜ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਖਰਾਬ ਹੋਇਆ ਥੱਪੜ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਬਹੁਤ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਹਲਕੀ ਗੰਧ ਅਤੇ ਸੁਆਦ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਰਾਹਤ ਹੈ। ਕੀ ਇਹ ਸ਼ਹਿਰੀ ਗੰਧ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਹੈ, ਜਾਂ ਇਹ ਕਮਰੇ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਹੈ, ਜਾਂ ਇਹ ਸਥਾਨ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਹੈ? ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਸੜਕ ਤੋਂ ਸੈਂਕੜੇ ਮੀਟਰ ਦੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਹਿਲੀ ਮੰਜ਼ਿਲ 'ਤੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਗਰਮੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਨਮੀ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਗੰਧ ਵਾਲਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਤੀਜੀ ਮੰਜ਼ਿਲ 'ਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਇਸ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤਾ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ ਮੇਰੀਆਂ ਸੰਵੇਦਨਾਵਾਂ ਵਧ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਬਦਲ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸੰਵੇਦਨਾਵਾਂ ਦਾ ਪੜਤਾਲ ਕਰਾਂਗਾ, ਅਤੇ ਇਹ ਦੇਖਾਂਗਾ ਕਿ ਕੀ ਸਮੱਸਿਆ ਹੈ।

■ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੰਵੇਦਨਾ ਵਧ ਗਈ
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸੁਚੇਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਰਿਲਾਇੰਗ ਚੇਅਰ ਤੋਂ ਉੱਠ ਕੇ ਚੱਲਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੰਵੇਦਨਾ ਵਧ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ਾਇਦ ਇੱਕ ਮੋਹ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਕ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਫਰਕ ਹੈ। ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਦੌਰਾਨ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਚਮੜੀ ਅਤੇ ਨਹੁੰਆਂ ਨੂੰ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਕਿ ਥੋੜ੍ਹਾ ਚਿੰਤਾਜਨਕ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਅਨਭਵ ਦੀ ਗੱਲ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਇਹ ਸਮੱਸਿਆ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਲਗਭਗ ਬੇਚੁੱਕੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਹੁਣ ਮੈਂ ਵਧੇਰੇ ਪਤਝੜ ਸੰਵੇਦਨਾਵਾਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਹਿਲਣ ਨਾਲ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਛੋਟੀਆਂ-ਛੋਟੀਆਂ ਗਤੀਆਂ ਦੀ ਸੰਵੇਦਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਹੋਰ ਲੋਕ ਸ਼ਾਇਦ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਇਸਨੂੰ ਅਨੁਭਵ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ...?? ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਰੀਰਕ ਕਾਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਮੂਲਾਧਾਰ ਚੱਕਰ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

■ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਸੰਵੇਦਨਾ
ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਪੈਰਾਂ ਤੱਕ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਸੰਵੇਦਨਾ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈਰਾਂ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਕ ਬੁਨਿਆਦੀ ਸੰਵੇਦਨਾ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਬਦਲਾਅ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ ਸ਼ਾਇਦ ਸਰੀਰ ਦੇ ਆਮ ਸੰਵੇਦਨਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

■ ਸਿਰ ਦੀ ਸੰਵੇਦਨਾ
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਦੀ ਸੰਵੇਦਨਾ ਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ "ਆਊਰਾ" ਥਿਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਹਿਲਾਉਣਾ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ। ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਵਿਚਾਰ ਆਉਂਦਾ ਸੀ ਜਾਂ ਆਊਰਾ ਹਿਲਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਇੱਕ ਪੈਂਡੁਲਮ ਵਾਂਗ ਉਲਟ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ, ਜਦੋਂ ਆਊਰਾ ਹਿਲਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਹਿਲਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਉਲਟ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਪੈਂਡੁਲਮ ਵਾਂਗ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਸਗੋਂ ਉਹੀ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਊਰਾ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਧীরে ਧীরে ਇੱਕ ਵਧੇਰੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਅਤੇ ਠੋਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਵਾਰ ਮੂਲਾਧਾਰ ਦੀ ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲਤਾ ਨਾਲ ਆਊਰਾ ਦੀ ਥਿਰ ਹੋਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਵਾਧਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜੇ ਇਸਨੂੰ "ਗ੍ਰਾਊਂਡਿੰਗ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਨਾਮ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਕਿਉਂਕਿ ਆਊਰਾ ਹੁਣ ਹਿਲਾਉਣਾ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ, ਇਸ ਲਈ ਵਿਚਾਰ ਵੀ ਘੱਟ ਹਿਲਾਉਣਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਵੀ "ਗ੍ਰਾਊਂਡਿੰਗ" ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਨਾਲ, ਮੇਰਾ ਧਿਆਨ ਵੀ ਹੋਰ ਵੀ ਥਿਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।

■ ਮੂਲਾਧਾਰ ਅਤੇ ਅਜਨਾ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ
ਹੋਨਸਾਨ ਹਾਕੂ ਸੇਂਸੇ ਨੇ "ਮਿਲਚੋ ਯੋਗਾ (ਹੋਨਸਾਨ ਹਾਕੂ ਲਿਖਿਆ)" ਵਿੱਚ ਸਵਾਮੀ ਸਚਚਾਨੰਦ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹਾ ਲਿਖਿਆ ਹੈ:

"ਅਜਨਾ ਚੱਕਰ ਮੂਲਾਧਾਰ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਵੀ ਇੱਕ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" ("ਮਿਲਚੋ ਯੋਗਾ (ਹੋਨਸਾਨ ਹਾਕੂ ਲਿਖਿਆ)")

ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੂਲਾਧਾਰ ਅਜਨਾ ਨਾਲ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੂਲਾਧਾਰ ਦੇ ਇਸ ਅਨੁਭਵ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿੱਛੇ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਧੇਰੇ ਸਪੱਸ਼ਟ ਸੰਵੇਦਨਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ। ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਅਜਨਾ ਵਿੱਚ ਤੁਰੰਤ ਕੁਝ ਹੋਵੇਗਾ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ ਹੀ ਸਹੀ ਹੈ।

■ ਦਿਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਜੋ ਗੰਦਗੀ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਾਇਦ ਮੂਲਾਧਾਰ ਕਰਕੇ ਹੈ
ਦਿਲ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਅਤੇ ਗੰਦਗੀ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਜੋਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਜਗ੍ਹਾ, ਯਾਨੀ ਦਿਲ ਦੇ ਨੇੜੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦੇ ਸਨ। ਮੈਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਇਹ ਗੰਦਗੀ ਮੂਲਾਧਾਰ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਦਿਲ (ਅਨਾਹਤਾ) ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਹ ਬਹੁਤ ਅਜੀਬ ਹੈ।

ਸਮੇਂ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਤੋਂ ਵੀ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਛਾਤੀ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਅਤੇ ਗੰਦੇ ਚਿੱਕੜ ਦੀ ਥਾਂ, ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੁੱਝ ਘੰਟਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ, ਪਿਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਖੂਨ ਦੀ ਪਲਕਣ, ਸਾਰੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਪਹਿਲਾਂ ਰੌਸ਼ਨੀ ਅਤੇ ਗੰਦੇ ਚਿੱਕੜ ਦੀ ਥਾਂ ਆਈ, ਅਤੇ ਫਿਰ, ਪਿਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਖੂਨ ਦੀ ਪਲਕਣ ਹੋਈ।

ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਝਲਕ ਦੇ ਅਧਾਰ 'ਤੇ, ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਦਿਲ ਦਾ ਅਨਾਹਤਾ ਚੱਕਰ ਅਤੇ ਮੂਲਾਧਾਰ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਨਾਹਤਾ, "ਇੰਟੀਗਰੇਟਡ ਚੱਕਰ" ਵਜੋਂ, ਸਾਰੇ ਚੱਕਰਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਸਾਰੇ ਚੱਕਰਾਂ ਨੂੰ "ਨਿਗਲ" ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਭਾਵੇਂ ਅੱਜ ਦਾ ਮੁੱਖ ਐਕਟੀਵੇਸ਼ਨ ਪੁਆਇੰਟ ਮੂਲਾਧਾਰ ਹੈ, ਪਰ ਇਸਦੇ ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਅਨਾਹਤਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ। ਇਹ ਬੱਸ ਇੱਕ "ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ" ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ ਹੈ। ਜਾਂ, ਇਹ ਵੀ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਦਿਲ ਅਤੇ ਮੂਲਾਧਾਰ, ਸਿਰ ਤੋਂ ਦੇਖੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਉੱਪਰ ਹਨ ਅਤੇ ਅਜਿਹਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਾਂ, ਇਹ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੂਲਾਧਾਰ ਤੋਂ ਦਿਲ ਤੱਕ ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।

■ ਮੂਲਾਧਾਰ ਅਤੇ ਕਰਮ
ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੂਲਾਧਾਰ ਵਿੱਚ ਪਿਛਲੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਕਰਮ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਹੋਨਸ਼ਾਨ ਹਾਕੂ ਸੇਂਸੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ:

ਮੂਲਾਧਾਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਕੁਡਲਿਨੀ, ਯਾਨੀ ਕਿ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਮੂਲਾਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ( ਕੁਦਰਤ ਦੀ ਮੂਲ ਸ਼ਕਤੀ), ਯੋਗਾ ਦੀ ਅਭਿਆਸ ਦੁਆਰਾ ਜਾਗਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਬਿਲਕੁਲ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਭੂਚਾਲ ਕਾਰਨ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਤਹ 'ਤੇ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖੀ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਅਣਜਾਣ ਖੇਤਰਾਂ ਤੋਂ, ਅਣਗਿਣਤ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਮਨੁੱਖੀ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਇੱਕਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੂਲਾਧਾਰ ਦੇ ਅਣਜਾਣ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਬੀਜ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ, ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮ (ਕਾਰਨ ਅਤੇ ਨਤੀਜੇ) ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਕੰਟਰੋਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਇਸ ਲਈ, ਅਜਿਨਾ ਚੱਕਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਿ ਕਰਮ ਨੂੰ ਕੰਟਰੋਲ ਕਰਨ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਗਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। "ਮਿਲਚੋ ਯੋਗਾ (ਹੋਨਸ਼ਾਨ ਹਾਕੂ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ)"

ਨਿਸ਼ਚਿੱਤ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਮੇਰੇ ਕੇਸ ਵਿੱਚ, ਅਜਿਨਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਅਨਾਹਤਾ ਦੇ ਸਰਗਰ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਮੂਲਾਧਾਰ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲੱਗਿਆ, ਜੋ ਕਿ ਚੰਗਾ ਸੀ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਅਚਾਨਕ ਮੂਲਾਧਾਰ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲੱਗਦਾ, ਤਾਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਣਾ ਵੀ ਅਜੀਬ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।

ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਗਲਤ ਯੋਗਾ ਦੀ ਅਭਿਆਸ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਬਰਬਾਦ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

■ ਕਠੋਰ ਅਹਿਸਾਸ
ਮੂਲਾਧਾਰ ਦੇ ਸਰਗਰ ਹੋਣ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਤੋਂ, ਅਚਾਨਕ ਹੀ, ਦੋ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ "ਕਠੋਰ ਅਹਿਸਾਸ" ਹੋਣ ਲੱਗਿਆ:

ਭਵਿਖ (ਭਾਹ) → ਇੱਥੇ ਧਿਆਨ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਵੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਕੁਝ ਅਹਿਸਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਦਿਲ (ਅਨਾਹਤਾ) ਅਤੇ ਪੇਟ (ਮਨੀਪੂਰਾ) ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ → ਕਈ ਵਾਰ, ਮਾਸਪੇਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦਰਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਹੀ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਇਹ ਇੱਕ ਆਮ ਬਿਮਾਰੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਮੂਲਾਧਾਰ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਤੱਕ, ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਦੋ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਬਦਲਾਅ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਬਿਮਾਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਯੋਗਾ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਕੁਝ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤਾ ਸੁਣਿਆ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?

ਅੱਗੇ: ਮੂਲਾਧਾਰ ਦੀ ਸਰਗਰਮੀ ਕਾਰਨ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ

■ ਸਮਾਂ-ਸੀਮਾ
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਲਿਖੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।

・2015 ਜਨਵਰੀ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਇੱਕ ਅਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਯੋਗਾ, 2 ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਦਾ ਰਹਿਣ-ਸਿਖਣ ਦਾ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਰੁਕਾਵਟ।
・2016 ਅਕਤੂਬਰ, ਜਪਾਨ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਯੋਗਾ ਦੁਬਾਰਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਹਰ ਹਫ਼ਤੇ ਇੱਕ ਵਾਰ, 90 ਮਿੰਟ।
・2017 ਅਗਸਤ, ਯੋਗਾ ਦੀ ਬਾਰੰਬਾਰਤਾ ਵਧਾਈ, ਲਗਭਗ ਹਰ ਰੋਜ਼ 90 ਮਿੰਟ।
・2017 ਅਕਤੂਬਰ, ਬੇਲੋੜੇ ਵਿਚਾਰ ਘੱਟ ਹੋਣ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਯੋਗਾ ਕਰਨ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਹੈਡਸਟੈਂਡ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹੀ ਕਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।
・2017 ਨਵੰਬਰ, ਨਾਦਾ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣਨ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਯੋਗਾ ਲਗਭਗ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਲਗਭਗ 3 ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ।
・2018 ਜਨਵਰੀ, ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਕੁਡਲਿਨੀ ਦਾ ਅਨੁਭਵ। ਮੂਲਾਧਾਰ ਦਾ ਝਟਕਾ ਅਤੇ ਭਰੂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਚਮੜੀ ਤੋਂ ਕੁਝ ਸੈਂਟੀਮੀਟਰ ਉੱਪਰ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ (ਅਜਨਾ ਚੱਕਰ?) ਊਰਜਾ ਦਾ ਧਮਾਕਾ। ਬਹੁਤ ਥੋੜੀ ਊਰਜਾ।
・2018 ਨਵੰਬਰ, ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਕੁਡਲਿਨੀ ਦਾ ਅਨੁਭਵ। ਮਨੀਪੁਰਾ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਕੁਡਲਿਨੀ ਅਜੇ ਵੀ ਉੱਪਰ ਨਹੀਂ ਗਈ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ 2 ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੀਆਂ ਲਾਈਨਾਂ ਉੱਪਰ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਗਿਲ੍ਹੀ ਜਾਂ ਧੜ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਗਰਮੀ ਅਤੇ ਖੂਨ ਦਾ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਪਲਟਣਾ। ਬਹੁਤ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਨਸੀ ਇੱਛਾ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੁਦਰਤੀ (ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ) ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ (ਜਿਨਸੀ ਸੰਬੰਧਾਂ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼) ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ (ਜਿਨਸੀ ਇੱਛਾ 10ਵੇਂ ਹਿੱਸੇ)। ਨੀਂਦ ਦਾ ਸਮਾਂ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਵਾਜ਼ ਕੱਢਣਾ ਆਸਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
・2019 ਜੁਲਾਈ, ਤੀਜੀ ਵਾਰ ਕੁਡਲਿਨੀ ਦਾ ਅਨੁਭਵ। ਅਨਾਹਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਧਦਾ ਹੈ। (ਪੰਜ ਮੂਲ ਤੱਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ) "ਹਵਾ" ਦੀ ਊਰਜਾ ਦਾ ਇੱਕ ਭੂਚਾਲ ਕਮਰ ਤੋਂ ਸਿਰ ਤੱਕ ਉੱਪਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੀ ਲਾਈਨ ਨਹੀਂ। ਭੂਚਾਲ ਸਿਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਫੈਲਦਾ ਹੈ (ਸਿਰ ਦੇ ਉੱਪਰ ਅਤੇ ਅੱਗੇ-ਪਿੱਛੇ-ਖੱਬੇ-ਜਮ੍ਹਾਂ)। ਗਲੇ ਦੇ ਹੇਠਾਂ (ਦਹੀ?) ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹੀ ਗਰਮੀ ਅਤੇ ਖੂਨ ਦਾ ਪਲਟਣਾ। ਦਿਲ ਧੜਕਦਾ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਅਨੁਭਵ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਬਦਲਾਅ ਨਹੀਂ। ਜਿਨਸੀ ਇੱਛਾ ਹੋਰ 10ਵੇਂ ਹਿੱਸੇ (ਦੂਜੇ ਕੁਡਲਿਨੀ ਅਨੁਭਵ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਵਿੱਚ 100ਵੇਂ ਹਿੱਸੇ)।
・2019 ਸਤੰਬਰ, ਮੂਲਾਧਾਰ ਦੀ ਸਰਗਰਮੀ। ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਊਰਜਾ ਥੋੜ੍ਹੀ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੰਵੇਦਨਾ ਥੋੜ੍ਹੀ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਸੰਵੇਦਨਾ ਵੀ ਪੈਰਾਂ ਵਰਗੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਵਧਦੀ ਹੈ। "ਗੰਧ" ਲਈ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲਤਾ ਵਧਦੀ ਹੈ। "ਗੰਧ" ਨਾਲ ਹੀ "ਸਵਾਦ" ਵੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਖਰਾਬ ਹਵਾ (ਦੀ ਗੰਧ?) ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ। ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, "ਗ੍ਰਾਊਂਡਿੰਗ" ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਖਰਾਬ ਊਰਜਾ ਦਾ ਆਪਣੇ 'ਤੇ ਮਾੜਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਘੱਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਅਜੇ ਵੀ, ਅਨਾਹਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।

ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ, ਮੂਲਾਧਾਰਾ ਦੀ ਸਰਗਰਮੀ ਵਧਣ ਕਾਰਨ, ਗ੍ਰਾਊਂਡਿੰਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਵਧੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਵਧੇਰੇ ਸਥਿਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।

ਉਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਕਿ ਕੀ ਬਦਲਾਅ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਮਨ ਵਿੱਚ, ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੀ ਇੱਕ ਲਾਈਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੀ ਲਾਈਨ ਨਾਲ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੋਜ ਕਰਨ 'ਤੇ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।

ਪਹਿਲਾਂ, "ਖੁਸ਼ੀ" ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬਦਲਾਅ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਬਦਲਾਅ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ।

ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਧਿਆਨ ਦਾ ਮੁੱਖ ਉਦੇਸ਼ ਮਨ ਦੀ ਇਸ ਗਤੀ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਬਦਲਾਅ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਮਨ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਉਸ ਬਦਲਾਅ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਲਈ ਇੱਕ ਸਾਧਨ ਵਜੋਂ ਇਸਦਾ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ, ਮੈਂ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਬਦਲਾਅ ਦੀ ਭਾਲ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਬਦਲਾਅ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ।

... ਫਿਰ, ਅਚਾਨਕ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਅਹਿਸਾਸ ਉੱਠਿਆ, "ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਆਰਾਮ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।"

ਮਨ ਦੁਆਰਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਬਦਲਾਅ, ਸ਼ਾਇਦ ਹੀ ਬਾਕੀ ਹਨ।

ਹਮੇਸ਼ਾ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਬਦਲਾਅ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ "ਅਹਿਸਾਸ" ਨਾਲ ਇਹ ਦੇਖਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਕੀ ਬਦਲਾਅ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪਰ "ਮਨ" ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਸਾਧਨ ਵਜੋਂ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਸ਼ਾਇਦ ਹੁਣ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਬੰਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਜੇਕਰ ਅਜਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ "ਮਨ" ਨੂੰ ਇੱਕ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਆਰਾਮ ਦੇਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਇਹ ਸਹੀ ਹੋਵੇਗਾ।

ਮੈਂ ਆਪਣੇ "ਮਨ" ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ।

... ਫਿਰ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੱਕ ਗੂੜ੍ਹੇ "ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ" ਵਿੱਚ ਤੈਰਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ।

ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਮੈਂ, ਇੱਕ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਪਰ ਇੱਕ ਤੀਜੀ ਧਿਰ ਵਾਂਗ, ਹੇਠੋਂ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਰੌਸ਼ਨੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ।

... ਫਿਰ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਇਹ "ਨੇਵਰ-ਐਂਡਿੰਗ ਸਟੋਰੀ" ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਦੇਖੇ ਗਏ ਸੀਨ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਇੱਥੋਂ ਕੁਝ ਉੱਪਰ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ... ਪਰ ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਰੌਸ਼ਨੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਅੱਜ ਦਾ ਧਿਆਨ ਇੱਥੇ ਹੀ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਲਮ ਵਿੱਚ, ਅੰਤ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਚੰਗਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਸੰਸਕਰਣ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੀ ਕਿ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ "ਅੰਤਰਾਲ ਦੀ ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ" ਵਿੱਚ ਤੈਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਆਪਣੀ ਕਲਪਨਾ ਦੁਆਰਾ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਦੁਨੀਆਂ ਬਣ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਗੱਲ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਯਕੀਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਸ਼ਾਇਦ ਮੈਂ ਗਲਤ ਯਾਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਅਸਲੀ ਸੰਸਕਰਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਇੱਕ ਨਕਲੀ ਸੰਸਕਰਣ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਬੁਨਿਆਦੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ।

ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਦੇਖਾਂਗਾ।

■ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਧਿਆਨ
ਉਸੇ ਰਾਤ ਦੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਕੁਝ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਇਆ।

ਮੂਲ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਅਨਾਹਤਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਵਿਗਾੜ ਵਾਲੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ, ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਧਿਆਨ ਹੈ ਜੋ "ਸ਼ਾਂਤ" ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਬਹੁਤ ਸਧਾਰਨ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ "ਸਮਤਲ" ਜੋ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ "ਸ਼ਾਂਤ" ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ।

ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ, ਮੂਲਾਧਾਰ ਦੀ ਸਰਗਰਮੀ ਕਾਰਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅਨਾਹਤਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹੋਣ ਸਮੇਂ, ਖੂਨ ਦੇ ਪਲਸ ਦਾ ਸਰਗਰਮੀ ਵਧੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਸਾਫ਼ ਸੁਥਰਾ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਮਨ ਇਸ ਆਵਾਜ਼ ਵੱਲ ਝੁਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੁਣਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਵਿਗਾੜ ਵਾਲੇ ਵਿਚਾਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।

ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਨਾਦਾ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵੀ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਨਾਦਾ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਪਰ, ਇਹ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਨਾਦਾ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੋਂ ਜਾਣੂ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ (ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ), ਅਤੇ ਮੈਂ ਨਾਦਾ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤਾ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਅਜਿਹੀ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਦਿਲ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵੱਲ ਝੁਕਦਾ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਅਨਾਹਤਾ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਜੋ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਸੁਣੀ ਸੀ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੂਲਾਧਾਰ ਦੀ ਸਰਗਰਮੀ ਕਾਰਨ ਜ਼ਮੀਨੀ ਸਥਿਰਤਾ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਮੈਂ ਵਿਗਾੜ ਵਾਲੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅਨੁਭਵ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਪਹਿਲਾਂ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਜਾਂ ਵਿਗਾੜ ਵਾਲੇ ਵਿਚਾਰ ਬਹੁਤ ਸਪੱਟ ਸਨ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਵਿਗਾੜ ਪਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਹੁਣ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ "ਅਧੂਰੀ" ਜਾਂ "ਪਤਲਾ" ਲੱਗ ਰਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਭਾਵੇਂ ਵਿਗਾੜ ਵਾਲੇ ਵਿਚਾਰ ਹੋਣ, ਉਹ ਪਤਲੇ ਵਿਗਾੜ ਵਾਲੇ ਵਿਚਾਰ ਵਾਂਗ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪਤਝੜ ਵਿੱਚ ਸੁੱਕੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਉੱਡ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।

ਇਸ ਲਈ, ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ ਵਿਗਾੜ ਵਾਲੇ ਵਿਚਾਰ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਹੀ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਇੱਕ ਚੀਜ਼ ਜੋ ਮੈਂ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਪੁਰਾਣੇ ਯਾਦਾਂ ਦੇ ਝਟਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਇਹ "ਪਤਲਾ" ਅਤੇ "ਅਧੂਰਾ" ਵਿਗਾੜ ਵਾਲੇ ਵਿਚਾਰ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ "ਸ਼ਾਂਤ" ਕਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ "ਸ਼ਾਂਤ" ਨਹੀਂ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕਿਸੇ ਰਿਜ਼ੋਰਟ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਝੀਲ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਆਰਾਮ ਕਰਨਾ। ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਇਸਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ। ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਰਿਹਾ।

■ ਚਮਕਦਾਰ ਅਨੁਭੂਤੀ
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਪਰ ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਅਨੁਭੂਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਥੱਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਮੈਨੂੰ ਜਾਨਲੇ ਲੱਗਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਵੀ ਇੱਕ ਤੀਬਰ ਉਤੇਜਨਾ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਕੱਲ੍ਹ ਮੂਲਾਧਾਰ ਦੀ ਸਰਗਰਮੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੂਲਾਧਾਰ ਦੀ ਸਰਗਰਮੀ ਕਾਰਨ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸੰਵੇਦਨਾਵਾਂ ਵਧ ਗਈਆਂ ਹਨ।

■ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਟੈਟਿਕ ਊਰਜਾ
ਮੇਰੇ ਵਾਲ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸਿਰ ਦੇ ਉੱਪਰ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਸਟੈਟਿਕ ਊਰਜਾ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਲੱਗ ਰਹੇ ਹਨ। ਪਹਿਲਾਂ, ਅਜਿਹਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਪਿਛਲੇ ਦਿਨ ਦੀ ਗੱਲ ਜਾਰੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਅਜਿਹਾ ਧਿਆਨ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਦਿਮਾਗ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਜੁੜਦਾ ਹੈ, ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰਾ ਦਿਮਾਗ ਸਾਹ ਨਾਲ ਵੀ ਜੁੜ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਹ ਨਾਲ ਇੱਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਸਾਹ ਦਾ ਪਾਲਣਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦਿਮਾਗ (ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੀ ਲਾਈਨ) ਨੂੰ ਥੋੜਾ ਜਿਹਾ ਦੂਰ ਰੱਖਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਸਾਹ ਦਾ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ, ਮੇਰਾ ਦਿਮਾਗ ਸਾਹ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਜੁੜ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਇਸ ਸਮੇਂ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਦੀ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਜੁੜਨਾ ਥੋੜਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਦਿਮਾਗ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

■ ਸਾਹ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨ ਨਾਲ ਘੱਟ ਵਿਚਾਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ
ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਥੋੜੇ ਧੁੰਦਲੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਘੱਟ ਰੁਕਾਵਟ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦਿਮਾਗ ਨੂੰ ਸਾਹ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਲਗਭਗ ਕੋਈ ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ।

... ਫਿਰ ਅचानक, ਮੈਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਦਿਨ ਯਾਦ ਆ ਗਏ।

ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਯੋਗਾ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਯੋਗਾ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ, "ਆਓ ਇੱਕ ਮਾਨਸਿਕ ਕਸਰਤ ਕਰੀਏ," ਅਤੇ ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ, "ਸਾਹ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰੋ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਪਾਲਣਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ ਆਉਣਗੇ। ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣੋ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਰੇਲਗੱਡੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ।" ਜਾਂ "ਸਾਹ ਰੋਕੋ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸਾਹ ਰੋਕਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚਾਰ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਬਿਲਕੁਲ ਵੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਈਆਂ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਸੋਚਦਾ ਸੀ, "ਭਾਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਸਾਹ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਵਿਚਾਰ ਆ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਭਾਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਰਹੇ ਹੋ, ਵਿਚਾਰ ਆ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਭਾਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਸਾਹ ਰੋਕ ਰਹੇ ਹੋ, ਵਿਚਾਰ ਆ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਹੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।" ਪਰ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਗੱਲ ਹੈ ਜੋ "ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਯੋਗਾ ਦਾ ਥੋੜਾ ਜਿਹਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ," ਅਤੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਗੱਲ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਦੇ।

ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਸਾਹ ਰੋਕਦੇ ਸਮੇਂ ਧਾਰਨਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਲਗਭਗ ਕੋਈ ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਸਾਹ ਰੋਕਦੇ ਸਮੇਂ ਧਾਰਨਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਵਿਚਾਰ ਆ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸਾਹ ਅਤੇ ਦਿਮਾਗ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਸਾਹ ਰੋਕਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਦਿਮਾਗ ਵੀ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ," ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਵੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਪਰ ਸਾਹ ਅਤੇ ਦਿਮਾਗ ਬਹੁਤ ਵੱਖਰੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੰਨਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਦਿਮਾਗ ਨੂੰ ਸਾਹ ਨਾਲ ਜੋੜਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਵਿਚਾਰ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ "ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਸਾਹ ਰੋਕਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਦਿਮਾਗ (ਅਤੇ ਵਿਚਾਰ) ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ" ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਗੱਲ ਹੈ ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਯੋਗਾ ਦੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਇੱਕ ਟੀਚਾ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਛਤਰੇ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਗਲਤੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਆਮ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਿਆ ਹੋਵੇਗਾ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕੀ ਸੋਚਦੇ ਹੋ?

ਇਸ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦਿਮਾਗ ਨੂੰ ਸਾਹ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ, ਤਾਂ ਵਿਚਾਰ ਘੱਟ ਹੋ ਗਏ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਇਹ ਗੱਲ "ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਦਿਮਾਗ ਨੂੰ ਸਾਹ ਨਾਲ ਜੋੜਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸਾਹ ਰੋਕਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਮਾਗ ਦੀ ਗਤੀਵਿਧੀ ਵੀ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ" ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਮੰਨ ਲਵਾਂਗਾ, ਪਰ ਇੱਕ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਸਾਹ ਰੋਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਜੇਕਰ ਉਹ ਸਾਹ ਰੋਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਧਾਰਨਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਚਾਰ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਧਿਆਨ ਲਗਾ ਕੇ ਰਹਿਣ ਵੇਲੇ ਵੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਸੋਚਾਂ ਆ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਧਿਆਨ ਲਗਾਉਣਾ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਸੋਚਾਂ ਆ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਮੈਂ "ਮੈਂ ਇਹ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਰੇਲਗੱਡੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਸੋਚਾਂ ਆ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ?" ਇਹ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਯੋਗਾ ਦੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਗੱਲ ਸ਼ਾਇਦ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਕੋਈ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕਰਨ ਵਰਗੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਬਲਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਗੱਲ ਸੀ ਕਿ ਜਦੋਂ ਧਿਆਨ ਵਧੇਗਾ, ਤਾਂ ਉਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਠਹਿਰਾ ਸਕੋਗੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੋਚਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਣਗੀਆਂ।

ਇਸ ਪ੍ਰਯੋਗ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਵਾਰ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਅਨਾਹਟਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਧਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਨੂੰ ਸਾਹ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਮਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਕਾਫ਼ੀ ਸਮਾਂ ਲੱਗਿਆ, ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਨਾਲ, ਇਹ ਗੱਲ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਪੱਸ਼ਟ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਹੋ ਗਈ।

ਇਹ ਗੱਲ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਜਪਾਨ ਦੇ ਯੋਗਾ ਗੁਰੂਆਂ, ਸਗੋਂ ਭਾਰਤ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੇ ਯੋਗਾ ਗੁਰੂਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਕਹੀ ਗਈ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਕਿਸੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਗੁਰੂ ਜਾਂ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਲਿਖੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕਾਫ਼ੀ ਗਲਤਫਹਿਮੀ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਯੋਗਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਅਜਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇਹ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਯੋਗਾ ਬਾਰੇ ਗਲਤਫਹਿਮੀ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ "ਕੁੱਝ ਗਲਤ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ" ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਲੱਗਾ ਸੀ।

ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਅਜਿਹੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਅੰਨ੍ਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ "ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਗੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਅਨ੍ਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ" ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਗੱਲ ਅਸਵੀਕਾਰਯੋਗ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਬਣਨ ਤੱਕ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਵਧਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਧਾਰਮਿਕਤਾ ਦਾ ਅਰਥ ਅਕਸਰ ਡੌਗਮਾਂ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਰਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਧਾਰਮਿਕਤਾ ਵਿਗਿਆਨ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਧੀਮੇ ਧੀਮੇ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਵਿਕਸਤ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।

ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਯੋਗਾ ਦੇ ਗੁਰੂ ਵੱਲੋਂ ਕਹੀ ਗਈ ਗੱਲ 'ਤੇ ਅਸਹਿਮਤੀ ਜ਼ਾਹਿਰ ਕਰਨ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਉਸਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਮੇਰੀ ਵਿਕਾਸ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਠਹਿਰ ਜਾਂਦੀ। ਅਣਜਾਣ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ "ਅਣਜਾਣ" ਮੰਨਣਾ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਅਸੀਂ ਕਿਸ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ "ਸਹੀ" ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ ਪਰ ਉਸ ਬਾਰੇ "ਅਣਜਾਣ" ਹਾਂ, ਜਾਂ ਕੀ ਅਸੀਂ ਕਿਸ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ "ਗਲਤ" ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਬਾਰੇ "ਅਣਜਾਣ" ਹਾਂ। ਹਰ ਹਾਲ ਵਿੱਚ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਗੁਰੂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਗੁਰੂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਸਾਡੀ ਭਾਵਨਾ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਕਿ "ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ"।

ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਗਿਆਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਸ਼ਾਇਦ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਜੋ ਸਿੱਧੇ ਗੁਰੁ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਦੇ। ਮੇਰੇ ਕੇਸ ਵਿੱਚ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਨੂੰ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪਿਆ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਕਈ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਹੀ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਾਂ, ਅਤੇ ਇਹ ਯੋਜਨਾ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਹੋਈ। ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਮਿਲੀ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਕਦੇ ਵੀ ਥੱਲੇ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਗੁਰੂ ਜੋ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਜਿਹੀਆਂ ਗਲਤਫਹਿਮੀਆਂ ਅਤੇ ਗਲਤ ਸਮਝਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਅਧਿਆਪਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਲਤੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਨੈੱਟ ਦਾ ਸਰੋਤ ਕਿੱਥੋਂ ਹੈ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਅਨੁਮਾਨ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਗੁਰੂ ਜਿਸਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣੀ ਹੈ, ਉਹ "ਇਹ ਸਹੀ ਹੈ" ਸਮਝ ਕੇ ਇਸਨੂੰ ਫੈਲਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਲਤ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਹੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।

■ "ਦਿਲ" ਦੀ ਰੱਸੀ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ
ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ ਜੋ ਸਾਹ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ, ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਹ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਧਾਰ ਬਣਾ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਮਨ ਥਿਰ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਮਨ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਧਾਰ ਬਣਾ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੇਖੀਏ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਦੇਖਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਮਨ ਸਾਹ ਨੂੰ ਰੋਕ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮਨ ਕਾਫ਼ੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਹਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਉਪਮਾ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ, "ਮਨ ਇੱਕ ਰੱਸੀ" ਵਰਗਾ ਹੈ। ਇਹ ਰੱਸੀ ਸਾਹ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਨ ਥਿਰ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਨ ਦੀ ਇਸ ਰੱਸੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਮਨ ਨੂੰ ਸਾਹ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰੱਖ ਕੇ ਇੱਕ ਥਿਰ ਧਿਆਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਮਨ ਇੱਕ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਰਗਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਸਨੂੰ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਢੁਕਵਾਂ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਮਨ ਸਾਹ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ "ਮੈਂ" ਜੋ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ "ਮਨ (ਰੱਸੀ)" ਅਤੇ "ਸਾਹ" ਹੀ ਹਨ, "ਮੈਂ" ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।

ਇਸ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ, ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ "ਮਨ" ਦੀ ਇਸ ਰੱਸੀ ਨੂੰ "ਛੱਡ" ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਵੀ ਮਨ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਾਹ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰਹਿਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਨ ਥਿਰ ਰਹਿ ਕੇ ਸਾਹ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੀ ਰਹੇਗਾ। "ਮਨ" ਨੂੰ ਸਾਹ ਨਾਲ ਜੋੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ "ਛੱਡ" ਕੇ, ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਥਿਰ ਧਿਆਨ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।

■ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦੀ ਥਾਂ ਅਤੇ "ਮੈਂ" ਅਤੇ ਨਾਡਾ ਧੁਨੀ
ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਧਿਆਨ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਇੱਕ "ਹੋਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ" ਤੋਂ ਦੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਸਾਡਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਇੱਕ ਅੰਡੇ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੀ "ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦੀ ਥਾਂ" ਵਿੱਚ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਅਤੇ, ਉਸ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦੀ ਥਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਿੱਚ "ਮੈਂ" ਇੱਕ ਥਾਂ 'ਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਉਸ ਉਦਾਹਰਣ ਵਰਗਾ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ "ਨੇਵਰ-ਐਂਡਿੰਗ ਸਟੋਰੀ" ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਦੁਨੀਆ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਪਰ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਹਾਲੇ ਵੀ ਹੋਂਦ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਥਾਂ 'ਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ, ਸਿਰਫ਼ ਅੰਡੇ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੀ ਥਾਂ ਹੀ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦੀ ਥਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਹਾਂ।

ਅਤੇ, ਅੰਡੇ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੀ ਕਾਲੀ ਥਾਂ ਦੇ ਬਾਹਰ ਇੱਕ ਨਾਡਾ ਧੁਨੀ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਹੈ ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਧੁਨੀ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਨਾਡਾ ਧੁਨੀ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦੀ ਥਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ, ਸਿਰਫ਼ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦੀ ਥਾਂ ਦੇ ਬਾਹਰ ਹੀ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਫਰਕ ਬਹੁਤ ਸਪੱਟ ਹੈ। ਨਾਡਾ ਧੁਨੀ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦੀ ਥਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।

ਮੈਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਹੀ ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹਵਾਲਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ "ਨਾਡਾ ਧੁਨੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਥਾਂ" ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਯਾਦ ਆ ਗਿਆ।

(ਅਧਿਆਇ 4, 101) ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਅਨਹਟਾ ਧੁਨੀ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ੂਨ્યਤਾ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਹਾਲੇ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਥਾਂ ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਧੁਨੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ। ਧੁਨੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੁਣਿਆ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਕੁਝ ਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਓਦੋਂ ਤੱਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚ ਰੱਬ (ਅਟਮਨ) ਹੈ। "ਯੋਗਾ ਬੁਨਿਆਦੀ ਗ੍ਰੰਥ (ਸਾਬੋਟਾ ਤਸੁਰੂਜੀ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ)"

ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ "ਤਾਕਤ" ਵਜੋਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਰਣਨ ਖੁਦ ਇੱਕ ਰਹੱਸ ਹੈ, ਅਤੇ "ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ" ਕੀ ਹੈ, ਇਸਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਪਰ ਇਸਨੂੰ ਹੇਠ ਲਿਖੇ ਅਨੁਸਾਰ ਅੰਤਰਗਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ:

• ਅੰਡੇ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੇ ਕਾਲੇ ਥਲ੍ਹੇ ਦੇ ਬਾਹਰ ਸ਼ਕਤੀ (ਤਾਕਤ) ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਾਦਾ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਹੈ।
• ਅਟਮਾਨ ਅੰਡੇ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੇ ਕਾਲੇ ਥਲ੍ਹੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੈ, ਜਾਂ ਅੰਡੇ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦਾ ਕਾਲਾ ਥਲ੍ਹਾ ਹੀ ਅਟਮਾਨ ਹੈ।

ਇਹ ਵਿਆਖਿਆ ਵੀ ਸੰਭਵ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਅੰਡੇ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੇ ਕਾਲੇ ਥਲ੍ਹੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ "ਮੈਂ" ਵਰਗੀ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ, ਇਸ ਲਈ "ਜੋ ਕੋਈ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚਤਮ ਦੇਵ (ਅਟਮਾਨ) ਹੈ," ਇਸ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੱਖਰਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਮਿਲੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ "ਅੰਡੇ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੇ ਕਾਲੇ ਥਲ੍ਹੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜੋ 'ਮੈਂ' ਵਰਗੀ ਚੀਜ਼ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣ ਲਈ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਖੇ ਗਏ ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਚਿੱਤਰ ਦਾ ਇੱਕ ਚਿੱਤਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਮਝ ਲਈ ਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅੰਡੇ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੇ ਕਾਲੇ ਥਲ੍ਹੇ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ ਦੇਵੇਗਾ।"

ਇਸਨੂੰ ਹਾਠ ਯੋਗਾ ਪ੍ਰਾਪਿਡੀਕਾ ਵਿੱਚ "ਅਟਮਾਨ ਦਾ ਕੋਈ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਹੈ" ਵਾਲੇ ਵਰਣਨ ਦੇ ਨਾਲ ਜੋੜਨ 'ਤੇ, "ਅਟਮਾਨ ਅੰਡੇ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੇ ਕਾਲੇ ਥਲ੍ਹੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੈ" ਦੀ ਬਜੋਂ "ਅੰਡੇ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦਾ ਕਾਲਾ ਥਲ੍ਹਾ ਹੀ ਅਟਮਾਨ ਹੈ" ਵਿਆਖਿਆ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਣਾ ਬਿਹਤਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਹੇਠ ਲਿਖੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ:

"ਅੰਡੇ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੇ ਕਾਲੇ ਥਲ੍ਹੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜੋ ਤੈਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ 'ਮੁੱਖ' ਹੈ, ਜੋ ਕਿ 'ਸ਼ਰੀਰ' ਹੈ। ਅਟਮਾਨ ਕੋਈ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਅੰਡੇ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੇ ਕਾਲੇ ਥਲ੍ਹੇ ਵਾਂਗ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਅਟਮਾਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅੰਡੇ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦਾ ਕਾਲਾ ਥਲ੍ਹਾ, ਇਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸ਼ਕਤੀ (ਤਾਕਤ) ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਇਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹੀ ਨਾਦਾ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਹੈ।"

ਇਹ ਵੀ ਕੁੱਝ ਸਵਾਲ ਜਾਂ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਅਜੀਬ ਅਨੁਭਵ (ਜੋ ਕਿ ਅਸਲੀਅਤ ਵਿੱਚ ਅਸੰਬੰਧ ਨਹੀਂ ਹਨ) ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਂ ਇਹ ਵੀ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹਾਂਗਾ ਕਿ ਇਹ ਅਨੁਭਵ ਕੀ ਹਨ। ਉਦਾਹਰਨ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਅੰਡੇ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੇ ਕਾਲੇ ਥਲ੍ਹੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਅਟਮਾਨ ਹੈ" ਵੀ ਸਹੀ ਹੈ। ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਅਟਮਾਨ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾਨ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੀ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਸਹੀ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।

■ ਅੰਡੇ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੇ ਕਾਲੇ ਥਲ੍ਹੇ ਨੂੰ ਅਟਮਾਨ ਮੰਨਣ ਦਾ ਕਾਰਨ
ਇਸਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਮੰਨਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਉੱਪਰ ਦਿੱਤੇ ਯੋਗਾ ਮੁਢਲੇ ਗ੍ਰੰਥ ਦੇ ਉਧਰਨ ਵਿੱਚ, ਨਾਹ-ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ (ਨਾਦਾ ਦੀ ਆਵਾਜ਼) ਨਾ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਉੱਚਤਮ ਦੇਵ (ਅਟਮਾਨ) ਹੈ, ਇਸ ਵਰਣਨ 'ਤੇ ਅਧਾਰਤ ਹੈ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਅਨੁਭਵ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਪਰ, ਅਨੁਭਵ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਇਹ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਇੱਕ ਨਾਜ਼ੁਕ ਮਾਮਲਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਜੇ ਵੀ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ ਵਿਚਾਰ ਹੈ।

ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਪੰਜ ਪਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਸ਼ਾਇਦ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਦੇਵ (ਆਟਮਾਨ) ਦੇ ਬਾਹਰ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹਾਂ।

ਪਿਛਲੇ ਦਿਨ, ਦਿਲ ਦੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਧਿਆਨ ਦਾ ਇਹ ਅਗਲਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ।

■ ਦੋ ਧਿਆਨਾਂ ਵਿੱਚ "ਛੱਡਣਾ"
ਪਿਛਲੇ ਦਿਨ, ਮੈਂ ਇਹ ਦੋ ਧਿਆਨ ਕੀਤੇ ਸਨ:

• ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਧਿਆਨ
• ਸਾਹ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਧਿਆਨ

ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ "ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਧਿਆਨ" ਕੀਤਾ, ਪਰ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ, ਮੂਲਾਧਾਰ ਨੂੰ ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲ ਕਰਨ ਦੇ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ, ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੜਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਧੜਕਣ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੋ ਗਈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ "ਸਾਹ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਧਿਆਨ" ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਅਨੁਭਵ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਸਾਹ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕੀਤਾ। ਧੜਕਣ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਕੁਡਲਿਨੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਨੁਭਵ ਦੌਰਾਨ ਅਤੇ ਅਨਾਹਤਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹੋਣ ਦੌਰਾਨ ਵੀ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲੱਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਜੇਕਰ ਸਾਹ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਚੁਣਿਆ।

ਇਸ ਵਾਰ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ "ਮਨ" ਨੂੰ "ਡੋਰ" ਵਾਂਗ ਵਰਤ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਜਾਂ ਸਾਹ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ। ਇਹ ਇੱਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨੀਆਂ ਬੋਟ ਤੋਂ ਲੱਗੀ ਰੱਸੀ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਸਥਿਰ ਕਰਨ ਵਰਗਾ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਮੇਰੀ ਚੇਤਨਾ ਥਿਰ ਗਈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਡੋਰ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ "ਮਨ" ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਰੱਖਣ ਲਈ ਉਸ ਡੋਰ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਪਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਇਹ ਹੁੰਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਪਹਿਲਾਂ, ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਦਾ ਸੀ ਜਾਂ ਲਗਾਤਾਰ ਨਾਦਾ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਥਿਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਡੋਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ "ਮੈਂ" ਦੀ ਹੋਂਦ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਜਾਂ ਸਾਹ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਨੇੜੇ ਥਿਰ ਗਈ।

ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ "ਛੱਡਣਾ" ਹੋਇਆ।

ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, "ਛੱਡਣਾ" ਦਾ ਅਰਥ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਅਣਜਾਣ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਜਾਂ ਗੁਆ ਦੇਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਥੇ "ਛੱਡਣਾ" ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰਾ ਮਨ ਹੁਣ ਥਿਰ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਡੋਰ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਸ ਡੋਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੇਰਾ ਮਨ ਥਿਰ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

■ ਅੰਡੇ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੇ ਕਾਲੇ ਥਲ ਦਾ ਆਗਮਨ
ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਪਿਛਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਤੱत्व ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ:

• ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ
• ਅੰਡੇ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦਾ ਕਾਲਾ ਥਲ (ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ)
• ਅੰਡੇ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੇ ਕਾਲੇ ਥਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਫੈਲਿਆ ਸੰਸਾਰ। ਉਦਾਹਰਨ ਲਈ, ਨਾਦਾ ਆਵਾਜ਼ ਸਿਰਫ਼ ਬਾਹਰ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

■ ਜਦੋਂ ਮੈਂ "ਸ਼ਕਤੀ" ਪਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ "ਚੂਰ" ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ
ਇਹ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਗੱਲ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਧਿਆਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ "ਧਿਆਨ" ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਧਿਆਨ ਦਾ ਅੰਤ "ਡੋਰ" ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਚੀਜ਼ 禪 ਦੇ ਦਸ ਗਊ ਦੇ ਚਿੱਤਰ ਵਰਗੀ ਹੈ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਮਨ ਨੂੰ ਡੋਰ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਮਨ (ਜੋ ਦਸ ਗਊ ਦੇ ਚਿੱਤਰ ਵਿੱਚ ਗਊ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ) ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਕੰਟਰੋਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ।

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ "ਰਿੱਛ ਹੋ ਜਾਓ" ਅਤੇ "ਛੱਡ ਦੇਓ" ਕਰੋ। ਫਿਰ, ਕੁਝ ਦਿਖਾਈ ਦੇਵੇਗਾ।

ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਦਸ-ਗਊ ਚਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਵਿਆਖਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਕਿ ਕਿਹੜੀ ਕਿਤਾਬ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਵਿੱਚ "ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਸੱਚੇ ਆਤਮਾਨ ਨੂੰ ਜੋੜਨਾ" ਵਰਗਾ ਕੁਝ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਵਿਆਖਿਆ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਕਿ "ਆਤਮਾਨ ਭਟਕ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਜੋੜਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ।" ਖੈਰ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸ਼ਾਇਦ ਸਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ "ਅਨੁਭਵ" ਤੋਂ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਆਤਮਾਨ ਭਟਕ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ "ਆਤਮਾਨ ਦੀ ਭਾਲ" ਜਾਂ "ਆਤਮਾਨ ਨੂੰ ਜੋੜਨਾ" ਵਰਗੀ ਗੱਲ ਲਿਖੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਮੈਨੂੰ "ਇਹ ਕੀ ਹੈ" ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਲਿਖੇ ਮੁੱਖ ਬਿੰਦੂ ਹੇਠ ਲਿਖੇ ਹਨ:

• ਆਤਮਾਨ ਭਟਕ ਰਿਹਾ ਹੈ।
• "ਮੈਂ" ਜੋ ਆਤਮਾਨ ਭਟਕ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਲੱਭੋ।
• "ਮੈਂ" ਜੋ ਆਤਮਾਨ ਭਟਕ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਜੋੜੋ। ਭਟਕ ਰਹੀ ਆਤਮਾਨ ਨੂੰ ਫੜੋ।

ਮੇਰੇ ਅੱਜ ਦੇ ਧਿਆਨ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਇਸਦੇ ਉਲਟ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਮੈਂ "ਰਿੱਛ ਹੋ ਜਾਂਦਾ" ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਅੰਡੇ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦਾ, ਕਾਲਾ ਖਾਲੀ ਥਾਂ, ਜੋ ਕਿ ਆਤਮਾਨ ਹੈ, ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਠਹਿਰਾਉਂਦਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸਮਝੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਕਿ ਆਤਮਾਨ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਫੜਨਾ, ਵਰਗੀ ਗੱਲ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇਗੀ। ਇਹ ਸ਼ਾਇਦ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਰਮਾਂ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ, ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਗਲਤੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਇਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਗੱਲ ਬਾਰੇ ਹੋਵੇ। ਜ਼ੇਨ ਦੇ ਦਸ-ਗਊ ਚਿੱਤਰ ਵਿੱਚ, "ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਆਤਮਾਨ ਨੂੰ ਫੜਨਾ" ਵਰਗੀ ਵਿਆਖਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਇਹ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਆਤਮਾਨ ਹਰ ਸਮੇਂ ਹਲਕਾ ਹੈ। ਪਰ ਮੇਰੇ ਇਸ ਵਾਰ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਉਲਟ ਸੀ। ਆਤਮਾਨ ਨਹੀਂ ਹਲਕਾ ਸੀ, ਬਲਕਿ ਮੈਂ ਆਤਮਾਨ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ, ਵਰਗਾ ਅਨੁਭਵ ਸੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੱਥ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਇਹ ਠਹਿਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ, ਮੁੱਖ ਬਿੰਦੂ ਹੇਠ ਲਿਖੇ ਹਨ:

•

ਆਟਮਾਨ ਭਟਕ ਰਿਹਾ ਹੈ।

→ ਸ਼ਾਇਦ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੱਲ ਸਹੀ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ, ਆਟਮਾਨ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੌਜੂਦ ਹੋਣ ਵਰਗਾ ਲੱਗਾ। ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੈਂ ਇਸਦੀ ਹੋਂਦ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਆਟਮਾਨ ਹੀ ਅਸਲ "ਮੈਂ" ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੈਂ ਇਸਦੀ ਹੋਂਦ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।

"ਮੈਂ" ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਜੋ ਭਟਕ ਰਹੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।

→ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ "ਮੈਂ" ਦਾ ਅਰਥ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ (ਆਟਮਾਨ) ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਦਸ ਗਊ ਦੇ ਚਿੱਤਰ ਵਰਗੇ "ਮੈਂ" ਨੂੰ "ਦਿਲ" ਜਾਂ "ਚੇਤਨਾ" ਵਜੋਂ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ "ਮੈਂ" ਕਿਹਾ ਜਾਣ ਵਾਲਾ "ਦਿਲ" ਜਾਂ "ਚੇਤਨਾ" ਆਟਮਾਨ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਹੈ। (ਇਹ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਟਮਾਨ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਭਟਕ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ)। ਮੇਰੇ ਅਨੁਭਵ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਜੇਕਰ ਇਹ ਤੱਥ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਖੋਜਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਆਟਮਾਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਿ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਲੱਭਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

"ਮੈਂ" ਆਪਣੀ ਭਟਕਦੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਜੋੜ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਭਟਕਦੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਫੜ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।

→ ਉਲਟ। ਆਟਮਨ ਲਹਿ ਰਿਹਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਹ ਠੋਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ (ਅਜਿਹਾ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਵਾਰ ਲੱਗਾ)। ਦਸ ਗਊ ਦੇ ਚਿੱਤਰ ਵਰਗੀ ਵਿਆਖਿਆ ਵਿੱਚ, ਆਟਮਨ ਕਿਸੇ ਥੋੜੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਚੀਜ਼ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਆਟਮਨ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਪੱਥਰ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, "ਮੈਂ" ਜੋ ਕਿ ਦਸ ਗਊ ਦੇ ਚਿੱਤਰ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ "ਦਿਲ" ਜਾਂ "ਚੇਤਨਾ" ਦੁਆਰਾ ਆਟਮਨ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਉਲਟ, ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਪੱਥਰ ਵਰਗੇ ਆਟਮਨ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ "ਦਿਲ" ਜਾਂ "ਚੇਤਨਾ" ਹੈ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਆਟਮਨ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਆਟਮਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਦੇ "ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ" ਜਾਂ "ਸ਼ਵਾਸ" ਦੁਆਰਾ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

■ ਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਆਟਮਨ
"ਸ਼ਵਾਸ" ਆਟਮਨ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਕੁਝ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸਨੂੰ ਆਟਮਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਵਾਸ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਉੱਚ ਚੇਤਨਾ ਵੱਲ ਜਾਣ ਦਾ ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਹੈ। ਉਦਾਹਰਨ ਵਜੋਂ, ਕ੍ਰਿਆ ਯੋਗਾ।

ਇਸ ਲਈ, "ਸ਼ਵਾਸ ਦਾ ਅਧਿਐਨ" ਜੋ ਕਿ ਉੱਚ ਚੇਤਨਾ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ "ਕੀ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ?" ਜਿਹਾ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ, ਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਅੰਡੇ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੀ, ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦੀ ਥਾਂ ਵੇਖੀ ਜੋ ਆਟਮਨ ਵਰਗੀ ਹੈ (ਇਹ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਆਟਮਨ ਨਾ ਹੋਵੇ), ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ "ਸ਼ਵਾਸ" ਬਹੁਤ ਡੂੰਘਾ ਹੈ।

ਕ੍ਰਿਆ ਯੋਗਾ ਦੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਦਾਹਰਨ ਵਜੋਂ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।

"Kriya yoga Darshan (ਸਵਾਮੀ ਸ਼ੰਕਰਾਨੰਦਾ ਗਿਰੀ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ)" ਤੋਂ:

ਇਸ ਚਿੱਤਰ ਦਾ ਅਰਥ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਕੌਜ਼ਲ ਤੌਰ 'ਤੇ, "ਪਿਤਾ ਪਰਮਾਤਮਾ → ਪ੍ਰਾਣਾ / ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਬੱਚਾ → ਸਾਹ" ਦਾ ਇੱਕ ਕ੍ਰਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕੌਜ਼ਲ ਤੌਰ 'ਤੇ "ਸਾਹ" ਤੋਂ ਐਸਟ੍ਰਲ ਤੌਰ 'ਤੇ "ਚਿੱਤਾ (ਜਿਸਨੂੰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦਿਲ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ)" ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਮੈਂ ਇਸਦਾ ਅਜਿਹਾ ਅਰਥ ਸਮਝ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।

ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕ੍ਰਿਆ ਯੋਗਾ ਦਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਅਧਿਐਨ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਸ਼ਾਇਦ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾਈ ਨਾਲ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਕੁਝ ਦਿਲਚਸਪ ਲੱਭ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਭਾਰਤ ਦੇ ਆਇਰਨਕਰ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿਧੀ 'ਤੇ ਵਿਆਖਿਆ ਵਾਲੀ ਕਿਤਾਬ "ਧਿਆਨ ਯੋਗਾ, ਆਤਮਾ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ" (ਵਸਦੇਵਾ ਨਾਇਆ ਆਇਰਨਕਰ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ) ਵਿੱਚ, ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਬਾਰੇ ਇਹ ਲਿਖਿਆ ਹੈ:

"ਕੁੰਡਲਿਨੀ ਊਰਜਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਅੱਠਵੇਂ ਚੱਕਰ (ਸਹਾਸ੍ਰਾਰ ਚੱਕਰ) ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵੇਲੇ, ਇਹ ਠੋਡੀ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਠੋਡੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਹਿੱਸੇ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਿੱਛੇ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਲੰਘਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਗਲਤ ਨਹੀਂ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। "ਧਿਆਨ ਯੋਗਾ, ਆਤਮਾ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ" (ਵਸਦੇਵਾ ਨਾਇਆ ਆਇਰਨਕਰ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ)।

ਆਇਰਨਕਰ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ, ਸੱਤਵੇਂ ਚੱਕਰ (ਅਜੀਨਾ ਚੱਕਰ) ਨੂੰ "ਭਵਿਖਅ ਦੇ ਥੋੜੇ ਉੱਪਰ ਵਾਲੇ ਠੋਡੀ ਦੇ ਹਿੱਸੇ (ਤੀਜੀ ਅੱਖ) ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੱਕ ਦੇ ਖੇਤਰ" ਵਜੋਂ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੇਖਣਾ ਦਿਲਚਸਪ ਹੈ ਕਿ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸਦੇ ਬਾਰੇ ਥੋੜੇ-ਥੋੜੇ ਫਰਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਉੱਪਰ ਦਿੱਤੀ ਵਿਆਖਿਆ ਅਚਾਨਕ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਚਿੱਤਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸ਼ਾਇਦ ਅਧਿਆਤਮਕ "ਫਲਵਰ ਆਫ ਲਾਈਫ" ਦੇ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਗੱਲ ਹੈ।

ਇਹ ਇੱਕ ਚਿੱਤਰ ਹੈ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ "ਫਲਾਵਰ ਆਫ਼ ਲਾਈਫ਼, ਵਾਲੀਅਮ 2 (ਡ੍ਰਾਨਵਾਲੋ ਮਰਕੀਜ਼ੇਡੇਕ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ)" ਤੋਂ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਭਾਵੇਂ ਨਾਮ ਵੱਖਰੇ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਗੱਲ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਹ ਵੀ ਦਿਲਚਸਪ ਹੈ ਕਿ ਯੋਗਾ ਅਤੇ ਅਧਿਆਤਮਕਤਾ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀਆਂ ਹਨ।

ਉਸ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਇਹ ਲਿਖਿਆ ਹੈ:
"ਚੌਥੇ ਤੋਂ ਸੱਤਵੇਂ ਚੱਕਰਾਂ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਤਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਖਰਕਾਰ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਰੁਕਾਵਟ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹੋ। (ਇੱਕ ਥੱਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ) ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਤੋਂ ਪਾਰ ਜਾਣ ਦਾ ਰਾਹ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤਿੰਨ-ਅਯਾਮੀ ਦੁਨੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋਰ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹੋ। (ਇੱਕ ਥੱਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ) ਇਹ ਕਿਸੇ ਖਾਸ "ਥਾਂ" ਵੱਲ ਜਾਣ ਤੋਂ ਵੱਧ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਦੀ ਹੋਂਦ ਹੈ।" "ਫਲਾਵਰ ਆਫ਼ ਲਾਈਫ਼, ਵਾਲੀਅਮ 2 (ਡ੍ਰਾਨਵਾਲੋ ਮਰਕੀਜ਼ੇਡੇਕ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ)"

ਹੋਰ ਵੀ, ਉਸ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਵੀ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵੱਖਰੇ ਤਰੀਕੇ ਵਰਤੇ ਸਨ।

"ਪਹਿਲਾਂ ਪਿਨਲ ਗ੍ਰੰਥੀ (pineal gland) ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੋ, ਫਿਰ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਹਿਪੋਥਲੇਮਸ (hypothalamus) ਵੱਲ ਲਿਜਾਓ, ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਮਾਥੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ ਚੱਕਰ ਤੱਕ ਭੇਜੋ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ 90 ਡਿਗਰੀ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਸਿੱਧੇ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹੋ।" "ਫਲਾਵਰ ਆਫ਼ ਲਾਈਫ਼, ਵਾਲੀਅਮ 2 (ਡ੍ਰਾਨਵਾਲੋ ਮਰਕੀਜ਼ੇਡੇਕ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ)"

ਹਾਲਾਂਕਿ, ਉਸ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਤਰੀਕਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉੱਪਰ ਦੱਸੇ ਗਏ, ਮਾਥੇ ਤੋਂ ਪਿਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਰਾਹੀਂ ਚੜ੍ਹਨ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਦੀ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।

ਇਹ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਯੋਗਾ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਅਤੇ ਹਰੇਕ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਅਜਨਾ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਕਰਨ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਇਸ ਦੂਜੇ, ਔਖੇ ਤਰੀਕੇ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ, ਮਾਥੇ ਤੋਂ ਸਿੱਧੇ 90 ਡਿਗਰੀ ਘੁੰਮ ਕੇ ਸਹਿਸਰਾਰਾ (sahasrara) ਤੱਕ ਜਾਣ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਾਥੇ ਤੋਂ ਪਿਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਰਾਹੀਂ ਸਹਿਸਰਾਰਾ ਤੱਕ ਜਾਣਾ ਅਤੇ ਫਿਰ 45 ਡਿਗਰੀ ਦੇ ਅੰਤਰਾਲ ਨਾਲ ਘੁੰਮਣਾ ਆਸਾਨ ਹੈ, ਇਸ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਆਇਆ।

ਤੀਰ੍ਹੇ ਦਿਨ ਦੇ "ਦਿਲ ਨੂੰ ਸਾਹ ਨਾਲ ਜੋੜਨ ਵਾਲੇ ਧਿਆਨ" ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ।

ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡੀ ਜ਼ਮੀਨ ਨਾਲ ਜੁੜਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਧ ਗਈ, ਤਾਂ ਧਿਆਨ ਵੀ ਬਦਲ ਗਿਆ।
ਇਹ ਕੁੱਝ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪਿਛਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ "ਛੱਡ ਦੇਣਾ" ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਇਸ ਵਿੱਚ ਹੇਠ ਲਿਖੇ ਅੰਤਰ ਹਨ:

・ਪਹਿਲਾਂ, ਸ਼ਾਂਤ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ "ਚੇਤਨਾ" ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਕਈ ਵਾਰ ਅਜਿਹੀ ਹਾਲਤ ਹੁੰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਮਨ ਅਜਿਹਾ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇਹ ਉਲਝ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ਅਤੇ "ਕੀ ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ?" ਵਰਗਾ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।

・ਹੁਣ, ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਂਤ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ "ਚੇਤਨਾ" ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਮਨ ਨੂੰ ਇਹ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ "ਇਹ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ" ਅਤੇ ਇਹ ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਰਾਹਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਥੈਰਵਾਦ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਵਿੱਚ, ਧਿਆਨ (ਸਮਾਧੀ) ਨੂੰ ਰੰਗਧਾਮ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਨਿਰਾਕਾਰਧਾਮ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਵੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਰੰਗਧਾਮ ਦਾ ਚੌਥਾ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ ਧਿਆਨ (ਧਾਰਨਾ ਧਿਆਨ) ਰਾਹੀਂ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਦਾਹਰਨ ਲਈ, "ਗਿਆਨ ਦੇ ਪੌੜੀਆਂ (ਫੁਜਿਮੋਟੋ ਅਕਿਰੂ ਲਿਖੇ)" ਵਿੱਚ ਹੇਠ ਲਿਖਿਆ ਹੈ:

ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ = ਸਿਰਫ਼ ਮਨ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸੁਖਦ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸਦਾ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਗਿਆਨ ਲਈ, ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਾਲੀ ਵਿਵੇਕ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। (ਇੱਕ ਥਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ) ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਅਨੁਤਪਤ ਫਲ ਜਾਂ ਅਰਾਹਨ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਕਸਰ ਉਹ ਧਿਆਨ (ਸਮਾਤਾ ਧਿਆਨ) ਰਾਹੀਂ ਰੰਗਧਾਮ ਦੇ ਚੌਥੇ ਧਿਆਨ ਤੱਕ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਧਾਰਨਾ ਧਿਆਨ (ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ ਧਿਆਨ) ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। (ਇੱਕ ਥਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ) ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਨਿਰਾਕਾਰਧਾਮ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਮਨ ਦੀ ਕਾਰਜਕਲਾਪ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥੰਗ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਅਨਿੱਤਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ ਧਾਰਨਾ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੇ ਤੁਰੰਤ ਪਹਿਲਾਂ ਮਨ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਅਤੇ ਅਨੁਤਪਤ ਫਲ ਵਾਲਾ ਜੀਵਨ ਚੱਕਰ ਦਾ ਖੇਤਰ, ਅਰਾਹਨ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਰੰਗਧਾਮ ਦੀ ਸੀਮਾ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। "ਗਿਆਨ ਦੇ ਪੌੜੀਆਂ (ਫੁਜਿਮੋਟੋ ਅਕਿਰੂ ਲਿਖੇ)"

ਅਰਾਹਨ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ "ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਵਿਅਕਤੀ"। ਥੈਰਵਾਦ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਧਿਆਨ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਧਿਆਨ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਭਾਵੇਂ ਰੰਗਧਾਮ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਧਿਆਨ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਮਨ ਨੂੰ ਪਾਲਣਾ ਅਤੇ ਸਿਖਲਾਈ ਦੇਣ ਨਾਲ ਅਤੇ ਧਾਰਨਾ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿਕਸਤ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਧਾਰਨਾ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਵਿੱਚ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। "ਗਿਆਨ ਦੇ ਪੌੜੀਆਂ (ਫੁਜਿਮੋਟੋ ਅਕਿਰੂ ਲਿਖੇ)"

■ ਤਿੱਬਤ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਦਾ ਧਿਆਨ
ਇੱਕ ਹੋਰ ਪਾਸੇ, ਤਿੱਬਤ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਵਿੱਚ, ਰੰਗਧਾਮ ਦੇ ਚੌਥੇ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਲਿਖਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਨਿਰਾਕਾਰਧਾਮ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਬਾਰੇ, "ਦਲਾਈ ਲਾਮਾ, ਵਿਵੇਕ ਦੀ ਅੱਖ ਖੋਲ੍ਹੋ" ਵਿੱਚ, ਜੀਵਨ ਚੱਕਰ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਦੇ ਥਾਂ 'ਤੇ ਹੇਠ ਲਿਖਿਆ ਹੈ:

ਜੋ ਕੋਈ ਨਿਰਾਕਾਰ ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਵਿਕਸਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਅਵਗਾਹ ਦੀ ਅੰਤ ਤੱਕ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੂਜੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਜਨਮਦਾ ਹੈ, ਤੀਜਾ ਵਰਗ ਅਰਾਹਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਠਹਿਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। "ਦਲਾਈ ਲਾਮਾ, ਵਿਵੇਕ ਦੀ ਅੱਖ ਖੋਲ੍ਹੋ"

ਲਿਖਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਇਹ ਥੈਰਵਾਦ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਚੌਥਾ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰੰਗਧਾਮ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨਿਰਾਕਾਰਧਾਮ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਮੁਹਾਰਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ। ਇਹ ਲਿਖਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਧਿਆਨ ਹੀ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਪਰ ਇਸਨੂੰ ਇਸਦੇ ਨੇੜੇ ਹੀ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਇਸ ਬਾਰੇ, ਇੱਕੋ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਥੈਰਵਾਦ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਅਤੇ ਤਿੱਬਤ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵੱਖਰੀ ਹੈ।

■ ਰੰਗਧਾਮ ਦਾ ਚੌਥਾ ਧਿਆਨ
"ਗ੍ਰਾਊਂਡਿਡ ਮੈਡੀਟੇਸ਼ਨ" ਵਿੱਚ, "ਅੰਡੇ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੇ ਕਾਲੇ ਥਾਂ" ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤ ਸਥਿਤੀ, ਰੰਗਧਾਮ ਦੇ ਚੌਥੇ ਧਿਆਨ ਵਰਗੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।

■ ਰੰਗਹੀਣ ਜਗਤ ਦੇ ਧਿਆਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ "ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ ਅਨੰਤ ਸਥਾਨ ਦਾ ਧਿਆਨ"।
ਇਸ ਵਿਆਖਿਆ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ:

ਇੱਕ ਅਸਟਰੋਨੌਟ ਜੋ ਪਦਾਰਥ ਦੀ ਇੱਕ ਜੀਵਨ ਰੱਸੀ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਸੀ, ਪਰ ਪਦਾਰਥ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਰੰਗਹੀਣ ਥਲ ਵਿੱਚ ਤੈਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਉਸ ਪਦਾਰਥਕ ਸੀਮਾ ਦੀ ਰੱਸੀ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਥਲ ਵਿੱਚ ਤੈਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਰੱਖਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ "ਉਹ ਤੈਰ ਰਿਹਾ ਹੈ" ਅਤੇ "ਉਸਨੂੰ ਸਥਿਰ ਕਰਨਾ" ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। "ਗਿਆਨ ਦੇ ਪੌੜੀਆਂ (ਫੁਜੀਮੋਟੋ ਅਕਿਰੂ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ ਗਈ)"।

ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਸ ਵਿਆਖਿਆ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਪੜ੍ਹਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਇਹ ਪਿਛਲੇ "ਦਿਲ ਨਾਲ ਜੁੜੇ, ਗ੍ਰਾਊਂਡਡ ਧਿਆਨ" ਵਿੱਚ "ਅੰਡੇ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੀ ਕਾਲੀ ਥਾਂ" ਦੇਖਣ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਰੰਗਹੀਣ ਜਗਤ ਦਾ ਧਿਆਨ ਹੈ। ...ਮੇਰੇ ਕੇਸ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ "ਸਥਿਰ" ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਬਲਕਿ ਜਿਵੇਂ ਦੇਖਿਆ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ।

ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਅਜੇ ਵੀ "ਅੰਡੇ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੀ ਕਾਲੀ ਥਾਂ" ਵਜੋਂ ਪਛਾਣ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਇੱਕ "ਸੀਮਾ" ਹਾਲੇ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।

ਉਸੇ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਗਲੀ ਥਾਂ ਇਹ ਵਰਗੀ ਹੈ:

ਰੰਗਹੀਣ ਜਗਤ ਦਾ ਦੂਜਾ ਧਿਆਨ "ਚੇਤਨਾ ਅਨੰਤ ਸਥਾਨ ਦਾ ਧਿਆਨ" ਨਾਮ ਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਖੇਤਰ ਨੂੰ "ਚੇਤਨਾ ਅਨੰਤ ਸਥਾਨ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਿਛਲੇ "ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ ਅਨੰਤ ਸਥਾਨ" ਦੇ ਥਲ ਵਿੱਚ, "ਕੋਈ ਪਦਾਰਥ ਨਹੀਂ" ਹੁੰਦਾ, ਪਰ ਇਹ ਅਜੇ ਵੀ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਚੇਤਨਾ ਮਨ ਦੇ ਬਾਹਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। (ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਵਿਰਾਮ)। ਇਸ ਵਾਰ, ਤੁਸੀਂ "ਚੇਤਨਾ ਅਨੰਤ ਹੈ" ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹੋ। "ਗਿਆਨ ਦੇ ਪੌੜੀਆਂ (ਫੁਜੀਮੋਟੋ ਅਕਿਰੂ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ ਗਈ)"।

ਇਹ ਇੱਕ ਸੰਕੇਤ ਹੈ। ਮੈਂ ਜੋ ਦੇਖਿਆ ਉਹ "ਅੰਡੇ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੀ ਕਾਲੀ ਥਾਂ" ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ "ਸੀਮਾ ਅਜੇ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹੈ"। ਕੀ ਇਹ ਅਜਿਹੀ ਸਥਿਤੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਸੀਮਾਵਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਗੀਆਂ? ਸ਼ਾਇਦ, ਪਰ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਬੇਲੋੜਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਧੀਮੀ ਗਤੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਾਂਗਾ।

■ ਵਿਚਾਰ
ਮੇਰੀਆਂ ਸੰਵੇਦਨਾਵਾਂ ਦੇ ਅਧਾਰ 'ਤੇ, ਰੰਗਹੀਣ ਜਗਤ ਦਾ ਧਿਆਨ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੱਖਰਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਪਛਾਣ ਦਾ ਖੇਤਰ ਮਨ ਅਤੇ "ਅਟਮਾਨ" ਵਰਗੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਕੇਂਦਰਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਿਛਲੇ ਦਿਨੀਂ, ਇਹ "ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਧਿਆਨ" ਤੋਂ "ਸ਼ਾਂਸ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਧਿਆਨ" ਤੱਕ ਤਬਦੀਲ ਹੋਇਆ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਧਿਆਨ ਸਥਿਤੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਚੇਤਨਾ ਦਿਲ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕੀ ਸੋਚਦੇ ਹੋ...? ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਇਹ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ "ਅੰਡੇ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੀ ਕਾਲੀ ਥਾਂ" ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਔਰਾ ਅਤੇ ਨਾਦਾ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਦੱਸਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਚੇਤਨਾ ਸਿਰ ਦੇ ਬਜਾਏ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ ਜਾਂ ਡੁੱਬ ਰਹੀ ਹੈ।

ਕੁਝ ਅਧਿਆਤਮਕ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਕਿ ਦਿਲ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ "ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ" ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਦੋ ਪੜਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ: ਇੱਕ ਪਹਿਲਾ ਕਮਰਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਕਮਰਾ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਛੋਟੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੀ ਕਾਲੀ ਥਾਂ ਦੀ ਸੀਮਾ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਅਜਿਹੀ ਥਾਂ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਵੇ।

ਇਹਨਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਿਆਂ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਈ ਦੇ ਚੌਥੇ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਰੰਗਹੀਣ ਲੋਕਾਈ ਦੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਕੀ ਫਰਕ ਹੈ, ਇਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਅਜੇ ਵੀ ਅਸੀਂ ਨਤੀਜੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਦੂਰ ਹਾਂ। ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਈ ਦੇ ਚੌਥੇ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਵੀ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਰੰਗਹੀਣ ਲੋਕਾਈ ਦਾ ਧਿਆਨ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੱਖਰਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਇਹ ਵੱਖਰਾ ਹੈ, ਸ਼ਾਇਦ ਇਸਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਹੀ ਵੱਖਰਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਈ ਦੇ ਚੌਥੇ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਦੇ ਜੀ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰੰਗਹੀਣ ਲੋਕਾਈ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੰਸਾਰ ਹੈ। ਤੁਹਾਡਾ ਕੀ ਖਿਆਲ ਹੈ?

ਰੰਗਹੀਣ ਲੋਕਾਈ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਹੱਸ ਹਨ।

ਰੰਗਹੀਣ ਲੋਕਾਈ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵੀ ਜਾਣਾ ਸੰਭਵ ਹੈ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਰੰਗਹੀਣ ਲੋਕਾਈ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਮਨ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਰੰਗਹੀਣ ਲੋਕਾਈ, ਜੋ ਕਿ ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ ਦੇ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੈ, ਇੱਕ ਅਸਤ੍ਰਲ ਜਾਂ ਮਾਨਸਿਕ ਦੁਨੀਆਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਖਤਰਨਾਕ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਨਿਰੀਖਣ ਕਰਨ ਅਤੇ ਨਿਯੰਤਰਣ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਅਸਤ੍ਰਲ ਜਾਂ ਮਾਨਸਿਕ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਕੁਝ ਲੋਕ ਇਸਨੂੰ "ਗਿਆਨ" ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਿਰੀਖਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ (ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ) ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੱਖਰਾ ਅਰਥ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਵੀ ਫਰਕਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਾਂਗੇ।

ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਈ ਧਾਰਨਾਵਾਂ 'ਤੇ ਅਧਾਰਿਤ ਹੈ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਇਸ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗੇ।

ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੁਡਲਿਨੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਮਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਪੰਜ ਕੁਡਲਿਨੀ ਦੀਆਂ ਗਤੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਕੁਡਲਿਨੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਗਤੀ ਅਤੇ ਕੰਪਨ ਨਾਲ ਉੱਪਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ। ਪਵਿੱਤਰ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਕੁਡਲਿਨੀ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀਆਂ ਗਤੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ:
1. ਕੀੜੇ ਵਰਗੀ ਗਤੀ - ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਕੰਪਨ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
2. ਥਿੱਥੀ ਵਰਗੀ ਗਤੀ - ਇਹ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਦਿਮਾਗ ਤੱਕ ਇੱਕ ਗੈਰ-ਨਿਯਮਿਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
3. ਸੱਪ ਵਰਗੀ ਗਤੀ - ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇੱਕ ਸੱਪ ਜੋ ਸ਼ਿਕਾਰ ਜਾਂ ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਇੱਕ ਜਿਗਜ਼ੈਗ ਰਸਤੇ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ।
4. ਪੰਛੀ ਵਰਗੀ ਗਤੀ - ਇਹ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਰੁਕਦੀ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਇਹ ਆਪਣੇ ਟੀਚੇ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੀ, ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰ ਇਹ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਉੱਚਾਈ 'ਤੇ ਜਾਂ ਹੇਠਾਂ, ਕਈ ਥਾਈਂ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
5. ਬਾਂਦਰ ਵਰਗੀ ਗਤੀ - ਇੱਕ ਬਾਂਦਰ ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਦਰੱਖਤ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਦਰੱਖਤ 'ਤੇ ਛਾਲ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।
"ਰਾਮਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ (ਜੀਨ ਐਲਬਰ ਦੁਆਰਾ ਸੰਪਾਦਿਤ)" ਤੋਂ.

ਇਸ ਲਈ, ਕੁਡਲਿਨੀ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀਆਂ ਕਿਉਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਹ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।

ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵੀ ਲਿਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਦਿਮਾਗ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਅਸਲੀ ਪਵਿੱਤਰ ਗ੍ਰੰਥ ਕਿਹੜਾ ਹੈ।

ਕੁਡਲਿਨੀ ਨੂੰ ਯੋਗਾ ਵਿੱਚ ਸੁਸ਼ੁਮਨਾ ਦੁਆਰਾ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਯੋਗਾ ਅਭਿਆਸ ਦਾ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਿੱਸਾ ਸੁਸ਼ੁਮਨਾ ਵਿੱਚ ਰੋਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਅਨੁਮਾਨ ਲਗਾਉਣਾ ਆਸਾਨ ਹੈ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਊਰਜਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਿਵਰਤ ਹੋਵੇਗੀ। ਸੁਸ਼ੁਮਨਾ ਇੱਕ ਮੁੱਖ ਨਾਡੀ (ਊਰਜਾ ਦਾ ਰਸਤਾ) ਹੈ, ਪਰ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਨਾਡੀਆਂ ਵੀ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਜੇਕਰ ਕੁਝ ਨਾਡੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੋਕਾਵਟ ਹੈ ਅਤੇ ਕੁਝ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਅਨੁਮਾਨ ਲਗਾਉਣਾ ਆਸਾਨ ਹੈ ਕਿ ਊਰਜਾ ਦੀ ਗਤੀ ਕਿਸ ਨਾਡੀ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਉੱਪਰ ਦੱਸੇ ਗਏ ਗਤੀਆਂ ਵਜੋਂ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਯੋਗਾ ਦੇ ਧਿਆਨ ਦਾ ਮੁਢਲਾ ਸਿਧਾਂਤ ਭਰੂਹ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਪਰ ਯੋਗਾ ਜਾਂ ਅਧਿਆਤਮਕਤਾ ਵਿੱਚ ਸਹਸ੍ਰਾਰਾ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਧਿਆਨ ਵੀ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਨੂੰ ਦੇਖਣ 'ਤੇ, ਹੇਠ ਲਿਖੀਆਂ ਸਾਂਝੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ:

• ਧਿਆਨ ਸਿਰ ਦੇ ਉੱਪਰਲੇ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨਾ।
• ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਭਰੂਹ ਜਾਂ ਪੇਟ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਲਿਆਉਣਾ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਇਸ ਨਾਲ ਚੱਕਰ, ਬੇਚੈਨੀ ਜਾਂ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਅਸਥਿਰਤਾ ਵਰਗੀਆਂ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।

ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਦੂਜੀ ਚੀਜ਼ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਦੇਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਕਿ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਕੂਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਸਹਸ੍ਰਾਰਾ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਕੇ ਧਿਆਨ ਖਤਮ ਕਰਨ ਨਾਲ ਅਸਥਿਰਤਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਉਦਾਹਰਨ ਵਜੋਂ, ਇੱਕ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ:

"ਅੱਠਵੇਂ ਚੱਕਰ (ਸਹਸ੍ਰਾਰਾ) ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ, ਦੁਬਾਰਾ ਪਹਿਲੇ ਚੱਕਰ ਵੱਲ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। (ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ) ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਇੱਕਠੇ ਪਹਿਲੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। (ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ) ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਅੱਠਵੇਂ ਚੱਕਰ (ਸਹਸ੍ਰਾਰਾ) ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਦੋਂ ਆਤਮਾ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਰਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਮਿਲਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। (ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ) ਜੇਕਰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਧਿਆਨ ਅਸਫਲ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਦੇ-ਕਦਾਨ ਹੀ, ਇਸ ਨਾਲ ਬੇਚੈਨੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।"

ਇੱਥੇ ਦੱਸੀ ਗਈ ਚੀਜ਼, "ਜਦੋਂ ਆਤਮਾ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਰਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਮਿਲਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ," ਬਹੁਤ ਦਿਲਚਸਪ ਹੈ।

ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ "ਦਿਲ" ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ "ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੀ ਰੱਸੀ" ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਰੱਸੀ ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਵੇਦਨਾ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਸਨੂੰ ਆਤਮਾ (ਜੋ ਕਿ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੱਖ ਹੈ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਮੰਨਾਂਗੇ) ਨਾਲ ਮਿਲਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਕੀ ਇਹ ਦੋ ਵੱਖਰੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਦੋਲਨ ਹਨ?

ਮੈਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਹਸ੍ਰਾਰਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ "ਬ੍ਰਹਮਾਨ ਦਾ ਗੇਟ" ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਸੀਮਾ ਜਾਂ ਢੱਕਣ ਜਾਂ ਗੇਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ ਇਹ ਖੁੱਲ੍ਹਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਚੇਤਨਾ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਚੇਤਨਾ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਇਹ ਬਾਹਰ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੇਰੀ ਇੱਕ ਧਾਰਨਾ ਹੈ।

ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ ਕਿ ਯੋਗਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਈ ਵਾਰ ਅਣਜਾਣ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਇਸ ਕਾਰਨ ਬੇਚੈਨੀ ਅਤੇ ਅਸਥਿਰਤਾ ਜਿਹੀਆਂ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਹੋਈਆਂ।

ਮੈਂ ਵੀ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਝੂਠਾ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਸਹਸ੍ਰਾਰਾ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਧਿਆਨ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੁਝ ਘੰਟਿਆਂ ਤੱਕ, ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜੀਬੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੇਚੈਨੀ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਧਿਆਨ ਸਿਰ ਦੇ ਉੱਪਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦਬਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੁਸੀਂ ਠੀਕ ਹੋ, ਪਰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਸ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ, ਅਜਿਹੀ ਬੇਚੈਨੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਝੂਠਾ ਢੰਗ ਨਾਲ ਆਰਾਮ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਜੇਕਰ ਇਹ ਗੱਲ ਸੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਚੇਤਾਵਨੀ ਬਹੁਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਗੇਟ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਗੇਟ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਅੰਦਰ ਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਗੇਟ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੰਦ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਲਾਕ ਕਰਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਖੈਰ, ਇਹ ਇੱਕ ਧਾਰਨਾ ਹੈ।

ਸਪਿਰਚੁਅਲ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ, ਅਜਿਹੀਆਂ ਵਿਆਖਿਆਵਾਂ ਹਨ:

■ ਨਕਰਾ ਧਿਆਨ
ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਬਿੰਦੂ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਦੇ ਹੋ ਜੋ ਕਿ ਕ੍ਰਾਊਨ ਚੱਕਰ ਦੇ ਉੱਪਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ ਜੋ ਕਿ ਡਾਇਮੈਂਸ਼ਨ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਵਧੇਰੇ ਜਾਣੂ ਹੋਵੋਗੇ, ਤੁਸੀਂ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਅਤੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਇਸ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰੋਗੇ। ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਸਿਰਦਰਦ ਜਾਂ ਤਣਾਅ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਸਦਾ ਕਾਰਨ ਅਕਸਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਬਾਰੇ ਜਾਗਰੂਕ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਨਾਲ ਉਸ ਬਿੰਦੂ ਵੱਲ ਲਿਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। (ਛੋਟ) ਇਹ ਬਹੁਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਨਰਵਸ ਸਿਸਟਮ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਨੁਕੂਲ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। (ਛੋਟ) ਕਿਉਂਕਿ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਉતાવੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਿਰਦਰਦ ਜਾਂ ਹੋਰ ਦਰਦ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਬਿਮਾਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। "ਅਲਕਟੂਰਸ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਧਰਤੀਵਾਸੀਆਂ ਤੱਕ (ਟੌਮ ਕੇਨੀਅਨ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ)"

ਇਹ ਗੱਲ ਛੱਡ ਦਈਏ ਕਿ ਕੀ ਇਹ ਏਲੀਅਨ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹਨ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਇਸ ਧਿਆਨ ਦੀ ਸਮੱਗਰੀ ਬਹੁਤ ਦਿਲਚਸਪ ਹੈ।

ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਹਾਸ੍ਰਾਰਾ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਧਿਆਨ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਹੁਨਰ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ ਕਿ ਯੋਗਾ ਦੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, "ਸਹਾਸ੍ਰਾਰਾ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨਾ ਧਿਆਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਭਰੂ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ।" ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਉਹੀ ਗੱਲ ਹੈ।

■ ਸ਼ੀਹਨ ਜ਼ੇਨ ਮਾਸਟਰ ਦੀ ਜ਼ੇਨ ਬਿਮਾਰੀ
ਕੁਝ ਅੰਦਾਜ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੀਹਨ ਜ਼ੇਨ ਮਾਸਟਰ ਦੀ ਜ਼ੇਨ ਬਿਮਾਰੀ ਵੀ, ਕਿਤਾਬਾਂ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੱਛਣਾਂ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੈ?
ਸ਼ੀਹਨ ਜ਼ੇਨ ਮਾਸਟਰ ਨੇ ਇਸ ਲੱਛਣ ਨਾਲ ਨਾਨਸੋਹੋ (ਨਾਨਸੋਹੋ) ਦੇ ਢੰਗ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਇਹ ਉਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉੱਪਰ ਦੱਸੇ ਗਏ ਧਿਆਨਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਕੇ ਇਸਨੂੰ ਹੱਲ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਨਾਨਸੋਹੋ ਦਾ ਢੰਗ ਬਹੁਤ ਆਸਾਨ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਹਿਣ ਲਈ, ਇਹ ਇੱਕ ਗੋਲ, ਬਾਲ-ਆਕਾਰ ਦੇ ਹੀਲਿੰਗ ਬਾਲ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਇਹ ਬਾਲ ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂਹ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂગ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾણી ਵਾਂਗ ਧੂહ ਕੇ, ਧੋਣ ਵਾਲే పాణి వంగ ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే, ఙూహ కే

ਤਾਜ਼ਗੀ, ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਦਾ ਹੇਠਲਾ ਅਧਾਰ ਅਤੇ ਮੱਥੇ ਅਤੇ ਮੱਥੇ ਤੱਕ ਗਰਮੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਪਿਛਲੇ ਸਿਰ ਦੇ ਉੱਪਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਵੇਦਨਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ ਕਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।

ਮੌਜੂਦਾ ਹਾਲਤ ਬਾਰੇ, ਮੈਂ ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।

ਹਕੀਕਤ:
ਕੁਡਲਿਨੀ ਦੀ ਸਰਗਰਮੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੇਰੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਲਗਭਗ ਕੋਈ ਗਰਮੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਕੁਡਲਿਨੀ ਦੀ ਸਰਗਰਮੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਮਨੀਪੁਰਾ ਦੀ ਗਰਮੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ ਅਤੇ ਇਹ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮੇਰੇ ਛਾਤੀ ਦੇ ਅਨਾਹਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਮਨੀਪੁਰਾ ਅਤੇ ਅਨਾਹਤਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਤਾਪਮਾਨ ਦਾ ਫਰਕ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇੱਕ ਕੰਧ (ਜਿਸਨੂੰ ਗ੍ਰਾਂਤੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ) ਵਰਗਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਜਦੋਂ ਅਨਾਹਤਾ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਇਹ ਕੰਧ (ਗ੍ਰਾਂਤੀ) ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ।
ਅਨਾਹਤਾ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਅਧਾਰ ਤੱਕ ਗਰਮੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਣ ਲੱਗੀ।
ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਕੰਧ (ਗ੍ਰਾਂਤੀ) ਵਰਗਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਦੇ ਉੱਪਰਲੇ ਅਧਾਰ 'ਤੇ ਅਜੇ ਤੱਕ ਗਰਮੀ ਨਹੀਂ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ।

ਪੁਰਾਣਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ:
ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰਲੀ ਕੰਧ (ਗ੍ਰਾਂਤੀ) ਨੂੰ ਛਾੜਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ।
* ਜੇਕਰ ਕੰਧ (ਗ੍ਰਾਂਤੀ) ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਦੇ ਉੱਪਰਲੇ ਅਧਾਰ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪਿਛਲੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਗਰਮੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਵੇਗੀ।

ਮੈਂ ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਮਨੀਪੁਰਾ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹੋਣ ਦੌਰਾਨ ਕੀ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਇਸ ਬਾਰੇ ਯਾਦ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਯੋਗਾ ਦੇ ਆਸਨ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਆਏ ਗਾਈਡ ਦੇ ਅਧਾਰ 'ਤੇ "ਘੁੰਮਾਓ" ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਅਨਾਹਤਾ ਤੱਕ ਲਿਆਂਦਾ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ "ਘੁੰਮਾਓ" ਹੀ ਚਾਬੀ ਹੈ।

ਇਹ ਵੀ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਊਰਜਾ ਦਾ ਸਥਿਰ ਹੋਣਾ, ਨਾ ਕੇవలం ਅਨਾਹਤਾ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਸਗੋਂ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਅਧਾਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੇਰਾ ਵਿਚਾਰ ਹੈ ਕਿ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਇੱਕే ਇੱਕ ਵਾਰ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਕਈ ਪੜਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਚਾ ਕਰਨਾ ਬਿਹਤਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਛੋਟੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ-ਜੁਲਦੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਸੋਹਨ ਧਿਆਨ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਬੁਨਿਆਦੀ ਧਿਆਨ ਇੱਥੇ ਕਾਫ਼ੀ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ।

■ ਸੋਹਨ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਛੋਟਾ ਚੱਕਰ
ਇੱਕ ਧਰਮਸ਼ਾਲਾ ਧਿਆਨ ਸੋਹਨ ਧਿਆਨ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ ਸਮੇਂ "ਸੋ" ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਾਹ ਕੱਢਦੇ ਸਮੇਂ "ਹਮ" ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ, "ਸੋ" ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਪੇਟ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਦੇ ਉੱਪਰ, ਰੀੜ੍ਹ ਦੀ ਹੱਡੀ ਰਾਹੀਂ ਉੱਚਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਇਸਦੀ ਕਲਪਨਾ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, "ਹਮ" ਨਾਲ, ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਤੋਂ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਉਤਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਢਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਬੁਨਿਆਦੀ ਹੈ। "ਸੋ" ਦਾ ਅਰਥ "ਉਹ" ਅਤੇ "ਹਮ" ਦਾ ਅਰਥ "ਮੈਂ ਹਾਂ" ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ-ਜੁਲਦਾ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਚੱਕਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਪੇਟ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਰੀੜ੍ਹ ਦੀ ਹੱਡੀ ਰਾਹੀਂ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਦੇ ਉੱਪਰ ਉੱਚਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਊਰਜਾ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੱਗੇ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ, ਮੇਰੇ ਪੇਟ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੱਕ ਉਤਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਦलाव ਹਨ।

ਇਹ ਕਾਫ਼ੀ ਬੁਨਿਆਦੀ ਅਤੇ ਧਰਮਸ਼ਾਲਾ ਧਿਆਨ ਹਨ, ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ "ਕੁੱਝ ਨਹੀਂ", ਪਰ ਹੁਣ ਇਹ ਕਾਫ਼ੀ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਵਰਤ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।

■ ਵਿਭਾਜਨ
ਊਰਜਾ ਵਧਾਉਣ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਵਜੋਂ, ਮੇਰੇ ਕੇਸ ਵਿੱਚ, ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੇਠ ਲਿਖੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੰਡਣਾ ਢੁਕਵਾਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।

• ਮਨੀਪੁਰਾ ਤੋਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਨੀਪੁਰਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੱਜੇ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਭੂਰਾ ਬਣਾਓ, ਫਿਰ ਗਤੀ ਨੂੰ ਵਧਾ ਕੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਅਨਾਹਤਾ ਜਾਂ ਸਿਰ ਦੇ ਅੱਗੇ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੱਕ ਲਿਜਾਓ। ਇਸਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰ ਦੁਹਰਾਓ। ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ ਸਮੇਂ ਘੁੰਮਾਓ, ਅਤੇ ਛੱਡਦੇ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਉੱਪਰ ਲਿਜਾਓ।
• ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਿਰ ਦੇ ਅੱਗੇ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜਮ੍ਹਾਂ ਹੋਈ ਊਰਜਾ ਨੂੰ, ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ ਸਮੇਂ ਹੋਰ ਵੀ ਸਿਰ ਦੇ ਅੱਗੇ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜਮ੍ਹਾਂ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਛੱਡਦੇ ਸਮੇਂ ਪਿਛਲੇ ਸਿਰ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਗੁਜ਼ਰ ਕੇ ਪਿਛਲੇ ਸਿਰ ਦੇ ਉੱਪਰ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਲਿਜਾਓ।

ਇਹ ਸ਼ਾਇਦ ਊਰਜਾ ਦੀ ਗੁਣਵੱਤਾ ਵਿੱਚ ਫਰਕ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਮਨੀਪੁਰਾ ਦੀ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਉੱਪਰ ਲਿਜਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਗੁਣਵੱਤਾ ਵਿੱਚ (ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕਾਰਨ?) ਫਰਕ ਕਾਰਨ ਅਸੁਖ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਧাপে ਧাপে ਉੱਪਰ ਲਿਜਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਅਸੁਖ ਲਗਭਗ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।

ਹੁਣ ਤੱਕ, ਮੇਰੀ ਸਮੱਸਿਆ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਊਰਜਾ ਸਿਰ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜਾਮ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ ਇਸ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਊਰਜਾ ਪਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਮੈਂ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ "ਘੁੰਮਾਅ" ਅਜ਼ਮਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਵਰਟੀਕਲ ਘੁੰਮਾਅ ਜਾਂ ਹਰੀਜੰਟਲ ਘੁੰਮਾਅ, ਆਦਿ।

ਮੇਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਅਲੋਚਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਨਜਿੱਠਣਾ ਹੈ, ਪਰ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਧਿਆਨ ਊਰਜਾ-ਵਰਕ ਵੱਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਸਿਰ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਲਿਜਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਬੀਤੀ ਰਾਤ, ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ "ਕਲਕ" ਵਾਲਾ ਅਵਾਜ਼ ਜਾਂ ਭਾਵਨਾ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਸਿਰ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜਾਮ ਹੋਈ ਊਰਜਾ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਕਿਸਮ ਦੀ "ਜਾਮ" ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜਦੋਂ ਮਨੀਪੁਰਾ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਅਨਾਹਤਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਕੰਧ (ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਗ੍ਰਾਂਤੀ) ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ "ਜਾਮ" ਉੱਥੇ (ਮਨੀਪੁਰਾ ਅਤੇ ਅਨਾਹਤਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ) ਵੀ ਸੀ।

ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕਿ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਰੁਦ੍ਰਾ ਗ੍ਰਾਂਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਿਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ "ਜਾਮ" ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਊਰਜਾ ਧীরে ਧীরে ਸਹਸਰਾਰਾ ਵੱਲ ਵਧਦੀ ਰਹੇਗੀ।

ਇਸ ਲਈ, ਸੋਹਨ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਛੋਟਾ ਚੱਕਰ (ਸ਼ੋਅਚੇਨ) ਨੂੰ ਮਸ਼ਹੂਰ, ਕਲਾਸੀਕਲ ਅਤੇ ਬੁਨਿਆਦੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਬਹੁਤ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਨ ਅਤੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਇਸਦਾ ਉਪਯੋਗ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਇੰਨੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਚੱਲ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਹ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਸ਼ਾਇਦ ਹੀ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇਸਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਨ ਲਈ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਇਹ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।

■ ਓਮ ਧਿਆਨ
ਯੋਗਾ ਵਿੱਚ ਓਮ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਧਿਆਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਪਿੱਛੇ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ ਤਣਾਅ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ "ਗੂੰਜਣ" ਲਈ ਮਨ ਵਿੱਚ ਓਮ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਥੋੜਾ ਕਰਕੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।

■ ਭ੍ਰਾਮਰੀ ਧਿਆਨ (ਭ੍ਰਾਮਰੀ ਧਿਆਨ, ਮੱਖੀ ਦੇ ਪੰਖ ਦੇ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੀ ਸਾਹ ਲੈਣ ਦੀ ਵਿਧੀ)
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੂੰਹ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਸਾਹ ਕੱਢਣ ਅਤੇ "ਮੂ-ਮੂ (ਨ-ਨ)" ਕਹਿਣ ਵਾਲੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਤਾਜ਼ਾ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਮੈਂ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਆਪਣੀ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਖਾਸ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਲਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।

ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਤਜ਼ਰਬੇ ਆਉਂਦੇ ਸਨ ਜਿੱਥੇ ਬੇਲੋੜੇ ਵਿਚਾਰ ਅਤੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਆਉਂਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲ ਆਉਂਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ, ਬੇਲੋੜੇ ਵਿਚਾਰ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾਵਾਂ "ਅਧਖੜੀ" ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀਆਂ।

ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਮਹੇਸ਼ ਯੋਗੀ ਦੇ ਸ਼ਾਗਿਰਡ ਬੌਬ ਫਿਕਸ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ ਗਈ ਇੱਕ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਬਾਰੇ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ:

"ਜਿੰਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਤੁਸੀਂ ਧਿਆਨ ਲਈ ਸਮਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਓਨਾ ਹੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਤਣਾਅ ਦੂਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਇਸ ਛੁਟਕਾਰ ਨੂੰ ਪਿਛਲੇ ਯਾਦਾਂ ਦੇ ਛੁਟਕਾਰ ਵਜੋਂ ਦੱਸਿਆ। (ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਵਿਰਾਮ) ਸਿਰਫ਼ ਕਰਮ ਦੇ ਛੁਟਕਾਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ, ਤੁਸੀਂ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਸਮਝ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ "ਕੁੱਝ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ" ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਗਿਆ। "ਇੱਕ ਧਿਆਨੀ ਦੀ ਸਾਹਸ ਯਾਤਰਾ (ਬੌਬ ਫਿਕਸ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ ਗਈ)"

ਇਹ ਵਰਣਨ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੀ ਵਰਤਮਾਨ ਸਥਿਤੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਮੈਂ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਹੋਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਧਿਆਨ "ਕੁੱਝ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ" ਵਰਗਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਉਸੇ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਹ ਧਿਆਨ ਕੋਰਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਕੋਰਸ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਉਸਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਦਿੱਤੀ ਸਥਿਤੀ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਹੋਇਆ:

"ਦੋ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੇ ਕੋਰਸ ਦੇ ਚੌਥੇ ਹਫ਼ਤੇ, ਧਿਆਨ ਇੰਨਾ ਡੂੰਘਾ ਸੀ ਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਵਿੱਚ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਕਿੱਥੇ ਹੈ। (ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਵਿਰਾਮ) ਜੋ ਵੀ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਪਾਰਦਰਸ਼ੀ ਅਤੇ ਹੋਲੋਗ੍ਰਾਫਿਕ ਸੀ। ਮੈਂ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ, ਮੈਂ ਬਾਹਰੋਂ, ਚਾਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੋਂ ਅਤੇ ਉੱਪਰ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਤੱਕ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। "ਇੱਕ ਧਿਆਨੀ ਦੀ ਸਾਹਸ ਯਾਤਰਾ (ਬੌਬ ਫਿਕਸ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ ਗਈ)"

ਮੈਂ ਅਜੇ ਇਸ ਸਥਿਤੀ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹਾਂ, ਪਰ ਇਹ "ਪਾਰਦਰਸ਼ੀ ਅਤੇ ਹੋਲੋਗ੍ਰਾਫਿਕ" ਵਰਣਨ ਇੱਕ ਸੰਕੇਤ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਕੇਸ ਵਿੱਚ, ਵਰਤਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਵਿਚਾਰ ਆਦਿ "ਅਧਖੜੀ" ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਕੁਝ ਤਜ਼ਰਬੇ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਕੀ ਮੈਂ ਵੀ ਇੱਕ ਦਿਨ ਇਸ ਵਰਗਾ ਹੋਵਾਂਗਾ?

ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸੰਵੇਦਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ, ਅਸੀਮਤ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋਣ ਦੀ ਯੋਗਤਾ। (ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਵਿਰਾਮ) ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਰਾ ਅસ્તਿਤਵ ਅਸੀਮਤ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿੱਚ ਰਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਚਾਰ ਇੱਕ ਅਸੀਮਤ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਖਿੰਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਅਸੀਮਤ ਥਾਂ ਹੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ "ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ" ਹੈ। (ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਵਿਰਾਮ) ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ ਤੋਂ ਜਾਣੂ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਨੂੰ ਬਾਹਰੋਂ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹੋ। (ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਵਿਰਾਮ) ਇਹ ਤਜਰਬਾ ਹੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ "ਧਿਆਨ" ਹੈ। "ਇੱਕ ਧਿਆਨੀ ਦੀ ਸਾਹਸ ਯਾਤਰਾ (ਬੌਬ ਫਿਕਸ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ ਗਈ)"

ਮੇਰੇ ਕੇਸ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਅਸੀਮਤ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ "ਬਾਹਰ" ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਅਜੇ ਤੱਕ ਮੈਂ ਉਸ ਵਿੱਚ "ਲੀਨ" ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਹਾਂ। ਇਹ ਵਰਣਨ ਮੇਰੇ ਭਵਿੱਖ ਲਈ ਇੱਕ ਸੰਕੇਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

■ ਸਹਸਲਾਰਾ ਦਾ ਤਜਰਬਾ
ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਯੋਗਾ ਅਭਿਆਸੀ, ਹੋਨਸ਼ਾਮ ਹਾਕੂ ਸੈਂਸੇ ਦੀ ਸਹਸਲਾਰਾ ਦੇ ਤਜਰਬੇ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਸਮਾਨਤਾਵਾਂ ਹਨ।

ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਮਝ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਚੇਤਨਾ, ਸਿਖਰ ਦੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਲੰਘ ਕੇ, ਧীরে ਧীরে ਉੱਚੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਰਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਉੱਚੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ ਜੋ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵਾਸ ਹੈ। (ਇਸ ਵਿੱਚ) ਇੱਕ ਅਣਸੁਖਾਵਾਂ ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਰੂਹਾਨੀ ਹੋਂਦ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਲੁਪਤ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ। "ਮਿਲਚੀਕ ਯੋਗਾ (ਹੋਨਸ਼ਾਮ ਹਾਕੂ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ)"

ਸਹਸਲਾਰਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਦੀ ਇਸ ਭਾਵਨਾ ਵਿੱਚ, ਬੌਬ ਫਿਕਸਜ਼ ਦੇ ਤਜਰਬੇ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਸਮਾਨਤਾਵਾਂ ਹੋਣੀਆਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।

■ ਧਿਆਨ ਵਧਣ ਨਾਲ ਨੀਂਦ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ
ਇਹ ਯੋਗਾ ਸੰਤ੍ਰਿਪਤ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ।

ਧਿਆਨ ਵਧਣ ਨਾਲ, ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਬਦਲਾਅ ਆਇਆ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਗ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਮੈਂ ਜਾਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਡੂੰਘੀ ਨੀਂਦ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰ ਬੰਦ ਹੋ ਗਏ ਸਨ। ਫਿਰ, ਮੈਂ ਉਸ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਸੁਪਨਿਆਂ ਦੇ ਆਉਣ ਅਤੇ ਜਾਣ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। (ਇਸ ਵਿੱਚ) ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਚੇਤਨਾ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਇਹ ਗਿਆਨ ਦੀ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸੰਕੇਤ ਹੈ। "ਇੱਕ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਸਾਹਸ (ਬੌਬ ਫਿਕਸਜ਼ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ)"

ਮੈਂ ਅਜੇ ਇਸ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਕੁਡਲਿਨੀ ਦੀ ਸਰਗਰਮੀ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਮੇਰਾ ਨੀਂਦ ਦਾ ਸਮਾਂ ਘੱਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤਾ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਅਨੁਭਵ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।

■ ਬੌਬ ਫਿਕਸਜ਼ ਦਾ ਗਿਆਨ
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਬੌਬ ਫਿਕਸਜ਼ ਦੇ ਤਜਰਬੇ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉੱਪਰ ਦੱਸੇ ਗਏ ਨੀਂਦ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ:

ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਸੀਮਤ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਇੱਕ ਹੋ ਗਿਆ। "ਇੱਕ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਸਾਹਸ (ਬੌਬ ਫਿਕਸਜ਼ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ)"

ਇਸਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਥੋੜਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸੇ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਲਿਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਪੱਧਰ 'ਤੇ, "ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਵੱਖਰਾ ਵਿਅਕਤੀ ਬਣ ਗਿਆ," ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਅੰਤਿਮ ਪੜਾਅ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਬਦਲਾਅ ਹੈ।

ਮੇਰਾ ਲਗਣਾ ਹੈ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਸਹਸਲਾਰਾ ਵੀ ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਦਾ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਣਾ ਹੀ ਅਸਲ ਗਿਆਨ ਹੈ।

ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ "ਆਊਰਾ ਦੇ ਕੇਬਲ" ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਇਹ ਇੱਕ ਤਾਜ਼ਾ ਉਦਾਹਰਣ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਘਰੋਂ ਬਾਹਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਮੈਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਬਿਮਾਰ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦਿਲ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਅਨਾਹਟਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ "ਆਊਰਾ ਦਾ ਸੂਈ" ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਨੰਗੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਸੀ। ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਹੱਥ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਰਾਹਤ ਮਿਲੀ। ਜਾਪਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਸੂਈ ਤੋਂ ਇੱਕ "ਆਊਰਾ ਕੇਬਲ" ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਊਰਜਾ ਲਿਆ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਇੱਕ ਛੁਪਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਧਰਮ ਪਾਰਦਰਸ਼ੀ ਸੂਈ ਅਤੇ ਕੇਬਲ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਇਹ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ। ਇਹ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ।
ਇੱਕ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਮੇਰੇ ਇੱਕ ਦੋਸਤ ਨਾਲ ਦੁਪਹਿਰ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਉਸ ਪੁਰਾਣੇ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸੇ ਸਮੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ "ਆਊਰਾ ਕੇਬਲ" ਤੋਂ ਊਰਜਾ ਖਿੱਚੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਉਹ ਥੱਕ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਹਾਲ ਵਿੱਚ, ਤੁਰੰਤ "ਕੇਬਲ" ਨੂੰ ਕੱਟਣਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸ "ਕੇਬਲ" ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
* ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਂਢ-ਗੁਆਂਢ ਦੇ ਸਕੂਲ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਵੇਖਣ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੇ ਇੱਕ ਬਜ਼ਾਰ ਦੀ ਕਿਤਾਬ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੇ ਹੈਰਾਨੀ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਘਬਰਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਤਣਾਅ ਵਿੱਚ ਸੀ (ਇਹ ਇੱਕ ਕਿਸ਼ੋਰ ਬੱਚੇ ਵਿੱਚ ਆਮ ਹੈ)। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਉਸਦੇ ਉਪਰਲੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਤਣਾਅ ਵਧ ਗਿਆ, ਪਰ ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਨੂੰ ਇਸਦਾ ਕਾਰਨ ਪਤਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਉਸ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਤੋਂ ਮੇਰੇ ਤੱਕ ਫੈਲਣ ਵਾਲੇ "ਆਊਰਾ ਕੇਬਲ" ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਕੁਝ ਹੀ ਮਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਹੋ ਗਿਆ।

ਤਾਜ਼ਗੀ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਘੱਟ ਦੇਖਿਆ ਹੈ।

ਇਹ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਪਰ ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਕਿਤੇ ਨਾ ਕਿਤੇ ਹਾਲੇ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਲਗਭਗ 20 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ, ਇੰਨੇ ਲੋਕ ਸਨ ਜੋ "ਆਊਰਾ ਫੰਡਾਮੈਂਟਲਿਜ਼ਮ" ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਕਿ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਊਰਾ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦਾ ਮੁਲਾਂਕਣ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਕੁਝ ਲੋਕ "ਸਪਿਰਚੁਅਲ ਰੀਡਿੰਗ" ਕਰਦੇ ਸਨ, ਜਿਸਨੂੰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਆਊਰਾ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨ ਦੀ ਤਕਨੀਕ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਢੁਕਵੇਂ ਆਊਰਾ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਫਿਰ ਇਹ ਧਾਰਨਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਸਨ ਕਿ ਉਹ ਦੂਜਿਆਂ ਬਾਰੇ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਸੱਚ ਮੰਨਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚਤ ਕੌਂਸਲਿੰਗ ਜਾਂ ਅਜਿਹੀ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦੇ ਸਨ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮੰਗੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪਣੀ ਉੱਚਤਾ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਮੁਆਫੀ ਮੰਗਦਾ ਸੀ।

ਸਾਲ ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ, ਮੈਂ ਅਜਿਹੇ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚੋਂ ਸੀ ਜੋ ਸ਼ਿੰਟੋਵਾਦ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਕਈ ਅਣਦੇਖੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਰੂਹਾਨੀ ਗੁਰੂ ਜਾਂ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਰੂਹ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਊਰਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਹ ਧਾਰਨਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਸੀ ਕਿ ਜੋ ਉਹ ਦੇਖਦਾ ਹੈ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ। ਇਉਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿੱਚ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਜਿਹੀ ਸਮਰੱਥਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ ਉਸਨੂੰ ਸੱਚ ਮੰਨਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਲਈ, ਇਹ "ਗੈਰ-ਗੰਭੀਰ" ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸਿੱਖਦਾ ਅਤੇ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਜਿਹੀ ਸਮਰੱਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਔਖਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਸੱਚ ਮੰਨਦਾ ਹੈ।

"ਆਊਰਾ ਫੰਡਾਮੈਂਟਲਿਜ਼ਮ" ਵੀ ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ-ਜੁਲਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ "ਉਸ ਸਮੇਂ" ਦੀ ਹਾਲਤ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ ਉਸਦੇ ਬਾਰੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਮੁਲਾਂਕਣ ਕਰਨ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।

ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਆਊਰਾ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਜੀਵਨ ਜਿਉਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਕਾਰਮਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸ ਕਾਰਮਾ ਨੂੰ ਭੁਗਤਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।

ਜੇ ਇਹ ਕਾਰਮਾ "ਲਾਲ" ਆਊਰਾ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਇੱਕ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਜਾਂ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸ "ਲਾਲ" ਆਊਰਾ ਵਿੱਚੋਂ ਗੁਜ਼ਰਨਾ ਪਵੇਗਾ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਉਸ "ਸਿੱਖਿਆ" ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਕਾਰਮਾ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ... ਇਹ ਆਮ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਾਰਮਾ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਆਮ ਜੀਵਨ ਜਿਉਂਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਸਮਾਜਿਕ ਅਤੇ ਨੈਤਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਮਨ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਕਾਰਮਾ ਖਤਮ ਕਰਨ ਲਈ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਊਰਾ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਣਾ ਪਵੇਗਾ।

ਕਈ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ "ਲਾਲ" ਆਊਰਾ ਨੂੰ "ਸਹੀ" ਢੰਗ ਨਾਲ ਅਪਣਾ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਦੁਆਰਾ ਉਸਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਤੁਹਾਡਾ ਆਊਰਾ ਲਾਲ ਹੈ" ਜਾਂ "ਤੁਹਾਡਾ ਆਊਰਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹੈ", ਤਾਂ ਇਹ ਇੱਕ "ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਗੱਲ" ਹੁੰਦੀ ਹੈ (ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ)।

ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਇਸਦਾ ਸੁਚੇਤ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਸਿੱਖਣ ਲਈ, ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ "ਅਗਿਆਨ" ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਮੂਰਖ ਗੱਲਾਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ। ਇਸ ਲਈ, ਜੀਵਨ ਯੋਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਉਹ "ਉੱਦੇਸ਼ਪੂਰਵਕ" ਅਗਿਆਨ ਹੋਣ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਯੋਜਨਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਊਰਜਾ ਦੀਆਂ ਤਰੰਗਾਂ ਨੂੰ ਘਟਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ "ਲਾਲ" ਊਰਜਾ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਵਜੋਂ ਜਨਮਣ ਲਈ, ਉੱਚ ਊਰਜਾ ਵਾਲਾ ਹੋਣਾ ਤੀਜੀ ਡਾਇਮੈਂਸ਼ਨ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਢੁਕਵਾਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਇੱਕ ਉੱਚ ਊਰਜਾ ਵਾਲੀ ਆਤਮਾ ਦਾ ਮਨੁੱਖ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣਾ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ, "ਘੱਟ ਊਰਜਾ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨ" ਅਤੇ "ਘੱਟ ਊਰਜਾ ਬਾਰੇ ਸਿੱਖਣ" ਲਈ ਜਨਮ ਲੈਣ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੇਕਰ ਹੁਣ "ਲਾਲ ਊਰਜਾ ਬਾਰੇ" ਕੁਝ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ "ਇਸਦਾ ਕੀ ਅਸਰ ਪਵੇਗਾ!" ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।

ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਅਜਿਹਾ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਤੋਂ ਭਟਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਯੋਜਨਾ ਵਿੱਚ ਲਾਲ ਊਰਜਾ ਹੋਣ ਦੀ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਗਲਤੀਆਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਅਣਗਿਆਨ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੁਝ ਗਲਤੀਆਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦੁਰਘਟਨਾ ਕਾਰਨ ਲਾਲ ਊਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਜਿਹੇ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਥਿਰੂਪਤ ਹੋਣ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਲਈ, ਲਾਲ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਹੀਲਰਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਲਵੇ।

ਇਹ ਸਭ ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਜੀਵਨ ਯੋਜਨਾ ਕੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੇਕਰ ਉਸਦੀ ਯੋਜਨਾ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਕਿ ਹਾਲਾਤ ਕਿਵੇਂ ਹਨ। ਇਸਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਆਸਾਨ ਤਰੀਕਾ ਆਪਣੇ ਗਾਰਡਿਅਨ ਏਂਜਲ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਗਾਰਡਿਅਨ ਏਂਜਲ ਨੂੰ ਵੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਅਤੇ ਇਹ ਹਾਈਅਰ ਸੈਲਫ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਗਾਰਡਿਅਨ ਏਂਜਲ, ਘੱਟੋ-ਘੱਟ, ਰੀਡਿੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨਾਲੋਂ ਵਧੇਰੇ ਸਮਝਦਾਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਲਾਲ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਹੱਲ ਕਰਨ ਦੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਕਾਰਨ ਨੂੰ ਹਟਾਓ ਜੋ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਊਰਜਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਉਸਦੇ ਅਸਲ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲਣ ਦਿਓ।

ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਯੋਜਨਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਲਾਲ ਊਰਜਾ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਯੋਜਨਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਦੀ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਹੋਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਇਸਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੀ ਕਿਸੇ ਹੀਲਰ ਦੁਆਰਾ ਇਸਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਬਣੇਗਾ, ਸਗੋਂ ਯੋਜਨਾ ਖਰਾਬ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ 'ਤੇ ਨਫ਼ਰਤ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਰਿਕਵਰੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੀਲਰ ਦੀ ਮਦਦ ਲਿਆਉਣਾ ਠੀਕ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉੱਪਰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੇਕਰ ਇਹ ਯੋਜਨਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੀਲਰ ਇਸਨੂੰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਠੀਕ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਕਿਸੇ ਸਮੱਸਿਆ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕਰਨਾ, ਉਸਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਸਮਝ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਲਈ, ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਊਰਜਾ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਲਾਲ ਊਰਜਾ ਬਣਨ ਲਈ ਵੀ ਊਰਜਾ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਠੀਕ ਹੋਣ ਲਈ ਵੀ ਊਰਜਾ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਜੇਕਰ ਊਰਜਾਵਾਦਵਾਦ (aura principle) ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ "ਗੰਦਗੀ" ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵੀ ਗੰਦਾ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਦਿਖਾਉਣ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਥੱਲੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਿਹਤਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ... ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ (ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ)। ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੱਟ ਦੇਖਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਰਾਹਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।

ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਰੀਡਿੰਗ ਤੋਂ ਗਲਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਘੱਟ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਜਿਆਦਾ ਲੋਕ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜਾਂ ਖੁਦ-ਅਧਿਐਨ ਦੁਆਰਾ ਸਿੱਖਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ, ਰੂਹਾਨੀ ਸਕੂਲਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਰੂਹਾਨੀ ਨਿਯਮਾਂ ਦੇ ਬੁਨਿਆਦੀ ਤੱਤ ਕਾਫ਼ੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਆਮ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਰੂਹਾਨੀ ਨਿਯਮਾਂ ਦੇ ਫੈਲਣ ਨਾਲ, ਬੇਲੋੜੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਘੱਟ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਰੁਝਾਨ ਹੈ।

ਮੈਂ ਉੱਪਰ "ਆਮ ਕਰਮ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਦਾ ਤਰੀਕਾ" ਬਾਰੇ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਪੁੱਛੇ ਕਿ ਕੀ "ਅਣ-ਆਮ ਕਰਮ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਦੇ ਤਰੀਕੇ" ਵੀ ਹਨ? ਤਾਂ, ਇਹ "ਕ੍ਰਿਆ ਯੋਗਾ" ਵਰਗੀ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ "ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਊਰਜਾ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਸੁਧਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ" ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਇੱਕ ਗਲਤ ਤਰੀਕਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ "ਆਊਰਾ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਿਅਕਤੀ 'ਤੇ ਲਗਾਉਣਾ (ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸਿੱਖਿਆ ਗੁਆਉਣਾ)" ਜਾਂ "ਆਊਰਾ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰਕੇ ਖਤਮ ਕਰਨਾ (ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸਿੱਖਿਆ ਗੁਆਉਣਾ)" ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ।

ਸਹੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਹਿਣ ਲਈ, ਊਰਜਾ ਵਧਾਉਣ ਦਾ ਤਰੀਕਾ "ਆਮ ਕਰਮ ਦੇ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਰਨ" ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਆ ਯੋਗਾ ਇੱਕ ਕਾਫ਼ੀ ਵਿਲੱਖਣ ਪਹੁੰਚ ਅਪਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੰਘਰਸ਼ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨਾ, ਧਿਆਨ ਭਟਕਾਉਣਾ, ਅਤੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਬਿਹਤਰ ਬਣਾਉਣਾ, ਆਦਿ, ਦੀ ਥਾਂ, ਕ੍ਰਿਆ ਯੋਗਾ ਵਿੱਚ "ਊਰਜਾ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਹੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ", ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇੱਕ ਪਹੁੰਚ ਅਪਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਕਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਆਵੇ ਤਾਂ, ਊਰਜਾ ਵਧਾਉਣ ਨਾਲ ਇਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਹੱਲ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਆਊਰਾ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਿਅਕਤੀ 'ਤੇ ਲਗਾਉਣਾ ਸਿਫ਼ਾਰਸ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ, ਪਰ ਯੋਗਾ ਵਿੱਚ "ਅੱਗ ਦਾ ਰਸਮ" (ਪੂਜਾ, ਸ਼ਿੰਗੋਨਸ਼ੂ ਵਿੱਚ ਹੋਮਾ) ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ, ਕਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਆਊਰਾ ਨੂੰ ਸਾੜਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਿੱਖਣਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਊਰਾ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਚੱਲਣ ਨਾਲ ਹੀ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲਿਆ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਹੜੇ ਵਿਸ਼ੇ 'ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਧਿਆਨ ਦੇ ਰਹੇ ਹੋ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਕਿਉਂਕਿ ਅਜਿਹੇ ਸਾੜਨ ਦੇ ਰਸਮਾਂ ਵੀ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ, ਇਸ ਲਈ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ, ਸ਼ੁੱਧਿਕਾਰਨ (ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੀ) ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਆਊਰਾ ਦੇ ਕੈਬਲਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਸਭ, ਆਤਮਾ ਦੀ ਯਾਤਰਾ 'ਤੇ ਵੀ ਨਿਰਭਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਵੱਧ ਰਹੇ ਹਨ, ਯਾਨੀ ਜੋ ਕਿ ਕੀੜਿਆਂ, ਜਾਨਵਰਾਂ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਕਿ ਝਾਂਸੀ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁਰਾ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਅਜੇ ਵੀ ਉੱਚੇ ਟੀਚਿਆਂ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲਾਲ ਆਊਰਾ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਆਊਰਾ ਤੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਉੱਚੇ ਤਰੰਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਰੂਹਾਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਕਿ ਮਨੁੱਖੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖਣ ਲਈ ਆਪਣੀਆਂ ਤਰੰਗਾਂ ਨੂੰ ਘੱਟ ਕਰਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ, ਉਹ ਤਰੰਗਾਂ ਨੂੰ ਕਿੰਨਾ ਘੱਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਸ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਵੀ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ, ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਉੱਚੀਆਂ ਤਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸਿੱਖਣਾ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਅਗਲਾ ਕਦਮ ਹੋਰ ਤਰੰਗਾਂ ਨੂੰ ਘੱਟ ਕਰਕੇ ਸਿੱਖਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਵੀ ਕਾਫ਼ੀ ਹਨ।

ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ, ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਇੰਨਾ ਕੁਝ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਫਿਰ ਰੀਡਿੰਗ ਕਾਉਂਸਲਿੰਗ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਵੀ, ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਪਲ ਦੀ ਊਰਜਾ ਜਾਂ ਸਤਹਾਈ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਕਾਉਂਸਲਿੰਗ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਫਾਇਦੇਮੰਦ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਸਲਾਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਇਸਨੂੰ ਨਕਾਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਜਿਹੀ ਗਲਤਫਹਿਮ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ:

• ਰੀਡਿੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ: "ਇਹ ਸਲਾਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਠੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਜੋ ਪੜ੍ਹਿਆ ਹੈ ਉਹ ਸਹੀ ਹੈ।"
• ਰੀਡਿੰਗ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ: "ਇਹ ਰੂਹਾਨੀ ਕਾਉਂਸਲਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੀ ਸਮਝਦਾਰ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਦੱਸਣਾ ਵੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ।"

ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਜਿਹੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਾਉਂਸਲਿੰਗ ਦੇ ਸਕੋਗੇ। ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਾਉਂਸਲਿੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾ ਪੱਧਰ ਇੰਨਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਸਮਝਦੇ ਹੋ, ਧੰਨਵਾਦ, ਤੁਸੀਂ ਧੀਮੇ ਧੀਮੇ ਕਾਉਂਸਲਿੰਗ ਕਰਨਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦੇਵੋਗੇ।

ਕਿਉਂਕਿ, ਆਖਰਕਾਰ, ਇਹ "ਕੁੱਝ ਵੀ" ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਕਾਉਂਸਲਿੰਗ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਸਲਾਹ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਹੀ ਮੁੱਖ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੀਵਨ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਖੁਦ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਸਲਾਹਕਾਰ ਵਾਂਗ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਉਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਹ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦਾ।

ਜਦੋਂ ਇਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਇਹ ਰੂਹਾਨੀ ਹੈ ਜਾਂ ਸਲਾਹਕਾਰ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਰੂਹਾਨੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਸਲਾਹਕਾਰ ਕਾਫ਼ੀ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਇਸ ਲਈ, ਅਜਿਹੀ ਰੂਹਾਨੀ ਕਾਉਂਸਲਿੰਗ, ਜੋ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸੋ, ਪਰ ਇਹ "ਇਸਦਾ ਕੀ ਫਾਇਦਾ!" ਵਰਗਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਰੂਹਾਨੀ ਵਿਕਾਸ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਰੂਹਾਨੀ ਹੋਰ ਵੀ ਅਸਲ ਹੋਵੇਗਾ।

ਅੱਗੇ: ਉੱਚ ਸਤਰ ਦੇ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਹੁੰਦਾ।

ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਇੱਕ ਬੇਲੋੜਾ ਸੁਪਨਾ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਧਾਰਨਾ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਛੋਹਲੇ, ਮੈਂ 3-4 ਲੋਕ ਹੋਰ ਸਨ।
ਮੈਂ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਦੂਜੇ ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਤਕਰਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਮੈਂ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਇਸਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ ਸੌਂ ਗਿਆ।
ਪਰ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ "ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ" ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਅਚਾਨਕ ਉਹ ਮੇਰੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਲੱਗਾ।
ਇਹ ਤੱਕ, ਦ੍ਰਿਸ਼ ਇੱਕ ਸੌਂ ਰਹੇ ਮੇਰੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਤੋਂ ਸੀ।

ਜਦੋਂ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਮੇਰੇ ਨੇੜੇ ਆਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੇਰੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ।
ਫਿਰ, ਅਚਾਨਕ, ਦੂਰ ਤੋਂ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇੱਕ ਘੁੰਗਰੂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਅਤੇ ਇੱਕ ਠੋਸ, ਘੱਟ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ "ਓਓਓਓਓ-ਈ" ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਕੋਈ ਮੰਦਰ ਦਾ ਮੁਖੀ ਜਾਂ ਭਿਕਸ਼ੂ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜੇ, ਦੁਨੀਆ ਤੋਂ ਪਰੇ ਦੇ ਕਿਸੇ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਹੈ।
ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਕੀ ਹੈ?" ਉਸੇ ਠਹਿਰਾਏ ਵਿੱਚ, ਮੇਰਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਅਚਾਨਕ ਇੱਕ ਬਰਡ-ਵਿਊ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਦੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਮੈਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਦੋਵਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਅਚਾਨਕ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਉੱਚੇ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਉੱਚਾਈ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਇਸ ਸਮੇਂ, ਦੋ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਹਰ ਕੋਈ ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।

ਫਿਰ, ਦੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰਨ ਵਾਲੇ ਆਕਾਰ ਦਾ ਇੱਕ ਗੋਲਾਕਾਰ ਚੀਜ਼ ਉਸੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਇਹ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ, ਦੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਰੂਪ ਵਿੰਨੁ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਅਲੋਪ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪਛਾਣਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਇਹ ਇੱਕ ਗੋਲਾਕਾਰ, ਖਿੰਡੇ ਹੋਏ ਪੈਟਰਨ ਵਾਲੀ "ਕੁੱਝ" ਬਣ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਇਸਨੇ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਥੋੜੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਇਹ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਗਈ, ਅਤੇ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਖਿੰਡੇ ਹੋਏ ਪੈਟਰਨ ਤੋਂ ਇੱਕ ਉਲਟ ਸਵਾਸਟਿਕ (卍) ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਬਣ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਤਿੱਖੇ ਸਿਰੇ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਇਹ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਗਈ।

ਇਹ ਉਲਟ ਸਵਾਸਟਿਕ (卍) ਵਰਗਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਸਦਾ ਰੂਟ ਹਿੱਸਾ ਮੋਟਾ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਸਿਰਾ ਲੰਬਾ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸਦੇ ਚਾਰ ਹਿੱਸੇ ਸਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਕਾਫ਼ੀ ਉਲਟ ਸਵਾਸਟਿਕ (卍) ਵਰਗਾ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਹਿਟਲਰ ਦਾ ਹਾਕਨਕਰੌਇਟ (hook cross) ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਕੁਝ ਮਿੰਟਾਂ ਲਈ ਦੇਖਿਆ। ਫਿਰ, ਮੈਂ ਜਾਗ ਗਿਆ।

...ਖੈਰ, ਇਹ ਇੱਕ ਸੁਪਨਾ ਸੀ। ਹਾਲੇ ਤੱਕ ਕੋਈ ਖਾਸ ਬਦਲਾਅ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਸ਼ਾਇਦ ਚੱਕਰ (chakra) ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਚੱਕਰ (chakra) ਦੇ ਯੰਤਰਾ (yantra) ਨੂੰ ਮੁੜ ਤੋਂ ਦੇਖਿਆ, ਪਰ ਕੋਈ ਮਿਲਾਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।

ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਵਿਕੀਪੀਡੀਆ 'ਤੇ ਹੇਠ ਲਿਖੀ ਲਿੰਕ ਦੇਖਿਆ:
https://ja.wikipedia.org/wiki/%E5%8D%8D, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਲਟ ਸਵਾਸਟਿਕ (卍) ਨੂੰ ਹਿਟਲਰ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਹਿੰਦੂ ਸਵਾਸਟਿਕ (卍)
ਜੈਨ ਧਰਮ ਦਾ ਝੰਡਾ (ਉਲਟ ਸਵਾਸਟਿਕ (卍))
ਫਿਨਲੈਂਡ ਦੀ ਹਵਾਈ ਸੈਨਾ ਦਾ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਝੰਡਾ (1918-1944) (ਉਲਟ ਸਵਾਸਟਿਕ (卍))
ਲਾਤਵੀਆ ਦਾ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਝੰਡਾ (1926-1940) (ਉਲਟ ਸਵਾਸਟਿਕ (卍))

ਇਹ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਕਿ "ਇਸਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਪੱਛਮ ਅਤੇ ਪੂਰਬ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਜੋਂ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।" ਇਹ ਚੰਗਾ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਅਜਿਹੇ ਸੁਪਨੇ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪ੍ਰਤੀਕ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਖੈਰ, ਇਹ ਇੱਕ ਸੁਪਨਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।

ਹੋਨਸ਼ਾਮਾ ਹਾਕੂ ਸੇਂਸੇ ਦੇ "ਚੱਕਰ ਦਾ ਜਾਗਰਣ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ" ਅਨੁਸਾਰ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਰਕ ਹੋਣਗੇ:

• ਜੇਕਰ ਅਜੀਨਾ ਮਾਨਸਿਕ ਜਾਂ ਸਰੀਰਕ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਐਕਟੀਵੇਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ: ਭਾਵੁ, ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਝੁਰਕੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
• ਜੇਕਰ ਇਹ ਅਸਟ੍ਰਲ ਨੀਚੇ ਦੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ: ਇਹ ਗੂੜ੍ਹਾ ਕਾਲਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
• ਜੇਕਰ ਇਹ ਅਸਟ੍ਰਲ ਉੱਚੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ: ਇਹ ਹਲਕੇ ਲਾਵੈਂਡਰ ਰੰਗ ਦਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
• ਜੇਕਰ ਇਹ ਕਲਰਨਾ (ਅਰਾਯਾ ਚੇਤਨਾ) ਦੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ: ਇਹ ਪਾਰਦਰਸ਼ੀ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

"ਕਾਟਾਕਾਮੁਨਾ ਦਾ ਰਸਤਾ (ਸੇਕਾਨ ਤਸੁਬੁਰੋ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ)" ਵਿੱਚ, ਇਸਨੂੰ ਥੀਓਸੋਫੀ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕਾਟਾਕਾਮੁਨਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਪਿਨਿਅਲ ਗ੍ਰੰਥੀ ਅਤੇ ਹਿਪੋਥੈਲੇਮਸ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।

ਮਨੁੱਖੀ ਜਿਨਸੀ ਸਬੰਧਾਂ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਜਿਨਸੀ ਸਬੰਧ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਹਿਪੋਥੈਲੇਮਸ ਨੂੰ ਉਤ੍ਰੇਜਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਗਰਭਧਾਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ (6-ਅਯਾਮੀ ਜਿਨਸੀ ਸਬੰਧ), ਅਤੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਜਿਨਸੀ ਸਬੰਧ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪਿਨਿਅਲ ਗ੍ਰੰਥੀ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੁੱਕੇ ਫੰਕਸ਼ਨ ਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਕਰਦਾ ਹੈ (12-ਅਯਾਮੀ ਜਿਨਸੀ ਸਬੰਧ)। "ਕਾਟਾਕਾਮੁਨਾ ਦਾ ਰਸਤਾ (ਸੇਕਾਨ ਤਸੁਬੁਰੋ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ)"

ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਆਧਾਰ ਵਜੋਂ, ਤੰਤ੍ਰ ਯੋਗਾ ਦੀਆਂ ਤਕਨੀਕਾਂ ਅਤੇ ਕਾਟਾਕਾਮੁਨਾ ਦੀਆਂ ਤਕਨੀਕਾਂ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।

ਤੰਤ੍ਰ ਯੋਗਾ ਦੀਆਂ ਤਕਨੀਕਾਂ ਵਿੱਚ (ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਹਿੱਸਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ), ਕੁਡਲਿਨੀ ਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤ੍ਰੇਜਕ ਦੇਣਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਚਿੰਤਨਾਂ ਨੂੰ ਡਾਨਟੀਅਨ (ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ/6) ਵਿੱਚ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨਾ ਤਾਂ ਜੋ ਕੁਡਲਿਨੀ ਦੀ ਚੜ੍ਹਾਈ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ, ਇਹ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਜਨਾ ਚੱਕਰ (6) ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਣ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਘੱਟ-ਅਯਾਮ (6-ਅਯਾਮ) ਦੀ ਸਮਝ, ਅੰਤਰ-ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਅੰਤਰ-ਸੁਣਵਾਈ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। "ਕਾਟਾਕਾਮੁਨਾ ਦਾ ਰਸਤਾ (ਸੇਕਾਨ ਤਸੁਬੁਰੋ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ)"

ਇੱਥੇ ਵਰਤੇ ਗਏ 6 ਅਤੇ 12 ਅੰਕ ਕਾਟਾਕਾਮੁਨਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਅੰਕ ਹਨ। ਅਯਾਮਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਧਾਰਨਾ ਵਜੋਂ, ਇੱਥੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਕਾਟਾਕਾਮੁਨਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਜਨਾ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਣਾ ਘੱਟ-ਪੱਧਰ ਦੀ ਸਮਝ ਹੈ।

ਇਹ ਇੱਕ ਦਿਲਚਸਪ ਵਿਆਖਿਆ ਹੈ।

ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ, ਅਜਨਾ ਚੱਕਰ (6) ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਣ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਵਜੋਂ, "(ਸਿਧਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ) ਗੁਦਾ ਨੂੰ ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ ਉਤ੍ਰੇਜਿਤ ਕਰਨਾ" ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਤੰਤ੍ਰ ਯੋਗਾ ਦੀ ਤਕਨੀਕ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਤਕਨੀਕ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਤੰਤ੍ਰ ਯੋਗਾ ਵਿੱਚ, ਸਗੋਂ ਤਾਇਚੀ, ਅਸਾਨਾ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜ ਯੋਗਾ, ਅਤੇ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ, ਕਾਟਾਕਾਮੁਨਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਸਭ ਅਜਨਾ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਣ ਲਈ ਹਨ, ਜੋ ਕਿ ਘੱਟ-ਪੱਧਰ ਦੀ ਸਮਝ ਹੈ।

■ ਪਿਨਿਅਲ ਗ੍ਰੰਥੀ ਅਤੇ ਕਾਮੁਕਤਾ
ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ, ਅਜਨਾ ਚੱਕਰ ਹਿਪੋਥੈਲੇਮਸ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਭਾਵੇਂ ਸਹਾਸ੍ਰਾਰਾ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਪਿਨਿਅਲ ਗ੍ਰੰਥੀ ਬਾਰੇ ਹੇਠ ਲਿਖਿਆ ਹੈ:

ਪਿਨਿਅਲ ਗ੍ਰੰਥੀ ਦੇ ਜਾਗਰੂਕ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਕਾਮੁਕਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ "ਜੁੜੋ ਅਤੇ ਛੱਡੋ" ਦੀ ਨੈਗੇਟਿਵ ਐਂਟਰੋਪੀ ਵਾਲੀ ਜਿਨਸੀ ਗਤੀਵਿਧੀ ਕੁਦਰਤੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤੀ ਧੀਰਜ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। "ਕਾਟਾਕਾਮੁਨਾ ਦਾ ਰਸਤਾ (ਸੇਕਾਨ ਤਸੁਬੁਰੋ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ)"

ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਰਦ ਅਤੇ ਔਰਤ ਦੇ ਜੁੜਨ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ 6-ਅਯਾਮੀ ਹਿਪੋਥੈਲੇਮਸ ਨੂੰ ਉਤ੍ਰੇਜਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ 12-ਅਯਾਮੀ ਪਿਨਿਅਲ ਗ੍ਰੰਥੀ ਨੂੰ ਉਤ੍ਰੇਜਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਫਰਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

■ ਕਾਟਾਕਾਮੁਨਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹਿਪੋਥੈਲੇਮਸ ਅਤੇ ਪਿਨਿਅਲ ਗ੍ਰੰਥੀ
ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ, ਇਸਨੂੰ ਹੇਠ ਲਿਖੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ:

• ਹਿਪੋਥੈਲੇਮਸ: ਅਜਨਾ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ
• ਪਿਨਿਅਲ ਗ੍ਰੰਥੀ: (ਸ਼ਾਇਦ) ਸਹਾਸ੍ਰਾਰਾ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ

ਕਿਨ੍ਹਾਂ ਚੱਕਰਾਂ ਨੂੰ ਅਜਨਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਹਾਸ੍ਰਾਰਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੰਪ੍ਰਦਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਕਿਤਾਬ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਸਹਾਸ੍ਰਾਰਾ ਦਾ ਸਿੱਧਾ ਜ਼ਿਕਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਸਗੋਂ "ਮੁਖਾ ਚੱਕਰ" ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਮੈਂ ਅਜਿਹਾ ਅੰਤਰ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।

■ ਯੋਗਾ ਤਕਨੀਕਾਂ ਬਾਰੇ ਸਾਵਧਾਨੀ
ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ, ਯੋਗਾ ਦੀਆਂ ਤਕਨੀਕਾਂ ਬਾਰੇ ਹੇਠ ਲਿਖੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਵਧਾਨੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।

ਯੋਗਾ ਦੇ ਆਸਣਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਮੁਕਤਾ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ (ਇਸ ਵਿੱਚ ਵਿਸਤਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ), ਇਸ ਲਈ ਕਾਮੁਕਤਾ ਦੇ ਪ੍ਰੇਰਣੇ ਹੇਠ ਆ ਕੇ ਕੁਡਲਿਨੀ ਦੀ ਉਤਰਨ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਕਾਮੁਕ ਜੀਵ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਸਹਿ ਕੇ, ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਟੀਚੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ ਅਤੇ ਅਨੰਦ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ "ਮੈਂ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮਾਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ" ਜਿਹਾ ਭਰਮ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਘਮੰਡ ਵਿੱਚ ਪੈ ਸਕਦੇ ਹਨ। "ਕਟਾਕਮੂਨਾ ਦਾ ਰਸਤਾ (ਕੰਕਾਵਾ ਜੀਰੋ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ)"।

ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਯੋਗਾ ਦਾ ਰਸਤਾ ਗਲਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਅਪਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਿਤਾਬ ਬਹੁਤ ਪਹਿਲਾਂ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਸ਼ਾਇਦ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਅੱਜ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਸਨ। ਹਾਲੇ ਵੀ ਕੁਝ ਲੋਕ ਅਜਿਹੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਧਿਆਨ ਖਿੱਚਦੇ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਇਤਿਹਾਸਕ ਪਿਛੜੀ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸਮਝ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਆਧੁਨਿਕ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੇ ਯੋਗਾ ਅਭਿਆਸੀ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਹਨ। ਜ਼ाहਰ ਹੈ, ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਇਹ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

■ ਪਿਨਲ ਗ੍ਰੰਥੀ ਨੂੰ ਗੂੰਜਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ
ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਕੁਝ ਵੇਰਵਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਕਾਫ਼ੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਥਾਈਮਸ ਗ੍ਰੰਥੀ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਪਿਨਲ ਗ੍ਰੰਥੀ ਨੂੰ ਗੂੰਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਥਾਈਮਸ ਗ੍ਰੰਥੀ ਅਤੇ ਪਿਨਲ ਗ੍ਰੰਥੀ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰਨਾ ਕਾਫ਼ੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜਨਾ ਚੱਕਰ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ "ਅਜਨਾ ਕੀ ਹੈ" ਇਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਬੇਲੋੜਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਟਾਕਮੂਨਾ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਥਾਈਮਸ ਗ੍ਰੰਥੀ ਅਜਨਾ ਚੱਕਰ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਥਾਈਮਸ ਗ੍ਰੰਥੀ ਦੀਆਂ ਕੁਝ ਦਿਲਚਸਪ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਰਿਪੋਰਟ ਵਜੋਂ ਪੜ੍ਹ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।

■ ਪਿਨਲ ਗ੍ਰੰਥੀ ਅਤੇ ਕੁਦਰਤੀ ਵਰਤ
ਕੁਝ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਅਜਨਾ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਕੁਦਰਤੀ ਵਰਤ (ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ) ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਅਜਨਾ ਚੱਕਰ ਦੀ ਉਸ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਸਪਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਇਹ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਪਿਨਲ ਗ੍ਰੰਥੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਗੱਲ ਇਸ ਨਾਲ ਜੁੜਦੀ ਹੈ।

ਮੇਰੇ ਲਈ, ਅਜਨਾ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਕੁਡਲਿਨੀ ਦੀ ਸਰਗਰਮੀ ਦੌਰਾਨ, ਜਦੋਂ ਮਨੀਪੁਰਾ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸੀ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਅਨਾਹਤਾ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਵਰਤ ਦੇ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮੇਰੀ ਕੁਡਲਿਨੀ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਸਰਗਰਮੀ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਦੋ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਤਾਰਾਂ ਨੇ ਸਿੱਧੇ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ, ਇਸ ਲਈ ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਇਹ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਉਸ ਸਮੇਂ ਪਿਨਲ ਗ੍ਰੰਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ।

■ ਕਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇਖਣ ਨਾਲ ਅਭਿਆਸ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ
ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਕਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇਖਣ ਦਾ ਪੜਾਅ "ਮਾਰਗ" ਵਜੋਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਉਸ ਪੜਾਅ ਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਥਾਈਮਸ ਗ੍ਰੰਥੀ ਦੇ ਅਜਨਾ ਚੱਕਰ ਦੀ ਗਤੀਸ਼ੀਲਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। "ਮਾਰਗ" ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਧਾਰਨਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਵਿੱਚ ਅਜਨਾ ਦਾ ਇਹ "ਮਾਰਗ" ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ।

ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਦਿੱਖ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਅਭਿਆਸ ਜਾਰੀ ਰੱਖੋ, ਇਹ ਗੱਲ ਯੋਗਾ ਅਤੇ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ।

■ ਆਤਮਿਕ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਭਿਆਸ ਪద్ధਤੀਆਂ
ਇਸ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਚੀਜ਼ ਯਾਦ ਆਈ, ਆਤਮਿਕ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਕ ਵਿਧੀ।

ਇਹ ਉਹ ਅਭਿਆਸ ਹੈ ਜਿਸਦੀ ਵਰਤੋਂ ਉਹ ਲੋਕ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਿਛਲੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਅਜਨਾ ਚੱਕਰ ਖੋਲ੍ਹ ਲਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਉਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਵਧ ਸਕਦੇ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਸਟ੍ਰਲ ਦੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਭਿਆਸ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਵਧਦਾ। ਕਈ ਵਾਰ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਮਾਨਸਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਸਥਿਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਆਸਟ੍ਰਲ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਸਮੱਸਿਆ ਨੂੰ ਹੱਲ ਕਰਨ ਲਈ, ਅਜਨਾ ਦੀ ਗਤੀ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਮੰਤਰ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਆਤਮਿਕ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ। ਇਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਜਿਸਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਤਿੰਨ-ਅਯਾਮੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਜਿਉਂਦਾ ਹੈ।

ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਇਹ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਇਹ ਵਿਅਕਤੀ ਕੌਣ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਬਹੁਤ ਅਧਿਆਤਮਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਤਮਿਕ ਅੱਖਾਂ ਹੋਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਮੰਤਰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।

ਇਹ ਇੱਕ ਕਾਫ਼ੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਸਖ਼ਤ ਅਭਿਆਸ ਸੀ, ਪਰ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਇਸਦੀ ਵਰਤੋਂ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈ ਹੈ... ਇੱਕ ਅਧਿਆਤਮਕ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਭਾਈ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ (ਹੱਸ)।

ਇਹ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਅਭਿਆਸ ਹੈ।

ਪਰ ਇਹ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣਾ ਵੀ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਅਜਨਾ ਚੱਕਰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ, ਇਸ ਲਈ ਆਸਟ੍ਰਲ ਦੀਆਂ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅਜੀਬ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।

ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਇਹ ਅਜਿਹੀ ਵਿਧੀ ਹੈ ਜਿਸਦੀ ਵਰਤੋਂ ਉਹ ਲੋਕ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਅਧਿਆਤਮਕ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸੰਨਿਆਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਮੈਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਝਾੰਕਿਆ ਜਿਸਨੇ ਇਸ ਮੰਤਰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਜਨਮ ਲਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਅਭਿਆਸ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਭਾਈ ਨੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਲਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਗਤੀ ਤੋਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ? ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ, ਧਿਆਨ ਲਗਾਉਣਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖੋ।" ਉਸਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਸਮਝ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਲਗਾਉਣਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਾਂਗਾ" ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਲਗਾਇਆ। ਇਹ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਅਜਨਾ ਚੱਕਰ ਖੋਲ੍ਹਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਵਧ ਸਕਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੇ ਇਸ ਮੰਤਰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਜਨਮ ਲੈਣ ਅਤੇ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਇੱਕ ਕਾਫ਼ੀ ਸਖ਼ਤ ਅਤੇ ਔਖਾ ਅਭਿਆਸ ਹੈ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਮੰਤਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਆਤਮਿਕ ਅੱਖਾਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ, ਪਰ ਇਹ ਇੱਕ ਨਿਮਨ-ਪੱਧਰ ਦੀ ਸਮਝ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਉਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਵਿਅਕਤੀ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੈ ਜਿਸਦੀ ਅੱਖਾਂ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਇਹ ਬੱਚਾ ਬਹੁਤ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੀ ਸਮਝਦਾਰ ਹੈ," ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਇੱਕ ਸਖ਼ਤ ਅਭਿਆਸ ਲਈ ਮੰਤਰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ "ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਅੰਨ੍ਹਾ" ਹੋ ਕੇ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਇਸ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਤੀ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਕష్ట ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਵੀ ਉਸਦੇ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਅਭਿਆਸ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਲੋਕ ਹੀ ਇਸ ਮੰਤਰ ਬਾਰੇ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਅਧਿਆਤਮਕ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੀ ਅੰਤਰ ਹੈ।

ਅਜਨਾ ਚੱਕਰ ਰਾਹੀਂ ਰੂਹਾਨੀ ਅਨੁਭਵ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਸਹਾਸ੍ਰਾਰਾ ਰਾਹੀਂ ਬਾਹਰੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਖੋਜ ਕਰਨ ਦੇ ਢੰਗ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਸਟੀਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਜਨਾ ਚੱਕਰ ਇੱਕ ਨੀਵੇਂ ਪੱਧਰ ਦੀ ਸਮਝ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਵੀ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਜਿਹੀਆਂ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਜੋ ਇਸ ਮੰਤਰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜੀਵਿਤ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਉਦੋਂ ਹੀ ਆਵੇਗੀ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਅਜਨਾ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਈ ਵਾਰ ਜਨਮ-ਮੌਤ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚੋਂ ਗੁਜ਼ਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਅਜਨਾ ਚੱਕਰ ਨਹੀਂ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਇਹ "ਕੀ ਗੱਲ ਹੈ?" ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ।

■ ਦੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ
ਆਤਮਾ ਦਾ ਪੱਧਰ ਹੇਠੋਂ ਉੱਪਰ, ਜਾਨਵਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਭੁੱਖੀ ਆਤਮਾਵਾਂ, ਰਾਸ਼ਟਰਾਂ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਕਸਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਜਨਾ ਚੱਕਰ ਖੁੱਲ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਅਜਨਾ ਚੱਕਰ ਸਿੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਇਸ ਮੰਤਰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਇੱਕ ਹੋਰ ਪੱਖ 'ਤੇ, ਜਦੋਂ ਉੱਚ ਪੱਧਰ ਦੀ ਆਤਮਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਕਸਰ ਇਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਹਾਸ੍ਰਾਰਾ ਜਾਂ ਅਜਨਾ ਚੱਕਰ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਖੁੱਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਹਾਲ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖੀ ਅਨੁਭਵ ਨੂੰ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਹ ਅਸਥਾਈ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਹਾਸ੍ਰਾਰਾ ਜਾਂ ਅਜਨਾ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਜੀ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਲਈ ਵੀ, ਇਸ ਮੰਤਰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਹਾਸ੍ਰਾਰਾ ਅਤੇ ਅਜਨਾ ਦੋਵੇਂ ਚੱਕਰ ਖੁੱਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਜਿਉਣ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਸਹਾਸ੍ਰਾਰਾ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਜਨਾ ਚੱਕਰ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਅਜਿਹੇ ਹਾਲ ਵਿੱਚ, ਸਹਾਸ੍ਰਾਰਾ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਫਿਰ, ਇਸ ਮੰਤਰ ਵਰਗੇ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਅਜਨਾ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਅਸਥਾਈ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬੰਦ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਸਿੱਖਿਆ ਜਾਰੀ ਰੱਖੀ ਜਾ ਸਕੇ।

ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਹਾਲਤਾਂ ਇੱਕ ਗੱਲ 'ਤੇ ਇੱਕਸੁਰ ਹਨ ਕਿ ਅਜਨਾ ਚੱਕਰ ਜੀਵਨ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਧੀ ਧੀ ਕਰਕੇ, ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਵਧਣਗੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਚ ਪੱਧਰ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਹੋਵੇਗੀ। ਇਸ ਲਈ, ਅਜਨਾ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਜੀਵਨ ਜਿਉਣ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਲਈ, ਇਹ ਸਮਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਆਖਰੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਪਦਾਰਥਕ ਜੀਵਨ ਬਾਰੇ ਵੀ ਕੁਝ ਸਿੱਖਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਅਜਨਾ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਤਰਕਪੂਰਨ ਜੀਵਨ ਜਿਉਣ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਲਈ ਇਹ ਇੱਕ ਢੁਕਵਾਂ ਸਮਾਂ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਅਜਿਹੇ ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨਾ ਇਸ ਸਮੇਂ ਬਹੁਤ ਢੁਕਵਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਇਹ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਨਹੀਂ ਹਨ।

ਪਿਛਲੇ ਦਿਨੀਂ ਔਰਾ ਪੰਥਵਾਦ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਹੋਈ ਸੀ, ਇਸਦਾ ਅਗਲਾ ਹਿੱਸਾ।

ਇਹ ਵੀ ਅਕਸਰ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਉਹੀ ਗੱਲ ਹੈ।

ਸ਼ਿਨਟੋ ਮੰਦਰ ਵੀ ਅਜਿਹੇ ਹੀ ਹਨ। ਸ਼ਿਨਟੋ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਹਨ, ਪਰ ਉੱਚੇ ਦੇਵਤੇ ਇੰਸਾਨ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸ਼ਿਨਟੋ ਮੰਦਰ ਇੰਸਾਨ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਸਮਝ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸਮਾਂ ਵੱਖਰਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਧੁਨਿਕ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਬਾਰੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਹੁੰਦਾ। ਕਦੇ-ਕਦੇ ਕੁਝ ਦੇਵਤੇ ਅਜਿਹੇ ਵੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਜਿੰਨੇ ਉੱਚੇ ਦੇਵਤੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਓਨੇ ਹੀ ਵੱਡੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਸ਼ਿਨਟੋ ਮੰਦਰ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ "ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ", "ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ", "ਕਿਉਂਕਿ ਪਰਿਵਾਰ ਸਿਹਤਮੰਦ ਰਹੇ" ਵਰਗੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਮੰਨਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ।

ਨੀਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਇੰਸਾਨ ਦੀਆਂ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਹੱਲ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਇੰਸਾਨ ਵਾਂਗ ਹੀ ਕੁਝ ਵਾਪਸੀ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮੰਗਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਸ਼ਿਨਟੋ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਮੰਗ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਓਇਨਾਰੀ ਵਰਗੇ ਦੇਵਤੇ ਇੰਸਾਨ ਅਤੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਮਿਸ਼ਰਣ ਵਰਗੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਮੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਤੇਨਗੂ ਵੀ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਵੀ ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਯੋਗਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਕਾਗੜਿਆਂ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰ ਦਾ ਮਿਸ਼ਰਣ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗੱਲਬਾਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।

ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇੰਸਾਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਸਾਨੂੰ ਉੱਚੇ ਆਤਮਾਵਾਂ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਊਰਜਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਦੂਰ ਹੋਣ। ਛੋਟੀਆਂ-ਛੋਟੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਬਾਰੇ ਇੰਸਾਨ ਹੀ ਵਧੇਰੇ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਰਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਊਰਜਾ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਵੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਵੀ ਹੱਲ ਹੋਣਗੀਆਂ।

ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਬੁਨਿਆਦੀ ਗੱਲਾਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਸੁਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਦੇਵਤੇ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।

ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਆਤਮਾਵਾਂ ਇੰਸਾਨ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੀਆਂ, ਪਰ ਉਹ ਇੰਸਾਨ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨੀਵੇਂ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਉੱਚੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਇੰਸਾਨ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਹੀ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਝਲਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਔਰੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਔਰੇ ਦੇ ਕੰਪਨ ਨੂੰ "ਜਿਸ ਚੀਜ਼ ਬਾਰੇ ਜਾਣਨਾ ਹੈ" ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਢਾਲਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਇੰਸਾਨ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਉਹ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ "ਇੰਸਾਨ ਲਈ ਸਾਪੇਖਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉੱਚੇ ਕੰਪਨ" ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ, ਬੇਸ਼ੱਕ, ਦੇਵਤੇ ਲਈ ਇਹ "ਨੀਵਾਂ ਕੰਪਨ" ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਇਹ ਇੰਸਾਨ ਲਈ ਇੱਕ ਉੱਚਾ ਕੰਪਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਅਗਲੀ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਧਰੁਵੀਤਾ ਨੂੰ ਕਿਹੜੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਘਟਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਮਾਮਲਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੇਕਰ ਇਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਘਟਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੱਖ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੂਲ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਧਰੁਵੀਤਾ ਨੂੰ ਓਨੀ ਹੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਘਟਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਵਾਪਸ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਝਾਂਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇੱਕ ਜਹਾਜ਼ ਜੋ ਆਪਣੇ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਡੂੰਘਾਈ ਤੱਕ ਡੁੱਬਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਦੀ ਸਤਹ 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਅਧਿਆਪਕ ਜਾਂ ਰਚਨਾਤਮਕ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਵਧੇਰੇ ਜਾਣੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ "ਅਸ਼ੁਰਾ" ਬਾਰੇ ਸਿੱਖਣ ਲਈ ਹੋਰ ਵੀ ਡੂੰਘਾਈ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ "ਲੜਾਈ ਦੇ ਦੇਵ" ਵਜੋਂ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਸਾਰੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਪਰ ਇਹ ਦੇਵਾਂ ਦੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਹਨ ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡਿੱਗੀਆਂ ਹਨ।

ਅਜੋਕੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਲੋਕ ਜਿਹਨਾਂ ਨੂੰ "ਲਾਲ ਔਰਾ" ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਉਹ ਗੱਲ ਹੈ ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਲਿਖਿਆ ਸੀ।

ਇਸ ਲਈ, ਕੁਝ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਰੂਹਾਨੀ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਔਰੇ ਦੇ ਰੰਗ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਜੱਜ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਕੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਔਰੇ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਹੀ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਕਿ ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।

ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ "ਵਿਫਲਤਾ" ਆਮ ਗੱਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਯੋਜਨਾਬੱਧ ਵਿਫਲਤਾ ਅਤੇ ਯੋਜਨਾ ਵਿਨਾ ਵਿਫਲਤਾ ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਅਤੇ ਯੋਜਨਾਬੱਧ ਵਿਫਲਤਾ ਕੋਈ ਸਮੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਅਜਿਹਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, ਥੇਰਾਵਾਦ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਵਿੱਚ, ਰੂਪਧਾਤੂ ਚਤਵਰਥ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ, ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤਿੱਬਤ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਵਿੱਚ, ਅਨੂਪਧਾਤੂ ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਿ ਗਿਆਨ ਕਿੱਥੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸਨੂੰ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਲਈ ਛੱਡ ਦਈਏ, ਘੱਟੋ-ਘੱਟ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰੂਪਧਾਤੂ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਅਨੂਪਧਾਤੂ ਧਿਆਨ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਚੀਜ਼ ਹਨ।

ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰੂਪਧਾਤੂ ਚਤਵਰਥ ਧਿਆਨ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਚਤਵਰਥ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ (ਸ਼ੇ) ਮਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਸਥਿਤੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਜੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਜੇ ਅਸੀਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪਹਿਲੇ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ, ਮਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਥਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖਣ ਲਈ, ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ, ਮਨ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਹੀ ਰੱਖਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੋਚ ਨੂੰ ਦਬਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਦੂਜੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੰਨਾ ਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਤੀਜੇ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਚਤਵਰਥ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਵੀ ਧਿਆਨ ਲਗਾਉਣਾ ਸੰਭਵ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਤੁਸੀਂ ਅਜੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹੁੰਦੇ ਹੋ।

"ਰੂਪਧਾਤੂ ਧਿਆਨ" ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਅਜਿਹੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ ਕਿ "ਇਸ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਕੋਈ ਮੌਲਿਕ ਚੀਜ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ", ਪਰ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਜੇ ਧਿਆਨ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ 'ਮੌਲਿਕ ਚੀਜ਼' ਦਾ ਕੀ ਮਤਲਬ ਹੈ?" ਮੇਰਾ ਨਿੱਜੀ ਵਿਚਾਰ ਹੈ ਕਿ ਇਸਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਰੂਪਧਾਤੂ ਧਿਆਨ ਉਹ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਥਾਂ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ।" ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਇਹ ਮੇਰਾ ਨਿੱਜੀ ਵਿਚਾਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਸਵੀਕਾਰ ਨਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਥਿਊਰੀ ਵਜੋਂ ਮੰਨਣ ਲਈ ਕਹਿਣਾ चाहूंगा।

ਜੇ ਅਸੀਂ ਇਸ ਥਿਊਰੀ 'ਤੇ ਅਧਾਰਤ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਰੂਪਧਾਤੂ ਵਿੱਚ, ਮਨ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼, ਜਿਵੇਂ ਕਿ "ਸ਼ਵਾਸ", "ਭਰਵੀਂ ਥਾਂ", ਜਾਂ "ਮੰਤਰ" 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਹਾਲਾਂਕਿ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਅਨੂਪਧਾਤੂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਬਿਨਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। "ਧਿਆਨ" ਨੂੰ ਵੀ "ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ" ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਵਿੱਚ "ਜੁੜਿਆ ਰਹਿਣਾ" ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰਾ ਨਿੱਜੀ ਵਿਚਾਰ ਹੈ ਕਿ ਅਨੂਪਧਾਤੂ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਬਿਨਾਂ ਉਸ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।

ਜੇ ਅਜਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਰੂਪਧਾਤੂ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਮਨ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਰੂਪਧਾਤੂ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਰੂਪਧਾਤੂ ਦੇ ਚਤਵਰਥ ਧਿਆਨ ਤੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਥੋੜ੍ਹਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਅਨੂਪਧਾਤੂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਸ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਰੂਪਧਾਤੂ ਅਤੇ ਅਨੂਪਧਾਤੂ ਧਿਆਨ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਚੀਜ਼ ਹਨ।

ਇੱਕ ਉਪਮਾ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਅਸੀਂ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਰੂਪਧਾਤੂ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ "ਫੜਿਆ" ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਨੂਪਧਾਤੂ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ "ਚੀਜ਼" ਨੂੰ "ਛੱਡ" ਦਿੱਤਾ।

ਸਪਿਰਚੁਅਲ ਲੋਕ ਕਈ ਵਾਰ "ਛੱਡ ਦਿਓ" ਵਰਗੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਬੇਰੰਗੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਧਿਆਨ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਇੱਕ ਕਾਫ਼ੀ ਉੱਚ ਪੱਧਰ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਅਜਿਹੀ "ਛੱਡਣ" ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਕਰਨਾ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਸਪਿਰਚੁਅਲ ਲੋਕਾਂ ਦੀ "ਛੱਡਣ" ਦੀ ਗੱਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸੇ ਗੱਲ ਬਾਰੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਹੋਰ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

■ ਬੇਰੰਗੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਧਿਆਨ, ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ ਦਾ ਅਸੀਮਤ ਸਥਾਨ (ਕੂਮੂਹੇਨਸ਼ੋਜੋ)
ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਇੱਕ "ਅੰਡੇ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੇ ਕਾਲੇ ਥਲ" ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।

■ ਬੇਰੰਗੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਦੂਜਾ ਧਿਆਨ, ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਅਸੀਮਤ ਸਥਾਨ (ਸ਼ਿਕੀਮੂਹੇਨਸ਼ੋਜੋ)
ਇਸਦਾ ਵਰਣਨ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ:

ਪਿਛਲੇ (ਬੇਰੰਗੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਧਿਆਨ) ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ ਦੇ ਅਸੀਮਤ ਸਥਾਨ ਦੀ ਥਾਂ "ਕੋਈ ਪਦਾਰਥ ਨਹੀਂ" ਹੁੰਦਾ, ਪਰ ਇਸ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਇਹ ਅਜੇ ਵੀ ਮਨ ਦੇ ਬਾਹਰ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ ਦੇ ਅਸੀਮਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਆਪਣੀ ਚੇਤਨਾ ਵੀ ਅਸੀਮਤ ਹੈ। ਹੁਣ ਆਓ ਅਸੀਮਤ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੀਏ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ ਦੇ ਅਸੀਮਤ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਹੁਣ "ਚੇਤਨਾ ਅਸੀਮਤ ਹੈ" ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ ਦੇ ਅਸੀਮਤ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਅਧਾਰਿਤ ਹੈ (ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਥਾਂ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਕ ਟੀਚਾ ਨਹੀਂ), ਅਤੇ ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ ਦੇ ਅਸੀਮਤ ਸਥਾਨ ਦੀ ਬਦੌਲਤ, ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਅਸੀਮਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਕਿ ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ ਦੇ ਅਸੀਮਤ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪੱਧਰ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਮਨ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹਾ ਮਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਕਿਸੇ ਵੀ ਬਾਹਰੀ ਚੀਜ਼ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। "ਅਨੁਭਵ ਦੇ ਪੌੜੀਆਂ (ਫੁਜਿਮੋਟੋ ਅਕਿਰੂ ਦੁਆਰਾ)"

... ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਔਖਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਥੇ ਕੀ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਧਿਆਨ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ "ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਵਿਸਤਾਰ" ਵਜੋਂ ਸਮਝਿਆ।

ਬੇਰੰਗੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਚੌਥੇ ਧਿਆਨ ਤੋਂ "ਛੱਡਣਾ" ਕਰਕੇ ਬੇਰੰਗੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪੜਾਅ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਨਾਲ, ਇੱਕ "ਅੰਡੇ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦਾ ਕਾਲਾ ਥਲ" ਤੁਹਾਡੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ "ਸੀਮਾ ਵਾਲੀ ਸਥਿਤੀ" ਹੈ। ਬੇਰੰਗੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਦੂਜੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ, ਇਹ "ਸੀਮਾ" ਖਤਮ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ "ਅੰਡੇ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦਾ ਕਾਲਾ ਥਲ" ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਮੇਰੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਇਸ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਹੇਠਾਂ ਦਿੱਤੇ ਕਦਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪਹੁੰਚਿਆ:
1. ਸਾਹ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਬੇਰੰਗੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣਾ।
2. ਸਾਹ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਮਨ "ਛੱਡਣ" ਕਰਕੇ, ਬੇਰੰਗੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਧਿਆਨ, "ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ ਦਾ ਅਸੀਮਤ ਸਥਾਨ" ਦੇ ਸਮਾਨ ਇੱਕ "ਅੰਡੇ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੇ ਕਾਲੇ ਥਲ" ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ।
3. "ਅੰਡੇ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੇ ਕਾਲੇ ਥਲ" ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕੀ ਹੈ, ਇਸਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨਾ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਦਿਸ਼ਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਵਿਸਤਾਰ ਕਰੋ। ਉਦਾਹరణ ਵਜੋਂ, ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਵਿਸਤਾਰ ਕਰਕੇ ਕਮਰੇ ਦੀ ਕੰਧ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੋ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਵਿਸਤਾਰ ਕਰਕੇ ਕਮਰੇ ਦੀ ਕੰਧ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੋ, ਅਤੇ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉੱਪਰ, ਅੱਗੇ, ਅਤੇ ਪਿੱਛੇ, ਹਰੇਕ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਦੁਹਰਾਓ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਕਮਰੇ ਦੇ ਆਕਾਰ ਤੱਕ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਵਿਸਤਾਰ ਹੋਇਆ। ਕੁਝ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਕਮਰੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਤੱਕ ਵੀ ਫੈਲ ਗਿਆ, ਪਰ ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਸਮੇਂ ਇਸ ਤੱਕ ਹੀ ਪਹੁੰਚ ਸਕਿਆ ਹਾਂ।

"ਦਾਲਾਈ ਲਾਮਾ ਵਿਵੇਕ ਦੀ ਅੱਖ ਖੋਲ੍ਹੋ" ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਰੰਗਹੀਣ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਥੋੜ੍ਹੀ ਵੱਖਰੀ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਅਧਾਰ 'ਤੇ, ਜਿਸਨੂੰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ "ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਵਿਸਤਾਰ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ "ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ ਦਾ ਅਸੀਮਤ ਸਥਾਨ" (ਕੂਮੂਹੇਂਸ਼ੋਜੋ) ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਰੰਗਹੀਣ ਜਗਤ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਧਿਆਨ ਦਾ ਪੜਾਅ ਹੈ।

ਚੌਥੇ ਧਿਆਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਭਿਆਸੀ "ਸਾਰੇ ਤੱਤ (ਧਰਮ, ਸਭ ਧਰਮ) ਇੱਕ ਅਸੀਮਤ ਥਾਂ ਵਰਗੇ ਹਨ" ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਵਿਕਸਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸੰਵੇਦਨਾ, ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਭౌਤਿਕ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਿੰਨੇ ਵੀ ਸੂਖਮ ਹੋਣ। ਅਭਿਆਸੀ ਨੂੰ ਇਸ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਵਿਕਸਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿਕਾਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਸੀਮਤ ਸ਼ੂਨਿਅਤਾ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ (ਕੂਮੂਹੇਂਸ਼ੋਜੋ) ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਭਿਆਸੀ ਨੂੰ "ਚੇਤਨਾ ਇੱਕ ਅਸੀਮਤ ਥਾਂ ਵਰਗੀ ਹੈ" ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਵਿਕਸਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। "ਦਾਲਾਈ ਲਾਮਾ ਵਿਵੇਕ ਦੀ ਅੱਖ ਖੋਲ੍ਹੋ"।

ਕੀ ਇਹ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਸੱਚਮੁੱਚ "ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਵਿਸਤਾਰ" ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਹੈ? ਭਾਵੇਂ ਹਰੇਕ ਪੜਾਅ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਥੋੜ੍ਹੀ ਵੱਖਰੀ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਵਿਸਤਾਰ" ਰੰਗਹੀਣ ਧਿਆਨ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪੜਾਅ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਮੈਡਿਟੇਸ਼ਨ ਦੌਰਾਨ, ਮੂਲਾਧਾਰ (ਜਨਨ ਅੰਗ), ਅਨਾਹਤਾ ਅਤੇ ਪਿੱਛੇ ਦੇ ਸਿਰ ਵਿੱਚ, ਹਰੇਕ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਝਨਝਨਾਹਟ ਵਾਲੀ ਸਟੈਟਿਕ ਊਰਜਾ ਵਰਗੀ ਭਾਵਨਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਊਰਜਾ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਜਾਂ ਊਰਜਾ ਦੇ ਸੰਚਾਰ ਵਜੋਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ।

ਮੂਲਾਧਾਰ, ਯੋਗਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਹੀ ਅਕਸਰ ਝਨਝਨਾਹਟ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਬਹੁਤ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਚੱਲਦਾ ਹੈ। ਅਨਾਹਤਾ ਪਹਿਲਾਂ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਝਨਝਨਾਹਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਿੱਛੇ ਦਾ ਸਿਰ ਵੀ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਪਿੱਛੇ ਦੇ ਸਿਰ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ, ਰੂਹਾਨੀਅਤ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੇਠ ਲਿਖੇ ਢੰਗ ਹਨ:

"ਲਾਈਟ ਬਾਡੀ" ਦੇ 7ਵੇਂ ਪੱਧਰ 'ਤੇ, ਪਿਨਲ ਗ੍ਰੰਥੀ ਅਤੇ ਹਿਪੋਥੈਲੇਮਸ ਖੁੱਲਣ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਜਾਂ ਪਿੱਛੇ ਦੇ ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਦਬਾਅ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।

ਇਹ ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਬਾਅ ਭਾਵਨਾ ਹੈ।

ਇਸ 7ਵੇਂ ਪੱਧਰ 'ਤੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹਾਰਟ ਚੱਕਰ (ਅਨਾਹਤਾ ਚੱਕਰ) ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ "ਹੁਣ" ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲੱਗਦੇ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਮੇਰੇ ਵਰਤਮਾਨ ਪੜਾਅ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਅੱਜ ਦੇ ਮੈਡਿਟੇਸ਼ਨ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਦੇ ਉੱਪਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਥੋੜੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਹਿੱਸੇ (ਫਰੰਟਲ ਲੋਬ?) ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਭਾਵਨਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ। ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਹਿੱਸਾ ਸੰਵੇਦਨਾਹੀਣ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਸੰਵੇਦਨਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਅੰਦਰੂਨੀ ਧਮਕੀ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਵੀ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਥਾਂ ਪਿਨਲ ਗ੍ਰੰਥੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਜੇਕਰ ਇਹ ਪਿਨਲ ਗ੍ਰੰਥੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਤਬਦੀਲੀ ਆ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਅਜੇ ਤੱਕ ਕੋਈ ਸਪਸ਼ਟ ਤਬਦੀਲੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਹੈ।

ਇਹ ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਹੈ।

ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਅਨਾਹਤਾ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਦੋਨਾਂ ਕੰਨਾਂ ਦੇ ਉੱਪਰ ਝਨਝਨਾਹਟ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਦਿਨ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਵੱਖਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

■ ਪਿੱਛੇ ਦੇ ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਝਨਝਨਾਹਟ ਵਾਲੀ ਉਕਿਆ
ਅੱਜ ਮੈਡਿਟੇਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ, ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਝਨਝਨਾਹਟ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਹੋਈ, ਸਗੋਂ ਕਈ ਵਾਰ ਇੱਕ ਝਨਝਨਾਹਟ ਵਾਲੀ ਭਾਵਨਾ ਵੀ ਹੋਈ, ਜੋ ਕਿ ਝੁੱਕਣ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਇੱਕ ਝਨਝਨਾਹਟ ਵਾਲੀ ਜਾਂ ਠੰਢੀ ਭਾਵਨਾ, ਜੋ ਕਿ ਪਿੱਛੇ ਦੇ ਸਿਰ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਬ੍ਰੇਨ ਗੇਟ ਦੇ ਨੇੜੇ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਹ ਥਾਂ ਦੋ ਟੈਂਪਲ (Temple) ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੈ। ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਠਹਿਰ ਗਿਆ, ਪਰ ਭਾਵਨਾ ਜਾਰੀ ਹੈ।

ਇਹ ਹੇਠਾਂ ਦੱਸੇ ਗਏ ਕਾਰਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਇੱਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਨਹੀਂ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ:

"ਲਾਈਟ ਬਾਡੀ" ਦੇ 8ਵੇਂ ਪੱਧਰ 'ਤੇ, ਪਿਨਲ ਗ੍ਰੰਥੀ ਅਤੇ ਹਿਪੋਥੈਲੇਮਸ, ਜੋ ਕਿ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਗ੍ਰੀਨ ਪੀਜ਼ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਵਧਣ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਕਾਰ ਬਦਲਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਵੱਡੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਕਈ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਦਬਾਅ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੌਰਾਨ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰ ਸਿਰ ਦਰਦ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਨਹੀਂ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ। (ਇਸ ਵਿੱਚ ਛੋਟ) ਇਸ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ, ਦਿਮਾਗ ਅਸਲ ਵਿੱਚ "ਵਧ ਰਿਹਾ" ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਹਰੇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਢੁਕਵੀਂ ਢੰਗ ਅਪਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਡਾ ਦਿਮਾਗ ਵੱਡਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। "ਲਾਈਟ ਬਾਡੀ ਦਾ ਜਾਗਣਾ"।

ਜੇਕਰ ਇਹ ਵਧੀਆ ਲੱਛਣ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਇਹ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਇਹ ਸਬੰਧਤ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ ਜਾਂਚ ਕਰਵਾਉਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਸ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਇਹ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦਿੱਕਤ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖਾਂਗਾ।

■ ਦੋਹੇ ਕੰਨਾਂ 'ਤੇ ਝਨਝਨਾਹਟ
ਇਸ ਬਾਰੇ ਵੀ ਉੱਥੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਦੋਹੇ ਕੰਨਾਂ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਇਹ ਸੱਜੇ ਕੰਨ ਬਾਰੇ ਹੈ। ਇਹ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਸੱਜੇ ਕੰਨ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਯਾਦਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਢਾਂਚਾ ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਜੇ ਤੱਕ ਮੈਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਮੈਂ ਇਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਕਿਤਾਬਖਾਨੇ ਦੀ ਇੱਕ ਸੰਬੰਧਿਤ ਕਿਤਾਬਾਂ ਦੀ ਸੂਚੀ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਉਧਾਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਪੜ੍ਹਿਆ।

ਇਸ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਜਗਿਆਨ ਦੇ ਤਜਰਬੇ ਬਾਰੇ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਪਾਰਕ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਉਹ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਉਸਦਾ ਦਿਮਾਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਭਵਿੱਖ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੀ ਉਮੀਦ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਸਨ ਜਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਸਨ। (ਛੋਟ) ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਚੱਲਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਚੱਲਣ ਲੱਗਿਆ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਚੱਲਣਾ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਗੱਲ ਸੀ। (ਛੋਟ) ਹਰ ਚੀਜ਼ ਤੋਂ ਸਮਾਂ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਮੈਂ ਅਲੋਪ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜੋ ਅਨੁਭਵ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। (ਛੋਟ) ਕਿਤੇ ਵੀ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਚੁੱਪ, ਬੇਸ਼ਰਤ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਇੱਕਤਾ ਵਿੱਚ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। "ਓਪਨ ਸੀਕ੍ਰੇਟ (ਟੋਨੀ ਪਾਰਸਨਜ਼ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ)"

ਇਹ, "ਅਨਾਹਤਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਮਾਂ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਇਹ ਲੇਖ 'ਅਪ੍ਰੇਸ਼ਣ ਘੱਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ 'ਹੁਣ' ਵਿੱਚ ਜੀਣਾ' ਦੀ ਸਮੱਗਰੀ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੈ।

"ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਚੱਲਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖਣਾ" ਨੂੰ ਅੱਖਰਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਸਮਝਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਵਾਕਾਂਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਇਸਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ:

ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਅਪ੍ਰੇਸ਼ਣ ਸਨ।
ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਅਪ੍ਰੇਸ਼ਣ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਪਰ ਇਸਨੂੰ ਅਪ੍ਰੇਸ਼ਣ ਦੇ ਖਤਮ ਹੋਣ ਵਜੋਂ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ "ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਚੱਲਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖਣਾ" ਅਪ੍ਰੇਸ਼ਣ ਦੇ ਖਤਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਸੀ, ਤਾਂ "ਚੱਲਣਾ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਗੱਲ ਸੀ" ਅਪ੍ਰੇਸ਼ਣ ਦੇ ਖਤਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਪਾਰਕ ਵਿੱਚ ਇਸ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲੀ ਆਈ।
* ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ, "ਸਮਾਂ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ," ਅਤੇ "ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ ਸੀ," "ਮੈਂ ਅਲੋਪ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜੋ ਅਨੁਭਵ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।"

ਉਸਨੇ ਲਿਖਿਆ ਹੈ ਕਿ "ਇਹ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਨ 'ਤੇ ਹੋਇਆ," ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਹੀ ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਜੇਕਰ ਅਜਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਬਲਕਿ ਅਸਲ ਵਿੱਚ "ਧਿਆਨ ਨਾਲ" ਦੇਖਿਆ। ਉਸਨੇ ਇਹ ਸਥਿਤੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਪਤਾ।

ਉਹ "ਇਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਹੋਇਆ" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਰਕਪੂਰਨ ਗੱਲ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਸਿੱਖਿਆ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਵੀ ਹੈ।

ਕੁੱਝ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਵੀ "ਜਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਲੋਕ ਸਮੂਹ ਬਣਾਉਂਦੇ ਅਤੇ ਸੈਮੀਨਾਰ ਕਰਵਾਉਂਦੇ। ਪਰ ਅੱਜਕਲ, ਇਹ ਇੱਕ ਠੀਕ-ਠਾਕ ਗੱਲ ਹੈ। ਜਗਿਆਨ ਦੇ ਕਈ ਪੜਾਅ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

"ਅਪ੍ਰੇਸ਼ਣ" ਵਿੱਚੋਂ, "ਪਿਛਲਾ" ਸੰਬੰਧਿਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਆਪਣੇ "ਕਰਮ" ਜਾਂ "ਸਮਸਕਾਰ" ਦੁਆਰਾ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਯਾਦ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ "ਭਵਿੱਖ" ਸੰਬੰਧਿਤ ਅਪ੍ਰੇਸ਼ਣ ਕਲਪਨਾ ਅਤੇ ਉਮੀਦਾਂ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਿ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਦੁਹਰਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਰੋਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ "ਹੁਣ" ਵਿੱਚ ਜੀਣਾ ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਆਉਣਾ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਪਸਸ਼ਨਾ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਯੋਗਾ ਦੀ ਗੱਲ ਵੀ ਹੈ।

ਮੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕਈ ਵਾਰ ਵਿਸਤਾਰ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ।

ਓਰੀਜਨਲ ਵਿੱਚ ਸੌਣ ਵੇਲੇ ਵਰਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਬੱਸ "ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਕਰਨਾ" ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਬੇਲੋੜੇ ਵਿਚਾਰ ਠੱਹਿਰਾ ਗਏ।

(ਮੁੱਖ ਵਿੱਚ) ... ਇਸ ਕਾਰਨ ਅੱਖਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਮੁੜ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਸੋਚਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਠੱਹਿਰਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। "ਕਟਾਕਾਮੁਨਾ ਦਾ ਰਸਤਾ (ਕੰਕਾਵਾ ਜੀਰੋ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ)"

ਇਹ ਤਰੀਕਾ, ਮੈਨੂੰ ਕ੍ਰਿਆ ਯੋਗਾ ਦੇ ਬਾ ਬਾਜੀ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦਾ ਹੈ।

"Kriya yoga Darshan (Swami Shankarananda Giri ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ)" ਤੋਂ:

ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਆ ਯੋਗਾ ਦੀ ਗੱਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਕੇਚਾਰੀ ਮੁਦਰਾ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਭਾਵੇਂ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ, ਪਰ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਜੀਭ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਣ ਨਾਲ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਣ ਨਾਲ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵਿਚਾਰ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਇਹ ਬਹੁਤ ਉਪਯੋਗੀ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਸੀ। ਮੈਂ ਅਜਿਹਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਹੁੰਦਾ। ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਦੂਜੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੀ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।

ਕਾਟਾਕਾਮੁਨਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਅੱਖਾਂ ਦਾ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਣਾ ਇੱਕ ਨਤੀਜਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਪਰ ਚਲਦਾ ਰਹੋ।

ਇਹ ਹਰਕਤ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੇ ਰੁਝਾਨ ਵਰਗੀ ਹੈ।

ਆਮ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ, ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਉੱਪਰ ਦੇਖਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਲੋਕ ਤੁਹਾਨੂੰ "ਉਹ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ?" ਅਜਿਹਾ ਸੋਚ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਇੰਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉੱਪਰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਉੱਪਰ ਦੇਖਣਾ ਵੀ ਕਾਫ਼ੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵਿਚਾਰ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਣ।

ਇਹ ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਸੀ।

ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਆਮ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵਿਚਾਰਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਪਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤਰੀਕੇ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।

ਸ਼ਵਾਸ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵਿਚਾਰ ਦੂਰ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਣ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਉਸ ਨਾਲੋਂ ਆਸਾਨ ਹੈ।

ਹਾਲਾਂਕਿ, ਸ਼ਵਾਸ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨ ਨਾਲ ਇਹ ਵਧੇਰੇ ਧਿਆਨ ਵਰਗਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸ਼ਵਾਸ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਪੂਰੇ ਛਾਤੀ ਦੇ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਨਾਹਤਾ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਧਿਆਨ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਸ਼ਵਾਸ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨਾ ਵਧੀਆ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਰੋਕਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਉੱਪਰ ਦੇਖਣ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਵਧੀਆ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਪਿਛਲੇ ਦਿਨੀਂ ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ ਹੋਏ ਅਜੀਬ ਅਨੁਭਵ ਬਾਰੇ ਲਿਖੇ ਲੇਖ ਦਾ ਇਹ ਅਗਲਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ ਪਿੱਛਲੇ ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਊਰਜਾ ਦੇ ਪ੍ਰਵਾਹ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਭਰੂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪਿੱਛਲੇ ਸਿਰ ਤੱਕ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਊਰਜਾ ਦੇ ਪ੍ਰਵਾਹ ਦਾ ਢੰਗ ਪਹਿਲਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੰਡ ਕੇ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅੱਜ ਦੇ ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਹਮੇਸ਼ਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹੇਠਲੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਇਸਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਵੱਖਰਾ ਅਨੁਭਵ ਹੋਇਆ। ਅੱਜ, ਊਰਜਾ ਦੇ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਜਾਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਚਾਨਕ ਮੇਰਾ ਪੇਟ ਫੁੱਲ ਗਿਆ, ਅਤੇ (ਭਾਵੇਂ ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ), ਅਚਾਨਕ ਮੇਰਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਖੇਤਰ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਊਰਜਾ ਦੇ ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਣ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੋਹਾਂ ਕੰਨਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇੱਕ ਝਟਕਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ। ਦੋਹਾਂ ਕੰਨਾਂ ਦਾ ਇਹ ਅਨੁਭਵ ਇੱਕ ਟਨਲ ਜਾਂ ਜਹਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਦਬਾਅ ਬਦਲਣ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਝਟਕਾ ਸਿਰਫ਼ ਦੋਹਾਂ ਕੰਨਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਦੋਹਾਂ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਝਟਕਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੋਹਾਂ ਕੰਨਾਂ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਲਕਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇੱਕ ਝਿੜਕਣ ਵਾਲਾ ਅਨੁਭਵ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਸਕਾ (ਨੱਕ ਦੇ ਪਾਸੇ) ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਯਾਨੀ ਆਪਣੇ ਗਲੂਬੇ (ਗਾਹ ਦੇ ਉੱਪਰ, ਅੱਖ ਦੇ ਹੇਠਾਂ) ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇੱਕ ਝਿੜਕਣ ਵਾਲਾ ਅਨੁਭਵ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਮੇਰੇ ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਦੇ ਉੱਪਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੱਕ ਦਾ ਖੇਤਰ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਮਾਂ ਧਿਆਨ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਮੇਰੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਖੇਤਰ ਹੈ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਧੁੰਦਲਾ ਅਨੁਭਵ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਅਜੇ ਵੀ ਸਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਹਮੇਸ਼ਾ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂਲਾਧਾਰ (ਜਿਨਸੀ ਅੰਗਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ) ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਝਿੜਕਣ ਵਾਲਾ ਅਨੁਭਵ ਹੋਇਆ।

ਮੇਰੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਰੌਸ਼ਨੀ ਆਉਣਾ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਅਨੁਭਵ ਹੈ ਜੋ ਅਕਸਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ, ਇਹ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਰੌਸ਼ਨੀ ਬਾਹਰੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ ਕਾਰਨ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਕਾਰਨ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਸ ਵਾਰ, ਕਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਇੱਕే ਸਮੇਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਹੁਣ ਇਹ ਸਮਝ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਰੌਸ਼ਨੀ ਧਿਆਨ ਕਾਰਨ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ।

ਮੇਰੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਜੋ ਫੁੱਲਣ ਵਾਲਾ ਅਨੁਭਵ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਬਾਰੇ, ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਹੋਨਸ਼ਾਨ ਹਾਕੂ ਦੀ ਕਿਤਾਬ "ਮਿਲਚੋ ਯੋਗਾ" ਵਿੱਚ ਅਜਨਾ ਚੱਕਰ (Ajnachakra) ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ:

(ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਵਿਰਾਮ) ... ਅਤੇ, ਸਵਾਦੀਸਤਾਨ (Swadhisthana) ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ, ਹੇਠਲੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਲੋਹੇ ਵਾਂਗ ਸਖ਼ਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। "ਮਿਲਚੋ ਯੋਗਾ (ਲੇਖਕ: ਹੋਨਸ਼ਾਨ ਹਾਕੂ)"

ਇਹ ਲੋਹੇ ਵਰਗਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਫੁੱਲਣ ਵਾਲਾ ਅਨੁਭਵ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਅਜਨਾ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇੱਕ ਥੋੜ੍ਹਾ ਫੁੱਲਣ ਵਾਲਾ ਅਨੁਭਵ ਹੋਇਆ।

ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਜੋ ਰੌਸ਼ਨੀ ਮੈਂ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਅਜਨਾ ਚੱਕਰ ਦੇ ਯੰਤਰ (Yantra) ਦੇ ਆਕਾਰ ਵਰਗੀ ਹੈ। ਇਹ ਕਿਤਾਬ "ਮਿਲਚੋ ਯੋਗਾ (ਲੇਖਕ: ਹੋਨਸ਼ਾਨ ਹਾਕੂ)" ਅਨੁਸਾਰ, ਇਦਾ, ਪਿੰਗਲਾ ਅਤੇ ਸੁਸ਼ੁਮਨਾ ਨਾਦੀਆਂ (ਨਾਦੀਆਂ) ਦੇ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਬਿੰਦੂ ਹਨ।




"ਮਿੱਲਕੀਓ ਯੋਗਾ (ਹੋਨਸ਼ਾਂ ਹਾਕੂ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ)" ਤੋਂ:

ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਸਵਾਮੀ ਯੋਗੇਸ਼ਿਵਰਾਨੰਦਾ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਵੀ ਹੈ:

ਅਜੁਨ ਚੱਕਰ। ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ, ਇਹ ਰੌਸ਼ਨੀ ਗੋਲ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਲੈਂਪ ਦੀ ਝੁੰਝੀ ਵਾਂਗੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰ, ਇਸ ਅਜੁਨ ਚੱਕਰ ਦਾ ਆਕਾਰ ਦੋ ਚਮਕਦਾਰ ਚਮਕਦਾਰ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦਾ ਵੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। (ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ) ਇਹ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਅਜੁਨ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਦੋ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਭਵਿਖਿਆ ਵਿੱਚ, ਸਸ਼ੁਮਨਰ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ, ਇਡਾ ਅਤੇ ਪਿੰਗਲਾ ਨਾਮਕ ਤਿੰਨ ਨਾਲੀਆਂ ਇੱਕਠੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। (ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ) ਅਤੇ ਇਹ ਤਿੰਨ ਨਾਲੀਆਂ ਜੋ ਇੱਕਠੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਭਵਿਖਿਆ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਉੱਪਰ, ਖੋਪੜੀ ਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮੰਡਰਾ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਥਾਂ 'ਤੇ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਅਜੁਨ ਚੱਕਰ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਧਰਨ ਵਿੱਚ ਸਫ਼ਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਬ੍ਰਹਮੰਡਰਾ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸਹਸ੍ਰਾਰ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। "ਅਤਮਾ ਦਾ ਵਿਗਿਆਨ (ਸਵਾਮੀ ਯੋਗੇਸ਼ਿਵਰਾਨੰਦਾ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ)"

ਮੇਰੇ ਕੇਸ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਦੋ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਯੰਤਰ ਦੇ ਆਕਾਰ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਚਿੱਟਾ ਰੌਸ਼ਨੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਦੋਹੇਰੀ ਪਾਸੇ ਛੋਟੀਆਂ ਰੌਸ਼ਨੀਆਂ ਹਨ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਧੁੰਦਲਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਸਦਾ ਕੋਈ ਸਪਸ਼ਟ ਆਕਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਅੱਜ, ਮੈਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਦੇ ਉੱਪਰ ਵਾਲੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦਿੱਤਾ, ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਅੱਜ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ।

ਇਹ ਸ਼ਾਇਦ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਸ਼ੈਡੋ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਇਸਦਾ ਆਕਾਰ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਇਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਰੌਸ਼ਨੀ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਬਾਹਰੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਸੀ ਜੋ ਮੇਰੀਆਂ ਪਿੰਜੀਆਂ ਤੋਂ ਦੇਖੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਅੱਜ ਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਕੀਨ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਹੈ। ਹਮੇਸ਼ਾ, ਇਹ ਰੌਸ਼ਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਊਰਜਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਰੌਸ਼ਨੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਰੌਸ਼ਨੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਇਹ ਹੋਰ ਵੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਹੋਵੇਗਾ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਹਾਲ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਸ਼ੁਮਨਰ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਊਰਜਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸਸ਼ੁਮਨਰ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਊਰਜਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਬਹੁਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ।

ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਧੁੰਦਲਾ ਰੂਪ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਸ਼ਾਇਦ ਮੇਰੇ ਗਰੁੱਪ ਸੋਲ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਤਜਰਬੇ 'ਤੇ ਅਧਾਰਤ "ਅਜਨਾ" ਦੀ ਰੂਹਾਨੀਕ ਭਾਵਨਾ ਜਾਂ ਰਿਮੋਟ ਵਿਊ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਅਜੇ ਤੱਕ ਕੋਈ ਅਰਥਪੂਰਨ ਚਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਇੱਕ ਅਨੰਦਨ ਹੈ ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।

ਕੁਝ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉੱਪਰ ਵਾਲਾ ਖੱਬਾ ਹਿੱਸਾ ਪਿਛਲਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉੱਪਰ ਵਾਲਾ ਸੱਜਾ ਹਿੱਸਾ ਭਵਿੱਖ ਹੈ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇਗਾ? ਮੇਰੇ ਗਰੁੱਪ ਸੋਲ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਵਰਤੀ, ਸਿਰਫ਼ "ਉੱਪਰ" ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਜਾਂ ਕਈ ਵਾਰ ਇੱਕ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਬਾਲ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਬਾਲ ਦੇ ਕੇਸ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਬਾਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।

ਮੈਨੂੰ, ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਇਹ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਦਿਖਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਸਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਇਹ ਬਹੁਤ ਵੱਖਰਾ ਹੈ।

ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ ਕਿ ਕਿਤੇ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਕਿ ਅਜਿਹੀਆਂ ਦੋ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ: ਇੱਕ ਤਾਂ ਅੱਖ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੇਖਣੀ, ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਅੰਤਰ-ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਦੇਖਣੀ। ਇਹ ਵੀ ਲਿਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਕਈ ਵਾਰ ਸਿਰਫ਼ ਧਿਆਨ ਦੁਆਰਾ ਵੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਯੋਗਾ ਦੇ ਬੁਨਿਆਦੀ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ ਜੋ ਕੁਝ ਦਿਖਾਈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤਾ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।

ਇਸ ਪਿਛਲੇ ਲੇਖ ਦੀ ਜਾਰੀ ਹੈ। ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ, ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ, ਮੈਨੂੰ ਪਿਛਲੇ ਸਿਰ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖਿਚਖਿਚ ਜਾਂ ਝਨਝਨਾਹਟ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ।

ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਨਿਰੀਖਣ ਕਰਨ 'ਤੇ ਪਾਇਆ ਕਿ ਧਿਆਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਪਿਛਲੇ ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਖਿਚਖਿਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਹੇਠਲੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸਨੂੰ ਸਿਰ ਵੱਲ ਉੱਚਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਪਿਛਲੇ ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਖਿਚਖਿਚ ਹੋਣ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਬੱਸ ਉੱਥੇ ਹੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਧੀ ਧੀ ਤੱਕ ਪਿਛਲੇ ਸਿਰ ਦੀ ਖਿਚਖਿਚ ਭਾਵਨਾ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਦੁਬਾਰਾ ਹੇਠਲੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਪਿਛਲੇ ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਖਿਚਖਿਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਊਰਜਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਵੀ ਇਹ ਭਾਵਨਾ ਬਦਲਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਚੱਕਰ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਖਿਚਖਿਚ ਭਾਵਨਾ ਖਤਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਗਲੀ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵੀ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਅਗਲੀ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਖਿਚਖਿਚ ਭਾਵਨਾ ਧੱਕੇ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪਿਛਲੇ ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਭਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।

ਇਹ "ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ" ਅਹਿਸਾਸ, ਪਿਛਲੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ ਹੇਠਲੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ "ਫੁੱਲਣ" ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਅਨਾਹਟਾ ਦੇ ਨੇੜੇ "ਫੁੱਲਣ" ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਵਰਗਾ ਹੀ ਹੈ। ਅੱਜ, ਹੇਠਲੇ ਪੇਟ ਅਤੇ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤਾ ਬਦਲਾਅ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਥੋੜੇ ਜਿਹੇ "ਫੁੱਲੇ" ਅਹਿਸਾਸ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹੇਠਲੇ ਪੇਟ ਅਤੇ ਅਨਾਹਟਾ ਵਿੱਚ ਊਰਜਾ ਜਮ ਰਹੀ ਹੈ।

ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਹੇਠਾਂ ਦਿੱਤੇ 3 ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਊਰਜਾ ਜਮ ਰਹੀ ਹੈ:
- ਹੇਠਲਾ ਪੇਟ, ਮਨੀਪੁਰਾ, ਜੋ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ "ਫੁੱਲਿਆ" ਸੀ।
- ਛਾਤੀ, ਅਨਾਹਟਾ, ਜੋ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ (ਮਨੀਪੁਰਾ "ਫੁੱਲਣ" ਤੋਂ ਬਾਅਦ) ਇੱਕ ਝਨਝਨਾਹਟ ਦੇ ਨਾਲ "ਫੁੱਲਿਆ" ਸੀ।
- ਪਿਛਲਾ ਸਿਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਮਾਂ ਝਨਝਨਾਹਟ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਅੱਜ ਸਵੇਰੇ "ਫੁੱਲਣ" ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਹੋਈ (ਪਿਛਲੇ ਦਿਨ ਅਨਾਹਟਾ ਵਿੱਚ "ਫੁੱਲਣ" ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ)।

ਇਸ ਪਿਛਲੇ ਸਿਰ ਦੀ ਊਰਜਾ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਹੋਣ 'ਤੇ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ... ਇਹ ਇੱਕ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਗੱਲ ਹੈ।

ਅੱਜ ਸਵੇਰੇ ਦੀ ਗੱਲ ਜਾਰੀ ਹੈ। ਹੇਠਲੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਮੁਲਾਧਾਰਾ ਅਤੇ ਅਨਾਹਤਾ ਵਰਗੇ ਊਰਜਾ ਕੇਂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਸਿਰ ਤੱਕ ਲਿਆਉਣ ਨਾਲ, ਪਹਿਲਾਂ ਪਿੱਛੇ ਦੇ ਸਿਰ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਦੀ ਕਠੋਰਤਾ ਹੋਈ ਅਤੇ ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਊਰਜਾ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਭਰਵੀਂ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਇਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਔਖਾ ਸੀ। ਊਰਜਾ ਸਿਰ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਅਧਾਰ ਤੱਕ ਤਾਂ ਜੁੜ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਸਿਰ ਦੇ ਮੱਧ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਊਰਜਾ ਭਰਨ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ "ਸੋਹਨ" ਧਿਆਨ ਵਾਂਗ, ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਹੇਠਲੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਊਰਜਾ, ਸਗੋਂ ਆਕਾਸ਼ (ਵਿਸ਼ਵ, ਤਾਰੇ) ਦੀ ਊਰਜਾ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। "ਸੋਹਨ" ਵਿੱਚ, ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਹੇਠਲੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਸਿਰ ਤੱਕ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਲਈ "ਸੋ" ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਸਰੀਰ ਤੱਕ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਉਤਾਰਨ ਲਈ "ਹਨ" ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ, "ਹਨ" ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਉਤਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਅਜ਼ਮਾਈਆਂ।

ਅੱਜ, ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਕਿ ਸਾਹ ਲੈਣ ਵੇਲੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣਾ (ਆਸਮਾਨ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਘੜੀ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ) ਅਤੇ ਸਾਹ ਕੱਢਣ ਵੇਲੇ, ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਸਿਰ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੱਕ ਉਤਾਰਨਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਰਾਤ ਦੇ ਆਸਮਾਨ ਦੇ ਤਾਰੇ ਅਤੇ "ਸਟਾਰ ਟ੍ਰੈਕ" ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਘੁੰਮਾਇਆ, ਫਿਰ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਸਿਰ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਸਿਰ ਤੱਕ ਉਤਾਰਿਆ। ਇਸ ਨਾਲ, ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਊਰਜਾ ਭਰ ਗਈ। ਕੁਝ ਊਰਜਾ ਗਰਦਨ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਵੀ ਗਈ, ਪਰ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਊਰਜਾ ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹੀ।

ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਅਜਿਹੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਅੱਜ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਇੰਨੀ ਊਰਜਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ। ਸ਼ਾਇਦ ਸਿਰ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਸੀ। ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਊਰਜਾ ਹੀ ਅੰਦਰ ਆਉਂਦੀ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਸਿਰ ਦੇ ਉੱਪਰ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਰੋਕ ਰਹੀ ਸੀ।

ਅੱਜ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਆਕਾਸ਼ (ਵਿਸ਼ਵ, ਤਾਰੇ) ਦੀ ਊਰਜਾ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਊਰਜਾ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ազਾਦੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ। ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਊਰਜਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦਾ ਇੱਕ ਰਸਤਾ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਕਿ ਬਹੁਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ।

ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਅਜਿਹੀ ਊਰਜਾ ਬਾਰੇ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਊਰਜਾ ਕਿੱਥੋਂ ਆ ਰਹੀ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਊਰਜਾ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ "ਧਰਤੀ" ਤੋਂ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਹ ਮੁਲਾਧਾਰਾ, ਅਨਾਹਤਾ ਅਤੇ ਮਨੀਪੁਰਾ ਵਰਗੇ ਊਰਜਾ ਕੇਂਦਰਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸੀ।

ਅੱਜ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਊਰਜਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਸਹਾਸਰਾਰਾ (ਸਿਰ ਦੇ ਉੱਪਰਲਾ ਊਰਜਾ ਕੇਂਦਰ) ਸਾਫ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।

ਰਾਹੀਂ, ਉਦੋਂ ਤੋਂ ਹੀ, ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਵੇਲੇ ਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ ਝਰਝਰ ਹੁੰਦੀ

ਪਿਛਲੇ ਦਿਨ ਦੀ ਗੱਲ ਜਾਰੀ ਹੈ।
ਮੈਂ "ਤੇਨ" ਦੀ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੱਕ ਲਿਆ ਕੇ ਭਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਨਾ ਰੱਖਾਂ ਤਾਂ ਇਹ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਲੀਕ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ ਜਾਂ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਊਰਜਾ ਦਾ ਦਬਾਅ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਘੱਟ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਭਰ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ।

ਹੁਣ ਤੱਕ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਬਦਲਾਅ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪਰ ਅਚਾਨਕ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਕੰਬਨ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੋਈ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ।

ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ ਇਹ ਗੱਲ ਹੋਈ, ਪਰ ਧਿਆਨ ਖਤਮ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੇਰੀਆਂ ਦੋਵਾਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਗਲ਼ੇ ਦੇ ਉੱਪਰ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਝਾਤੀ ਲਗਾ ਕੇ ਦੇਖਿਆ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਤਬਦੀਲੀ ਨਹੀਂ ਦਿਸੀ, ਪਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹੋਣ। ਇਹ ਦੇਖਣਾ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਅੱਜ ਹੀ ਹੈ ਜਾਂ ਕੱਲ੍ਹ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਰਹੇਗਾ।

ਕੁਝ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ "ਸਾਈਕਿਕ" ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਸਕਦਾ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਅਜਿਹਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿਖਦਾ।

ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਕੁਝ ਹੋਰ ਗੱਲਾਂ ਵੀ ਸਨ:
- ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਥੁੱਕ ਨਿਗਲਣ ਵਾਂਗ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕੁਝ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਫੁੱਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
- ਪਿਛਲੇ ਦਿਨ ਵਾਂਗ ਹੀ, ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਵਾਲੇ ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਝੁਰਕਣ ਵਾਲਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ (ਇਹ ਦਰਦ ਨਹੀਂ ਸੀ)।
- ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਵਾਲੇ ਸਿਰ, ਮੂੰਹ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ, ਅਤੇ ਨੱਕ ਦੇ ਪਾਸੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਕੰਬਣੀ ਅਤੇ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਝਟਕੇ ਵਰਗੇ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ।

"ਤੇਨ" ਦੀ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੇ ਧਿਆਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਅਸੁਖ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਪਿਛਲੇ ਦਿਨ "ਸਹਸਰਾਰਾ" 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਹਰ ਵਾਰ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ "ਗ੍ਰਾਊਂਡਿੰਗ" ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। "ਸਹਸਰਾਰਾ" 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਲਈ ਧਿਆਨ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ "ਤੇਨ" ਦੀ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ "ਸਹਸਰਾਰਾ" ਤੋਂ ਗੁਜ਼ਰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਸਦੇ ਲਈ ਵੀ ਧਿਆਨ ਰੱਖਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਊਰਜਾ ਇੱਥੋਂ ਗੁਜ਼ਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ "ਸਹਸਰਾਰਾ" ਬੰਦ ਸੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਨਜਿੱਠਣਾ ਆਸਾਨ ਹੈ।

ਹੁਣ ਤੱਕ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਚਤ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਅਜੇ ਵੀ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਹੋਵੇਗਾ।

ਇੱਕ ਖਾਸ ਰੂਹਾਨੀ ਸਕੂਲ ਦੇ ਵੀਡੀਓ ਨੂੰ ਯੂਟਿਊਬ 'ਤੇ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ, "ਹੂਮ। ਇਹ ਇੰਨਾ ਦੂਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸ਼ਾਇਦ ਮੈਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਪਰ ਇਹ ਬਹੁਤ ਮਹਿੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।"
ਜਦੋਂ ਅਜਿਹਾ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਅਚਾਨਕ ਵੀਡੀਓ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਅਤੇ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਮੇਰੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਯਥਾਰਥਵਾਦੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਟੈਲੀਪੈਥਿਕ ਸੰਦੇਸ਼ ਮਿਲਿਆ, "ਕੀ? ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਆ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਇਹ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ (ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰੋਕਦੇ)।"

ਇਹ ਸਕੂਲ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਟੈਲੀਪੈਥੀ ਰਾਹੀਂ ਸੰਦੇਸ਼ ਭੇਜਦੇ ਹਨ... ਇਹ ਕਦੇ ਵੀ ਕਲਪਨਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਇੰਨੇ ਦੇਰ ਤੱਕ ਸੰਦੇਸ਼ ਭੇਜਣਗੇ।

ਇਹ ਸ਼ਾਇਦ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸੁਪਨਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਮੇਰੇ ਜਾਣਕਾਰ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਮਿਲਦੀ-ਜੁਲਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਯੂਟਿਊਬ 'ਤੇ ਉਸਦੀ ਤਸਵੀਰ ਨਾਲ ਵੀ ਬਹੁਤ ਮਿਲਦੀ-ਜੁਲਦੀ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਸੰਭਾਵਨਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਹੀ ਸੀ (ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ)। ਜਾਂ, ਇਹ ਵੀ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਗਾਈਡ ਜਾਂ ਰੱਖਿਆ ਪ੍ਰਤਿਮ ਨੇ ਅਜਿਹੀ ਤਸਵੀਰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ।

ਕੁਛ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਕੀ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ (ਹੁਣ ਲਈ) ਮੈਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਨਹੀਂ ਹੋਵਾਂਗਾ।

ਆਸਮਾਨ ਦੀ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਉਤਾਰਨਾ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਕੰਮ ਹੈ ਜੋ ਧਿਆਨ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਹਰ ਵਾਰ ਯਾਦ ਕਰਨ 'ਤੇ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਉਤਾਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਹੁਣ ਤੱਕ ਵਰਤੀ ਗਈ ਧਰਤੀ ਦੀ ਊਰਜਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਹੇਠਲੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਊਰਜਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਸਮਾਨ ਦੀ ਊਰਜਾ ਦੀ ਗੁਣਵੱਤਾ ਵਿੱਚ ਫਰਕ ਪਤਾ ਲੱਗਾ।

ਪੇਟ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਜਿੱਥੇ ਮੂਲਾਧਾਰਾ ਅਤੇ ਮਨੀਪੂਰਾ ਵਰਗੀਆਂ ਊਰਜਾਵਾਂ ਜਮ੍ਹਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਗੁਣਵੱਤਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਦੀ ਊਰਜਾ ਦਾ ਇੱਕ ਸ਼ੁੱਧ ਰੂਪ ਹਨ।

ਧਰਤੀ ਦੀ ਊਰਜਾ ਪੇਟ ਦੀ ਊਰਜਾ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗੰਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਥੋੜ੍ਹਾ ਬੱਚੇ ਵਰਗਾ ਸੁਗੰਧ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਸੁਗੰਧ ਹੈ ਜੋ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਪਿਸ਼ਾਬ ਵਰਗਾ, ਇੱਕ ਬੱਚੇ ਵਰਗਾ ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਇੱਕ ਚਿੱਕੜ ਵਰਗਾ ਸੁਗੰਧ, ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਸੁਗੰਧ ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੁਖਾਵਾਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਸਦਾ ਮਿਸ਼ਰਣ ਹੈ। ਇਹ ਧਰਤੀ ਦੀ ਊਰਜਾ ਅਤੇ ਉਸ ਊਰਜਾ ਦਾ "ਸੁਗੰਧ" ਹੈ। ਇਹ ਊਰਜਾ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਇਸ "ਧਰਤੀ" ਦੀ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਸੁਗੰਧ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਪੇਟ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਜਮ੍ਹਾਂ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ ਹੋਰ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਅਨਾਹਟਾ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਹੋਰ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਿਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, ਹੇਠਲੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਸਹਸਰਾਰਾ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਬਲਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸਨੂੰ ਸਿਰ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਅਧਾਰ ਅਤੇ ਅੱਗੇ ਦੇ ਅਧਾਰ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਇਸਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਸਹਸਰਾਰਾ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਅਸਫਲ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਸਹਸਰਾਰਾ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਬਜੋਂ, ਇਸਨੂੰ ਧাপে-ਧাপে ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮੈਂ ਅਜੇ ਵੀ ਆਸਮਾਨ ਦੀ ਊਰਜਾ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਹਸਰਾਰਾ ਦੀ ਊਰਜਾ-ਮਾਰਗ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਸਹਸਰਾਰਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਿਰ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਹਿੱਸਾ ਸੀ ਜੋ ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਦਾ ਰੁਕਾਵਟ ਜਾਂ ਕਠੋਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਊਰਜਾ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਨਰਮ ਹੋ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਰੁਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸੀ।

ਹੁਣ, ਇਹ ਰੁਕਾਵਟ (ਕੀ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ), ਹੁਣ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਊਰਜਾ ਲੰਘ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਧਰਤੀ ਦੀ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲੋਂ, ਊਰਜਾ ਦੀ ਗੁਣਵੱਤਾ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਸਹਸਰਾਰਾ ਰਾਹੀਂ ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਣਾ ਵਧੇਰੇ ਸੁਹਾਵਣਾ ਹੈ।

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧীরে धीरे, ਆਸਮਾਨ ਦੀ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਸਿਰ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਉਪਰਲੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਭਰਨ ਲੱਗਿਆ।

ਇੱਥੇ, ਹੇਠ ਲਿਖੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਾਪਰੀਆਂ:

ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਭਰਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਭਵਿਖ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਦੁੱਖ ਸੀ ਜੋ ਮਾਈਗਰੇਨ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਦੁੱਖ ਸੀ। ਕੀ ਇਹ ਉਹ "ਸਪਿਰਚੁਅਲ ਗ੍ਰੋਥ" ਹੈ ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ? ਇਹ ਇੱਕ ਸਧਾਰਨ ਦੁੱਖ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਸਿਰ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਉਤਾਰਿਆ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਝਟਕਾ ਵਰਗਾ ਦੁੱਖ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਇਹ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ। "ਲਾਈਟ ਬਾਡੀ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ" ਅਨੁਸਾਰ, ਇਸਦੇ ਕਈ ਕਾਰਨ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਈਥਰਲੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕੁਝ ਰੁਕਾਵਟ ਹੈ, ਜਾਂ ਇਹ ਇੱਕ ਦੁੱਖ ਹੈ ਜੋ ਵਿਕਾਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

■ ਐਨਰਜੀ ਸੋਮਨ
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਐਨਰਜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਵਰਤਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਧਰਤ ਦੀ ਐਨਰਜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਇੱਛਾ ਹੋਈ, ਪਰ ਮੈਂ ਫਿਰ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਧਰਤ ਦੀ ਐਨਰਜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਮਾਗ ਤੱਕ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਮਿੱਟੀ ਵਰਗੀ ਐਨਰਜੀ ਆਪਣੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਗੰਦਲਾ ਸੁਗੰਧ ਮਿਲਿਆ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਉਲਟੀ ਹੋਣ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਕਿ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਐਨਰਜੀ ਸੋਮਨ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਇਹ ਬਹੁਤ ਅਜੀਬ ਹੈ ਕਿ ਇੰਨਾ ਥੋੜੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਇੰਨਾ ਫਰਕ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੱਕ ਧਰਤ ਦੀ ਐਨਰਜੀ ਨੂੰ ਹੀ ਵਰਤ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਮੇਰਾ ਅੰਦਾਨ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਐਨਰਜੀ ਨਹੀਂ ਵਰਤ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਧਰਤ ਦੀ ਐਨਰਜੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨੀ ਪਈ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਧਰਤ ਦੀ ਐਨਰਜੀ ਮੇਰੇ ਦਿਮਾਗ ਲਈ ਢੁਕਵੀਂ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਗੁਣਵੱਤਾ ਵੱਖਰੀ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ ਮੇਰੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਐਨਰਜੀ ਨੂੰ ਭਰਨਾ ਬਿਹਤਰ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਸਹਸਰਾਰਾ ਦੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਅਸਥਿਰਤਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਧਰਤ ਦੀ ਐਨਰਜੀ ਦੀ ਗੁਣਵੱਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਹਸਰਾਰਾ ਬਾਰੇ ਧਿਆਨ ਦੇ ਲੇਖ ਲਿਖੇ ਸਨ, ਸਹਸਰਾਰਾ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸਾਵਧਾਨੀ ਵਰਤਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਸੱਚਾਈ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਧਰਤ ਦੀ ਐਨਰਜੀ ਅਤੇ ਸਹਸਰਾਰਾ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰਾ ਸਹਸਰਾਰਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ।

ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਐਨਰਜੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਗ੍ਹਾ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਹਿਲਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਐਨਰਜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਧਰਤ ਦੀ ਐਨਰਜੀ ਵਾਂਗ ਮੈਨੂੰ ਉਲਟੀ ਹੋਣ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਐਨਰਜੀ ਸੋਮਨ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਐਨਰਜੀ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਨਾਲ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਸੋਮਨ ਦੋਵਾਂ ਕਿਸਮ ਦੀ ਐਨਰਜੀ ਨਾਲ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ ਧਰਤ ਦੀ ਐਨਰਜੀ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਉਲਟੀ ਹੋਣ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਇੱਕ ਧਾਰਨਾ ਹੈ, ਪਰ ਸ਼ਾਇਦ ਇਸਨੂੰ ਵਾਈਟ ਹਾਈਡਨ ਧਰਮਗੁਰੂ ਦੀ "ਧਰਮਗੁਰੂ ਬਿਮਾਰੀ" ਦੁਆਰਾ ਵੀ ਸਮਝਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਐਨਰਜੀ ਦੀ ਗੁਣਵੱਤਾ ਅਤੇ ਸਹਸਰਾਰਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਲਟੀ ਹੋਣ ਜਾਂ ਐਨਰਜੀ ਦੇ ਰੁਕਣ ਵਰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ "ਧਰਮਗੁਰੂ ਬਿਮਾਰੀ" ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ।

■ ਅੰਦਰੂਨੀ ਗਾਈਡ ਦੇ ਸੁਝਾਅ
ਮੇਰੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਗਾਈਡ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਐਨਰਜੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕੁਝ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਐਨਰਜੀ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਵਗ ਸਕੇਗੀ।

ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਐਨਰਜੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤਰੀਕੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਵਧਣੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ, ਅਤੇ ਇਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਔਖਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਸਦਾ ਇੱਕ ਉਦਾਹਰਣ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ "ਸਾਈਕਿਕ" ਲੋਕ, ਜੋ ਕਿ ਸੁਪਰਸੈਂਸਰੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਤਰਜੀਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਕਾਰਨ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਅਸਥਿਰਤਾ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਐਨਰਜੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਅਜਿਹਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਦੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਹਨ ਜੋ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਤਰਜੀਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਕਾਰਨ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਔਖਾਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਦਿਲ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਯੋਗਾ ਸੂਤਰਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ "ਮਨ ਦੀ ਮੌਤ" ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਪਾਸਨਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ "ਅਵਲੋਕਨ ਧਿਆਨ" ਹੈ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਇਸ ਪੱਧਰ ਦੀ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਦੁੱਖ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਜਿਹਾ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ।

■ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਝਰੂਕਣ ਵਾਲੇ ਦਰਦ ਅਤੇ ਊਰਜਾ ਦੇ ਰੋਕਣ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ
ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਝਰੂਕਣ ਵਾਲੇ ਦਰਦ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਗਲੇ ਦੀ ਊਰਜਾ ਉੱਪਰ ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ ਵਧੇਰੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਵਹਿ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਊਰਜਾ ਦਾ ਇੱਕ ਰੋਕਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਊਰਜਾ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪੁਖੀ ਭਰੇ ਹੋਏ ਅਹਿਸਾਸ ਸੀ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਵਿੱਚ, ਊਰਜਾ ਵਧਣ ਨਾਲ ਦਬਾਅ ਵਧਣ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਉੱਪਰ ਵਾਲੇ ਪਾਸੇ ਸਹਸਰਾਰਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰੋਕਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ ਵਾਲੇ ਪਾਸੇ ਸੰਭਵ ਤੌਰ 'ਤੇ ਗਲੇ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇੱਕ ਰੋਕਾ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਗਲੇ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦਾ ਰੋਕਾ ਅੱਧੇ ਤੱਕ ਹੀ ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਊਰਜਾ ਇੱਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਸਿਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਰਹੀ ਸੀ।

ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਝਰੂਕਣ ਵਾਲੇ ਦਰਦ ਕਾਰਨ ਊਰਜਾ ਦਾ ਰੋਕਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਪੁਖੀ ਭਰੇ ਹੋਏ ਦਬਾਅ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਘੱਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਦੀ ਊਰਜਾ (ਦੇ ਦਬਾਅ) ਨੂੰ ਵਧਾ ਕੇ ਸਹਸਰਾਰਾ ਅਤੇ ਗਲੇ ਦੇ ਰੋਕੇ ਨੂੰ ਧੱਕਣ ਅਤੇ ਤੋੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅੱਜ, ਇਹ ਰੋਕਾ ਹੋਰ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਊਰਜਾ ਉੱਪਰ ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ ਵਧੇਰੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਵਹਿ ਰਹੀ ਹੈ।

■ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ, ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ, ਯਾਦ ਨਹੀਂ, ਉਦਾਸ ਨਹੀਂ, ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ, ਅੱਖਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਹਨ ਪਰ ਸਰਗਰਮ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਸੌਣਾ, ਧਿਆਨ
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਸ ਅਕਾਸ਼ੀ ਊਰਜਾ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ। ਮੇਰੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਵਾਲੀ ਸਥਿਤੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਇਹ ਇੱਕ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਅਹਿਸਾਸ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਇਹ ਇੱਕ ਯਾਦ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਇਹ ਉਦਾਸ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਇਹ ਖੁਸ਼ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਬਹੁਤ ਸਰਗਰਮ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਸੌਣਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਅਜੀਬ ਧਿਆਨ ਹੈ। ਇਹ ਕੀ ਹੈ... ਇਸਨੂੰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਣਾ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।

ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਇਸ ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ, ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮੈਂ "ਹੁਣ" ਵਿੱਚ ਜੀ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਸ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਉੱਪਰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ "ਹੁਣ" ਵਿੱਚ ਜੀਣ ਵਾਲਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਯਾਦਾਂ ਅਤੇ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਅੱਜ, ਇਸ "ਅਕਾਸ਼ੀ ਊਰਜਾ" ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ, ਮੈਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਅਹਿਸਾਸ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।

ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ।

ਇੱਕ ਥਿਊਰੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਇਸ ਲਈ ਹੈ ਕਿ ਦੁਨੀਆਂ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਸਮਝਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਪਹਿਲਾਂ, ਦੁਨੀਆਂ ਥੋੜੀ ਛੋਟੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਕੋਈ "ਹੁਣ" ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਜਿਉਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਜੀਵਨ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਥੋੜੀ ਛੋਟੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਛੋਟੀ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਤੇ ਅਮਰ ਜਿਹਾ ਥਾਂ ਸੀ ਜਿਸਨੂੰ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਉਹ "ਸਮਾਨਤਾ" ਜਾਂ "ਅਮਰਤਾ" ਵਰਗੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਹੁਣ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਬਿਲਕੁਲ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਇਹ ਕੀ ਹੈ...

ਇਹ ਇੱਕ ਥਿਊਰੀ ਹੈ।

ਕੁਛ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਅਜੇ ਵੀ ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।